Archive for the ‘Photo’ Category

O Καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης, ο Χάρι Πότερ και ο κακός μάγος

Sunday, November 27th, 2011

θα την πω την αμαρτία μου. Από την πρώτη στιγμή που είδα το πρόσωπο του καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη, στο protagon έλεγα ότι κάτι μου θυμίζει.
Μετά τον είδα και από κοντά, όταν τον πρωτοκαλέσαμε στην εκπομπή, την "Κοινωνία ώρα Μέγκα".
Και πρίν από λίγο (παρασκευή νύχτα), τελείωσε ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα, που είδα από τη μέση και μετά στο Star.
Και απάντησα μόνος στο ερώτημα μου. Και δεν σου κρύβω ότι γέλασα! Όχι δυνατά γιατί κοιμούνται μέσα, αλλά χαμογέλασα!

Αξίζει να γνωρίσεις τις απόψεις του καθηγητή Βαρουφάκη. Κάνε κλικ στο protagon, μέσα στο κείμενο.

Share on Facebook

Κακοποίηση Παιδιών, αφού ευχόμαστε να μη συμβεί σε μας… δεν πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε να μη συμβαίνει καθόλου;

Tuesday, November 15th, 2011

19η Νοεμβρίου
Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» αφιερώνει την εβδομάδα από 14 έως και 21 Νοεμβρίου σε δράσεις με στόχο την ενημέρωση και κινητοποίηση όλων μας ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση.

Καθόλη τη διάρκεια της εβδομάδας το επίσημο site μας www.hamogelo.gr καθώς και τα social media (Facebook, Twitter) του Χαμόγελου θα παρουσιάζουν στατιστικά στοιχεία από την Ελλάδα και το εξωτερικό, μελέτες, άρθρα, videos, πραγματικά περιστατικά και μαρτυρίες σχετικά με την παιδική κακοποίηση.

 

Σήμερα που η χώρα μας διανύει μία από  τις πιο δύσκολες περιόδους των τελευταίων ετών, τα παιδιά μας, τα πιο ευαίσθητα, ελπιδοφόρα και πολύτιμα μέλη της κοινωνίας, μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ!

Θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε ότι πίσω από κάθε αριθμό κρύβεται ένα παιδί που έχει βιώσει, στην πιο καθοριστική περίοδο της ζωής του, την πιο άγρια και βάναυση πλευρά της.

Ωστόσο, υπάρχει λύση για κάθε παιδί που έχει πέσει θύμα κακοποίησης κάθε μορφής.

«Το Χαμόγελο του Παιδιού» μέσω
                 της Εθνικής Γραμμής SOS 1056

      http://www.hamogelo.gr/7-1/754/Ethnikh-thlefonikh-grammh-gia-ta-poidia-SOS-1056

  του Εθνικού Κέντρου για τα Εξαφανισμένα και θύματα Εκμετάλλευσης Παιδιά

      http://www.hamogelo.gr/7-1/769/Ethniko-kentro-gia-ta-exafanismena-koi-ypo-ekmetalleysh-poidia

  των 11 σπιτιών για τη φιλοξενία παιδιών θυμάτων

      http://www.hamogelo.gr/7-1/771/Ta-spitia-mas

  των Κέντρων Κοινωνικής & Ψυχολογικής Στήριξης

      http://www.hamogelo.gr/7-1/767/Koinonikh-koi-psyxologikh-sthrixh-poidion
 
          του Τμήματος Ενημέρωσης Μαθητών, Εκπαιδευτικών και Γονέων

      http://www.hamogelo.gr/7-1/770/Enhmerosh-poidion–goneon-koi-ekpoideytikon
 
και πληθώρας άλλων δράσεων, έχει καταφέρει να επιστρέψει το χαμόγελο σε εκατοντάδες παιδιά σε όλη την Ελλάδα.
  Αρκεί όμως αυτό? Δυστυχώς όχι!
  Σήμερα που οι επικρατούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ευνοούν την αύξηση των κρουσμάτων κακοποίησης και δυστυχώς οι υφιστάμενες δομές πρόνοιας δεν επαρκούν, τα παιδιά μας έχουν περισσότερο ανάγκη από ποτέ.
 
