Archive for the ‘Σκέψεις’ Category

www.viewtag.gr – Δες τη ζωη (μέσα από το καινούριο μας site)

Friday, May 20th, 2016

Πριν από περίπου δέκα χρόνια άρχισα αυτό το blog. 
Πέρασα εδώ πολλές ώρες, πρώτα να το μάθω – νά ειναι καλά ο φίλος μου ο Νίκος Μητροκώστας, ο κομπιουτεράς – και μετά έγινε το αποκούμπι των σκέψεων και των ανησυχιών μου! 


Εδώ γεννήθηκαν οι T-shirt Stories, που χάρη στην ιδέα της Ντόρας Ρίζου, ζωγράφου και οικοδέσποινας του Black Duck έγιναν αληθινά μπλουζάκια σε μια έκθεση που η απήχησή της με άφησε άφωνο!
Εδώ πολλοί συγγραφείς με εμπιστεύτηκαν και στήθηκαν μπροστά στην κάμερά μου για να μου διαβάσουν αποστπάμαστα από τα βιβλία τους. 
Εδώ σας έδειξα με καμάρι τα πρώτα μου τατού, αυτά που χτύπησα, και χτυπάω σε φίλους που με εμπιστεύονται!

Σήμερα, παρέα με τους αδελφικούς μου φίλους, και εξαιρετικούς δημοσιογράφους, Έλσα Παπαϊωάννου και Δημήτρη Σούλτα, αλλά και τον επίσης αδερφούλη, και ακάμματο κομπιουτερά μας – πλέον – Νίκο Μητροκώστα σηκώσαμε ένα site που ελπίζουμε να σας αρέσει. 
 

Το ονομάσαμε viewtag.gr



Θέλω να σας το "συστήσω" με την μοναδική συνέντευξη -εξομολόγηση του Δημήτρη Πουλικάκου στον Δημήτρη Σούλτα. Οι φωτογραφίες είναι του Χρήστου Διαμάντη. 

 

Φυσικά δεν θα αφήσω το u-hoo μου να μαραζώσει. Είναι ένα πολύ άνετο "μαξιλάρι"!
Σας ευχαριστώ όλους όσοι με διαβάζετε και στην πραγματικότητα με υποστηρίζετε!

 

Share on Facebook

Απαγορεύονται ακόμη και οι αφορμές για Σκέψη!

Tuesday, January 26th, 2016

Ένας από τους πιο αναγνωρισιμους γραφίστες, καλλιτέχνης του δρόμου, ο λονδρέζος Banksy έφτιαξε αυτό το γκράφιτι για να στηλιτεύσει το μεταναστευτικό και την πρακτική των γαλλικών αρχών στο Καλέ, εκεί που χιλιάδες μεταναστες αναζητούν διέξοδο.

Η μικρή μετανάστρια ως άλλη «Τατιάνα» η ηρωίδα των Αθλίων του Β. Ουγκώ, είναι πνιγμένη στα δακρυγόνα και πισω της ανεμίζει ξεσκισμένη (όπως τα ρούχα των μεταναστών που καταφέρνουν να περάσουν το Αιγαίο) η Γαλλική σημαία.
Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πάντα προκαλεί με τα έργα του, όμως αυτή τη φορά η βρετανική κυβέρνηση ξεπέρασε κάθε όριο για τις ελευθερίες που μας έμαθε η ευρώπη – παλιά…

Με σανίδες αποφάσισαν να καλύψουν το έργο από τον πλαϊνό τοίχο της γαλλικής πρεσβείας, γιατί είναι επικίνδυνο να σκέφτεσαι, είναι στα όρια της τρομοκρατικής πράξης να διανοείται κανείς ότι και οι μετανάστες έχουν το ελάχιστο δικαίωμα στη ζωή.
Η λογοκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Μπορεί να ακολουθήσεί φακέλωμα όσων στέλνουν υλική βοήθεια στα κέντρα μεταναστών, να απαγορευτούν ακόμη και οι Led Zeppelin αφού έχουν γράψει το «Immigrant song», μπορεί μελλοντικά (όχι πολύ μακριά) να απαγορευτούν βιβλία!

Ο κόσμος μας έχει γίνει ένας εφιάλτης. Ανήκει μόνο στους δυνατούς!

