Archive for the ‘Aixmi.gr’ Category

Οι σκόρπιες σκέψεις δεν είναι απαραιτήτως σκορποχώρι

Monday, December 26th, 2011


(ένα κείμενο που έγραψα για την aixmi.gr)

Μου τη δίνει που όλα μου τη δίνουν
Μου τη δίνει που όλα όσα μου τη δίνουν δεν είναι απαραιτήτως στο χέρι μου να τα αλλάξω
Μου τη δίνει που δεν κάνω όλα όσα μπορώ για να αλλάξω αυτά που μου τη δίνουν
Γαμώ την ανάγκη μου: μια ατάκα που άκουσα από μια λατρεμένη συνάδελφο μου, που πρόλαβε να πάρει σύνταξη, και στην αρχή την αντιμετώπιζα στωικά. Τώρα τη λέω και έχω την ίδια στεναχώρια στο πρόσωπο όπως εκείνη!
Το πιο ευχάριστο που συνέβη – έξω από μένα και την οικογένειά μου – είναι που θα έρθουν οι Red Hot Chili Peppers το Σεπτέμβρη στην Αθήνα, και που είδα κόσμο και ντουνιά να στέκεται στην ουρά για να πάρει το εισιτήριό του – εγώ τα πήρα μέσω internet
Οι πιο πολλοί που είδαν την ουρά για τους Red Hot Chili Peppers  έκαναν τις “μαύρες” αναγωγές για ουρές λόγω ανέχειας κρίσης και γενικότερα για τη μπιχλοκατάσταση που ζούμε.
Η κόρη μου φόρεσε σκουλαρίκια
Ο γιος μου είπε ότι ο Αη Βασίλης πέθανε 42 ετών (όσο είμαι εγώ …) γιατί οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν νέοι.
Η κόρη μου που άκουσε το γιο μου να λέει αυτά τα πράγματα σάστισε και ρώτησε “τότε ποιος θα μας φέρει τα δώρα” και αφού τη διαβεβαίωσα ότι το πνεύμα του Αη Βασίλη φροντίζει τα παιδιά μου είπε με στόμφο: ο Αη Βασίλης γεννήθηκε γέρος
Ένας κύριος το Σάββατο, καλοβαλμένος, πέρασε από δίπλα μας στη στάση του Τραμ στη Νέα Σμύρνη και στάθηκε πάνω από τον κάδο σκουπιδιών, τον άνοιξε και άρχισε να ψαχουλεύει
Περπατούσα στο Φλοίσβο και είδα δύο κυρίες να προχωράνε αγκαζέ. Κοντοστάθηκαν έξω από το “ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΟ” που και στη γειτονιά μου άνοιξε με τις γνωστές κίτρινες επιγραφές και τα κόκκινα γράμματα. Κοντοστάθηκαν απ' έξω. Κοίταξαν μην και τις βλέπει κανείς – όπως οι παντρεμένοι έξω από τα μπορντέλα. Μπήκαν μέσα. Σκέφτηκα: ωραια φωτογραφία θα ήταν αυτή. Μετά με “εβρισα”. Μετά ευχήθηκα κανείς να μη φτάσει στην ανάγκη να μπει σε τέτοιο χώρο και συνέχισα να περπατάω
Βλέπω τα σκυλόσκατα έξω από την πόρτα του σχολείου και σε όλα τα πεζοδρόμια και βρίζω τους φιλόζωους που είναι μισάνθρωποι
Θα ήθελα να δω πώς ένας ίνκα γιατρός έκανε εγχείρηση με το “τούμι”, το ινκαϊκό μαχαίρι
Στην Τεργέστη το χριστουγεννιάτικο δείπνο είναι μακαρονάδα με θαλασσινά, λες κι είναι ψαροχώρι
“Δε φταίω εγώ που μεγαλώωωνω, φταίει η ζωή που είναι μικρή” (του Παντελή Θαλασσινού), το τραγουδάει η πεντάχρονη Μαρίνα μου – το ακούσαμε μια μέρα στο ράδιο – τι τραβάνε κι αυτά τα παιδιά από τους γονείς τους …

Share on Facebook

Radio Friday: αγαπητέ πρωθυπουργέ Παπαδήμε

Friday, November 11th, 2011

Καλημέρα, σιδεροκέφαλος. Καλοστέριωτος δε το λέω με την καρδιά μου γιατί είμαι σε εκείνη την πλευρά που θέλει εκλογές και που τις πιστεύει ακόμη κι αν "κινδυνεύουμε" να μη βγάλουν το "κανονικό" αποτέλεσμα. Πάντως σας εύχομαι κάθε καλό. (α, έχετε μάλλον στην κυβέρνηση σας τέτοιους τύπους -που θεωρούν τις εκλογές …κίνδυνο, να το προσέξετε αυτό παρακαλώ)

 

Από εκεί ψηλά που βρίσκεστε, και όσο παραμένετε εκεί -ως καινούριο κοσκινάκι – τόσο για το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, θέλω σας παρακαλώ να κοιτάξετε με προσοχή τους ανθρώπους πίσω από τα νούμερα.