Συνεχίζουμε λοιπόν το έργο μας δυναμικά, με ακόμα περισσότερη ένταση.
 

Σε αυτή την προσπάθεια σας χρειαζόμαστε δίπλα μας!

 
Ευχή μας είναι να ευαισθητοποιηθούμε και να κινητοποιηθούμε όλοι μαζί ώστε κανένα παιδί να μην υποστεί ξανά οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση.

 

Άραγε τι αξίζει περισσότερο από το χαμόγελο ενός παιδιού;

 

(το κείμενο είναι από το δελτίο τύπου του Χαμόγελου και οι φωτοτογραφίες είναι από διεθνείς καμπάνιες ενάντια στην παιδική κακοποίηση – ευχαριστώ τον φίλο Πέτρο που μου τις "συστησε")

Share on Facebook

Ἐνα Live που θες δε θες ΔΕΝ μπορείς να το χάσεις

Tuesday, November 8th, 2011

βλέποντας και πάλι τη χίπικης αισθητικής φωτογράφιση των συγκατοίκων στο πανεπιστημίο και τώρα και στην πλάτη μας, και στην πλάτη των παιδιών μου κλπ, πολιτικών οι αναφορές μου αμέσως με οδήγησαν στη δισκοθήκη μου.

Οι Νοστράδαμος ήταν από τα πρωτοπόρα γκρουπάκια της ελλαδίτσας που όπως και τόσοι άλλοι έλληνες καλλιτέχνες είχαν την ατυχία να παραμείνουν στην Ελλαδίτσα. Εγώ τους αγαπώ. Τους άκουγαν οι γονείς μου και μου τους έμαθαν.
Μετά γνώρισα και τη Δέσποινα Γλέζου, πριν από χρόνια σε ένα στούντιο της Μιχαήλ Βόδα, με τον Ηλία Ασλάνογλου και τους τότε Magic de spell. Πολλοί φίλοι εκείνο το βράδυ. Τι ευτυχία! με τους περισσότερους είμαστε ακόμη σε επαφή, όχι τόσο συχνή αλλά τόσο ουσιαστική!

Τέλος πάντων, ο κανιβαλισμός της ωμής πραγματικότητας μπορεί -για λίγο ακόμη – να με βοηθήσει να διατηρώ την ψυχραιμία μου. Μπορεί και όχι!

Κανιμπαλοιπόν για το νέο "ντουέτο" που φωτογραφίζεται μεταμφιεσμένο σε κουαρτέτο. Ο τίτλος αποδίδεται καλύτερα στα γκρίκλις γιατί είναι και τα δύο τα παιδιά, γόνοι καλών οικογενειών που τους έμαθαν να είναι ευγενείς στο τραπέζι, αλλά αυτοί μας τρώνε στα όρθια, όπως τα …χατντογκζ, που χλαπάκιαζαν ως φοιητηταριά!


Το δικό τους Live θες δε θες ΔΕΝ μπορείς να το χάσεις. Αυτοί βαράνε τα νταούλια και μεις έκοντες-άκοντες χοροπηδάμε. Το δράμα της πατρίδος … είναι ότι αυτοί νομίζουν ότι χοροπηδάμε από τη χαρά μας, ενώ εμείς χοροπηδάμε γιατί καιγόμαστε!!!
Φτου…

 

Share on Facebook

Charlie Chaplin, ο Σαρλώ, σε ένα multi αφιέρωμα στο Black Duck

Saturday, October 22nd, 2011

«Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Αυθεντικότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν  έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Κατανόηση


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ
για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου
έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Ωριμότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα τι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτό με έκανε να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Αλήθεια
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι  τον ελεύθερο μου χρόνο και κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω  μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Ειλικρίνεια
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Αυταγάπη
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Απλότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω
να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε Πληρότητα
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω Σοφία της Καρδιάς
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Αυτό το λέμε Αυτοεκτίμηση
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι, Αυτή είναι η Ζωή»

