Archive for February, 2013

Στην Αλβανία με φωνάζουν «γκρέκο»

Thursday, February 28th, 2013


Γεια σας, με λένε Γιάννη. Αυτό δεν είναι το κανονικό μου όνομα, όμως το βάζω στο χαρτί να διευκολύνω την ανάγνωσή σας. Το κανονικό μου όνομα ένα αλβανικό. Ο μπαμπάς μου είναι Αλβανός και όταν γεννήθηκα, σε μια ωραία γειτονιά της Αθήνας, ο μπαμπάς μου με βάφτισε με το όνομα του πατέρα του. Νομίζω κι εσείς έτσι κάνετε συνήθως στα παιδιά σας. 

Μεγάλωσα σ’ αυτήν την ωραία γειτονιά και τώρα είμαι μαθητής της τρίτης δημοτικού. Οι φίλοι μου είναι ο Αντώνης, ο Κώστας, η Αντωνία, η Μαρία, ο Νικολάι και άλλα παιδιά. Όταν ήμουν στην πρώτη, γεννήθηκε και ο αδελφός μου. 

Φέτος ο μπαμπάς μου, από την αρχή της χρονιάς δεν ήταν καθόλου καλά. Ήταν πολλές ώρες στο σπίτι, δε δούλευε. Το ίδιο και η μαμά. 

Συνέχεια συζητούσαν μεταξύ τους. Εγώ καταλάβαινα ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Δεν ήμουν και βέβαιος όμως. 

Πριν από λίγους μήνες εκεί που καθόμασταν στο σπίτι χτύπησε το κουδούνι. Άνοιξε ο πατέρας μου και μπήκαν μέσα ένας κύριος που χαιρέτησε τον μπαμπά μου με το μικρό του όνομα, και ένα ζευγάρι.  Μέχρι να τους δω τους έχασα. Ο κύριος που χαιρέτησε με το μικρό του τον μπαμπά μου, μαζί με τον μπαμπά μου άρχισαν να κάνουν βόλτες στο σπίτι μας. Δηλαδή μπήκαν στην κουζίνα που ήταν ο αδελφός μου στο καρεκλάκι του και η μαμά μου μαγείρευε, μπήκαν στο δωμάτιο που κοιμάμαι με τον αδελφό μου, στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά και στο μπάνιο και μετά ξανάρθαν στο σαλόνι και κάθησαν στην αρχή όρθιοι μπροστά την τηλεόραση κι εγώ δεν μπορούσα να δω. Μετά είπαν «ευχαριστώ» στον μπαμπά μου, ο κύριος που ήξερε το μικρό του όνομα τον χτύπησε στον ώμο και του είπε: έχουμε κι αύριο στις επτά κι άλλο ένα ραντεβού, κι έφυγαν όλοι.

Μπαμπά τι είναι αυτοί οι άνθρωποι, ρώτησα τον μπαμπά μου. 

Είναι μεσίτης Γιάννη, μου είπε ο μπαμπάς μου. Θα πουλήσουμε το σπίτι μας, γιατί εγώ πια δεν έχω δουλειά, και δεν μπορώ να μείνουμε άλλο εδώ και θα γυρίσουμε στην Αλβανία. Είναι δύσκολα παιδί μου, γι’ αυτό σταμάτησες να πηγαίνεις αγγλικά και στο ποδόσφαιρο. Δεν δουλεύω πια τόσο όσο παλιά και δεν φτάνουν τα χρήματα που βγάζω. Γι’ αυτό θα γυρίσουμε στην Αλβανία. Θα μείνουμε με τους παππούδες και θα δούμε πώς θα τα φέρουμε βόλτα.

Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Δηλαδή αυτό που ένιωσα μάλλον είναι η στενοχώρια. Δεν την ήξερα πριν. Κι επειδή όταν στενοχωριέμαι ή μαλώνω με τους φίλους μου κλαίω, τα δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου. Αυτό  είναι η στεναχώρια είπα: τα κλάματα.

