Giannis Kafatos

Έβλεπα στις ειδήσεις, ένα ρεπορτάζ της συναδέλφου μου της Κλέλιας Κλουντζού, για τους αγρότες στη βόρειο Ελλάδα που δεν μπορούν να βρουν έλληνες να δουλέψουν στα χωράφια τώρα που υπάρχουν μεροκάματα για να μαζευτεί η σοδειά.

Αμέσως θυμήθηκα τον συχωρεμένο τον Κακαουνάκη, που ως απλός ρεπόρτερ, την εποχή που παρουσίαζε την εκπομπή “Κοινωνία ώρα Μέγκα”, στην οποία εργάζομαι κι εγώ, είχε πάει μια αποστολή στον Έβρο και κάπου εκεί είχε βρει καλλιεργητές σπαραγγιών που εκλιπαρούσαν να βρουν χέρια για τη συγκομιδή, αλλά φευ, έπρεπε να ανέβουν στη Βουλγαρία γιατί τα ελληνόπουλα δεν μπορούσαν να κουραστούν. Αντιθέτως είχαν μόνιμο στασίδι στις καφετέριες της περιοχής. ΄Έμαθα, τότε, ότι το σπαράγγι είναι πολύ ντελικάτο στο μάζεμα κι αν δε μαζευτεί σωστά και στην ώρα του πάει, χάλασε. Αυτό σημαίνει , ότι οι παραγωγοί πλήρωναν καλά για να έχουν καλή σοδειά.

 Και μετά θυμήθηκα τα ξαδέλφια μου και τα άλλα παιδιά στο Βαρθολομιό πού πήγαιναμε τα καλοκαίρια. Τα πιο μεγάλα έκαναν μεροκάματα στο κολοκύθι, στη μελιτζάνα, στο τοματάκι κλπ για να έχουν χαρτζιλίκι και να μπορούν να αγοράζουν αυτά που ήθελαν. Τότε, στα τιμημένα 70'ς και 80΄ς ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένο ότι τα παιδιά στα χωριά θα κάνουν μεροκάματα στην εκάστοτε συγκομιδή.

Μετά … μετά οι κακοί και βρωμεροί Αλβανοί ήρθαν και μας πήραν τις δουλειές, που δεν ήθελε να κάνει κανείς! Και μετά κάποιοι που δεν μπορούσαν να κάνουν χειρωνακτικές δουλειές που πληρώνουν μετρητά απορούσαν γιατί οι παλιοαλβανοί είχαν τις τσέπες γεμάτες.
Κατάλαβες;

Και μην αρχίσουμε την κουβέντα για το σύνολο του μεταναστευτικού, και το νόημα του νοήματος.
Στην ελληνική επαρχία πολλοί γονείς αναθρέφουν τεμπελόσκυλα. Οι αγρότες μας έμαθαν να είναι τεμπέληδες αφού κλέβοντας τις επιδοτήσεις με τις γνωστές μαϊμουδιές κι έτσι έμαθαν και τα παιδιά τους.

Σιγά που θα λερώσει τα χέρια του το παιδί του αγρότη που αντί να σπείρει παίρνει το αγροτικό του τζιπ και τρώει την επιδότηση της χρονιάς στα σκυλάδικα της εθνικής οδού!
 
…
 
Οι γονείς φταίνε, εμείς που μπαίνουμε στη λογική: ε, μωρέ παιδί είναι μην κουραστεί … και το χρυσώνουμε να κάθεται στο καφενείο, και την καφετέρια!
Μη μου πείτε ότι δεν έχετε δει τέτοιες σκηνές – ακόμη και εντός Αθηνών!

Τώρα που οι δουλειές είναι λιγότερες και τα λεφτά ακόμη λιγότερα πρέπει να μάθουμε τα παιδιά μας ότι τίποτα δεν είναι δωρεάν και ότι πρέπει να μάθουν να δουλεύουν για να μπορούν να έχουν. Κι αυτό πρέπει να γίνει από τη μικρή τους ηλικία. Ακόμη και με μικρά “task” μέσα στο σπίτι. Τους αρέσει, τους κάνει να αισθάνονται υπεύθυνα, να μεγαλώνουν και να διεκδικούν!

Μη μεγαλώσουμε κι άλλες γενιές τεμπέληδων και ανεύθυνων ατόμων.
Δε μας παίρνει!!!
 

(είναι λίγο υπερβολικά αυτά; μπορεί, αλλά είπαμε, έτσι ξεκινάει μια καλή κουβέντα!)

σκέψεις για το eimaimama.gr
 

σκέψεις πηγαίνοντας την κόρη μου στη ρυθμική για το eimaimama.gr

Μας ειδοποίησε η δασκάλα της ρυθμικής ότι το μάθημα των κοριτσιών δε θα γίνεται πλέον και για ένα διάστημα «χ» στο στάδιο Tae Kwon Do του Παλαιού Φαλήρου, αλλά λίγο πιο δίπλα, στο «πρώτο Ολυμπιακό Ακίνητο». 

Πήρα λοιπόν τη Μαρίνα και την Ειρήνη, τη συμμαθήτρια-κολλητή-αυτοκόλλητη-συναθλήτρια με το αυτοκίνητο και κινήσαμε. 

Το κτίριο για το οποίο σας μιλάω είναι εκεί που η Εσπλανάδα τελειώνει ή αρχίζει, όπως προτιμάτε, εκεί που λέγεται και «όρμος νερού», τέλος πάντων δίπλα από το Tae Kwon Do, αλλά με το αυτοκίνητο κάνεις ένα γύρο, οπότε φαίνεται λίγο πιο μακρινή η απόσταση. 