Αυτά είπε ο Τσάρλυ Τσάπλιν γιορτάζοντας τα 70στά γενέθλιά του.
Αυτή ήταν η αλήθεια της ζωής του σπουδαίου Άγγλου ηθοποιού και σκηνοθέτη, στον οποίο το Black Duck ετοιμάζει ένα μεγάλο αφιέρωμα, μέσα από το οποίο θα ξαναζήσουμε τη γοητεία του αναιδή, ξύπνιου, ευαίσθητου και πάντα θλιμμένου τύπου, του αλητάκου… Του θρυλικού Σαρλώ!
Το αφιέρωμα, στον πρωτοπόρο πρωταγωνιστή, αλλά και σεναριογράφο, σκηνοθέτη και συνθέτη, περιλαμβάνει έκθεση ρούχων και αξεσουάρ εμπνευσμένων από την εποχή εκείνη, η οποία θα πραγματοποιηθεί στη γκαλερί του πολυχώρου, αλλά και καθημερινές προβολές ταινιών του, από μία νέα συλλεκτική 10πλή κασετίνα – έκδοση, που κυκλοφόρησε ο «Εναλλακτικός Κύκλος» και περιέχει 36 από τις ωραιότερες στιγμές του Τσάρλι Τσάπλιν σε 10 DVD: ο Σαρλώ ως μεθύστακας ή ονειροπόλος ή ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, με το αθώο βλέμμα του, το άτσαλο παιχνίδι με το μπαστούνι του, και την αφέλεια του. (Οι ταινίες κυκλοφορούν σε πολυτελή κασετίνα με δυνατότητα επιλογής ελληνικών η αγγλικών υπότιτλων).
 
Συγκεκριμένα: το αφιέρωμα περιλαμβάνει:

* Προβολή ταινιών του Τσάρλυ Τσάπλιν, από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, στο χώρο του bar του Black Duck.
* Έκθεση ρούχων και αξεσουάρ της περιόδου του Μεσοπολέμου στο χώρο της γκαλερί του Black Duck. Συμμετέχουν με καπέλα, ρούχα, κοσμήματα και αξεσουάρ εποχής οι Κατερίνα Καρούσου και Despotnia “Jewel Art”.
* Έκθεση φωτογραφιών του Τσάρλυ Τσάπλιν στους χώρους του Black Duck.
* Live μουσική “interactive”, με αυτοσχεδιασμoύς από διακεκριμένους μουσικούς solo, duetο και trio που θα παίζουν παράλληλα με τις ταινίες.
Ανάμεσά τους οι: Παναγιώτης Παπαγεωργίου, Γιάννης Κυριμκιρίδης, Άγγελος Τριανταφύλλου, Κώστας Βόμβολος, Θοδωρής Ρέλλος, Κώστας Γιαβής, κ.ά
* Μουσικά αφιερώματα από DJs που αναφέρονται στην εποχή του πρωτοπόρου πρωταγωνιστή (Scot Joplin, Duke Ellington, Glen Miller, Dixieland period, Art Tatum αλλά και συνθέσεις του ίδιου του Τσάπλιν) που θα συνοδεύουν τις ταινίες.

** Οι ταινίες που θα προβληθούν και περιλαμβάνονται στη 10πλή κασετίνα, είναι οι εξής:
*Το Παγοδρόμιο/Ο Σωσίας/Δίπλα Στη Θάλασσα/Ο Βοηθός (DVD 1)
*Μια Το Πρωί/Το Ενεχυροδανειστήριο/Μια Καινούργια Δουλειά (DVD 2)
*Βράδια Διασκέδασης/Στο Ιπποδρόμιο Της Βενετίας/Αδίστακτη Αγάπη/ Χαμός Στα Γυρίσματα/Πίσω από Την Οθόνη (DVD 3)
*Ταγκό-Μπερδέματα/Η Γυναίκα/Πως Να Μαγνητίζεις Μια Γυναίκα/ Μια Βραδιά Στη Παράσταση (DVD 4)
*Δουλειά/Στο Πάρκο/Ο Νοσοκόμος/Τριπλά και Διπλά (DVD 5)                                      
*Ο Αλήτης/Αστυνομία/Παντρειά Με Το Ζόρι (DVD 6)
*Ο Εγκληματίας/Ο Κόμης/Το Αντίδοτο (DVD 7)                                                 
*Ο Πυροσβέστης/Ο Περιπετειώδης/Ο Βιολιστής (DVD 8)  
*Ο Μετανάστης/Ο Εύκολος Δρόμος/Νοκ-άουτ (DVD 9)
*Ο Πρωταθλητής/Το Ντους/Η Τράπεζα/Καυτή Κούρσα (DVD 10)

