Η Μόνη μου ελπίδα

Η κυβέρνηση ανησυχεί για την κυβέρνηση που θα βγει μετά τις εκλογές.

Το ίδιο και η Γερμανία που ανακάλυψε ότι μπορεί να βοηθήσει και στο θέμα φύλαξης των συνόρων μας, αφού εμείς άχρηστοι και πένητες αφήνουμε τα σύνορά μας, που είναι και σύνορα της ευρώπης, αφύλαχτα και μπαίνουν μέσα οι άπλυτοι οι μετανάστες που μαζί με την αριστερά είναι οι υπαίτιοι όλων των κακών που ζούμε.

Γενικώς ανησυχούμε ως πολιτικοί, ως δημοσιογράφοι, ως βουλευτές (για το αν θα εκλεγούμε …), ως πατεράδες για τα παιδιά μας, ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως απολυμένοι.


Η ανησυχία του καθενός είναι διαφορετική, διαφορετικής έντασης και διαφορετικής προέλευσης.
Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Μέσα στην τσέπη του καθεμιανού (που έλεγε κι η γιαγιά  μου η Πολυξένη) έχει μπει ένας βιαστής και λες κι είναι βιαγκρωμένος γαμεί μέχρι εξαντλήσεως. Προφανώς εξαντλείται και ο έσχατος τροϊκανισμένος από την ικανοποίηση του γαμείν των αδυνάτων.

Έτσι λοιπόν μόλις εξαφανιστούν οι μετανάστες, οι άπλυτοι, και λοιπά, μόλις η αριστερά σταματήσει να κουνάει την κρέμα εκεί που πάει να πήξει, μόλις οι μαθητές σταματήσουν να μουτζώνουν στις παρελάσεις και μόλις οι πολιτικοί θα μπορούν να κυκλοφορούν στους διαδρόμους του Ιδρύματος που σιάχνουν χωρίς να φοβούνται ότι κάποιον δεν θα τον έχει πιάσει το οικονομικό προζάκ που μας ποτίζουν να τους αντιμιλήσει … ε, τότε όλα θα είναι και πάλι μια χαρά.

Λυπάμαι γιατί δεν κατάλαβε κανείς τίποτα. Αλλά όταν αυτό που για το δικό σου κεφάλι είναι οβίδα και γι' αυτούς είναι βρεγμένο χαρτάκι που πετάγαμε μέσα από το άδειο μπικ στον αυχένα της συμμαθήτριας που γουστάραμε … τι να περιμένεις.
Η μόνη τους ανησυχία είναι πόσοι από αυτούς θα μπουν στη Βουλή, και πόσοι από αυτούς επίσης θα έχουν μικρόφωνο για να κάνουν προπαγάνδα.
(γιατί είναι αυτοί που έχουν άλλη γνώμη από μένα και δεν μπορώ παρά να τη σεβαστώ, αλλά υπάρχουν και αυτοί που κάνουν προπαγάνδα και είναι οι πιο θρασείς και βγάζουν αφρούς όταν μιλάνε και τολμήσει κάποιος να διαφωνίσει μαζί τους). Πόσοι θα μπορέσουν να συνεχίσουν να ασελγούν εις βάρος του κράτούς, πόσοι θα τη βγάλουν καθαροί εις βάρος των υπολλοίπων.

Πόσοι και τόσοι  … εις βάρος μας, κι όχι για τόσο-όσο, αλλά όσο περισσότερο (τους αφήνουμε φιναλμαντ!)

Η μόνη μου ελπίδα είναι να μην ξεχάσουμε.

Share on Facebook

2 Responses to “Η Μόνη μου ελπίδα”

  1. τα πρόβατα δεν εναντιώνονται στο βοσκό, εκτός αν έχουν ψυχή… λύκου!
    και τότε ουαί κι αλίμονο!…
    Ξενικός

  2. Giannis Kafatos says:

    😉

Leave a Reply