Τόσα χρόνια έχουμε πήξει στα νούμερα και αυτό το λέω και κυριολεκτικά και μεταφορικά. (βλέπετε προσπαθώ ακόμη να διατηρώ το βιτριολικο χιούμορ μου).

Υπήρχαν τα νούμερα που ευημερούσαν στην πλάτη των νούμερων που πεινούσαν. Πάνω από 900 χιλιάδες έλληνες, συμπολίτες σας κύριε Πρωθυπουργέ Παπαδήμε, είναι άνεργοι με βάση τα σημερινά στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας. Μάλλον τα γκρικ στατίστικς έχουν εξευρωπαϊστεί άρα μάλλον είναι αληθινά τα νούμερα! Και αυτά είναι  νούμερα που πεινάνε. Πού εχουν υποχρεώσεις που δεν μπορούν να εκπληρώσουν, παιδιά που δεν μπορούν να ντύσουν ή να μορφώσουν … με καταλαβαίνετε ε!

Τέλος πάντων ελπίζω εσείς που έχετε ασχοληθεί τόσο με τα νούμερα να ξέρετε ν’αποφεύγετε τις αλητείες που έκαναν οι πολιτικοί εις βάρος μας.

Χάρηκα που στην πρώτη σας ομιλία είπατε ότι δεν είστε πολιτικός. Νομίζω αυτός είναι και ο λόγος που έπαιζαν ζάρια στην πλάτη σας και στο λαμπρό όνομά σας οι ξοφλημένοι πολιτικοί-υπεύθυνοι για το χάος που ζούμε και που εσείς κληθήκατε να αντιμετωπίσετε. Ο λόγος δηλαδή ότι μπορεί ένας μη πολιτικός να πετύχει έστω και κάτι παραπάνω από τις αφεντιές τους.

 

Καταλαβαίνετε τι είδους απειλή είστε γι΄ αυτούς;(να ένας λόγος που χαίρομαι, γιατί όλο αυτό το διάστημα είμαι και απο εκείνους που υποστηρίζουν ότι οι ξευτίλες και υπεύθυνοι που κόπηκε ο μισθός μου, που απολύθηκαν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, πρέπει να φοβούνται)
Είστε ένας λόγος, αν πετύχετε, για να μην υπάρχουν -τουλάχιστον έτσι όπως τους ξέραμε ως τώρα. Υπερόπτες, υπερόπτες σε σημείο ύβρεως.
Θα μου πεις η επιτυχία σήμερα είναι ένα σχετικό πράμα. Εγώ θα ήθελα να πετυχέτε όχι για τα "αφεντικά" και τους δανειστές. Θα ήθελα να πετύχετε για τα πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν τα νούμερα που διοικείτε.
Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο.

Τα έχουμε πάρει στο κρανίο. Εμείς που μας ξεζουμίζουν με τόσους φόρους επειδή ήταν άχρηστοι -σε βαθμό παρεξηγήσεως – να πιάσουν τους φοροφυγάδες.
Ο προκάτοχός σας, μέγας γκατζετάκιας εκτός των άλλων, διάβασα ότι σας παραχώρησε το λογαριασμό του στα σόσιαλ μίντια. Εκεί το τελευταίο διάστημα γράφτηκαν πολλά. Μεταξύ αυτών και ότι τις πέντε μέρες που δεν είχαμε πρωθυπουργό έγιναν μερικά καλά πράγματα (σύλληψη Ψωμιάδη, κάποιων φοροφυγάδων κλπ). Καταλαβαίνετε το συμβολισμό πέραν της πλάκας ε!

Τα έχουμε πάρει στο κρανίο και ζούμε μέσα στην κατάθλιψη γεμάτοι από αγχος, αγωνίες για τόσα πράγματα που μέχρι πριν από λίγο ήταν αυτονόητα. Ηταν αυτονόητο για μένα ότι μπορούσα να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου. Όχι πια. Αυτό το μήνα έπρεπε να επιλέξω αν θα πληρώσω το χαράτσι στην ΔΕΗ ή στην Εφορία.
Κι επειδή εγώ τρώω μόνο με τους φίλους μου και όχι με τον Πάγκαλο και τα άλλα απομεινάρια της ξευτιλισμένης εξουσίας, σας διαβεβαιώ ότι αισθάνομαι πολύ χάλια γι’ αυτό το λόγο.

Είχαμε μια σιγουριά, εμείς το ιδιωτικού τομέα, που ο Μπεν Βεζύρερ της οικονομίας αποφάσισε να ξεζουμίσει με διάφορες λεκτικές ακροβασίες περί δικαιοσύνης. Ήμασταν σίγουροι ότι μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας αν δεν την κάνουμε καλά. Τώρα αυτό δεν υπάρχει. Μπορεί να τη χάσουμε για πολλούς λόγους εκτός από τον κανονικό! Κυρίως δε, επειδή μπορεί να φαλίρει η επιχείρηση.
Έχω πολλούς φίλους, γνωστούς κα συγγενείς που το έπαθαν αυτό. Όλοι έχουμε!