Εκεί όμως, εμείς οι γονείς που πάμε τα κορίτσια στη ρυθμική είμαστε … πώς να στο πω … κάτι σαν εισβολείς. Για  τον απλούστατο λόγο  ότι εκεί παρκάρουν τα φορτηγά τους και στήνουν ένα πρόχειρο νοικοκυριό για λίγες ώρες ή περισσότερες οι έλληνες ρομά, αυτοί που τους λέμε εύκολα τσιγγάνους και όχι σπάνια γύφτους. 

Ρούχα απλωμένα στα συρματοπλέγματα, σκάφες στο πεζοδρόμιο, πιτσιρίκια ξυπόλητα να τρέχουν και να μην ξέρεις πότε θα πεταχτούν  στο δρόμο: αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που μου άναψε ένα φλας στο κεφάλι. 

«Μα καλά βρε παπάρα Γιάννη, επειδή είναι τσιγγάνοι, δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους να μην πετάγονται στο δρόμο»;

Προσπαθώντας να προσανατολιστώ για να παρκάρω ένα ημιφορτηγό, με καρότσα, το γνωστό datsun – που λέγαμε εμείς στα 80’s ελέω Χάρι Κλιν –  ήρθε και κόλλησε από πίσω μου και άρχισαν κάτι γαλλικά …

Πάλι η πρώτη σκέψη είναι κοίτα κάτι τύποι που … κλπ. Δεύτερο φλασάκι!

«Μα βρε παπάρα Γιάννη, δεν σε κράζουν επειδή είναι τσιγγάνοι! Σε κράζουν γιατί έχεις κλείσει τη στροφή, χωρίς να έχεις βγάλει φλας ή αλάρμ»! 

Πάρκαρα τελικά ανάμεσα σε φορτηγά-σπίτια και πάλι σκέφτηκα μαλακισμένα: λες να μου σπάσουν το τζάμι να κλέψουν τα ποδήλατα των παιδιών που βαρέθηκα να βγάλω από το πορτ-μπαγκάζ;   Δε θα ξαναβρίσω τον εαυτό μου, θα σου πω μόνο ότι το αυτοκίνητο της γυναίκας μου το άνοιξαν με την ίδια μέσα και την έκλεψαν δύο ιθαγενείς, έλληνες ανανταμ-παπαντάμ, στο κέντρο της Αθήνας. Να το τρίτο φλασάκι!

Την ίδια ώρα κι ενώ πήγαινα να ανοίξω την πόρτα να βγουν έξω τα κορίτσια μου, μια μικρούλα με δύο υπέροχα κοτσιδάκια όρθια ενώ έτρεχε προς τη μαμά της μπουρδουκλώθηκε, δυο βήματα μακριά μου, και ξαπλώθηκε στο πεζοδρόμιο – από γκρο-μπετόν. Χωρίς δεύτερη σκέψη, άφησα τις δικές μου να περιμένουν στο αυτοκίνητο και πήγα κοντά της, της σήκωσα, είδα από τη μία να ορμάει η μαμά της και να φωνάζει το όνομά της, από την άλλη ο μπαμπάς της, είδαν ότι σήκωσα το παιδί τους, είδα κι εγώ ότι δεν έχουμε αίματα στο στόμα που το κράταγε και τσίριζε η μικρή, τη χάιδεψα στο κεφαλάκι και την παρέδωσα στη μαμά που έφτασε κοντά μας πιο γρήγορα και την πήρε αγκαλιά. Ο Μπαμπάς μου έκανε νόημα «’φχαριστώ» από μακριά κι εγώ απάντησα μ’ ένα χαμόγελο.

Έβγαλα την κόρη και τη συμμαθήτρια-κολλητή-αυτοκόλλητη-συναθλήτρια της από το αυτοκίνητο, τις πήγα στο μάθημα, γύρισα στο αυτοκίνητο, διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει να το κλειδώσω, μπήκα κι έφυγα. 

Στη διαδρομή σκέφτηκα αυτά που σου γράφω, και όση ώρα στα γράφω σκέφτομαι ότι τρεις φορές τη βδομάδα που είναι οι προπονήσεις της Μαρίνας μου … θα γνωρίσω έναν νέο κόσμο!

ένα κείμενο για το eimaimama.gr

Θέλω να μπω σε μια μπουρμπουλήθρα, απ’ αυτές που κάνουν η Μαρίνα και ο Αντώνης μου από το μπουκάλι που πήραμε από τα τζάμπο, και να απογειωθώ. 

Να μην ακούω τίποτα από αυτά που ακούω συνήθως, να βλέπω μόνο χαμόγελα, να συμμετέχω χαμογελώντας και να πετάξω μακριά, δηλαδή εκεί δίπλα – στον κόσμο των παιδιών. 

Να μην ακούω τα τηλέφωνα που δε θέλω να σηκώσω, και που παρά το γεγονός ότι δεν τα σηκώνω μου δημιουργούν άγχος.

Η μπουρμπουλήθρα μου θα είναι πολύ γερή και δεν φοβάμαι μην σπάσει. Αφού την έχουν κάνει τα παιδιά μου, είναι δυνατόν να μην αντέχει!

Κάθε φορά που τα ακούω να γελάνε – σα γάργαρο ρυάκι που τρέχει από ψηλά, περνάει από μπροστά μου και χάνεται στον ορίζοντα – κάνω τέτοιες ψυχεδελικές σκέψεις. 