Την άλλη μέρα στο σχολείο δεν είπα τίποτα σε κανέναν, αλλά δεν είχα κέφι να παίξω και να κάνω διαολιές που λέει κι η κυρία με τα άλλα παιδιά στο διάλειμμα. Από την ώρα που ξύπνησα στο δωμάτιό μου, και είδα την κούνια του αδελφού μου ένας περίεργος πόνος ήρθε και κάθησε στο κεφάλι μου. Όχι όπως όταν έχω κρυώσει που πονάει σα σφυρί, όχι ήταν κάπως αλλιώς. Και μετά τον ίδιο περίεργο πόνο τον ένιωσα να πηγαίνει και μέσα στην κοιλιά μου και δε με άφησε να πιω το γάλα μου. 

Γύρισα από το σχολείο και ρωτούσα συνέχεια τη μαμά μου και τον μπαμπά μου «τι ώρα είναι». 

Ε, ρώτα ρώτα έγινε «αύριο στις επτά» που είχε πει ο μεσίτης, και χτύπησε το κουδούνι. Ξανά τρεις άνθρωποι ήρθαν και έκαναν ότι χθες. Έλεγξαν το σπίτι, όμως αυτοί δεν μου έκρυψαν την τηλεόραση γιατί εγώ όταν τους είδα πήγα τρέχοντας στο δωμάτιό μου, μπήκα κάτω από τις κουβέρτες και κουκουλώθηκα μέχρι που έφυγαν. 

Αυτός ο περίεργος πονοκέφαλος ξανάρθε έτρεχε από τη μία πλευρά του κεφαλιού μου μέχρι την άλλη. Και στο πίσω μέρος της κοιλιάς μου, και μέσα από τα πλευρά μου. Ήταν κάτι στην αρχή ζεστό μετά κρύο και ερχόταν κι έφευγε πονούσα αλλά δεν μπορούσα να πω τίποτα στη μαμά μου γιατί δεν πονούσα κάπου όπως όταν χτυπούσα όταν πήγαινα στο ποδόσφαιρο. Αυτός ο πόνος ήταν καινούριος. Ήταν παντού! 

Το πρωί που ήρθε η μαμά μου να με ξυπνήσει μου λέει: τι έκανες εκεί! Κι εγώ δεν κατάλαβα γιατί κοιμόμουν πριν έρθει και δεν είχα κάνει τίποτα. Φώναξε τον πατέρα μου. Δεν καταλαβαίνα τίποτα. Με πήρε αγκαλιά, και ο μπαμπάς μου έσκυψε και κοίταζε κάτι στο μαξιλάρι μου. 

Τα μαλλιά μου κοίταζε. Κι η μαμά μου όπως με είχε αγκαλιά άρχσε να ψάχνει το κεφάλι μου, όπως τότε που όλα τα παιδιά στην τάξη είχαμε κολλήσει ψείρες. 

«Μαμά τι έπαθα» ρώτησα.

«Τίποτα, λίγες τρίχες έφυγαν από το κεφάλι σου και κόλλησαν στο μαξιλάρι σου. Τράβηξες τα μαλιά σου παιδί μου;» 

«Όχι μαμά, αλήθεια σου λέω» της είπα και με αγκάλιασε.

Όταν ξαναπήγα σχολείο φορούσα ένα σκούφο, και τον φοράω κάθε μέρα γιατί τα μαλλιά μου ξεκολλάνε από το κεφάλι μου και δε θέλω να με δουν τα παιδιά και να μου φωνάζουν φαλάκρα. 

Ένα πρωί δεν πήγα σχολείο και μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά πήγαμε σε ένα μεγάλο νοσοκομείο κι εκεί με εξέτεσαν. Κοίταξαν το κεφάλι μου με έναν μεγενθυτικό φακό, σαν αυτό που έχουν οι εξερευνητές εντόμων. Ο γιατρός πέρασε το χέρι του ανάμεσα στα μαλλιά μου και κάποια που ξεκόλλησαν έμειναν στο χέρι του. Τα έβαλε κι αυτά κάτω από τον φακό και έφερε πιο κοντά ένα λαμπατέρ που είχε και τα κοίταξε καλά καλά.