 

Νομίζω ότι καταχράστηκα το χρόνο σας, παρόλο που έχω κι άλλα στο μυαλό μου . Ειλικρινά εύχομαι να κάνετε αυτούς που φοβόντουσαν να σας δώσουν την πρωθυπουργία να σας τρέμουν.
Για μας ελπίζω να τη βγάλουμε.

Δεν τολμώ να σας ζητήσω να μας δώσετε και τη χαμένη μας ελπίδα. Άλλωστε το είπατε δεν είστε πολιτικός. Μου φανήκατε ειλικρινής. Μπορεί η ελπίδα να γεννηθεί από την ειλικρίνεια και τη δουλειά? Θέλει το ΔΝΤ, και η Μέρκελ και τα λοιπά αφεντικά να ξαναγεννηθεί η ελπίδα?
Εμείς θέλουμε, σας διαβεβαιώ. Ακόμη κι αν εσείς αποτύχετε να το καταφέρετε, εμείς κάπως θα βρούμε τον τρόπο.
Ελπίζω τουλάχιστον εσεις να δουλεψετε για το στόχο και όχι για την καρέκλα σας, όπως μας έχουν συνηθίσει πράσινα και γαλάζια ανθρωπάρια τόσα χρόνια τώρα.
Καλή δουλειά – κάντε τη καλά, όπως την κανουμε όσοι την έχουμε. Διαφορετικά διαπράττουμε ύβρι απέναντι στα … νούμερα, τους 900.000 ανέργους.

το κείμενο αυτό ανέβηκε στην aixmi

Share on Facebook

ΖΗΤΩ ΖΗΤΩ …

Thursday, October 20th, 2011

 

(ένα κείμενο μου από την aixmi.gr )