Είμαι όμως πολύ αγχωμένος και δεν μπορώ να το ζήσω το όνειρο ως το τέλος. 

Είμαι αγχωμένος από όλα αυτά που αγχώνουν κι εσένα … ενδεχομένως. 

Είμαι στην τσίτα και μερικές φορές μόνο στη φυσαλίδα μπορώ να κρυφτώ πίσω από τους ιριδισμούς της.

Τα παιδιά μου είναι η καλύτερη ασπίδα για το άγχος αλλά είμαι τόσο αγχωμένος που μερικές φορές η ασπίδα φαίνεται χάρτινη κι εγώ τη σκίζω με το νεροπίστολο που πετάει ριπές άγχους, όπως στην τελική μάχη στο “κάστρο του Τακέσι”.

Είμαστε πολύ τυχεροί όσοι έχουμε παιδιά. Ας κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας – … μπούρδες, από το κεφάλι μας περνάει … – για να περνάμε καλά μαζί τους. 

Εμείς μπορεί να μη νικήσουμε το άγχος μας, αυτά όμως δεν θα είναι για πάντα παιδιά και για όσο είναι παιδιά θέλουν δίπλα τους μπαμπά και μαμά κι όχι αγχώδεις ενήλικες.

Λέω πολλές φορές τη μέρα και φωναχτά για να το ακούω κιόλας ότι “δεν πρέπει να αφήνω τίποτα να με αγχώνει, όσο είναι καλά τα παιδιά κι η μαμά τους κι οι φίλοι μας κι εγώ”.

Δεν πιάνει πάντα! Ενώ μια πτήση σε μία μπουρμπουλήθρα…

H επικαιρότητα μπορεί να τρέχει, αυτή ειναι η δουλειά της.
Εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε θέματα της επικαιρότητας που πέρασε …
παραμένουν θέματα προς επίλυση.

Δεν πρέπει να τα ξεχνάμε!!!

Γεια σου, 
καιρό είχε να "εκπέμψει" το Radio Friday. Στην αρχή ήταν θέμα συγκυρίας, μετά βαρεμάρας. Μετά η βαρεμάρα νίκησε τη διάθεση και το "ωχ αδερφέ" νίκησε κατά κράτος. Έτσι δε συμβαίνει σε όλα τα πράγματα ή σε αυτά που δεν είναι "πράγματα" που λέει κι η διαφήμιση;

Λοιπόν χωρίς διάθεση να απολογηθώ παραπάνω ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε σένα αναγνώστη, ανεβάζω τους διακόπτες και το Radio Friday είναι στον αέρα. 

Η Μαρίνα μου είναι έξη ετών και αυτό είναι το πρώτο Πάσχα που θα το περάσει στην Αθήνα. 
Δεν πειράζει! Ας είναι αυτά τα προβλήματα: ότι δεν κάνουμε μια εκδρομή όπως παλιά! 
Ήδη έχουμε κάνει διάφορες ποδηλατάδες στην παραλία, και τώρα μέσα ετοιμάζονται για βόλτα στην Πλάκα και την Ακρόπολη. 
Να ας πούμε: ούτε τα παιδιά μου ούτε η γυναίκα μου έχουν κάνει ποτέ επιτάφιο στην Πλάκα – κι εγώ ούτε πού θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά!

Γυρίσαμε από την ποδηλατάδα και πατινάδα με τον Αντώνη και τη Μαρίνα. Η αγορά του Παλαιού Φαλήρου είναι …πένθιμη. 
Νομίζω ότι φέτος το πένθιμο χτύπημα της καμπάνας της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται αντιληπτό πολύ διαφορετικά από όλους μας. 
Μπορεί τα ουζερί σε κάποιες γειτονιές να είναι γεμάτα, τα καράβια το ίδιο, τα διόδια να πήζουν από αυτοκίνητα. Μπορεί! Το ίδιο μπορούν να ψάχνουν τους κάδους σκουπιδιών αυτοί που το έχουν ανάγκη. Ακόμη και σήμερα. Και όχι μόνο τους κάδους ανακύκλωσης, αλλά και τους άλλους: με τα αποφάγια μας.

Δεν περιμένω ανάσταση κανενός σωτήρα. Δεν πιστεύω σε κανέναν σωτήρα. Ελπίζω μόνο να είμαι υγιής, τα παιδιά μου, η γυναίκα μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι – αν αυτό είναι δυνατόν. Και το ελπίζω αυτό γιατί έτσι μπορεί κανείς να παλέψει. 
Κανείς δε θα μας οδηγήσει στον Παράδεισο. Μόνοι μας, όλοι μαζί  όμως … 

Χρόνια πολλά λοιπόν, υγεία, σκέψη, δύναμη. 
Σταματήστε να αντέχετε. Πρέπει να αντιδράσουμε. Αντέχουμε περισσότερα από όσα μπορούν να μας κάνουν, θα τους αφήσουμε;

(μπαμπαδοσκέψεις για το eimaimama.gr)

Κοίτα να δεις τι γίνεται: όταν κάνεις παιδιά κερδίζεις πολλά, οκ γνωστό και μαγικοζουζουνογλυκούλικο κλπ. Χάνεις όμως και κάποια. Οκ το επιλέγεις, αλλά μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας (εγώ έχω και κοιλίτσα και άρα δε χωράω), υπάρχουν και πράγματα που τα χάνεις.
 