«Μην ανησυχείτε» είπε στους γονείς μου, δεν είναι τίποτα κακό, μην τρομάζετε, και γύρισε προς εμένα, γονάτισε για να είμαστε κοντά και με ρώτησε: έχεις άγχος παιδί μου;

«Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά από τότε που ήρθε στο σπίτι ο μεσίτης και ο μπαμπάς μου είπε ότι θα πουλήσουμε το σπίτι μας και ότι θα πάμε στην Αλβανία εγώ έχω έναν περίεργο πόνο που δεν είναι όπως πονάω όταν έχω πυρετό ή όταν χτυπάω στο πόδι μου όταν παίζω μπάλα ή με σπρώχνει ο Αντώνης και πέφτω και χτυπάω…

Δε θέλω να πουλήσουμε το σπίτι μας. Δε θέλω να αφήσω το δωμάτιό μου. Δε θέλω να πάω στην Αλβανία. Εμένα οι φίλοι μου είναι εδώ. Το καλοκαίρι που πήγαμε δε μου άρεσε καθόλου. Δεν μιλάω αλβανικά όπως τα άλλα παιδιά. Στην Αλβανία με φωνάζουν γκρέκο και με κοροϊδεύουν. Θέλω να μείνω εδώ που γενήθηκα. Θέλω ο μπαμπάς μου να έχει δουλειά και να με αφήνει στο ολοήμερο που έτρωγα με τους φίλους μου. Θέλω να ξαναπάω στο ποδόσφαιρο, και στα αγγλικά. Δε θέλω να έρχονται να βλέπουν το σπίτι μας και να ψάχνουν τα δωμάτιά μας. Είναι δικό μου το δωμάτιο και του αδελφού μου. Φοβάμαι να φύγω, πού θα πάω εκεί που με κοροϊδεύουν και δεν ξέρω κανέναν και δεν ξέρω να μιλήσω και δεν θα έχω τους φίλους μου και τη γειτονιά μου.

Θέλω να είμαι με τους φίλους μου και να φύγει αυτός ο περίεργος πόνος που είναι παντού και είναι περίεργος και δεν ξέρω να πω που πονάω και θέλω τα μαλλιά μου και δε θέλω να φοράω σκούφο για να μη με δουν με τα μαλλιά πεσμένα και με κοροϊδεύουν και με λένε καραφλό, και δε θέλω να πάω εκεί, είμαι ξένος και με κοροϊδεύουν στην Αλβανία, και με φωνάζουν γκρέκο»

./.

Υ.Γ. Αυτό το κείμενο το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη σε όλα τα πιτσιρίκια και με όσο μίσος μπορώ να γεμίσω την ψυχή για όλους τους μεγάλους που καταστρέφουν παιδικές ψυχές. Για όλους τους αλήτες που σώζουν τα νούμερα και όχι τους ανθρώπους και για όλους εμάς που δεν αντιδρούμε γιατί φοβόμαστε.

Ευχαριστώ πολύ την Ολίβια και το eimaimama.gr για τη φιλοξενία!!

Share on Facebook

Nick Cave: στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα

Friday, February 22nd, 2013

 

 

"…In Athens all the youths are crying from the gas

I am by the hotel room working on a tan

People come up and ask me who I am

I say if you don't know

Don't ask

Zeus laughs but it's the gas…"


O εντυπωσιακός Nick Cave, ο Αυστραλός τραγουδοποιός και όχι μόνο, που λατρεύεται όσο λίγοι στην Ελλάδα έδωσε στη δημοσιότητα το νέο του τραγούδι αφιερωμένο στις εικόνες διαμαρτυρίας και εξαθλίωσης που βλέπει στην Ελλάδα και την Αθήνα της φτώχειας, των διαδηλώσεων και των δακρυγόνων.

Συνθέτης ιδιαίτερης ευφυΐας, στιχουργός και ποιητής ο Cave επιστρέφει με ένα τραγούδι γροθιά στο στομάχι με αρκετή δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη κοινωνία και μια κραυγή αλληλεγγύης προς τους δοκιμαζόμενους Ελληνες.