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Lifebook.gr

Share on Facebook

Σκέψεις που κρατάνε όσο ένα Break

Thursday, October 22nd, 2015

Κάθε πρωί, η θέα από το μπαλκόνι του έβδομου ορόφου, όπου και το control room που ζω τα τελευταία δεκατόσα χρονια ειναι αυτή! 
Αυτά τα παράθυρα. 
Για ευνόητους λόγους δεν εχω τραβήξει τη φωτογραφία έτσι ώστε να αποκαλύπτει τι ακριβώς βλέπουμε στα δωμάτια του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός. 
Ακόμη κι αν είχα τραβήξει αλλιώς τη φωτογραφία, τα δωμάτια της εντατικής πάλι δε θα φαίνονταν. Ασχετα που εγώ πριν από σχεδόν δύο χρονια κοιτούσα κι έβλεπα με την ψυχή μου έναν δικό μου άνθρωπο που δε θα ξαναδώ – και που εξακολουθώ να τον "βλέπω"!


Αυτά τα παράθυρα με τους ασθενείς, τους συγγενείς, τους νοσηλευτές, κάθε πρωί, τόσα χρόνια μας λένε τη δική τους αλήθεια! 


Την ώρα που σκέφτόμαστε τα απλά, τα βλαμμένα, τα τετριμένα, τα σοβαρά θέματα της καθημερινότητας, την ώρα που σε ένα break της εκπομπής βγαίνουμε για έναν καφέ, ένα τσιγάρο, και μιλάμε με τους συναδέλφους για τα ζόρια μας, μας κοιτάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι από τα παραθυρα του νοσοκομείου και μας μιλάνε! Χωρίς να ανοίγουν το στόμα τους μας λένε την πιο μεγάλη αλήθεια: εκείνοι είναι σε ζόρια στο κρεββάτι του νοσοκομείου, κι εμείς μιλάμε και λέμε τα ζόρια μας! 


Δεν είναι ανάγκη να σηκώνουμε το βάρος όλων των ανθρώπων που είναι σε ζόρια! Είναι ανάγκη όμως να μην το ξχνάμε. Να μην ξεχνάμε ότι τα ζόρια που μπορείς να παλαίψεις μπορεί και να τα ξεπεράσεις. 


Δεν ξέρω αν πιστεύω τόσο ώστε να λέω δόξα τω θεώ, ή αν το λέω – γιατί έτσι έχω μεγαλώσει – αν εχει κάποιο αντίκρυσμα. 
Δεν θεωρώ ότι βλέποντας τα χειρότερα πρέπει να είμαι ήσυχος για τη δική μου θέση και ότι δεν πρέπει να παλεύω – ολοι μας πρέπει να παλεύουμε – για να ξεφύγω από τα ζόρια μου. 


Αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω τι σκέψεις κάνουν οι καθηλωμένοι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου όταν βλέπουν εμας στο μπαλκόνι να κάνουμε ένα break! 


Έγω πάντως σκέφτομαι αυτά που σου είπα, και προφανώς οι σκέψεις αυτές κρατάνε παραπάνω από ένα Break!

(κείμενο στο iHappy.gr)

Share on Facebook

Ντράπηκα!

Thursday, October 22nd, 2015

Nτράπηκα, ντράπηκα πολύ χθες το μεσημέρι.

Βρέθηκα σε τόσο δύσκολη θέση με τα κακάκια της Ηρας στη σακούλα καθώς πήγαινα στον κάδο με τα σκουπίδια.
Ντράπηκα γιατί βρέθηκα μπροστά σε έναν κύριο που είχε μπει σχεδόν ο μισός μεσα στον μεταλλικό κάδο κι έψαχνε στα σκουπίδια!
Έψαχνε τα σκουπίδια μας, μέρα μεσημέρι, στο Παλαιό Φάληρο.
Εψαχνε να βρει κάτι, όχι μέταλλα ή άλλα ανακυκλώσιμα, αυτά μπαίνουν τους μπλε κάδους.
Εψαχνε να βρει κάτι φαγώσιμο.


Ντράπηκα και συνέχισα το δρόμο μου. Μου ήταν αδύνατο να πάω να ρίξω μέσα στα σκουπίδια που έψαχνε ένας άνθρωπος τις ακαθαρισίες της Ήρας!


Ντράπηκα που κόλωσα επίσης και δεν τον ρώτησα αν χρειάζεται κάτι. Η δικαιολογία μου είναι να μην τον κάνω να νιώσει άσχημα! Αλλά πόσο πιο άσχημα μπορεί να νιώσει κάποιος που ψάχνει στα σκουπίδια! Μαλακία μου. Δε θα το ξανακάνω, αλλά …ντράπηκα!


