Giannis Kafatos

Καλημέρα.

Χθες κατέβασα τα παιδιά στην είσοδο της πολυκατοικίας, τους έδωσα λίγα ευρώ και τα έστειλα στο μινι μάρκετ, πενήντα μέτρα πιο κάτω, στο ίδιο πεζοδρόμιο,  να κάνουν κάτι μικροψώνια.
Περήφανοι όλοι! Τα περίμενα στα σκαλιά, παραμονεύοντας βεβαίως ότι μπήκαν και βγήκαν. Περήφανοι όλοι. Μικροί μεγάλοι.

Των U2 ανήμερα. Μεγαλώσαμε παρέα. Ωραία. Ο καθένας με τον τρόπο του. Μοιραστήκαμε πολλά τρίλεπτα και τετραλεπτα … όσο κρατάει ένα τραγούδι. Δεν είναι και λίγο πράμα!

Βαριέμαι το σίριαλ "εκλογές". Τόσοι "σωτήρες" μαζεμένοι. Γιατί δεν παραδέχονται ανοιχτά ό,τι η εξουσία είναι καύλα και από ‘κεί και πέρα θέλουν να κάνουν κι ένα δύο πραγματάκια. Θα ήταν τόσο ειλικρινές!

Εμετός: Μού ΄πεσαν όλες οι πληροφορίες μαζί  και μπούκωσα: Ο Τσόκλης γουστάρει τους βιαστές γιατί φταίνε οι γκόμενες που κουνάνε τα βυζιά τους. Ο σκηνοθέτης που στην ταινία πορνό βιάζει ένα νεογέννητο για να δείξει την καταπίεση. Και το εστιατοριο που σερβίρει ανθρώπινο κρέας, με φρέσκα κομμάτια που τα πουλανε πένητες από κάπου στην Αφρική.Εμετός!

Θέλω πολύ να αγιάσω και δε μ’ αφήνουν! Μεταξύ open gov, open 24 (που έκλεισαν βεβαίως) και open university, μπορώ να πάρω μια open πίτα με μια μερίδα gyros?

Λυπάμαι που διάβασα ότι ο εκδοτικός οίκος ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ έβαλε λουκέτο. Λυπάμαι που ο Μανάβης της Αγίου Αλεξάνδρου έβαλε λουκέτο. Λυπάμαι για τα λουκέτα. Και νά ‘ξερα να τα … ανοίξω δε θά ‘ξερα τι να κάνω μετά. Λυπάμαι που λουκετάρεται η ζωή μας όσο πιο … οπεν γίνεται!!!

Καλή συναυλία – όσοι πάτε
Καλό σου-κου σε όλους και όλες
Αύριο το βράδυ, σαββατικάτικα θα παίξω μουσικές στα cd του MATAROA (Ιεράς Οδού και Κεραμεικού), στην ταράτσα με θέα τη …θεά Ακρόπολη. Αν δε βαριέστε κοπιάστε.

Μπονζούρ, καλημέρα, καλημέρα. 

Μην το πάρεις προσωπικά. Πάντα κατεργάρηδες είναι οι άλλοι. Αλλά "πάγκος" είναι ίδιος κι απαραλλάχτος χρόνια τώρα. Εκεί που κάθονταοι οι κωπηλάτες στις γαλερες δεμένοι στους κρίκους τους (΄οχι των 5 ένα τάληρο) και λαμνοκοπούν. Για πού; Για ποιον; 
Τι να σου πω κι εγώ – είμαι στην τέταρτη σειρά και δε βλέπω καλά … μπροστά!