**Με την ευγενική χορηγία του ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

ΤΣΑΡΛΥ ΤΣΑΠΛΙΝ

Σερ Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν ο νεότερος. 16 Απριλίου 1889-25 Δεκεμβρίου1977.
Η πρώτη παγκόσμια αναγνωρίσιμη φιγούρα της κινηματογραφικής τέχνης, γνωστότερος με το υποκοριστικό Τσάρλυ και στην Ελλάδα κυρίως με το προσωνύμιο «Σαρλώ» (κωμικό-τραγικός τύπος με φαρδιά παντελόνια, κοντό μουστάκι, τρύπια παπούτσια και το χαρακτηριστικό μπαστούνι που ο ίδιος δημιούργησε και που αξιοποίησε σε πολλές μικρές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου, στο διάστημα 1912-1918).
Ο ίδιος όχι μόνο πρωταγωνιστούσε αλλά ήταν επίσης ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συνθέτης της μουσικής των ταινιών του. Η παγκόσμια καταξίωση ήρθε μέσα από τις μεγάλου μήκους ταινίες του, όπως οι «Μοντέρνοι Καιροί», «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ», «Τα Φώτα της Πόλης», «Ο κύριος Βερντού» και άλλες, που τον κατέταξαν ανάμεσα στους σημαντικότερους δημιουργούς της έβδομης τέχνης.
Το 1952, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας, έπεσε σε δυσμένεια λόγω των αριστερών πολιτικών φρονημάτων του. Ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο, έμαθε την απόφαση του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης να άρει τη βίζα του και επομένως το δικαίωμα επιστροφής. Μετά από αυτό το γεγονός παρέμεινε οριστικά στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στο Βεβέ της Ελβετίας όπου πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου του 1977. Στο διάστημα αυτό ταξίδεψε στην Αμερική μόνο μια φορά, το 1972, προκειμένου να παραλάβει το ειδικό Τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του στην έβδομη τέχνη, κερδίζοντας το μεγαλύτερο σε διάρκεια χειροκρότημα της ιστορίας των βραβείων. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δέκατο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.

Black Duck Multiplarte – Ντόρα Ρίζου 
Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α
210 3234760

www.blackduck.gr / info@blackduck.gr

Share on Facebook

Καραμανλής ή … διαστημόπλοια

Friday, October 14th, 2011

αν σου λέει κάτι το "Καραμανλής ή τανκς" …
Μπα … όχι εεε! τέλος πάντων πρόκειται για ένα από τα κλασικά διλήμματα που έπρεπε να υποστούν οι συνέλληνες, κλασμένοι πλέον , μέχρι να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα

Και να σε μια κόγχη της Αιόλου -πρωην εμπορικού δρόμου της Αθήνας ο φταίχτης  ως Darth Vader!

 

Πόσο χαίρομαι για τους έλληνες γραφιτάδες και τους στενσιλάδες! Μακάρι να είχε μια υπογραφή. Μπράβο όμως στην παλικαροπούλα ή στο παλικάρι που το έσιαξε! Μαζί μ’αυτό και το κέφι μας!

 

& για να σου φύγει η απορία μη και κάνεις λάθος …

Share on Facebook

Φωτοσκέφτομαι

Sunday, October 9th, 2011

 

Mερικές φορές δεν είναι ασχημα τα θολά! Μερικές φορές δεν κρύβουν την αλήθεια!

Μερικές φορές η αλήθεια κρύβεται και στην πιο sharp εικόνα, που εν τέλει δεν είναι sharp  είναι … shark

Major Tom: Planet earth is blue and there’s nothing I can do …

Share on Facebook

No Jobs, no future τώρα για εμάς. Κάποια στιγμή να γίνει και γι’ Αυτούς!!!