Μια απώλεια, σημαντική, είναι το κρεβάτι σου! Μη μου πεις ότι δε σου κάνει ένα κλικ αυτό που λέω!
 
Τα παιδιά θέλουν παρέα, έχουν αγωνίες και θέλουν την αγκαλιά της μαμάς τους, είναι μικρά, μικρούτσικα, τόσα δα και λίγο-λίγο αρχίζουν να καταλαμβάνουν το χώρο τους στο δικό μου κρεβάτι… το ίδιο κρεβάτι που μοιράζομαι με τη μαμά τους και γυναίκα και σύντροφό μου!
 
Όταν η Μαρίνα μου μεγάλωσε πια για να την ανεχόμαστε στο κρεβάτι μας, πρώτα απ’ όλα ρωτήσαμε την ψυχολόγο του παιδικού σταθμού και μετά και άλλους δύο ειδικούς που μας έδωσαν πάνω κάτω τις ίδιες συμβουλές.
 
Η Μαρίνα μας όταν έχει άγχος το βγάζει στον ύπνο της κι έτσι – μετά την παρατήρηση-ανακάλυψη που έκανε η μαμά της έχουμε το νου μας όταν το παιδί (που είναι πια εξήμισι) έχει τα δικά του, να την κανακέψουμε παραπάνω (από το κανονικό) ώστε να μην την έχουμε μουσαφίρισσα στο κρεβάτι μας νυχτιάτικα!
 
Δεν το καταφέρνουμε πάντα.
 
Με τον Αντώνη τα πράγματα ήταν λίγο πιο εύκολα, με την έννοια ότι ακολουθώντας τις οδηγίες των ειδικών λειτούργησε αμέσως.
 
Οι οδηγίες λοιπόν λένε ότι πρέπει η μαμά μεν να λέει ότι δεν ερχόμαστε τη νύχτα στο κρεβάτι κλπ κλπ. Ό,τι ο καθένας έχει το κρεβάτι του στο δωμάτιό του, αλλά τον πρώτο ρόλο έχει ο μπαμπάς.
 
Ο μπαμπάς λοιπόν πρέπει να βάζει τα παιδιά στο κρεβάτι τους για ύπνο και με γλυκό αλλά αποφασιστικό τρόπο να τους λέει ότι ο κάθενας σ’ αυτό το σπίτι έχει το κρεβάτι του, ότι αυτός και η μαμά κοιμούνται μόνοι τους στο κρεβάτι και ότι τα παιδιά επίσης κοιμούνται στο δικό τους κρεβάτι. Αυτό θέλει επανάληψη, και επίσης ξενύχτι.
 
Δηλαδή όταν ο μικρός μας θησαυρός τσουπ έρχεται απρόσκλητος στο κρεβάτι λέγοντας μια από τις επτά δισεκατομμύρια δικαιολογίες που έχει ένα παιδί στην άκρη της γλώσσας του, αφού του κάνουμε μια τρυφερή αγκαλιά, μετά πρέπει να καταπιούμε την αϋπνία μας, την κούραση και τον ενδεχόμενο εκνευρισμό μας (όλα μέσα στο παιχνίδι) και να το πάρουμε αγκαλιά και να το απιθώσουμε στο κρεβάτι του.
 
Ξανά-μανά γλυκά αλλά αποφασιστικά, λίγο πριν το “αυστηρά”, πρέπει να του πούμε ότι αυτό είναι το κρεβάτι του και δεν μπορεί να κοιμηθεί μαζί με τους γονείς του.
 
(εννοείται ότι αυτά δεν ισχύουν αν το παιδί είναι άρρωστο και πρέπει να το παρακολουθήσουμε, αλλά ακόμη και τότε το ποιήμα για το δικό του κρεβάτι πρέπει να το πούμε. Αλλά να του κάνουμε σαφές ότι είναι μια εξαίρεση, τώρα που είναι άρρωστο, το γεγονός ότι πήρε τη θέση του στο κρεβάτι των γονιών του.)
 
Αποφασιστικότητα και ξενύχτια. Αυτή είναι η λύση, λένε οι ειδικοί. Ανάλογα με το παιδί, λέει η δική μου εμπειρία, οι συμβουλές αυτές πιάνουν.
 
Επίσης τους βάλαμε έναν κανόνα ότι μπορούν έρθουν στο κρεβάτι μόλις ακούσουν το ξυπνητήρι, ή έχει ήλιο στα παράθυρά τους, κι έτσι να συντομέψει η προετοιμασία τους για το σχολείο (δουλειά που κάνει μόνη της η μαμά τους, αφού εγώ έχω αποχωρήσει πολλή ώρα πριν). Κι αυτό, ξέρεις, βοήθησε να σταματήσουν οι νυχτερινές εισβολές!
 
Πάντως χθες, που είχαμε βάλει τα παιδιά μας να δουν μια παιδική ταινία στο κρεβάτι μας, κι εγώ ήθελα να κοιμηθώ νωρίς (γιατί ξυπνάω στις 5 για τη δουλειά μου) … βρέθηκα παρείσακτος δίπλα τους.
 
Μου άρεσε όμως πολύ πώς η Μαρίνα μου σαν κισσός άρχισε να μου τρίβει την πλάτη με το ένα της πόδι και μετά με το άλλο, και στο τέλος είχε συρθεί απάνω στην πλάτη μου και συνέχισε να βλέπει τον Άρθουρ και τους Μίνιμοϊ. Ο Αντώνης δίπλα, πιο μεγάλος πια, αρκέστηκε σε ένα “κόλλα πέντε”, λίγο κράτημα στο χέρι και μετά … αποκοιμήθηκα.
 