Η Αριστούχος Αθηνά, που βγήκε στο πρωινό του Μέγκα την Πέμπτη το πρωί στο διπλανό παράθυρο με την υπουργό Διαμαντοπούλου το είπε χαλάρα και ξάστερα: Ευχαριστώ τους καθηγητές του φροντιστηρίου!!!
Στη …νεόητα το απέδωσε η εμφανώς εμβρόντητη υπουργοπαιδείας

 Μπαίνουμε στην εβδομάδα που αρχίζει η τηλεοπτική νέα περίοδος, που ο πρωθυπουγρός θα δει – εθιμοτυπικώς – τους συνδικαλιστές στο γραφείο του, γιατί τις πορείες που ετοιμάζουν στην έκθεση Θεσσαλονίκης δε θ’ αδείασει να τις παρακολουθήσει -  που θα γίνουν οι πληρωμές – τέλος του μήνα γαρ -  και βεβαίως θα κλείσει με τους U2 στο ΟΑΚΑ. 

κανένας αλήτης δε μας έμαθε ποτέ στο σχολείο στο γαμημένο μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού το λαμπρό επάγγελμα του Συμβούλου. Σκατά στα μούτρα της εκπαίδευσης! Αντί να μας προετοιμάσουν για την ανωτάτη συμβουλευτική που παίρνει bonus, που είναι δίπλα σε πρωθυπουργούς χρεωμένων χωρών … τίποτα τα βασικά και τετριμένα … μας μάθαιναν. "Θα φτύσω στους τάφους σας", που λέει και ο Μπορίς Βιαν!

Καλό σου-κου
Καλή σεζόν – το "καλό χειμώνα" το δέχομαι ως ένδειξη καλής θέλησης αλλά εκτός τόπου και χρόνου ,,,
Καλή Πρωταπριλιά ( με τόση ψευτιά  … γιατί παραξενεύεσαι δεν το καταλαβαίνω!)

Καλημέρα.
θέλω σε παρακαλώ να δεις αυτή την πόρτα πριν ακούσουμε μουσικές και να σκεφτείς. Ό,τι θες εσύ. Ό,τι σου κάνει κέφι. Τίποτα που τεχνηέντως ή μη κάποιος θα σου βάλει στο κεφάλι σου. Σκέψου ό,τι θες.

Είναι ο ήλιος απέναντι, αλλά είναι στα τελευταία του. Λίγο πριν δύσει. Δεν ενοχλεί. Αντιθέτως.

 Τι θλιβεροί που είναι οι πολιτικοί μας. Τι θλιβερή που γίνεται η πολιτική; Δε μ’ ενδιαφέρει το πολιτικό μέλλον των εσχάτως διαγραφέντων, αλλά όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει εφημερίδες και περιοδικά πάντα οι αρχηγοί ό,τι δεν τους άρεσε το διέγραφαν. Οι δε ατάκες του στυλ: έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος, από τα 80′ς μέχρι τα 00΄ς είναι εξόχως πασέ!|
Στην εικόνα των πολιτικών μας και των πολιτικών πρακτικών φαίνεται το χάλι μας. Αλλά σαν τις κουτοπόνηρες νοικοκυρές, το "χάλι" το βάζουμε κάτω από το χαλί και πορευόμαστε … όσο ο κουρνιαχτός κατακάθεται!

Ξέρεις πώς κατάλαβα ότι δεν είμαι πια διακοπές; Ούτε από το γεγονός ότι δουλεύω από τα χαραμάτα, ούτε από το γεγονός ότι φοράω μακρύ παντελόνι αντί βερμούδας, ούτε καν από τη φριχτή ζέστη. Δεν έχω διαβάσει ούτε μια σελίδα από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που ξεκίνησα το τελευταίο σαββατοκύριακο στο Πήλιο. Θέλω το χρόνο μου. Πού θα πάει θα επανέλθω!!!