Friday, October 7th, 2011

τω αγνώστω γραφίστα του διαδικτύου που αντιστέκεται γουστάρω την πλάκα που γίνεται στις μούρες που μας πετάνε στη μούρη τα αποτελέσματα της ανικανότητάς τους. Γουστάρω που το ίντερνετ έχει γίνει ο χειρότερος εφιάλτης τους. Θα γουστάρω ακόμη πιο τρελά όταν όσοι αντιδρούν βγουν στους δρόμους Η δοκιμασία μας συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο δεν αντιδρούμε. Κάποια στιγμή πρέπει δείξουμε ότι μετά το χιούμορ έχουμε να δείξουμε τα δόντια μας (πήρα τη φωτό από τον Τριαντάφυλλο Ομηρίδη στο FB αν ξέρει κανείς ποιος πρωτοέκανε αυτό το κολάζ, παρακαλώ να μου το στείλει να το αναφέρω – και φυσικά εννοείται ότι τον ευχαριστούμε για το χαμόγελο που μας χάρισε!!!)

Share on Facebook

Μια φωτογραφία που θα έπρπεπε να κάνει πολλούς να ντρέπονται

Monday, September 26th, 2011

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι κάτι χαβαλέδες.

Πολλοί λένε ότι οι αγανκτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος – δηλαδή όσοι δεν κατάφεραν να κάνουν τη λαμογιά.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος γιατί δεν αγανάκτησαν εγκαίρως.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι όλα αυτά μαζί.

Η συγκλονιστική αυτή φωτογραφία είναι νομίζω η φωτογραφία της χρονιάς και ο φωτορεπόρτερ που την τράβηξε είναι γνωστός σου. Πρόκειται για τον Κώστα Τσιρώνη, τον φωτογράφο που κατάφερε και τράβηξε την περιβόητη φωτογραφία με τα ΜΑΤ να κραδαίνουν τα κουμπούρια τους στα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και απολύθηκε από την εφημερίδα του τον Ελεύθερο Τύπο (επί της πολυχρονεμένης Αγγελοπουλικής ιδιοκτησίας). Φιγουράρει σήμερα στην πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας – με τους επί τρίμηνο απλήρωτους κι εκεί, δημοσιογράφους. Ο Κώστας Τσιρώνης εργάζεται για το πρακτορείο Associated Press  και έτσι υπογράφει τη αυτήν τη στιγμή που μας έκανε όλους να σαστίσουμε το πρωί κοιτώντας τα πρωτοσέλιδα. Μετά, η φωτογραφία έγινε με τον μαγικό τρόπο των social media όλων μας – και καλώς.
Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάξω να βρω ποιος ήταν εκεί και είδε αυτή τη σκηνή μέσα από το φακό του και έκανε το "κλικ" το συγκεκριμένο κλάσμα του δευτερολέπτου.
Αυτό το κορίτσι στην αγκαλία κάποιου στελέχους της ΓΣΕΕ είναι τρομοκρατημένο στην Αθήνα του 2011. Όχι στην Ελλάδα που ξέραμε, αλλά στο κράτος του κυρίου Παπανδρέου, του κυρίου Βενιζέλου, του κυρίου Παπουτσή, της κυρίας Κανέλλη, του κυρίου Ροντούλη, του κυρίου Σαμαρά, της κυρίας Μπακογιάννη, κλπ κλπ δημοκρατικών δυνάμεων που λέγαμε στα 80′ς. Σ’ αυτό το περιβάλλον θα μεγαλώνουμε πλέον τα παιδιά μας! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Να κάνουμε μια δύο μέρες να το χωνέψουμε, κι όταν δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι ζούμε σε δημοκρατία αυτού του είδους, να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ο κάθενας μόνος του και όλοι μαζί – κυρίως όλοι μαζί, να μην ξαναδούμε τέτοια βλέμματα παιδιών.

Βγάλε το περιβάλλον και μη μου πεις ότι το κοριτσάκι αυτό δεν σου θυμίζει κλασικές φωτογραφίες από θηριωδίες που έχουν χαραχτεί στη συλλογική μνήμη επειδή ένας Τσιρώνης πάτησε το κλείστρο της μηχανής του το κατάλληλο κλάσμα του δευτερολέπτου!!!