Το πρωί που ξύπνησα, η τάξη είχε αποκατασταθεί, κι ο καθένας ήταν στο κρεβάτι του!

Όπως ως πολίτες έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, κλπ, έτσι και ως γονείς έχουμε το γιατρό που μας ταιριάζει. 

Όταν γεννήθηκε ο Αντώνης μας, είχαμε ήδη έναν παιδίατρο που μας πρότειναν από έναν παιδικό σταθμό που εργάζεται η αδελφή μου και ξέραμε ότι ήταν καλός. Είπαμε το φυσιολογικό: τον ξεκινάμε και βλέπουμε και έτσι ο κύριος Παναγιώτης εμφανίστηκε με το βαλιτσάκι του ένα μεσημέρι που ο γιόκας μας ήταν μερικών ημερών για τον πρώτο έλεγχο. Αφού με δέος των ψαρωμένων και ήδη κουρασμένων γονιών παρακολουθήσαμε τον πρώτο έλεγχο του παιδιού –που εμείς οι ψάρακλες πιάναμε σαν μπιμπελό μη σπάσει- κάτσαμε στο σαλόνι να κουβεντιάσουμε με τον γιατρό.

Ακούσαμε ό,τι είχε να μας πει, ρωτήσαμε λίγα από τα εκατομμύρια των αποριών που έχεις όταν μια ζωή μπεί στο σπίτι σου … μας απάντησε, μας ηρέμησε και μας έδωσε και μια κάρτα του και σηκώθηκε να φύγει. Στην κάρτα του ο γιατρός είχε τηλέφωνα: ιατρείου και σπιτιού.

Στο τραπεζάκι υπήρχαν ένα κινητό της γυναίκας μου, ένα προσωπικό μου κι ένα επαγγελματικό (σήμερα έχω συσκευή με διπλή κάρτα γιατί αυτή η γελοιότητα με τσάκισε) και φυσικά το ασύρματο σταθερό.

Ο γιατρός έφυγε και εμείς κάναμε το πρώτο συμβούλιο για την τύχη του. Φυσικά το γεγονός ότι δεν είχε κινητό και άρα το άγχος, το επίκτητον από τη δεκαετία του 90, “πώς θα τον βρούμε αν τον χρειαστούμε επειγόντως;” μας επηρέασε.

Το γεγονός ότι και η αφεντιά μου και η γυναίκα μου είχαμε επιζήσει επειγόντων περιστατικών, μαζί με εκατομμύρια άλλων παιδιών την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά… υπέβοσκε μέσα μας κι έτσι για καλή μας τύχη είπαμε: καλός μας φάνηκε ο γιατρός.

Κουλ, μας ηρέμησε, σε όποια αγωνιώδη απορία είχαμε ως νεοφώτιστοι γονείς. Ό,τι θέλετε πάρτε με τηλέφωνο, αν δεν απαντήσει, αφήστε μήνυμα στον τηλεφωνητή.

Από εκείνη την πρώτη κουβέντα μέχρι σήμερα που σου γράφω αυτές τις σκέψεις έχω ακόμη ένα παιδί, τη Μαρινού μας, ο μεγάλος είναι οκτώμισι ετών και φυσικά έχουν υπάρξει πολλά επείγοντα: νοσοκομεία, χτυπήματα, τσιμπήματα, κοκκινίσματα, κλπ κλπ.

Ο κύριος Παναγιώτης ήταν πάντα παρών. Ποτέ δεν καταλάβαμε ότι δεν έχει κινητό. 

Και μαζί με εμάς το κατάλαβαν και οι φίλοι μας. Ο γιατρός που δεν έχει κινητό για τους ασθενείς του, όταν αρρωστήσει το παιδί και το δει ή μιλήσουμε μαζί του μας βομβαρδίζει με τηλεφωνήματα, για να σιγουρευτεί ότι έπιασε η αντιβίωση, υποχώρησε ο βήχας, έφυγε η κοκκινίλα. Τηλεφωνεί ακόμη κι όταν εμείς έχουμε ξεχάσει ότι πριν από τρεις μέρες ήταν άρρωστο το παιδί μας. Φαντάσου ότι μας πήρε ένα βράδυ τις πρώτες μέρες των διακοπών και μας βρήκε στην παραλία, επειδή πριν φύγουμε του είχαμε τηλεφωνήσει για έναν υγρό βήχα των παιδιών. Η έκπληξη στα μάτια των φίλων μας στις ξαπλώστρες, είναι η αιτία που σου γράφω αυτές τις σκέψεις. Τη θυμήθηκα τώρα που κάνει ζέστη και που θα ήθελα να είμαι εκεί, στην ξαπλώστρα να στεγνώνω από τη θάλασσα …

Τέλος πάντων, ας επιστρέψει και το μυαλό στο γραφείο και στο πληκτρολόγιο μου…

Στο ίδιο διάστημα, λοιπόν, έχω ζήσει τα νεύρα-τσατάλια φίλων που έπαιρναν το γιατρό τους και στα δύο του κινητά, άφηναν μηνύματα, και δεν τον έβρισκαν και στο τέλος – σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις πήραν το παιδί τους και το πήγαν στο νοσοκομείο, ή και άλλαξαν γιατρό.