Το τραγούδι του παγκοσμίου φήμης μουσικού που κυκλοφορεί με την αγαστή συνεργασία των εδώ και τριάντα περίπου χρόνια συνοδοιπόρων του, των Bad Seeds, τιτλοφορείται «Lightning Bolts», δηλαδή «Κεραυνοί» ως μια ευθεία αναφορά στον αρχαίο Θεό των Ελλήνων τον Δία.

Αλλωστε έτσι ξεκινάνε και οι στίχοι στου κομματιού «Δύο κεραυνοί ήρθαν στο δωμάτιό μου, δώρο από τον Δία», ενώ κάνει ειδική αναφορά στις διαδηλώσεις και τις τραγικές καταστάσεις που βιώνουν οι Ελληνες τα τελευταία χρόνια.

«Στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα» αναφέρει ο Nick Cave και με τρόπο καυστικό συνεχίζει «εγώ είμαι δίπλα στην πισίνα και μαυρίζω» και περιγράφει μια εφιαλτική εικόνα σημειώνοντας «στο λίκνο της δημοκρατίας ακόμη και τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες»

Γνωστός για την αγάπη του προς την Ελλάδα και τους Ελληνες, επισκέπτεται συχνά τη χώρα μας όχι μόνο για συναυλίες, αλλά και για διακοπές, ενώ έχει αμέτρητους φίλους και όχι μόνο θαυμαστές.

Πολυσχιδής προσωπικότητα, ο 56χρονος τραγουδοποιός έγινε γνωστός με το αυστραλιανό γκρουπ Birthday Party που βιάστηκαν κάποιοι να το χαρακτηρίσουν «πανκ», αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι η περίπτωση του Cave δεν θα χωρούσε ποτέ σε συγκεκριμένες μουσικές φόρμες και ταμπέλες.

Από το 1983, όταν, μετά από τέσσερις δίσκους, εγκατέλειψε τους Birthday Party και σχημάτισε τους Bad Seeds έχει διανύσει μια εντυπωσιακή μουσική πορεία με δεκαπέντε πολύ πετυχημένους δίσκους και αμέτρητες επιτυχίες που του έφεραν παγκόσμια αναγνώριση.

Κυκλοφόρησε, ακόμη, άλλους δύο δίσκους με ένα άλλο project τους Grinderman, που είναι οι ίδιοι οι Bad Seeds με άλλο όνομα, αλλά έχει συνθέσει και αμέτρητα soundtracks, ορισμένα εκ των οποίων έχουν κατακτήσει πολλά βραβεία.

Ιδιόρρυθμος και σκοτεινός, με ταραχώδη ζωή ο Nick Cave, αλλά αναμφισβήτητο ταλέντο συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους και πιο επιδραστικούς μουσικούς της τελευταίας τριακονταετίας.

(από το iefimerida)

και για όσους έφτασαν μέχρι εδώ την ανάγνωση να και μια συναυλία του Νικολάκη, που ελπίζω  να τη δούμε κι από τα μέρη μας

 


Share on Facebook

Μια πόλη κάτω από την πόλη … ή άσε μας που θες κι αρχαία μπροστά στην ανάπτυξη (μανίτσα ‘μ)

Wednesday, February 20th, 2013

Πάντα η ερώτηση, όχι πάντα εύκολες απαντήσεις.

Μέτρο ή αρχαία σε μια πόλη όπως η Αθήνα και η Θεσσααλονίκη.

Να πας στο μέλλον τσιμεντώνοντας το παρελθόν  ή να τα συνδυάσεις  με το σχετικόν κόστος (σε μια εποχή που δεν υπάρχουν λεφτά …μπρρρρ)

Δείτε το ρεπορτάζ της συναδέλφου Κάτιας Γερακαρίτου από το web tv Voria

Η Σαλόνικα είναι διχασμένη, το ίδιο κι εμείς που το κουβεντιάσαμε στο γραφείο, εσύ τι πιστεύεις?

