Radio Friday: προ-εορταστικόν …παρ’ όλ’ αυτά “μαγκωμένο”

Καλημέρα, πώς πάει?
όλα καλά? 
σε κάθε άλλη περίπτωση θα πέταγα τη σκούφια μου, λέω που έρχονται οι Red Hot Chili Peppers. Όμως τα τηλέφωνα από γνωστούς που απεργούν, ή που υπογράφουν μείωση μισθού, ή που είναι άνεργοι και δεν έχουν βρει δουλειά, ή που φοβούνται μη μείνουν άνεργοι ή μήπως αναγκαστούν να υποστούν μείωση μισθού, ή που φοβούνται μη μείνουν άνεργοι και δεν βρουν δουλειά … είναι σαν τις πέτρες που πετάει ο πιτσιρίκος στα τζάμια. 
Σπάω! Κάνω ό,τι μπορώ να μη χαλάσω τη διάθεσή μου, τουλάχιστον παραπάνω από το κανονικό … αλλά μερικές φορές δεν τα καταφέρνω. 
Αποφάσισα ότι ο άη Βασιλάκης φέτος θα μου φέρει το εισιτήριο για τη συναυλία των RHCP, κι επειδή είναι και η γιορτή μου μαζί θα πάρω το ακριβό, που είναι προσιτά ακριβό και του χρόνου θα είμαι από νωρίς εκεί. Ελπίζω να μπορώ, να είμαστε καλά, κι εγώ  και  Βίκη, και τα παιδιά μας και οι άνθρωποι που αγαπάμε και να μπορούμε να πάμε. 
Ελπίζω και δε θέλω να αφήσω κανέναν πούστη να μου το χαλάσει. Αν δεν μπορεί ο εξουθενωμένος και η παρέα του να εγγυηθούν το μέλλον μας (που δεν μπορούν) τουλάχιστον να βγάλουν το σκασμό για λίγο, και για πάντα μη σου πω, και να μας αφήσουν να ελπίζουμε.

Κι εμείς όμως να πάρουμε τα μέτρα μας. Να μην αφήσουμε τα καζάντια μας να σβήσουν το θυμό, ή να μας κάνουν να ξεχάσουμε ποιοι φταίνε. Ξέρεις όλοι έχουν όνομα και επώνυμο, όσο κι αν μαλακία ήταν ομαδική. Η "χαρά" που μας χάρισαν …έχει πρόσωπα που έπαιξαν ρόλους – κι εξακολουθούν να το κάνουν!

το έγραψα προχθές στο τουίτερ, και θέλω να το σιάξω t-Shirt και να το δεις εδώ, και να το φοράς (κάνε κλικ)

Τα βολευτά (τον) παίζει στην πλάτη μας
(τελικά η μόνη σύνταξη που θα μας μείνει είναι η Αττική!!!)

Για μερικές μέρες με κάποιους γονείς στο κολυμβητήριο του Παλαιού Φαλήρου, όσο βλέπαμε τα καμάρια μας να σκίζουν τη μικρή πισίνα, κουβεντιάζαμε για μια οικογένεια που είναι χωρίς νερό και ρεύμα στο δημόσιο νηπιαγωγείο, που είναι δύο παιδάκια και να δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι κλπ.
Προχτές αυτή η απρόσωπη τραγωδία πήρε σάρκα και οστά γιατί τα βλέπω αυτά τα παιδιά, τα ξέρω, έχουν παίξει με τη Μαρίνα μου και τον Αντώνη μου. Είναι τελείως διαφορετικό το συναίσθημα.
Τα ίδια και στη δουλειά. Ένα κουτάκι στο τηλεφωνικό κέντρο για να μαζέψουμε μια βοήθεια για τους εδώ κι ένα χρόνο απλήρωτους συναδέλφους μου από το ΑΛΤΕΡ. Πόσο να βοήθησεις πρόσωπα που ξέρεις, φωνές που γνωρίζεις, παιδιά που έχεις μεθύσει μαζί τους.
Τηλέφωνα προσωπικά: έχω φάρμακα που δεν τα χρησιμοποιώ ξέρεις κάπου να τα δώσω;
Ναι, πάρε εκεί …
Φέτος όλοι όσοι προσφέρουν κάτι, έχω μια αίσθηση, ότι κάνουν δυο φορές παραπάνω με την καρδιά τους απ' ό,τι τα προηγούμενα χρόνια!
Λες να λένε από μέσα τους… μακάρι να μη χρειαστώ ποτέ βοήθεια…
Εσείς? τό 'χετε σκεφτεί?

Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες. Καλά χριτούγεννα!

θέε μου είμαι 42, έχω έναν γιο 7 ετών και μια κόρη 5! Θυμάμαι ότι ο Αντώνης μωρό έλεγε τα χριστούγεννα "τουτέγινα", η Μαρίνα; μάλλον μίλησε πιο καθαρά και πιο γρήγορα από τον αδελφό της … Γυναίκες!!!

Share on Facebook

Leave a Reply