Ο δικός μας ο παιδίατρος μας έχει εκπαιδεύσει να είμαστε ψύχραιμοι, να μην αλαφιαζόμαστε με τον πρώτο πυρετό και να θυμόμαστε ότι η επικοινωνία δεν είναι θέμα μηχανημάτων. Είναι θέμα διάθεσης, και στην περίπτωση του γιατρού, και οργάνωσης.

Ξέρεις, η μόνη συμβουλή που έχω δώσει σε νέους γονείς –αφού μου την έχουν ζητήσει εννοείται– είναι αυτή: να βρουν τον παιδίατρό τους και να τον εμπιστευθούν και να εκπαιδευτούν μαζί του. Να μην ακούνε τις χιλιάδες γνώμες για τα πιο απίθανα πράγματα από όλους τους πρόθυμους ξερόλες. Και φυσικά να είναι τυχεροί να το πετύχουν! 

Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε για παιδίατρο τον κύριο Παναγιώτη Κανικλίδη –γιατί να μην το πω το όνομά του! Αφού είμαστε τόσο ευχαριστημένοι και ήσυχοι για τα παιδιά μας μαζί του!

(ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στο eimaimama.gr)

από το eimaimama.gr

Λατρεμένη Λιλιπούπολη, που μας έμαθες να αγαπάμε την ομορφιά, τα απλά πράγματα, τη μαγιονέζα και τα μουσεία!

Και όχι μόνο σε μας. Η Λιλιπούπολη και τα τραγούδια του Κηπουργού (ο Χατζιδάκις είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια) μαθαίνουν τα ίδια πράγματα και τα παιδιά μας.
Έτσι την Κυριακή το πρωί ξυπνήσαμε τραγουδώντας το Μουσείο, αφού είχε προηγηθεί το Σαββατόβραδο με την ανακοίνωση ότι “αύριο θα κάνουμε τουρισμό στην πόλη, θα πάμε στο μουσείο και βόλτα και φαγητό έξω”.
 Είναι κρίμα που κανείς δεν σκέφτηκε να βάλει μια στάση του μετρό ή του ηλεκτρικού (την εποχή που σπαταλιόντουσαν χρήματα ολούθε) έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο στην Πατησίων, μια όχι και τόσο άσχετη παρατήρηση.

Η παρατήρηση δεν είναι τόσο άσχετη γιατί όταν αποφασίσεις να πας τα παιδιά σου σε ένα μουσείο, καλό είναι να μη φτάσουν κουρασμένα, αλλά να κουραστούν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης.
Φτάσαμε. Ο Αντώνης, τριτάκι γαρ, μας έλεγε για τον Δία, τον Αγαμέμνονα, την Αθηνά, η Μαρίνα έλεγε κι εγώ τα ξέρω αυτά, κι εγώ τους έλεγα για το πόσα παιδιά από άλλες χώρες του κόσμου, όπως εσείς έρχονται να θαυμάσουν τους θησαυρούς των προγόνων μας.
Μόλις ξεστόμισα τη λέξη “προγόνων” δαγκώθηκα μέσα μου: τι σχέση έχουμε εμείς με τους αρχαίους Έλληνες πλην του γεγονότος ότι ζούμε στις ίδιες περιοχές, σκέφτηκα. Αν κοιτάξεις απέναντι από το Μουσείο εύκολα θα πεις … καμία, απλώς σφετεριζόμαστε το αρχαίον κλέος! Η αισθητική του σήμερα φαίνεται στις τζαμποδιαφημίσεις- για να μην επεκταθώ περισσότερο!

 Ανεβήκαμε τις σκάλες και μπήκαμε στην ουρά για εισιτήρια. Βγαλάμε τα εισιτήρια, να ξέρετε τα παιδιά δωρεάν. Επίσης στην ουρά έμαθα ότι οι ξεναγοί  προηγούνται. Το έμαθα όταν είπα ευγενικά μεν αυστηρά δε σε μια κυρία: ε … εσείς πώς βρεθήκατε μπροστά μας; Μου έδειξε την κάρτα της και μου είπε οι ξεναγοί προηγούνται… το εξήγησα στα παιδιά που ρώτησαν κι αυτά – ό,τι βλέπουν … – γιατί μας πήρε τη σειρά η κυρία και πήραμε τα χαρτάκια στα χέρια μας.

Μπαμπά νερό, είμαι κουρασμένη μου είπε η Μαρίνα με τρόπο που δε χωρούσε αμφισβήτηση. Βγήκαμε από το Μουσείο, πήγαμε στο περίπτερο πήραμε νερό, ήπιε μισή – φυσικά – γουλιά, γυρίσαμε, ανεβήκαμε τα σκαλιά και επιτέλους μπήκαμε.

Κόσμος πολύς, ωραίο θέαμα. Κολλημένοι σε βιτρίνες, με τα κινητά και τις φωτογραφικές στα χέρια, σαν τσαμπιά γύρω από ξεναγούς να ακούνε τις ιστορίες για τα αγάλματα, τα διαδήματα κλπ κπλ.
Ο νεαρός ηνίοχος στο άλογο και γύρω τα αγάλματα  αμέσως μαγνήτισαν τα παιδιά. Η γύμνια φυσικά έκανε τον Αντώνη να γελάσει πονηρά. Η Μαρίνα ήταν ήδη κουρασμένη και της έκαναν πιο μεγάλη εντύπωση τα χρυσά από τον θησαυρό των Μυκηνών. “Α, ένας οψιδιανός” είπε ο γιος μου – κάνουν καλή δουλειά τελικά στην ιστορία στο δημοτικό, “τι” είπε η Μαρίνα – που είναι πρωτάκι – “οψιδιανός Μαρίνα, δεν καταλαβαίνεις” και η Μαρίνα κατάλαβε.