αυτό είναι το ποιήμα που έδωσαν στην κόρη μου, τη Μαρίνα μου, για την γιορτούλα που θα κάνει το νηπιαγωγείο για την 28η Οκτωβρίου.
Μου έδωσε πολύ περήφανη το φάκελο και μου είπε ότι αυτή το λέει καλύτερα απ’όλους αφού το λέει πολύ δυνατά! Ήταν πολύ περήφανη. Κι εγώ μαζί της!
Ανοιξα το φάκελο και διάβασα το ποίημα. Μετά το διάβαζα δυνατά, στίχο στίχο για να το μάθει απ’ έξω! Είναι καταπληκτικό πόσο εύκολα μαθαίνουν τα παιδιά τα ποιηματάκια τους. Εκεί που το μαθαίναμε η Μαρίνα αποφάσισε ότι η μαμά της είναι πιο κατάλληλη για να της μάθει το ποιήμα και γύρισε στα παιχνίδια της.
Έτσι κι εγώ με τα δικά μου "παιχνίδια" φωτογράφισα το ποιημάτακι και άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω στα παιδιά μου για την πατρίδα μας.
Έχω αποφασίσει και νομίζω τα έχω ξαναγράψει (βαριέμαι οικτρά να λινκάρω και να σε τρέχω σε άλλα κείμενα) ότι δεν αισθάνομαι ότι έχω πατρίδα ή τουλάχιστον ότι έχω περηφάνεια γι’ αυτή την πατρίδα! 
Την ώρα που γράφω ακούω σε άλλο παράθυρο στον υπολογιστή τα επεισόδια, πώς παλιά που τα ραδιόφωνα είχαν παραγωγούς, ακούγαμε το πρόγραμμα? Ε, έτσι τώρα ακούω τα επεισοδια και κάνω σκέψεις για την πατρίδα, την περηφάνεια, το μέλλον και το παρελθόν που μας έφερε εδώ.
Η πατρίδα μας είναι πλέον πολύ ωραία, αρκεί να μην είσαι έλληνας. Αν ήμουν περαστικός και περιδιάβαινα πόλεις, χωριά, ενδοχώρα, νησιά, μιλούσα με τους ανρθώπους, θα γύριζα στο "σπίτι" μου γεμάτος. Εικόνες και συναισθήματα.
Ό,τι τώρα με αδειάζει, αν ήμουν ξένος θα με γέμιζε!
Δεν μου έκανε καμια αίσθηση που είδα το φυλάκιο στον Αγνωστο Στρατιώτη να καίγεται. Δεν μου έκανε εντύπωση γιατί τα σύμβολά μας έχουν κάει προ πολλού! Μερικά μόνα τους, μερικά άλλα τα κάψαμε εμείς. Εξαλείψαμε τα συλλογικά "τοτέμ" που γύρω τους παίρναμε ζωή, είχαμε αναφορές. Και καλά κάναμε, μερικά το άξιζαν. Ακόμη και κάποιοι  που "σκάλισαν" αυτά τα τοτέμ αποκαλύφθηκε ότι ήταν απλά ξόανα και όλη η τελετουργία που συντηρούσαν για ενεργοποήσουν λόγια και θυμό ήταν μόνο για να φουσκώσουν οι τσέπες τους.
Ψεκαζουν, καίνε, σπάνε, καταστρέφουν. Αυτή την ώρα που γράφω κυριολεκτικά. Τις υπόλοιπες … μεταφορικά αλλά εν τέλει το ίδιο αποτελεσματικά για την καθημερινότητα της Μαρίνας που εδώ και λίγη ώρα με άφησε να της μάθω το ποιήμα, με αντάλλαγμα να την αφήσω να κάνει μονόζυγο στο μπράτσο μου – θέλω γυμναστήριο!
Δεν είμαι περήφανος για την πατρίδα ώστε να της μιλήσω γι’αυτήν. Για τη Μαρίνα πατρίδα είναι η οικογένειά της. Και για μένα.
Είμαι περήφανος που δουλεύω σα το σκύλο για μπορεί η Μαρίνα και ο Αντώνης μου να έχουν μια ασφάλεια στην καθημερινότητά τους. Παλιά αυτό εξαρτιόταν μόνο από τη δική μου προσπάθεια. Εδώ και καιρό ακόμη και αυτό το τόσο απλό καταργήθηκε, μαζί με τόσα άλλα.
Γι’ αυτό δεν είμαι περήφανος. Γιατί κάποιοι ενώ έπρεπε να δουλεύουν ώστε οι Μαρίνες και οι Αντώνηδες της πατρίδας να είναι ασφαλείς έκαναν κοπάνα. Και τώρα καλούν εμένα να βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά. Μού πήραν όμως κάθε υλικό που θα μπορούσε να με βοηθήσει να μην καώ.
Δεν είμαι καθόλου περήφανος για κανέναν.
Έχω κάψει όλα τα τοτέμ, δεν πιστεύω σε τίποτα πια. Πιστεύω μόνο στην αγάπη και στη φιλία τα μοναδικά για τα οποία αξίζει να σκοτωθεί κανείς. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο συμβάσεις, κουρελιασμένες, πατημένες σαν τις κουράδες των σκύλων των φίλοζωων που λερώνουν τα πεζοδρόμια. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Έγινε έμβασμα και τιμαλφή που δραπέτευσαν στο εξωτερικό. Η πατρίδα δεν υπάρχει. Κενό. Ένας ναυτίλος εντυπωσιακού κελύφους αλλά … άδειος δεν μπορεί να "οδηγήσει" κανέναν και πουθενά.
Ποιον ενδιαφέρουν όλες αυτές οι σκέψεις; Κανέναν. Η Μαρίνα αρνείται να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε το ποιήμά της. Θα ήθελα να της πω ότι δεν αξίζει να μάθει τίποτα γι’ αυτόν τον τόπο. Είναι άδειος. Αλλά δε θα το κάνω. Δεν είναι δυνατόν να πληγώσεις τόσο ένα παιδί. Εμείς είμαστε πιο "έτοιμοι" να πληγωθούμε -διάολε είμαστε μεγάλοι άνθρωποι θα βρούμε τρόπους να επουλώσουμε τις πληγές … θα βρούμε; θέλουμε; Ή μήπως είναι καλύτερα να αφήσουμε τις αμυχές ανοιχτές να κακοφορμίζουν για να μην ξεχάσουμε ποτέ τη σαπίλα που μας περιβάλει;
Από έναν αργό θάνατο προτιμώ ένα σοκ.
Πολύ θα ήθελα να είχα κάτι για το οποίο θα  φώναζα με όλη μου την ψυχή: Ζήτω – Ζήτω.
Ευτυχώς έχω: τις προσπάθειες της Μαρίνας μου και του Αντώνη μου!!!

Share on Facebook

To νησί θα επανέλθει … (του Στέλιου Μάινα)

Monday, May 23rd, 2011

(ακολουθεί το κείμενο του Στέλιου Μάινα απο την aixmi.gr)

«Στη διάρκεια ενός σιγαρέτου που είναι η ζωή μας, και όπου χαιρόμαστε, και αυτοκαταστρεφόμαστε, το μόνο φωσάκι που δεν σβήνει ακόμα κι αν ο χρόνος μας το πατά χάμω είναι το κάλλος. Η απειροελάχιστη στιγμή, όπου γευτήκαμε το κάλλος και το ενσωματώσαμε μια για πάντα μες την ιδιωτική μας αιωνιότητα».

Πόσο θέλει ακόμα για να περάσει στην ιστορία, να κλείσει και το τελευταίο κεφάλαιο, να μπει η τελεία, και το ΤΕΛΟΣ, και από κει και έπειτα να μετατραπεί σε αναφορά, σε μια παράγραφο των γεγονότων που πέρασαν, να μετατραπεί σε συμβάν, πριν κλείσει εκείνο το βαρύ βιβλίο που χωνεύει τα πάντα… Πόσο θέλει; Μερικές ώρες; Μερικές μέρες; Μια θύμηση θα μείνει, λες; Ένα άρωμα, μια ευχή; Ποιος ξέρει; Το μέλλον θα δείξει.