 Το ΠΑΣΟΚ ασχολείται με το πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, στις 3 του Σεπτέμβρη (να περνάς που λέει και το τραγούδι) και τι θα ανακοινώσει κλπ κλπ. Οι υπόλοιποι με το τι ώρα θα πάμε στο ΟΑΚΑ για να είμαστε όσο πιο κοντά στους U2. Διάβαζα την ανταπόκριση της Μαρίας Μαρκουλή στα Νέα που τους είδε στο Μιλάνο και φτιάχτηκα!!! Αρα, |
"θα σε ξαναβρω στις αρένες
τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς…"

Με τις υγείες μας!
Το Σάββατο 4 Σεπτέμβρη, νά ‘μαστε καλά, θα βάλω μουσική στο Ματαρόα. Νομίζω ότι είμαι πολύ τυχερός, αφού θα διαλέξω μουσικές με θέα την Ακρόπολη. Κεραμεικού και Ιερά Οδό γωνία, στην ταράτσα !!!(θα σου πω περισσότερα προσεχώς … οφ κορς, αλλά η θέα της θεάς φωτισμένης … δεν παίζεται!!!)

Καλό Σου-κου, καλό  ό,τι κάνετε είτε στο κέντρο είτε στα πρόαστια (πολύ μου άρεσαν τα suburbs των Arcade Fire)!!!

καλημέρα αγαπημένε γνωστέ και άγνωστε που ακόμη διακοπεύεις, ή που δεν … ή που μόλις σιχτιρίζεις που επιστρέφεις.

Καλημέρα, καλημέρα. Ζεστή, ιδρωμένη,"σβησμένη" με μπόλικο κλιματισμό και νερό. Παγωμένος βρασμένος δυόσμος, με πολλά παγάκια. Ξεδιψάει καλύτερα από το σκέτο νερό. Είναι δε βέβαιον ότι κάποιες καλές ιδιότητες έχει κι ο δυόσμος οπότε πάλι κερδισμενοι είστε αν ακολουθήστε τη συμβουλή μου.

Δεκαπενταύγουστο πέθανε η γιαγιά η Ξένη. Πάντα τη θυμάμαι με λατρεία. Με λάτρευε κι εκείνη. Θα μπορούσε να πηδήξει από το μπαλκόνι αν της το ζητούσα.
Τι τιχερά είναι τα παιδιά που έχουν γιαγιάδες και παππούδες. Εγώ δεν γνώρισα κάνεναν παππού, δεν ξέρω την απώλεια του παππού. Μάλλον πονάει το ίδιο, όπως και της γιαγιάς.

Μ’ αρέσει τελικά αυτή η μεσοβέζικη περίοδος. Καλοκαίρι μεν, αλλά το μυαλό στις υποχρεώσεις του χειμώνα. Από το άσπρισμα τοίχων, μέχρι … όπου βγει. Πάντα είναι ωραίες οι περιόδοι που σε ξεσηκώνουν για σχέδια. Είναι καλύτερες εκεινες οι εποχές που τα σχέδια έχουν γίνει καθημερινότητα!
(next song … για να μπαίνουμε στο κλίμα … 3 του σεπτέμβρη να ροκάρεις)

Τα πλατάνια στο Πήλιο είναι σα μια στατική πικετοφορία. Ό,τι θέλει να ανακοινώσει καποιος το "συρράπτει" πάνω στον πλάτανο της πλατείας, στα πλατάνια της παραλίας και στα αρμυρίκια. Τα πλατάνια όμως έιναι … σαν το facebook του κάθε χωριού. Το twitter της πλατείας!!!

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι*.
(* απ’ αυτο που κουβαλάμε μέσα μας και μας κάνει ζεστούς και έτοιμους να δεχτούμε τις "δροσιές")

Internet με μέτρο, όχι με το μέτρο όπως η παλαιά πίτσα επί της εθνικής στην κηφησιά-σημείο ραντεβού εκτος του τροχονόμου.
Διακοπές άλλωστε είναι διακόπτω από αυτά που κάνω συνήθως το χρόνο, έτσι; Έτσι – έτσι. Χαίρομαι που τις έχω!