 Ακόμη περισσότερος κόσμος στην αίθουσα με το ναυάγιο των Αντικυθήρων, περισσότερος κόσμος, λιγότερη δύναμη στο κλιματιστικό. Βράσαμε! Τρελάθηκαν τα παιδιά με το ναυάγιο, τον έφηβο, τον “αρχαίο κομπιούτερ” κι εγώ επίσης, αλλά πολύς κόσμος, πολύ ζέστη …(πρέπει να παω και μόνος μου κάποια στιγμή)

Τρομερή εντύπωση έκαναν στα παιδιά τα ευρήματα στην Αιγυπτιακή αίθουσα.  Οι σαρκοφάγοι, η μούμια … που κι εμείς ως Έλληνες από κάπου τα αφαιρέσαμε …

“Μπαμπά αυτά τα σπασμένα τα χάλασε αυτός ο άγγλος που έσπασε τον Παρθενώνα” ρώτησε ο Αντώνης στην αίθουσα των γλυπτών.

Η Μαρίνα όπου έβρισκε κάθισμα ή πάγκο ξάπλωνε, έβγαζε το μπλοκ και τα κραγιόνια της και άρχιζε τη ζωγραφική. Η κούραση, κούραση αλλά μην το δείξουμε κιόλας!

              Και οι τρεις μας θαυμάσαμε το άγαλμα του Δία ή του Ποσειδώνα και ακούσαμε το φύλακα να λέει σε έναν νεαρό μάλλον ιταλό, “νο πόζ, νο ποζ πλιζ ” εννοώντας να μην πάρει την πόζα του αγάλματος για να τον φωτογραφίσει ο φίλος του  με φόντο το άγαλμα.
Προσωπικά δε συμμερίζομαι, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί αυτό να απαγορεύεται αλλά ο φύλακας ήταν τόσο ευγενικός στον τρόπο που το έλεγε. Παρόλα αυτά ο νεαρός μάλλον τον έβρισε όταν απομακρύνθηκε … φυσιολογικό το βρίσκω και αυτό!

Η Μαρίνα στην έξοδο σήκωσε το κεφάλι της ψηλά και αφού εξέφρασε το θαυμασμό της για τις πολύ πολύ ψηλές κολώνες ρώτησε αν ήταν αρχαίες. Της είπα όχι ,αλλά τις έφτιαξαν να μοιάζουν αρχαίες οι αρχιτέκτονες που σχεδίασαν το Μουσείο.

Βγήκαμε έξω. Μέσα στον υπέροχο ανοιξιάτικο ήλιο. Μαλώσαμε λίγο, για να φορέσουν το καπέλο τους και μετά, όσο περιμέναμε τη μαμά να μας μαζέψει με το αυτοκίνητο τα παιδιά έκαναν τσουλήθρα στο πλάι μέρος της σκάλας, έπαιζαν κυνηγητό με τα άλλα παιδιά, όχι πάντα ελληνάκια κυλιόντουσαν κάτω και τρέχανε ανάμεσα στους φρεσκοφυτεμένους κατηφέδες στα παρτέρια, τέλειωσαν το νερό, έπαιξαν “μπάσκετ” με το άδειο μπουκάλι του νερού στο καλάθι των αχρήστων … ξεθεώθηκαν. Τα καμάρωνα μαζεύοντας ήλιο στην πλάτη μου.
Ωραία περάσαμε και μέσα στο μουσείο και έξω.

Μήπως πρέπει οι ξεναγοί, εκτός από το να μπαίνουν πρώτοι στην ουρά,  και το ίδιο το Μουσείο να έχει κάποια προγράμματα για τα παιδιά που τυχαίνει να πηγαίνουν εκεί τις Κυριακές? Λέω μια ιδέα, χωρίς διάθεση γκρίνιας.

Hey Love

αυτό είναι το καινούριο τραγούδι που ετοιμαζει για κυκλοφορία ο Τρίκι. Θα κάνει βίντεο κλιπ και ζητάει Φωτογραφίες από το instagram για να τις χρησιμοποιήσει. 

Ανέβασε τη φωτό με το hashtag #heytricky και μπορεί!

Άκου το τραγούδι, και διάβασε τους στίχους παρακάτω και πού ξέρεις μπορεί να βιντεοκλιπηθεί η δική σου φωτό!

Hey love how you been love

Long time since I’ve seen love

Hey love how you been love

Long time since I’ve seen love

Hey love how you been love

Long time since I’ve seen love

Remember when, when we met love

Sat in in the park love

Sat just just apart love

But not not for long love

Sat apart not for long love

We grew real strong love

Sat in the park just long love

Just long love

Leave me alone you’ll be alright

Oh be a man don’t take it light

Leave me alone you’ll be alright

Oh be a man don’t take it light

Leave me alone you’ll be alright

Oh be a man don’t take it light

Leave me alone you’ll be alright

Oh be a man don’t take it light

You can find Tricky on Instagram at http://instagram.com/knowlewestboy

You can subscribe to Tricky’s YouTube channel by clicking here – http://bit.ly/Z7RizA

μια μπαμπαδοϊστορία για το  eimamama.gr

                  Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι Παρασκευή, των τελευταίων χαιρετισμών. Σήμερα στις εκκλησιές ψάλλεται ο Ακάθιστος ύμνος.  Οι νεραντζιές στο Παλιό Φάληρο είναι τόσο μπουμπουκιασμένες που η μοσχοβολιά τους ακούγεται μέχρι το έκτο πάτωμα που μένω. Ομοίως ακούγεται και η καμπάνα του ΆγιΑλέξανδρου (έτσι τον λέμε οι φαληριώτες) και ξυπνάει τις μνήμες του παιδιού Γιάννη, που τότε έμενε στον άλλο μαχαλά, την Παναγίτσα και … να ‘μαι στην κατάμεστη εκκλησία, με κάποιους από τους συμμαθητές μου και τις μαμάδες και τις γιαγιάδες τους.