Share on Facebook

Ψυχογιός, μη μου πεις ότι δεν έχεις ανοίξει τουλάχιστον ένα βιβλίο του …

Tuesday, February 19th, 2013

Πριν λίγες ημέρες, στον πολυχώρο πολιτισμού Ιανός, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που επιμελείται ο Γιάννης Μπασκόζος «Οι εκδότες και η ιστορία τους. Το παρόν και το μέλλον», πραγματοποιήθηκε αφιέρωμα στις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Ο ιδρυτής του εκδοτικού οίκου Θάνος Ψυχογιός με έκδηλη συγκίνηση εξιστόρησε την πορεία της εταιρίας από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα, μίλησε για το σύγχρονο εκδοτικό τοπίο και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κλάδος του βιβλίου.
 Στη συνέχεια τον λόγο πήρε η δεύτερη γενιά των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ: ο Χάρης Ψυχογιός μίλησε για τη σχέση του εκδοτικού οίκου με τις νέες τεχνολογίες, το ηλεκτρονικό βιβλίο και τη θέση του στην αγορά, η Πένυ Ψυχογιού πήρε τον λόγο για να μας δώσει πληροφορίες για την ίδρυση του νέου εκδοτικού οίκου PENA YAYINLARI  με έδρα την Κωνσταντινούπολη, που εδώ και μερικούς μήνες ξεκίνησε τη δραστηριότητά του και από τον οποίο μέσα στο 2013 θα εκδοθούν 25 βιβλία.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε ο Νίκος Ψυχογιός, ο οποίος μίλησε για την εγχώρια αγορά του βιβλίου, το πόσο έχει επηρεάσει η γενικότερη κρίση τον κλάδο και τις βλέψεις του εκδοτικού οίκου για μέλλον.

Τέλος μίλησαν γνωστοί συγγραφείς του "¨Ψυχογιού" , όπως η Λένα Μαντά, η Ελένη Τσαμαδού, η Πασχαλία Τραυλού, ο Δημήτρης Στεφανάκης, ο Φίλιππος Φιλίππου.

 

Share on Facebook

T-shirt Stories: Pistorius became Pistolius

Thursday, February 14th, 2013

Share on Facebook

T-shirt Stories: Να γνωρίζουμε τις μούρες που παίζουν με τους μισθούς μας: Μέργος

Wednesday, February 13th, 2013

ένα όνομα θρύλος από την Τρίτη 12 Φεβρουάρίου, σωτηρίου μεσοπροθέσμου που θα βάλει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης.

Ο κύριος γενικός, λοιπόν, αλλά και μέλος της επιροπής υπολογισμού των Συντάξεων (ακούς μπαμπά, που δούλευες τόσα χρονια ποιος κανονίζει …;), ο κύριος Γιώργος Μέργος είπε ότι είναι υψηλός ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα και άρα… (λέω εγώ) πού πας κουκλίτσα μου να αναπτυχθείς με τέτοιους μισθούς!

Αυτοί που τον έβαλαν στις θέσεις που έχει (και για τις οποίες πλήρώνεται υπερπολλαπλασίως από εκεί που θέλει να πάμε οι υπόλοιποι) τον κατέκριναν ότι "εκφράζει προσωπικές απόψεις"  (απέναντι στην πάνδημη κατακραυγή – ας μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς)

Ιδού λοιπόν η μούρη που θεωρεί πολλά τα 586 ευρώ, παλιό εχθρέ της πατρίδας που δε θέλεις να αναπτυχθεί η χώρα σου! (όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον)

 

Share on Facebook

“Καβαφικοί Φόνοι” – ένα σπουδαίο αστυνομικό μυθιστόρημα του Θοδωρή Παπαθεοδώρου

Monday, February 11th, 2013

Τίτλος που "σε διαλέγει" αν στοιχειωδώς σου αρέσει ο Αλεξανδρινός ποιητής των ποιητών. Προσωπικά μου αρέσει πολύ και μου θυμίζει ακόμη περισσότερα από την εποχή που ήμουν μικρός – αλλά αυτή ειναι μια βαθιά ψυχαναναλυτική κουβέντα που δεν προτίθεμαι να κάνω μαζί σας τώρα.

