Radio Friday: χεράκια σφίγγουν το λαιμό (μου, σου, του, μας κλπ – παρτούζα δηλαδή)

Καλη πατρίδα

… καλή παρτίδα
για γερά νεύρα

Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένος και πολύ φοβισμένος από τα αποτελέσματα της κάλπης

Είμαι φοβισμένος από τα ναζιστικά όντα που μπήκαν στη βουλή και θα χαίρουν ασυλίας και άλλων προνομίων για να καλύπτουν τις παρανομίες τους.
Ο φόβος μου όμως γίνεται δύναμη.
Δεν θα αφήσουμε αυτόν τον φόβο να κυριεύσει τις ζωές μας.

Είμαι ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα των εκλογών γιατί κανείς δεν με είχε πείσει ότι ο κατήφορος της ζωής μας, που είχε ξεκινήσει από την καστελορίζικη δήλωση του γιου της Μαργαρώς της, θα τελειώνε κάπου.
Τώρα ο πιο βλαξ έλληνας πολιτικός τόλμησε να δώσει συνέντευξη και να πει ότι η πατρίδα του έγινε πειραματόζωο του διεθνους οικονομικού παράγοντα. Όταν το υποστηρίζαμε αυτό καποιοι – όχι τόσο δυνατά απ' ό,τι φάνηκε – πρίν από δύο χρόνια "μας έλεγαν"  προδότες, ανίδεους κλπ.
Και τώρα αντί να του φορέσουμε έναν κουβά σκατά στο κεφάλι να βρωμίσει μέχρι τον ακούμε όπως τους άλλους απελθόντες ενόχους για την χαμένη μας ζωής…

Κανείς τους, δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την απόφαση των πολιτών που ψήφισαν. Ούτε οι κερδισμένοι, αλλά ούτε και οι χαμένοι.
Το πιο απίστευτο είναι ότι οι χαμένοι της ιστορίας είναι  τόσο σαστισμένοι που ο Τσίπρας και η παρέα του παραμένουν σταθεροί σε ό,τι έλεγαν πριν.

Κοίτα μια σύμπτωση: οι ψηφόροι που προτίμησαν Τσίπρα είναι όσοι και οι άνεργοι. Το βέβαιο είναι ότι οι άνεργοι θα αυξηθούν. Και ουδείς δείχνει να ασχολείται σοβαρά με αυτό.
Ο μπαμπάς ενός συμμαθητή του γιου μου, τα μεσημέρια που περιμένουμε να σχολάσει το ολοήμερο είναι με το κεφάλι σκυφτό όσο κουβεντιάζουμε: άσε Γιάννη, ένα μεροκάματο αυτή τη βδομάδα. Γελάει και φωτίζει το πρόσωπό του όταν βγαίνουν τα παιδιά, αλλά μου το έχει πει: θα τα μαζέψω να φύγω. Θα επιστρέψω στην Αλβανία. Θα πουλήσω το σπίτι μου, και θα φύγω. Τι να του πω; Δεν περιμένει κάτι, αλλά θέλει να το μοιραστεί.
Μαθαίνουμε να μοιραζόμαστε την κατήφεια, την καταθλιψη, τη φτώχεια.
Αυτή η διαδικασία μας κάνει λιγο πιο "πλούσιους"  αλλά αυτά  τα "εσωτερικά" μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν σου κόβουν το μισθό, ή σε απολύουν.

Αισθάνομαι χωρίς μια φωλιά, χωρίς ένα καταφύγιο. Ανοιχτός από παντού. Κάτι θα γεννηθεί από όλα αυτά που συμβαίνουν.

Ελπίζω να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε εμείς, να τα απολαύσουμε, να τα πολεμήσουμε, να σκοτωθούμε για ό,τι μπορεί να κάνει καλύτερο το αύριο της ζωής των παιδιών μας.

Ελπίζω να καταλάβουμε, με πρώτο τον εαυτό μου, τι είναι αυτό που μας φοβίζει και μας κάνει διστακτικούς.

Είναι βέβαιο ότι ο φόβος είναι πιο αδύναμος από μας … αλλά έχει καλύτερα PR (πάμπλικ ριλέισονς)


Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλοκίτισσες

Share on Facebook

2 Responses to “Radio Friday: χεράκια σφίγγουν το λαιμό (μου, σου, του, μας κλπ – παρτούζα δηλαδή)”

  1. Αθανασία says:

    Το γελιο σκοτώνει το φόβο και……. Ενα γέλιο θα τους θάψει

    • Giannis Kafatos says:

      πολύ καλό!!! πάρα πολύ καλό! Καλημέρα καλημέρααααααααααααα

Leave a Reply