Radio Friday: κι ύστερα γίναμε ωραία φωτογραφία …

…και κρεμαστήκαμε μεσ' την τραπεζαρίααααα

Το καταλαβαίνω, εδώ ο κόσμος καίγεται αλλά εμένα μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η είδηση ότι η Kodak πτώχευσε.
Film Kodak. 
Πόσες παιδικές μου αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί σε κάποιο φιλμ kodak; Αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει, παιδική ηλικία, παιχνιδιάρικα βλέμματα, αποκριάτικα πάρτι, οικογενειακές μαζώξεις, στημένες και ανέμελες πόζες.


Πόσα λεφτά έχω δώσει, στην προσπάθειά μου να μάθω τα μυστικά της φωτογραφίας. Μετά άφησα την kodak και άρχισα να προτιμώ τη ζωντάνια της Fuji. Αλλά η Kodak παρέμεινε το "κιτρινόμαυρο" κουτί που "έγραφε" ή μάλλον κατέγραφε τις αναζητήσεις και πολλές από τις αναμνήσεις μου.
Πώς να μην κλείσει; Η ψηφιακή εποχή καταβρόχθισε τα πάντα. 
Οι Kodak-fuji-ilford αναμνήσεις είναι μέσα σε κούτες με φάκελα, εκτυπώσεις, αρνητικά.
Οι ψηφιακές αναμνήσεις αρχίζουν να γεμίζουν σκληρούς δίσκους.
Κι όμως εδώ ο κόσμος … καίγεται. Ο κόσμος μας, το καταφύγιο μας. Πάει. 

 

Τώρα μας κατακλύζουν οι φωτογραφίες των γεγονότων που γίνονται ερήμην αλλά απολύτως για μας. Φωτογραφίζονται οι δήμιοι της ζωής μας, χαμογελαστοί, στημένοι, κάνοντας χειραψίες και κοιτώντας … κάπου. 
Βλέπεις η φωτογραφία όσο κι αν έχει πάει μπροστά η επιστήμη δείχνει ό,τι φαίνεται. Αυτά που εννοούνται δεν μπορούν να αποτυπωθούν. Αυτά τα καταλαβαίνουμε κατόπιν εορτής. Ούτε τη βρώμα. Αυτό θα ήταν μια επανάσταση στη φωτογραφία. Αν το είχε βρει η πρωτοπόρος Kodak μπορεί να είχε σωθεί και να πουλούσε τα μοναδικά της φιλμ, στο μαυροκίτρινο κουτί μαζί με τον ειδικό ασκό που θα "έπιανε" τις μυρωδιές και άρα θα πρόδιδε τα συναισθήματα αυτού που φωτογραφιζόταν.
Όμως αυτό είναι πέρα κι από την επιστημονική φαντασία. 
Αλλά για φαντάσου το… δε θά 'χε πλάκα!

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε ποια ήταν η τελευταία φωτογραφία που τράβηξαν οι απολυμένοι της Kodak. Αλλά και οι απολυμένοι δημοσιογράφοι συνάδελφοι μου, γκαρσόνια, κομμώτριες, οικοδόμοι, εργάτες όλων των ειδών και ειδικοτήτων. Πώς αποτύπωσαν σε μια φωτογραφία την καταστροφή που τους ετοίμασαν οι χαμογελαστά με ολόλευκα δόντια φωτογραφιζόμενοι πρώην εργοδότες και νυν δήμιοι τους. 
Πολύ θα ήθελα να τη δω.
Υπάρχει φωτογραφία να αποτυπώνει την ανασφάλεια που ζούμε;

Κλικ λοιπόν στη ζωή που χάνεται. Κλικ σε στιγμές που γλυστρούν και χώνονται σε ένα κουτί ή σε ένα σκληρό δίσκο.
Η φωτογραφία έχει πλάκα, άλλωστε η πρώτη σε πλάκες αποτυπώθηκε!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

 

Share on Facebook

2 Responses to “Radio Friday: κι ύστερα γίναμε ωραία φωτογραφία …”

  1. hfaistiwnas says:

    Πάνε και τα φιλμ.. τώρα πια μόνο μνήμες ψηφιακών μηχανών..
    Καλό ΣΚ!

Leave a Reply