Ε, λοιπόν εγώ δε γουστάρω το παιδί μου να μεγάλωσει μέσα στο φόβο.
Δε με νοιάζουν τα λούσα. Αλλά δεν επιτρέπω σε κανένα από τα "ΤΙΠΟΤΑ" που μας κυβερνούν να τρομοκρατεί τα παιδιά μας.

 Μπορεί ο ΓΑΠ να κλαίει που δεν πήγε να μιλήσει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, μπορεί ο Βενιζέλος να κλαίει επειδή η κυρία Λαγκάρντ του  τις έβρεξε που δεν μας γάμησε επαρκώς με τα άχρηστα για το μέλλον μας μέτρα τους. Μπορεί ο Σαμαράς να κλαίει επείδή δεν είναι ακόμη πρωθυπουργός, μπορεί η Ντόρα να κλαίει γιατί δεν μπαίνει στην επόμενη βουλή με βάση τις δημοσκοπήσεις. Μπορεί ο Καρατζαφέρης να κλαίει γιατί δε του βγήκε μια καλή ατάκα να ρουμπώσει τους αντιπάλους του, μπορεί ο Τσίπρας να κλαίει γιατί δεν τον κράζει τρις ημερησίως πλέον ο Πάγκαλος, ομοίως μπορεί να κλαίει και η Αλέκα γιατί όσοι δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι δεν είναι του κόμματος. Μπορεί να κλαίει ο πρόεδρος της βουλής επειδή έσταξε γάλα και γέμισε ψίχουλα ο οίκος της δημοκρατίας και των προνομιούχων υπαλλήλων της. Ας κλαίει όποιος από δαύτους θέλει.
Αν ο Παπουτσής έγινε και πάλι υπουργός επειδή είχε μεγάλη επιτυχία με το μαχαίρι που έβαλε στο κόκκαλο για να δικαιωθουν οι νεκροί του Σάμινα (σαν σήμερα 26-9) έγινε το κακό, οκ! Αν έγινε υπουργός προστασίας του πολίτη επειδή ήταν αγωνιστής φοιτητής και παρήλαυνε με τη ματωμένη σημαία του πολυτεχνείου ως συμβολισμός … τότε έχει αποτύχει οικτρά. Η δική του αστυνομία έκανε αυτό το κοριτσάκι να τρέμει από το φόβο του.

Αποτυχημένοι πολιτικοί, πολιτικολογούντες, και πολιτικάντηδες παίζουν σκραμπλ στις πλάτες μας με καλέμια! Μας ξεσκίζουν όταν κάνουν τα παιδιά μας να φοβούνται. Κι εμείς; Εμείς ακόμη είμαστε στη χωρία της ιντελεκτουέλ αντίδρασης! Γράφουμε καμια εξυπνάδα στο τουίτερ, στα βλογκ κλπ. Αισθάνομαι ότι χρειάζεται και κάτι ακόμη!

Απαγορεύεται, και πρέπει εμείς οι πολίτες να τους το κάνουμε σαφές, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κάνουν τα παιδιά μας να κλαίνε!!!
Ας αποφασίσουν επιτέλους ότι είναι λιγότεροι από τις περιστάσεις. Κι όσο δεν το αποφασίζουν μόνοι τους, νομίζω ότι με αυτή τη φωτγραφία του Κώστα Τσιρώνη για ΣΗΜΑΙΑ πρέπει να τους το θυμίζουμε εμείς!

Share on Facebook

Κάπαρη στου Ψυρρή;

Saturday, September 10th, 2011

κι όμως!

Μερικές φορές δεν κάνει κακό να κοιτάς χαμηλά όταν περπατάς. Κοίτα τι είδα χθες το βράδυ, Παρασκευή της Εκθέσεως, επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο. Μέσα στα σοκάκια, της γειτονιάς της πρώην νυχτερινής διασκέδασης, και ακόμη πιο πρώην βιοτεχνικής άνθισης. Εκεί στου Ψυρρή, απ΄όπου απέδρασε η δραστηριότητα των μικρών εργαστηρίων κλπ και έγινε το πρώτο Σοχο της Αθήνας, της νέας Αθήνας, μετά την Πλάκα των 70′ς. Τελικώς απέδρασε και η διασκέδαση  – τουλάχιστον το πατείς με πατώ σε των περασμένων ετών – και πήγε Γκάζι.
Αυτές οι μέρες είναι τόσο μεσοβέζικες, δεν ξέρεις πού να πας. Να μπεις σε κλειστά μαγαζιά, να κάτσεις έξω στην υγρασία κάνοντας τεχνητή παράταση των διακοπών, μετά τη δουλειά – αν υποθέσουμε ότι δεν σου έχουν πάρει τη δουλειά τα "αναπτυξιακά" σχέδια που εφαρμόζονται στη χώρα;