 


Αυτό που έχω να σου προτείνω, πέραν του αυτονόητου: άνοιξε το μυαλό σου με Καβάφη
, είναι το βιβλίο του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, "Καβαφικοί Φόνοι"(εκδ.Ψυχογιός)  που για το δικό μου μυαλό είναι από τα καλύτερα ελληνικά αστυνομικά που έπεσαν στα χέρια μου (το άλλο ήταν το "Για μια χούφτα Βινύλια" της Χίλντας Παπαδημητρίου-Μεταίχμιο).

 

 

 

Έτσι μετά την απολαυστική ανάγνωση, την γεμάτη εικόνες και μυρωδιές του καβαφικού σύμπαντος, την Ειρωνεία – αυτό το μαγικό στοιχείο που είναι τόσο καταλυτικά  παυσιλυπον και προσωπικώς μου είναι πάντα αναγκαίο, και φυσικά την αγωνία και τις ανατροπές που θέλει το είδος,  αναζήτησα τον συγγραφέα.
Ήμουν – για μία ακόμη φορά – τυχερός, δέχτηκε την πρότασή μου και βρεθήκαμε ένα κυριακάτικο μεσημέρι για να κάταγράψουμε τον ίδιο να διαβάζει ένα αγαπημένο του απόσπασμα από το βιβλίο.

Καλή ανάγνωση λοιπόν και καλή προβολή: 

 

Share on Facebook

T-shirt Stories: Αυτά τα χέρια … τώρα παρακαλάνε, άλλοτε…

Thursday, February 7th, 2013

άλλοτε δουλεύανε 

άλλοτε χαϊδεύανε ένα παιδικό κεφάλι 

άλλοτε θώπευαν στήθη λατρεμένα

άλλοτε μπλέκαν' σε καυγάδες με όποια αφορμή

άλλοτε σκίζανε τον αέρα σε ένα μοναχικό ζεϊμπέκικο

άλλοτε σμίλευαν μια πέτρα ή έφτιαχναν ένα καστράκι στην άμμο

άλλοτε

σήμερα 

σήμερα αυτό …

ευτυχώς που υπάρχει το αύριο να ελπίζουμε

 

η φωτο είναι απο την Ημερησία

Share on Facebook

Βρήκα μια … apolia. Με ωραίες μουσικές

Thursday, February 7th, 2013

Οι Apolia είναι ένα τετραμελές Ελληνόφωνο ροκ συγκρότημα.
Στις 27 Μαΐου 2011 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο CD με τίτλο ΑPOLIA (μέρος α') και στις 29 Νοεμβρίου 2012 τον δεύτερο με τίτλο APOLIA (μέρος β') από τη ανεξάρτητη εταιρία Studio Mythos.

Τέσσερα χρόνια πριν, το φθινόπωρο του 2007, ξεκίνησαν με καθαρά ηλεκτρικό σχήμα (δύο κιθάρες, μπάσο και τύμπανα) να εμφανίζονται μόνο με δική τους μουσική παίζοντας support σε μπάντες όπως Ενδελέχεια, Tsopana rave και άλλες.

Δύο χρόνια πιο πίσω, από το 2005, έπαιξαν ηλεκτρακουστικά, διασκευές ξένων κυρίως καλλιτεχνών, μαζί με κάποια από τα τραγούδια τους. Οι επιρροές τους προέρχονται κυρίως από την δεκαετία των ’90s μέχρι και σήμερα και από τα τέλη των ’80s, έχοντας βάση την ποπ και την ροκ της Αμερικής, της Αγγλίας και της Ελλάδας.

Αν θες να ακούσεις περισσότερα Jump @ jumpingfish

Share on Facebook

T-shirt Stories: Μην σταματήσουμε να σκεφτόμαστε – Δε θα σε φιμώσει κάνεις

Saturday, February 2nd, 2013



Η σιωπή πλέον δεν είναι στις εναλλακτικές μας.
Πάντα υπάρχει τρόπος να ακουγόμαστε,
αυτό σκέφτηκα όταν είδα αυτό το creepy κολιεδάκι ψάχνοντας να φτιάξω ένα σκουτάκι!

 

Share on Facebook