Τι θέλει ο άνθρωπος για να ‘ναι ευτυχισμένος; Ένα παξιμάδι βρεγμένο όνειρα, κι ένα ποτήρι καλημέρα, μια μυρωδιά ελπίδας, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, για να μπορέσει να σηκωθεί, να τρίψει το πονεμένο γόνατο απ’ την κούραση, να ξαναζαλωθεί το φορτίο της ζωής, κι άντε πάλι την ανηφόρα.

Ένα σκαμνί, μια πέτρα για ξεκούραση, ήταν το Νησί, το ‘βλεπα στα μάτια των περαστικών, στην αρχή δειλά, μ’ έναν ψίθυρο, ένα άγγιγμα, ένα ευχαριστώ, και μετά φωναχτά, γελαστά, σαν τα παιδιά που πλατσουρίζουν ανέμελα στα νερά…

Γιατί εμείς, εκεί στο Νησί, το νιώσαμε το «κάλλος», ο καθένας για λογαριασμό του το έκανε ένα κομμάτι της ιδιωτικής του αιωνιότητας, περασμένο με παραμάνα φυλαχτό στο λευκό φανελάκι της αθωότητάς μας. Όλοι, η Βικτώρια, ο Νίνος, ο Χρήστος, ο Πέτρος, ο Λοΐζος, ο σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί, η σεναριογράφος, οι ηλεκτρολόγοι, οι φωτιστές, οι μακιγιέζ, το σκηνοθετικό, η Πλάκα, η Ελούντα, οι βοηθητικοί, το σκηνογραφικό, τα κοστούμια, ο Άγιος, κι ο καπετάν Σούτης, κι ο Γιώργης, κι ο Δημητρός, η Γεωργία, οι δίδυμοι.

Ο Μανώλης μας με την εικόνα του Άγιου Παντελεήμονα προφυλαγμένη να μην την κάψει ο ήλιος, ο Αλέκος, το Πόρτο, ο Κοκοτός, το Μάρμιν και ο Γιώργος, ο Τζίμης, οι καπεταναίοι και τα πληρώματα της ΑΝΕΚ που μας πηγαινοφέρνανε, τα εστιατόρια και τα μαγαζιά στον Άγιο Νικόλα στην Ελούντα, στην Πλάκα, που μας κερνάγανε, το προσωπικό όλων των ξενοδοχείων που μας φιλοξένησαν, μας τάισαν μας κοίμισαν, μας διασκέδασαν.

Οι γιατροί του Άγιου Νικόλα  που μας γιατροπόρεψαν αφιλοκερδώς, ο κόσμος που άνοιξε τα σεντούκια και τις ντουλάπες του να μας δανείσει τα οικογενειακά του κειμήλια, η κυρά Μαρία, οι γιαγιάδες της Άνω Ελούντας με τις ρακές, τους λουκουμάδες του, και τα κεράσματά τους, κι όλοι εκείνοι που μ’ ένα χαμόγελο, μας έδειχναν, «προχωρήστε», που ρωτούσαν να μάθουν τα νέα, να μάθουν αν ο τόπος τους θα πάρει μια διάκριση, να μάθουν αν «μας θωρούν».

Κι όταν πια οι προσδοκίες γίνονταν σιγά σιγά βεβαιότητα κι αυτή περηφάνια, όταν άκουγες «ήμουν κι εγώ εκεί», ένιωθες πως το κάλλος αυτό έχει ευεργετήσει και εμάς και τους κατοίκους και τον τόπο. Γιατί, ρε παιδί μου, το καλό είναι τόσο ανακουφιστικό στις ψυχές μας, γιατί σ’ αυτούς τους τραυματικούς καιρούς που ζούμε, είναι ίαμα και βάλσαμο να νιώθεις πως κάτι σε παίρνει απ’ το χέρι και σε πάει λίγο πιο κει.

Όταν νιώθεις μες το πηχτό τηλεοπτικό μας σκοτάδι πως υπάρχει ένα φωσάκι να σου δείξει το δρόμο, έστω κι αδύναμο, κι αχνό, κι ας κλαίει ο κόσμος μπρός τους δέκτες, αυτός ο λυτρωτικός, ο απελευθερωτικός λυγμός μιας περηφάνιας που καθημερινά καταρρακώνεται. Και ξεχνάς, εκεί μπροστά στο δέκτη σου, πως έχεις ακόμα μια βδομάδα για να πάρεις το επίδομα ανεργίας, κι είσαι μ’ ένα πενηντάευρο, και ξεχνάς πως έληξε η ΔΕΗ, και ξεχνάς πως τα τηλέφωνα απ’ τούς φίλους αραιώνουν, γιατί δεν νιώθεις άνετα να σε κερνάνε όλη την ώρα οι άλλοι και συ να λες «ευχαριστώ».