Άθλιοι διαχειριστές ζωών μας!
Μας έχετε κάνει να ντρεπόμαστε κι εξακολουθείτε κυνικά να μας κουνάτε το δάχτυλο!
Ντράπηκα εγώ, ενώ έπρεπε να ντρέπεστε εσείς.

από το iHappy-gr

Share on Facebook

Με αφορμή μια ξεχαρβαλωμένη κουτάλα

Wednesday, October 21st, 2015

Είμαι γοητευμένος με μια φαγωμένη ξύλινη κουτάλα
Τι ζέστη έχει φάει, τι γεύσεις έχει ανακατέψει, τι καψίματα – ξεχασμένη κοντά στο μάτι ή στο γκάζι, τι ακρωτηριασμούς – έχει σπάσει το πάνω μέρος της, αλλά επειδή ως φαίνεται ήταν ψηλή και λυγερή έχει ακόμη χόρο για ένα μουσκεμένο χέρι να την πιάνει και να την μετατρέπει στη συνέχειά του – μέσα στον τέτζερη, ή και μέσα στο τηγάνι!


Μάλλον ξεκίνησε σε κάποιον τόρνο, δεν μπορώ να φανταστώ ότι είναι χειροποίητη – σκαλισμένη σε κάποιο κομμάτι ξύλου. Μπορεί να είναι ελιά, ή γάβρος (ένα ξύλο που είναι πολύ καλό για εργαλεία γιατί ειναι πολύ σκληρό – αν το βρείτε για το τζάκι προτιμήστετο, καίγεται αργά και πολύ όμορφα), δεν έχει και σημασία.


Με ταϊζει μάλλον σαράντα χρόνια, άρα είναι από ξύλο που αντέχει! Πολλοί από αυτούς που τάισε έχουν φύγει.
Όποιος έχει φάει από το φαϊ που έχει αναλάβει έχει ζητήσει και δεύτερη μερίδα!
Ακόμη και η άκρη, εκεί που έσπασε έχει πια λειανθεί και δεν ενοχλεί τη μαγείρισσα ή τον μάγειρα που τη χρησιμοποιεί.
Η χούφτα έχει επίσης υποστεί μια φθορά, από μια βαθουλή έλλειψη έχει γίνει μια βαθουλή έλλειψη με ένα κενό στη δεξιά πλευρά, έχει φθαρεί, αλλά διατηρεί ένα χρώμα σα βρεγμένο κοκκινόχωμα και πλέον ως σπασμένη χωράει εύκολα στη θήκη με τα χωρίσματα για κουτάλια, μαχαίρια, πηρούνια κλπ.

Και είναι τόσο γεναιόδωρη! Χωράει σχεδόν μισή μερίδα φαϊ, πολύ εύκολα σερβίρεις, δηλαδή γρήγορα, να μην περιμένουν οι πεινασμένοι στο τραπέζι!
Γλυκειές μελιτζάνες με καρότα, μοσχαράκι κομμένο σε μερίδες σβησμένα με κρασί και σάλτσα τομάτας, Φακές, Πιλάφια, σπετζοφάι, Ρεβυθάδα, αρακάς και τι δεν έχει περάσει από την κοιλότητά της!


Εκεί στο συρτάρι, στη δεξιά πλευρά, περιμένει να την ξαναβάλει πάλι στη δουλειά!
Χρόνια τη βλέπω και τη χρησιμοποιώ τα καλοκαίρια, και πάντα σκέφτομαι αυτά που τώρα αξιώθηκα να μοιραστώ μαζί σας!
Το φαγητό δεν είναι μόνο η μασαμπούκα για να γεμίσεις την κοιλιά σου! Είναι ιεροτελεστεία, ακόμη και σήμερα που γίνετια πιο χαλαρά, αλλά με πιο ταχείς ρυθμούς από ότι στο παρελθόν. Δημιουργεί δεσμούς και σίγουρα αναμνήσεις!


Πείνασα κιόλας, αλλά ειμαι στο γραφείο και θα φάω απ' εξω! Ίσως γι' αυτό θυμήθηκα όλη αυτή την ιστορία!
Καλή όρεξη!

Το κείμενο το έγραψα για το i-Happry.gr

 

Share on Facebook

Έσπασα το καλό μου χέρι!