Τέλος πάντων μια βόλτα στου Ψυρρή είναι πάντα μια βόλτα στην καρδιά της Αθήνας.
Πρέπει να σου πω ότι μου έφτιαξε το κέφι όταν πλησίαζα το θαμνούλι που απλώνεται στο πεζοδρόμιο σ’ αυτή την πάροδο της Σαρρή. Δεν το πίστευα κι αν δεν είχα δει την Τετάρτη άλλη μια κάπαρη να φυτρώνει ανάμεσα στις τσιμεντόπλακες στο μικρό θεατράκι με το όνομα Αννα Συνοδινού, δίπλα από το θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα, δεν θα ήμουν τόσο προσεκτικός.

 Έσκυψα έπιασα ένα φύλλο μεσα στο σκοτάδι, το έκοψα, το τσάκισα στη μέση και πριν το φέρω στη μύτη η μυρωδιά είχε ήδη κάνει το ταξίδι της στα ρουθούνια και το μυαλό μου.

Σε κλάσματα δευτερολέπτου προσγειώθηκα στις ξερολιθιές της αγαπημένης μου Σίφνου, εκεί που οι κάπαρες φύονται με σχεδόν μαγικό τρόπο μονο μέσα από τις σχισμές των βράχων. Λένε μάλιστα ότι οι Σιφνιές φυσάνε τους σπόρους που έχουν μαζέψει, με ένα καλάμι στις σχισμές από τις ξερολιθιές… ή για κάποιο λόγο έχω αυτή τη "γνώση" στο μυαλό μου γιατί είναι καταπληκτική ως εικόνα; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η κάπαρη!
Δεν είμαι ο "επίμονος κηπουρός" αλλά ξέρω ότι κάπαρη σε γλάστρα δεν πιάνει. Η καπαροσαλάτα που έτρωγα σ’ ενα εστιατόριο στις Καμάρες χρόνια πριν, τα καπαρόφυλλα που έφαγα στην Ανάφη, είναι για τον εισοφάγο μου από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να του τύχουν.

Μια κάπαρη στου Ψυρρή… ανάμεσα στον τοίχο καποιου μπαρ και στο μικρό πεζοδρομιάκι. Ανθισμένη, τώρα που δεν πατάει κανείς εκεί, ούτε καν παράνομα παρκαρισμενα αυτοκίνητα. Πόσο θ’ αντέξει;

Προσέχετε τι πατάτε. Μερικές φορές η έκπληξη μπορεί να συνθλιβεί κάτω από ένα ανέμελο βήμα!

Μακάρι να βλέπουμε πάντα εικόνες που θα μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. Θέλει βεβαίως δουλειά κι από εμάς, αλλά θέλει και τύχη!

Share on Facebook

Μια φωτογραφία πολλές χιλιάδες λέξεις στη Νέα Υόρκη τη μέρα της καταστροφής

Sunday, September 4th, 2011

 

Thomas Hoepker chose not to publish this photograph in a book about 9/11.

Photograph: Thomas Hoepker/Magnum

In the photograph Thomas Hoepker took on 11 September 2001, a group of New Yorkers sit chatting in the sun in a park in Brooklyn. Behind them, across brilliant blue water, in an azure sky, a terrible cloud of smoke and dust rises above lower Manhattan from the place where two towers were struck by hijacked airliners this same morning and have collapsed, killing, by fire, smoke, falling or jumping or crushing and tearing and fragmentation in the buildings’ final fall, nearly 3,000 people.