Και ξεχνάς πως ζεις  τις πιο δύσκολες ώρες του τόπου σου, και νιώθεις και συ λίγο σαν τους Ολυμπιακούς του 2004, που λέγαμε, «μπορούμε», και λες «ναι ρε γαμώτο, κάτι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί, να ανατρέψουμε τα προγνωστικά που μας θέλουν φαλιρισμένους, να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα που μας θέλει όλους λαμόγια και τεμπέληδες, να ξαναπάρουμε πάνω μας, να νιώσουμε πως κάτι προσφέραμε κι εμείς όλοι στον πολιτισμό και τον εξανθρωπισμό μας».

Γιατί όπως έλεγε ο Ελύτης «Ο Πολιτισμός, περνάει όπως το ιώδιο πάνω απ’ τις πονεμένες περιοχές για να τις γιάνει, έως ότου κάποιος καινούργιος τραυματοποιός παρουσιαστεί, και επαναληφτεί η ίδια ιστορία, και έχει ο Θεός».

Επειδή, άπαξ και κάποιος επέτυχε, στον Πολιτισμό εννοώ, δεν μπορεί παρά να επανέλθει. Μετά μυριάδες χρόνια θα επανέλθει…

Share on Facebook

H πόλη πια δεν μας τρομάζει, μας απειλεί!

Wednesday, May 11th, 2011

Με την camera μου στο χέρι…

Άντε, όχι ακριβώς στο χέρι, μέσα σε ένα μαρσούπιο, μια μπανάνα, τσαντάκι μέσης – όπως θες πες το. Έτσι κυκλοφορώ τα τελευταία δύο χρόνια, μη σου πω και παραπάνω! Και την βγάζω ανά πάσα ώρα και στιγμή, όταν δω κάτι που θέλω να κρατήσω. Όταν δω κάποιον που θέλω να «κρατήσω», όταν δω μια σκηνή που θέλω να καταγράψω.

Έτσι κυκλοφορώ και δε σου κρύβω ότι μερικές φορές ψιλοφοβάμαι. Μην προκαλέσω και μου την πέσουν. Αλλά όταν το «θέμα» είναι όμορφο, είναι πιασάρικο (για την αισθητική μου ή / και τα κολλήματά μου την βγάζω κι άλλοτε τραβάω βίντεο, άλλοτε φωτογραφίες άλλοτε και τα δύο. Μετά γυρίζω σπίτι, όταν έχω χρόνο μοντάρω βίντεο, ανεβάζω στο youtube (χάρις στο οποίο είμαι και καναλάρχης άμα λάχει), παίζω με τις φωτογραφίες στο photoshop, ανεβάζω στο Facebook κλπ κλπ. Μερικές φορές με πιάνει τέτοια μανία που μπορεί εκτός από την κάμερα μου να τραβάω φωτό και με το κινητό μου και να τις στέλνω κατευθείαν στο ίντερνετ.

Όταν έσπασαν τα νερά της γυναίκας μου εκείνη μπήκε για μπάνιο κι εγώ έβαλα να φορτίζω την κάμερα μου.

Τον Οκτώβριο, Ηπείρου και 3ης Σεπτεμβρίου ή Πατησίων (δεν έχει σημασία) έκλεψαν τη γυναίκα μου, ενώ ήταν μέσα στο αυτοκίνητό της. Δύο έλληνες.

Σήμερα το πρωί (Τρίτη 10-5-11) άκουσα ότι σκότωσαν έναν 44χρονο για μία κάμερα. Ηπείρου και Τρίτης Σεπτεμβρίου ή Πατησίων (δεν έχει σημασία). Πήγαινε με την κάμερα να πάρει το αυτοκίνητό του για να πάει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο να γεννήσει.

Μερικές ειδήσεις μας ξεπερνάνε. Όσα κι αν υποθέσουμε ότι έχουν δει τα μάτια μας ως δημοσιογράφων. Φρίκη. Θυμός. Πάντα αυτός ο άτιμος ο θυμός. Πού να διοχετευτεί; Ποιος θα την πληρώσει;

Εκτός από τα οικονομικά που έχουν κάνει το μέλλον μας σκατά, υπάρχει και αυτή η άτιμη η πόλη που μας τρομάζει πια! Ή μάλλον μας τρόμαζε, τώρα μας απειλεί.

Το 1996 πήγα στο Περού. Ο φίλος μου ο Αντώνης, φωτορεπόρτερ, μου είχε πει:

– «Καφάτε, άσε τις ταρζανιές και μην πας με τις μηχανές σου εκεί, γιατί ο κόσμος πεινάει και θα στην πέσουν. Πρόσεχε. Άστο καλύτερα».

Δεν τον άκουσα κι έτσι έχω «κρατήσει» χιλιάδες κλικ από το ταξίδι εκείνο. Οκ, έβγαλα το σκουλαρίκι, έβγαλα και το ρολόι μου. Τις μηχανές μου τις πήρα, πάντως. Έτσι και αλλιώς έκανα «μπαμ» ότι ήμουν τουρίστας. Προσπαθούσα να μην πηγαίνω σε απόμερα σημεία μόνος κλπ. Ήμουν όμως στο Περού, το 1996.