Τις προηγούμενες μέρες είχαμε πάρει για το σχολείο στο μάθημα των θρησκευτικών την «σύνοψη» το βιβλιαράκι με τους ύμνους της εκκλησίας με την ωραιότατη κόκκινη κορδέλα σε ρόλο σελιδοδείκτη και άπειροι όντες, ανάμεσα σε περπατημένες γιαγιάδες και μανάδες περί των θρησκευτικών προσπαθούμε να βρούμε αυτό που ακούμε στις σελίδες για να παρακολουθήσουμε. Παιδιά του δημοτικού ακούμε καθαρεύουσα, ψάχνουμε σε σελίδες με ψιλά γράμματα καθαρευουσα την οποία δε διδασκόμαστε, μη φανταστείς, 44 είμαι!

Είναι μια εικόνα που έχω από την παιδική μου ηλικία. Νομίζω ότι σε εκκλησία οι παιδικές μου μνήμες είναι μόνο πασχαλινές. Τελευταίοι χαιρετισμοί, Μεγάλη Παρασκευή – Αποκαθήλωση, Ανάσταση. Α, μην ξεχάσω και τους σχολικούς εκκλησιασμούς για κοινωνία. Έπαιζε και το κατηχητικό, αλλά επειδή ο παπάς του κατηχητικού ήταν και δάσκαλος μας στο δημοτικό, ο Παπα-Σπύρος, μας έλεγε να είμαστε καλά παιδιά να μην χτυπάμε τους αδύνατους και να μην κοροϊδεύουμε τους γονείς μας και μας έστελνε για μπάλα στο προαύλιο της Παναγίτσας, οπότε δεν το λες κι εντελώς κατηχητικό αυτό. 

Τέλος πάντων. Στο θέμα μας. 

Εγώ δεν πάω στην εκκλησία, δεν ξέρω ακριβώς αν πιστεύω στο Θεό ή αν ό,τι έκφραση χρησιμοποιώ που θα μπορούσε να εκληφθεί ως μορφή πίστης οφείλεται σε πίστη ή απλώς στον  τρόπο με μεγάλωσαν και τα ακούσματα ή και τις εικόνες που έχω από παιδί.  Θρήσκοι αλλά όχι θρησκόληπτοι οι γονείς μου. Δεν μας πίεσαν, ούτε εμένα ούτε την αδελφή μου για πολλά-πολλά με την εκκλησία. Τα βασικά.

Το θέμα είναι ότι εγώ δεν πάω στην εκκλησία, πλην του επιταφίου και της Ανάστασης. Τα παιδιά πάνε κάπως περισσότερες φορές ένεκα του σχολείου. 

Όταν γυρίζουν από τη γιαγιά βλέπω κάτι συμπεριφορές του στυλ: να κάνουμε το σταυρό μας έξω από την εκκλησία και πρέπει να απαντήσω στην ερώτηση: εσύ γιατί δεν το κάνεις αφού μας είπε η μαμά σου; Παίρνω τηλέφωνο τη μαμά μου: καλά δεν πίεσες εμένα να κάνω το σταυρό μου έξω από την εκκλησία, και το θυμήθηκες τώρα στα εγγόνια σου;

… 

Καταλαβαίνεις;  Δεν γράφω για να πω το σωστό, ούτε καν τη γνώμη μου, γράφω αυτές τις κουβέντες γιατί δεν ξέρω πώς να μην πιέσω τα παιδιά μου να κάνουν κάτι που εγώ δεν το κάνω αλλά ούτε και να τα κάνω να απαξιώσουν κάτι επειδή με κάποιον τρόπο μάλλον το κάνω εγώ. 

…

Είναι μικρά για να τους βάλω ιδέες που μπήκαν στο δικό μου μυαλό μεγαλώνοντας, όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως όταν λέμε «θρησκευτικά» στο σπίτι, αυτά τα βασικά που λέμε αναλόγως την εποχικότητα κλπ, αυτά τα τέρατα (και το λέω με περηφάνια το «τέρατα) «πιάνουν» ότι τα λέμε όπως τους άθλους του Ηρακλή κλπ. 

Σιγά μην δεν μ’ έχουν καταλάβει. 

Ας κάνουν ό,τι τα φωτίσει ο θεός  (ο όποιος θεός …).

Υ.γ. Με αυτό το κείμενο σε καμία περίπτωση δεν θέτω υπό αμφισβήτηση την πίστη κάποιου από εσάς που θα τύχει να το διαβάσετε και ενδεχομένως φρίξετε. Δεν υπονοώ ότι οι δικές μου απορίες, ενστάσεις, εσωτερικές αναζητήσεις κλπ είναι σωστές και αξιολογικά σε υψηλότερο επίπεδο από τις αντίθετες κάποιου από εσάς. Έγραψα απλώς για τις δικές μου αγωνίες.