Ten years on, this is becoming one of the iconic photographs of 9/11, yet its history is strange and tortuous. Hoepker, a senior figure in the renowned Magnum photographers’ co-operative, chose not to publish it in 2001 and to exclude it from a book of Magnum pictures of that horribly unequalled day. Only in 2006, on the fifth anniversary of the attacks, did it appear in a book, and then it caused instant controversy. The critic and columnist Frank Rich wrote about it in the New York Times. He saw in this undeniably troubling picture an allegory of America’s failure to learn any deep lessons from that tragic day, to change or reform as a nation: "The young people in Mr Hoepker’s photo aren’t necessarily callous. They’re just American."

In other words, a country that believes in moving on they have already moved on, enjoying the sun in spite of the scene of mass carnage that scars the fine day. Indeed, I can’t help thinking the five apparently unmoved New Yorkers resemble the characters in the famous 1990s television comedy Seinfeld, who in the show’s final episode are convicted under a Good Samaritan law of failing to care about others.

Rich’s view of the picture was instantly disputed. Walter Sipser, identifying himself as the guy in shades at the right of the picture, said he and his girlfriend, apparently sunbathing on a wall, were in fact "in a profound state of shock and disbelief". Hoepker, they both complained, had photographed them without permission in a way that misrepresented their feelings and behaviour.

Well, you can’t photograph a feeling. But another five years on since it surfaced in 2006, it seems pointless to argue about the morality of the people in the picture, or of the photographer, or his decision to withhold the picture from publication. It is now established as one of the defining photographs of that day – with the 10th anniversary of the World Trade Centre’s destruction approaching, the Observer Review republished it this August as the 9/11 photograph.

It is the only photograph of that day to assert the art of the photographer: among hundreds of devastating pictures, by amateurs as well as professionals, that horrify and transfix us because they record the details of a crime that outstripped imagination – even Osama bin Laden dared not expect such a result – this one stands out as a more ironic, distanced, and therefore artful, image. Perhaps the real reason Hoepker sat on it at the time was because it would be egotistical to assert his own cunning as an artist in the midst of mass slaughter.

Today, the meaning of this photograph has nothing to do with judging individuals. It has become a picture about history, and about memory. As an image of a cataclysmic historical moment it captures something that is true of all historical moments: life does not stop dead because a battle or an act of terror is happening nearby. Artists and writers have told this truth down the ages. In his painting The Fall of Icarus, the Renaissance painter Pieter Bruegel depicts a peasant ploughing on as a boy falls to his death in the sea beyond: it is a very similar observation to Hoepker’s. WH Auden’s lines on this painting in his poem Musée des Beaux Arts apply perfectly to the photograph: "In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away / Quite leisurely from the disaster …"

Stendhal similarly captures the dissonance of history in his novel The Charterhouse of Parma. A young man volunteers to fight for Napoleon at Waterloo, but instead of a defining moment of courage all he experiences are random, marginal, meaningless accidents on the edges of the great day.

History is not a heroic story, nor memory a block of marble inscribed with imperishable words of grief and rage. As Tony Blair – whose own response to this act of inhuman cruelty was to have such historic consequences – says of that day in his book A Journey, "It is amazing how quickly shock is absorbed and the natural rhythm of the human spirit reasserts itself … We remember, but not as we felt at that moment."

Personally I remember the shock of that moment perfectly. I have nightmares about it, which is strange, considering I am not an American and witnessed it only on television in Hackney, London. But I had come to love New York deeply and it felt like – it was – an attack on everything I held dear. Yet arguments about the meaning and, urgently, the response to this colossal act of violence started immediately. For every horrific account you can read of that day a horror has been caused, either directly or indirectly, by the "war on terror" that resulted: 12,000 killed by suicide bombers in Iraq …

And so, 10 years on, the meaning of this photograph is that memories fade fast. The people in the foreground are us. We are the ones whose lives went on, touched yet untouched, separated from the heart of the tragedy by the blue water of time, which has got ever wider and more impossible to cross. A 10-year-old event belongs to history, not the present. To feel the full sorrow of it now you need to watch a documentary – and then you will switch to something lighter, either because it is painfully clear that too much blood has been spent around the world in the name of this disaster, or simply because changing channels is what humans do. The people in this photograph cannot help being alive, and showing it.

Share on Facebook

Please visit WP-Admin > Options > Snap Shots and enter the Snap Shots key. How to find your key