Wednesday, March 4th, 2015

Μια εβδομάδα πριν τις εκλογές (την εποχή που στη δουλειά μου γίνεται χαμός), γλύστρισα σε ένα πεζοδρόμιο του Παλαιού Φαλήρου. Θέτιδος, ένας ομορφος δρόμος που κάποιος κόπανος αποφάσισε να βγάλει κάποιες πλάκες πεζοδρομίου για να κάνει κάτι και όταν το έκανε αντι να τις αντικαταστήσει έστρωσε με ωραιότατο τσιμέντο τις τρύπες. Η βροχή και η βιάση ρίξανε τον Γιάννη, και έβαλα το καλό μου χεράκι, το αριστερό να στηριχτώ και «κλακ» πάει ο καρπός.

Μετά από πολύ πόνο και λίγη ώρα, στο Λαϊκό, που διανυκτέρευε ξανά «κλακ» και το χέρι μπήκε στη θέση του, με ακόμη περισσότερο πόνο – που έμεινε μαζί μου για τουλάχιστον δέκα μέρες και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Λοναρίντ και Πονστάν με τα οποία γίναμε κολλητάρια!

45 μέρες με το καλό μου χέρι στο γύψο!

Για σκέψου πόσα πράγματα δεν μπορείς να κάνεις με το …άλλο σου χέρι!

Εγώ ας πούμε δεν μπορώ να φάω με το δεξί χέρι! Το δεξί χέρι το έχω μονο για το γράψιμο, κι είχα τον καημό μου κι είχα κι όλους που με έβλεπαν κι έλεγαν για να μου απαλύνουν τον πόνο, τα λοναρίντ: ε, ευτυχώς είναι το αριστερό.

Τις πρώτες μέρες (και λόγω μικροεπιπλοκής με έναν γύψο που ήταν σφιχτός κι έπρεπε να αλλαχτεί αλλά όχι αμέσως εξ” ου και οι ανυποχώρητοι πόνοι) δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ, ούτε τίποτα.

Προσπαθούσα όμως γιατί με δύο παιδιά κι ένα σκύλο το σπίτι έχει μια «αλφα» λάτρα.

Η γυναίκα μου τα πήρε όλα επ” ώμου που λέγαμε και στο ναυτικό.

Προσπαθούσα να βοηθήσω, έστω να βάλω ένα πλυντήριο πιάτων με το δεξί χέρι ρε παιδί μου! Το έκανα μέχρι που έσπασα ένα πιάτο μια σαλατιέρα (την πιο βολική μου) και ένα ποτήρι.

Αγοράσαμε κομμένες σαλάτες έτοιμες κι έτσι έφτιαχνα κάτι όταν επέστρεφα σπίτι, ήθελα όμως και μουστάρδα τρομάρα μου! Φεύγει λοιπόν το βάζο από το δεξί μου χέρι και η κουζίνα μου έγινε σκηνικό του Dexter αλλά στο κίτρινο. Επίσης είναι πολύ δύσκολο να μαζέψεις πιτσιλιές μουστάρδας από παντού σε τοίχους, ντουλάπια, κουζίνα, συρτάρια με το ένα χέρι και τον σκύλο να προσπαθεί να δοκιμάσει!

Για οδήγηση … ούτε λόγος! Νά “ναι καλά η συνάδελφός μου η Ευαγγελία που με μάζευε στις πεντέμισι το πρωί να πάμε στο Μέγκα!

Στο λεωφορείο μόνο μια φορά σηκώθηκε να μου δώσει τη θέση της μια κυρία.

Δεν είναι θέμα γκρίνιας, απλώς καταγραφω μερικά στιγμιότυπα.

Ευτυχώς είναι περαστικό! Τώρα ας πούμε είμαι χωρίς γύψο, και το χέρι επανέρχεται!

Σκέψου όμως τι δεν μπορείς να διανοηθείς ότι δεν μπορείς να κάνεις με το «άλλο» χέρι!

Σκέφτηκες;

Ε, πίστεψέ με, αν σου τύχει μπορείς κι ακόμη περισσότερα. Αλλά έχει πλάκα, κι ίσως μπορεί να είναι λίγο μπλιαχ. Το θέμα είναι ότι μπορείς! Ξέρεις πιστεύω ότι κάθε δυσκολία, είναι μαλακία που συμβαίνει (δεν πιστεύω ότι το σύμπαν είπε δε σπάει το χέρι του ο Καφάτος για να του συμβεί κάτι άλλο πιο καλό …), αλλά μπορεί να γίνεται αφορμή να σκεφτόμαστε λίγο πιο …συνολικά τα πράγματα! Να σκεφτόμαστε λίγο έξω από τον εαυτό μας.