Θα κρατήσω την κάμερα στο μαρσούπιο μου. Ελπίζω, αν μου την πέσουν, να έχω τη διαύγεια να την προσφέρω, ελπίζω να έχω την ευκαιρία να το κάνω. Δηλαδή, ελπίζω απλώς να είμαι ένα πιθανό θύμα κλοπής. Εύχομαι να μην γίνω θύμα δολοφόνων για μια κάμερα.

Όλοι αυτό δεν ευχόμαστε πια;

Και το παιδί που γεννήθηκε σήμερα χωρίς πατέρα; Ποιος θα το βάζει στους ώμους του να το πάει στο κρεβάτι του; Αυτό σκεφτόμουν με την Μαρίνα στους ώμους και τον Αντώνη να περιμένει να διαβάσουμε την υπόλοιπη ιστορία του Ιάσoνα λίγο πριν πάρει το χρυσόμαλλο δέρμα (δέρας … μπαμπά – φώναξε η Μαρίνα, κι ας έγραφε δέρμα το βιβλίο).

Και; Το σκεφτόμουν. Θυμός. Πού θα διοχετευτεί;

Αδυναμία, σκοτεινιά, απόγνωση, τέλμα. Μέγγενη.

Αύριο; Ελπίδα; Ποιος να στην εμφυσήσει;

(το κείμενο μου αυτό δημοσιεύτηκε στην aixmi.gr)

Share on Facebook

aixmi-ρες σκέψεις για τις μουσικές προσφορές των εφημερίδων

Thursday, March 24th, 2011

Πριν από μερικά χρόνια είχα ασχοληθεί με το κομμάτι των προσφορών των εφημερίδων προς τους αναγνώστες τους. Η εμπειρία μου και το καλό μου όνομα στην πιάτσα με έφεραν δίπλα σε έναν εκδότη που διέθετε διάθεση να αγοράσει και να προσφέρει στους αναγνώστες του τα πάντα. Αυτό το ήξερα εγώ, αλλά όχι – από την αρχή τουλάχιστον – ο εκάστοτε συνομιλητής μου. Ο συνομιλητής λοιπόν αυτός, εκπροσωπούσε, στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει να κουβεντιάσουμε, τραγουδιστές. Έλληνες και ξένους.

Τότε διαπίστωσα ότι υπήρχαν άπειρα «πράγματα» έτοιμα να μοσχοπουληθούν. Ονόματα και ονοματάκια έπαιζαν τέλεια το παιχνίδι: Με θες για προσφορά… χρύσωσέ με (δηλαδή … σώσε με). Καταλαβαίνεις τι είναι κάποιος να ζητάει από 10  μέχρι και 40 χιλιάρικα ευρώ για κάθε ένα από τα 12 τραγούδια που θα περιείχε το cd;

Θέλεις να σου πω ονόματα; Προφανώς και δεν θα το κάνω, δεν έχει σημασία άλλωστε.

Αυτό που με κάνει να ανοίγω αυτή την κουβέντα είναι ότι ακόμη κι εκείνη την εποχή, που κάποιος ήταν διατεθειμένος να χρυσώσει κάποιον καλλιτέχνη, ειδικά αυτούς που ποτέ δεν είχαν μπει στο παιχνίδι των προσφορών, πολλές φορές έβρισκε τόσο κλειστές πόρτες… Μιλάμε για ερμητικά κλειστές πόρτες που δεν άφηναν περιθώρια για κουβέντα ακόμη και στα πιο υψηλά κλιμάκια. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τα «όχι» ήταν κάθετα, αν και πάντα πολύ ευγενικά ακόμη και στις συζητήσεις… top of the tops. Και, νομίζω, ότι με καταλαβαίνετε

το υπόλοιπο κείμενο στην aixmi.gr

 

Share on Facebook

Κλέψε αρκεί να μη σε πιάσουν; Ε, όχι ρε!

Thursday, March 3rd, 2011

Οργίζομαι. Αλλά η οργή αυτή είναι προσωπική, ατομική, σχεδόν ατομιστική θα έλεγα. Ακόμη! Αφορά εμένα και προσπαθώ να τη διαχειριστώ χωρίς να πληγώνω τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ακτίνα αγκαλιάς…

Οργίζομαι χωρίς να είμαι ΣΥΡΙΖΑ. Ακούγοντας βεβαίως λίγο ειδήσεις, διαβάζοντας εφημερίδες, ακούγοντας δηλώσεις πολιτικών καταλαβαίνω ότι όπου να ‘ναι μπορεί με νέο μνημονιακό νόμο να απαγορεύεται και η οργή γιατί αυτή θα υποθήκευε το μέλλον της χώρας. Πώς είναι το σπίτι μου υποθηκευμένο ας πούμε… ε, έτσι!

