Ξερνάω, αφού τόσον καιρό τα “έτρωγα” (αμάσητα)

Η προεκλογική περίοδος πάντα μου έφερνε μια αναστάτωση, αλλά ποτέ τόση αναγούλα όσο αυτή που διανύουμε.
Πάντα είχα μια δαιμονισμένη αγωνία για ένα αποτελέσμα που θα μπορούσε να ανακατέψει τη "σούπα" .
Τελικά η σούπα δεν ανακατεύτηκε ποτέ, και εν τέλει έγινε πολτός, κακοφόρμισε, μάζεψε σκατόμυγες γύρω-τριγύρω και τελικά όσο την τρώγαμε, τόσο νομίζαμε ότι συνηθίζουμε, ξέρεις στυλ Μιθριδάτη, και στο τέλος πνιγήκαμε.
Και πάντα στην απέξω.
Προσωπικαμάντ, κάνω μια δουλειά (ακόμη) που πολλοί ήταν στην "από μέσα". Συνάδελφοι που πότε έκαναν σπίτια από τα μυστικά Κονδύλια του ΥΠΕΞ, πότε λούσα από τις εταιρείες οπλικών συστημάτων, πότε εξοχικά από προβολή άλλων πολιτικών κλπ.
Δεν μπορώ να σου πω όνοματα, γιατί θα μου κάνουν μήνυση κι εγώ δεν έχω καμία απόδειξη γι' αυτά που λέω.
Αυτό που έχω και "αποδεικνύει" τα λεγόμενα μου, είναι το αλλαζονικό βλέμμα, τα στοχευμένα "λεγόμενα" τους και η αγωνία τους ό,τι κάτι άλλο μπορεί να συμβεί και να ανακατέψει τα σκατά στα οποία (νομίζουν ότι με σκάφανδρο) κολυμπάνε.
Η σιωπή μου, έγινε η αδυναμία μου.
Η σιωπή μου έγινε η δυνάμή τους.

Πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων ασελγούν χρόνια στις πλάτες του πατέρα μου, τώρα και στις δικές μου. Και ξέρεις είμαι πολύ δημοκράτης, αλλά βλέποντας ότι κινδυνεύουν και τα παιδιά μου μπορώ να δαγκώσω και κανένα λαρύγγι.

Είμαι πολύ κοντά σ' αυτό.

Ξερνάω που βλέπω τη λύσσα τους για να διατηρηθούν στην εξουσία. Λένε τόσα χρόνια ότι το κάνουν για μας. Σκατά! Το κάνουν για την πάρτη τους! Για να τρώνε τα λεφτά μας, να σκοτώνουν τη δημιουργικότητα, να αφήνουν τη σούπα να μην κουνιέται, να βαλτώνει, για να επιπλέουν.

Τόσα χρόνια δεν αντιδρούσαμε, γιατί … Είχαμε πάντα καλές δικαιολογίες.

Τώρα που χάνουμε τα πάντα, τα αυτονόητα και μας βάζουν και στο τριπάκι να πιστέψουμε ότι φταίμε κιόλας … οι πολιτικοί και κάποιοι πληρωμένοι συνάδελφοί μου (πάλι δεν εχω αποδείξεις για το πληρωμένοι). Και το κάνουν με όλη τους τη δύναμη, τώρα που αυτοί μπορούν να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις, αλλά οι νόμοι που έφτιαξαν γράφουν "ακατάλληλο" για εμάς, τους … αδύναμους – ανήλικους, που τόσα χρόνια δε μιλάγαμε και τους αφήσαμε να πιστέψουν ότι τους ανέχομαστε.

Χαίρομαι όταν διαβλέπω στα μάτια τους τον τρόμο ότι μπορεί να χάσουν κάτι από την επίπλαστη εξουσία που τους έδινε η ανοχή μας.

Ελπίζω να παραμείνει ο φόβος στο βλέμμα τους.  Εύχομαι να επαληθευτούν οι φόβοι τους.

Κι εύχομαι ν' αρχίσουμε να μιλάμε.

Να τους ξεφωνίζουμε ατάκα κι επί τόπου. Να τρομάξουν, όπως όταν χτυπάει το τηλέφωνο κι εσύ δεν έχεις πληρώσει μια δόση και δεν ξέρεις να το σηκώσεις ν' ακούσεις τις απειλές  ή να σφίξεις το στομάχι σου και να υποστείς το επίμονο κουδούνισμα.

Είδα αυτή τη φωτογραφία στο δικτυο.

Ο καθηγητής, σωτήρας,

που δέχεται να του φιλήσει το χέρι ένας παππούς.

Είδες πώς η εξουσία σκοτώνει ό,τι καλό μπορεί να έχει κάποιος μέσα του;

(Γιατί υποθέτω ότι "ουδείς εκών κακός", ή μήπως παραμένω μαλακισμένα καλοπροαίρετος?)

 

 

 

 

Share on Facebook

2 Responses to “Ξερνάω, αφού τόσον καιρό τα “έτρωγα” (αμάσητα)”

  1. Αθανασία says:

    Φίλε μου: ή θα ειμαστε ελεύθεροι ή θα είμαστε ήσυχοι…..
    στο χερι μας είναι να επιλέξουμε 

    • Giannis Kafatos says:

      Teράστια κουβέντα! Καλη σου μέρα Αθανασία μου! , ευχαριστώ

Leave a Reply