Radio Friday: Μεγάλη Παρασκευή, μιας εβδομάδας παθών … διαρκείας

Γεια σου, 
καιρό είχε να "εκπέμψει" το Radio Friday. Στην αρχή ήταν θέμα συγκυρίας, μετά βαρεμάρας. Μετά η βαρεμάρα νίκησε τη διάθεση και το "ωχ αδερφέ" νίκησε κατά κράτος. Έτσι δε συμβαίνει σε όλα τα πράγματα ή σε αυτά που δεν είναι "πράγματα" που λέει κι η διαφήμιση;

Λοιπόν χωρίς διάθεση να απολογηθώ παραπάνω ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε σένα αναγνώστη, ανεβάζω τους διακόπτες και το Radio Friday είναι στον αέρα. 

Η Μαρίνα μου είναι έξη ετών και αυτό είναι το πρώτο Πάσχα που θα το περάσει στην Αθήνα. 
Δεν πειράζει! Ας είναι αυτά τα προβλήματα: ότι δεν κάνουμε μια εκδρομή όπως παλιά! 
Ήδη έχουμε κάνει διάφορες ποδηλατάδες στην παραλία, και τώρα μέσα ετοιμάζονται για βόλτα στην Πλάκα και την Ακρόπολη. 
Να ας πούμε: ούτε τα παιδιά μου ούτε η γυναίκα μου έχουν κάνει ποτέ επιτάφιο στην Πλάκα – κι εγώ ούτε πού θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά!

Γυρίσαμε από την ποδηλατάδα και πατινάδα με τον Αντώνη και τη Μαρίνα. Η αγορά του Παλαιού Φαλήρου είναι …πένθιμη. 
Νομίζω ότι φέτος το πένθιμο χτύπημα της καμπάνας της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται αντιληπτό πολύ διαφορετικά από όλους μας. 
Μπορεί τα ουζερί σε κάποιες γειτονιές να είναι γεμάτα, τα καράβια το ίδιο, τα διόδια να πήζουν από αυτοκίνητα. Μπορεί! Το ίδιο μπορούν να ψάχνουν τους κάδους σκουπιδιών αυτοί που το έχουν ανάγκη. Ακόμη και σήμερα. Και όχι μόνο τους κάδους ανακύκλωσης, αλλά και τους άλλους: με τα αποφάγια μας.

Δεν περιμένω ανάσταση κανενός σωτήρα. Δεν πιστεύω σε κανέναν σωτήρα. Ελπίζω μόνο να είμαι υγιής, τα παιδιά μου, η γυναίκα μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι – αν αυτό είναι δυνατόν. Και το ελπίζω αυτό γιατί έτσι μπορεί κανείς να παλέψει. 
Κανείς δε θα μας οδηγήσει στον Παράδεισο. Μόνοι μας, όλοι μαζί  όμως … 

Χρόνια πολλά λοιπόν, υγεία, σκέψη, δύναμη. 
Σταματήστε να αντέχετε. Πρέπει να αντιδράσουμε. Αντέχουμε περισσότερα από όσα μπορούν να μας κάνουν, θα τους αφήσουμε;

Share on Facebook

Tags: , , , , ,

Leave a Reply