Ολόκληρωμένο το κείμενο μου στην aixmi.gr

 

Share on Facebook

Aixmi.gr: Περί ύβρεως

Thursday, February 17th, 2011


Η ιδέα της ύβρεως, έτσι όπως τη μάθαμε στο σχολείο στα τιμημένα 80’s, μου εντυπώθηκε πολύ βαθιά στο μυαλό. Απ’ ό,τι μάθαμε στο σχολείο αυτή περισσότερο απ’ όλα! Η ύβρις. Το να σηκώσεις τη μύτη σου πιο ψηλά από την κούτρα σου με απλά λόγια.

Η πρόκληση. Η αμετροέπεια. Η αίσθηση του «εγώ κι άλλος κανείς δεν υπάρχει». Η συνεχής και αδιάλειπτη συμπεριφορά που σε κάνει να νομίζεις ότι  είσαι «θεός». Και που, φυσικά, εφόσον το κάνεις, δείχνεις ότι δεν υπάρχει θεός. Κανείς θεός. Όπως και αν αντιλαμβάνεται κάποιος το θείο. Ο «υβριστής» υπερβαίνει τα εσκαμμένα και νομίζει ότι κανένας κερατάς Δίας δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει από τον Όλυμπο να του φέρει τύφλωση και, τελικά, την τιμωρία που του αναλογεί. Γι’ αυτό και δεν αλλάζει ποτέ και καμιά από τις ποταπές – προς τους άλλους – συμπεριφορές του.

 

το υπόλοιπο κείμενο στην aixmi.gr

Share on Facebook

Οι τζαμπατζήδες και οι κανονικοί

Saturday, February 12th, 2011

 

Το ύφος σας κύριοι είναι αυτό που εξοργίζει περισσότερο κι από τις αποφάσεις που – κάποιοι λένε ότι – σας βάζουν να παίρνετε.

Αυτό δεν αντέχει περισσότερο κι από το 1,40 του εισιτηρίου ο «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω», ο κανονικός. Ο τζαμπατζής έτσι κι αλλιώς χάρη στη δική σας ανικανότητα ευδοκιμεί. Βρείτε τρόπο, όπως βρήκατε και με τους φοροφυγάδες να τους κόψετε το βήχα και ό,τι άλλο που κόβοντάς το θα μειωθούν τα ελλείμματα στις αστικές συγκοινωνίες. Οι κανονικοί άνθρωποι σας βαρέθηκαν και σας γυρίζουν δύο εκλογές τώρα την πλάτη.

Οι κανονικοί άνθρωποι αντιδρούν με έναν τρόπο που δεν έχετε καν διανοηθεί ή έχετε ξεχάσει ότι μπορεί να υπάρξει εκτός του ασφυκτικού σας εναγκαλισμού

… ολόκληρο το κείμενο στην aixmi.gr

Share on Facebook

Τρεις ώρες δρόμο … σας φτύνω

Saturday, February 5th, 2011

Όταν ξεκίνησα να κάνω ρεπορτάζ στην νεαρή, τότε, τηλεόραση του ΑΝΤ1, νεαρός κι εγώ πολλές φορές κάλυψα θεομηνίες. Κατολισθήσεις που είχαν καλύψει με λάσπες ολόκληρα χωριά στη Ζάκυνθο, Εύβοια, Πελοπόννησο και πολύ-πολύ συχνά στις εσχατιές της Αττικής… Παραλιακή. Κοντά στο σπίτι μου – Φαληριώτης γαρ!

Σχεδόν πάντα οι διευθυντές μου ζητούσαν ένα θεαματικό stand up, αφού ακολουθούσαμε τα αμερικάνικα πρότυπα ώστε να δείξουμε στους τηλεθεατές ότι είμαστε «μέσα» στο θέμα. Αυτό φυσικά σήμαινε ότι έπρεπε να λασπωθείς, να βραχείς κλπ.

Εκείνα τα χρόνια, δηλαδή, αρχές των τιμημένων 90s, η διαδρομή από τον ΑΝΤ1 στο σπίτι μου στο Παλαιό Φάληρο μπορεί και να διαρκούσε πάνω από μια ώρα αφού -βλέπεις- οι δρόμοι ήταν οι παλιοί. Δεν είχαμε αερογέφυρες, οι αριστερές στροφές προφανώς και επιτρέπονταν, δεν είχαμε μετρό, τραμ, και τα αξιόπιστα μέσα μαζικής μεταφοράς που διαθέτουμε σήμερα.

Από τότε μέχρι σήμερα, αν εξαιρέσεις κάτι περιόδους λειψυδρίας –που ανέβασαν το κόστος του νερού– το μόνο που έχει αλλάξει είναι οι δρόμοι, οι αριστερές στροφές, το μετρό και το τραμ (όταν λειτουργούν)… Όσα κι αν άλλαξαν, όμως, εκείνο που παραμένει σκανδαλωδώς ίδιο είναι η θλιβερή κατάσταση στην παραλιακή. Το «φιλέτο» της Αθήνας. Ίσως η πιο όμορφη costiera της Ευρώπης.

το υπόλοιπο κείμενο στην aixmi.gr

Share on Facebook