Δε θέλω να προβώ σε μελό αναφορές, με καταλαβαίνεις!
Καλό είναι πάντως να αντιμέτωπίζουμε χαλαρά τα «βάσανα» της καθημερινότηας όταν είμαστε μια χαρά. Να μη γκρινιάζουμε, γιατί έρχεται εκείνη η πουτανίτσα η στιγμή που τα αλλάζει όλα!

Σιδερένιοι και Σιδερένιες σας εύχομαι και Β Ηappy!

(ένα κείμενο για το site www.ihappy.gr του φίλου μου Μάνου Αντώναρου)

Share on Facebook

Όλα ειναι αλλιώς μέσα…

Saturday, January 3rd, 2015

image

…σε έναν κινηματογράφο.
Υπάρχει σκοτάδι, με ό,τι αυτο κρύβει.
Υπάρχει και φως, με ό,τι αυτο φανερώνει.
Υπάρχω κι εγώ εκει μέσα και ταξιδεύω με τις εικόνες που εναλλάσσονται.

Share on Facebook

Like some birds on a wire

Friday, December 19th, 2014

Καλημέρα χαμογελαστή

image

Η φιλη μου η Λενα εβαλε τίτλο: ψευδεπιγραφη ελευθερια…
Λες να έχει δικιο;

Share on Facebook

Ο Κοκός ως άλλος Ευαγγελοπουλος

Thursday, December 18th, 2014

…αυτο το τηλεοπτικό υποπροϊόν κατοχυρωσε τον τιτλο “Εθνικος σταρ” και πορευτηκε στα τηλεσκουπιδια που τον εκαναν ακομη μεγαλυτερο νουμερο…

Κάπως έτσι ο κυρ Γλυξκμπουργκ κατοχυρωσε το ονομα: Κωνσταντινος τεως Βασιλεύς Παύλου. Για να βγαλει ΑΦΜ.
Αντε σε καλη μεριά

image

image

Από το Ποντικι που κυκλοφορει σήμερα

Share on Facebook

Το επιτυχημένο τρίπτυχο της παραδημοσιογραφίας που νόμιζε ότι είναι δημοσιόγραφος…

Monday, November 24th, 2014

Η κουτοπονηριά των δημοσιογράφων … και των "ενημερωτικών" site δεν εχει όριο! Θα μου πεις τώρα το χαμπαριασεες, μπράβο καλώς όρισες στον πλανήτη Γη.


οκ, τώρα θα σας πω άλλο "θεσφατο": Ο Έλληνες δημοσιογράφοι ζουν σε έναν μικρόκοσμο που όσα ίντερνετ και αν ανοίξουν πάλι σε μια καμαρούλα εξαντλείται ο κόσμος τους.

ΟΚ, προφανώς ΟΧΙ ΟΛΟΙ, αλλά πολλοί, πρόθυμοι, απαίδευτοι, πολύ πρόθυμοι και πολλοί απαίδευτοι!


Τα κουίζ του τύπου ποιος Έλληνας συγγραφέας έκοψε γαμήλια τούρτα με τον άντρα του … στον τίτλο το μονο που κάνουν είναι να δείξουν πώς τα "ΚΛΙΚ" είναι το μονο που ενδιαφέρουν.


Και ναι ένα "ΚΛΙΚ" (και εδώ εννοώ ένα έντυπο που οι νεότεροι δεν το ξέρουν, αλλά πληρώνουν τα αποτελέσματά του) τελικά  δε φέρνει την καταστροφή, αλλά ούτε και την άνοιξη!
κλίκ και τέλος!


Ο μισογυνισμός η ομοφοβία και η ξενοφοβία είναι το τρίπτυχο της επιτυχίας της παραδημοσιογραφίας! Και δυστυχώς υπάρχουν τόσοι πολλοί πιστοί υπηρέτες της! Και το χείροτερο έχουν πιστέψει ότι είναι δημοσιογράφοι, και ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είμαστε σαν κι αυτούς!
Κλικ και ΟΧΙ!!!!


 

Share on Facebook