"Εχω ίντερνετ  wi-fi στο ξενοδοχείο "Κάτια" της Αφήσσου. Το δουλεύει ο Αντώνης που εδώ και μια εβδομάδα τσάκισε το γόνατό του κι εγχειρίστηκε. Άξιες στο πόδι του  η Μαρίνα και και η κυρία Μαρία. Η κυρία Μαρία είναι ίσως η καλύτερη μαγείρισσα στο Πήλιο. Και σίγουρα η καλύτερη που ξέρω εγώ. Τα "πρωινά" της Κάτιας, δηλαδή της κυρίας Μαρίας είναι ονομαστά. Αν έχει πολλά κέφια ανάμεσα στις πίτες, τα γλυκά και τις μαρμελάδες μπορει να σερβίρει και φρεσκομαζεμένους γεμιστούς κολοκυθοκορφάδες!Είναι πάνω στην πλατεία του χωριού.

Η πλατεία έχει αρχαίο υδραγωγείο. Σαράντα χρόνια έρχομαι εδώ και δεν το ήξερα. Εμ, πώς να το ξέρω αφού από πάνω του έχουν χτίσει ένα … κτισμα που το χρησιμοποιεί … λέμε τώρα η κοινότητα. Επίσης έχουν τσιμεντώσει το παραδοσιακό κεντρικό πέτρινο καλντερίμι.
Οι άνθρωποι είμαστε λιγότεροι από τον τόπο που μας γεννάει.
Οι αλβανοί που μένουν στην Αφησσο την κρατάν’ ζωντανή τους χειμώνες, τότε που εμείς οι επισκέπτες κοιτάμε τις ζωές μας στην Αθήνα και αλλού.Τα παιδιά τους γεννήθηκαν εδώ. Μεγαλώνουν μαζί με τα δικά μας. Τα βλέπουμε χρόνο με το χρόνο. Ξεπετάγονται. Από αγοράκια, αντράκια. Από μπέμπες, κοριτσάκια, και κοπελίτσες.
Πολύ ώρα σε κλειστό χώρο με κλιματισμό. Η πλατεία έξω έχει δροσιά, παιδιά που ξεφωνίζουν, τρόμπες που παρκάρουν πάνω στην πλατεία και εμποδίζουν, τα φώτα του Βόλου στο βάθος δεξιά, του Τρίκερι στ’ αριστερά.
Πάω έξω.
Καλή συνέχεια …

Καλημέρα.

Σήμερα το πρωί έβλεπα ένα θέμα στον αυτιά, πριν ξεκινήσει η δική μας εκπομπή. Το θέμα έλεγε: "εχει 80 καναρίνια σπίτι του και τους μαθαίνει μουσική"
Πόσο μαλάκας σκέφτηκα. Να μαθαίνεις μουσική στα καναρίνια, που την έχουν μέσα τους. Πόσοι τέτοιοι μαλάκες είναι γύρω μας.
Ελπίζω να μείνουν εδώ, σήμερα που φεύγω διακοπές!!!

Πάμε Αφησο, ή Άφυσο, ή Αφησσο, ή σε τελική ανάλυση Afissos. Πήλιο. Το βουνό των κενταύρων.

Ευχομαι να περάσετε καλά ό,τι κι αν κάνετε και να σας πω μια κουβέντα που μου εμεινε από ένα ρετπορτάζ που παίξαμε στη δική μας εκπομπή, την "κοινωνία ώρα μέγκα". Παίξαμε λοιπόν ένα χιουμοριστικό ρεπορτάζ με τίτλο "Τι δε μπορεί να μας πάρει το ΔΝΤ".
Με πολύ σοφία μια κυρία είπε: Το χαμόγελο.
Με πολύ σοφία ένας κύριος είπε: Το φιλότιμο του έλληνα
Με πολύ σοφία μια άλλη κυρία είπε: την αισιοδοξία μας.
Τι ωραία εφόδια.
Να τα κουβαλάς και να μη νιώθεις βάρος. Να σου δίνουν φτερά.

Καλό σου-κου συβλογκίτες, συβλογκίτισσες  γνωστοί τε και άγνωστοι αναγνώστες.

Γιατί δεν είσαι χαρούμενος;

Γιατί ρε δεν είσαι στους δρόμους να πανηγυρίζεις, να αλαλάζεις, να κλαίεις με δάκρυα χαράς και να ατενίζεις το μέλλον με καραμελωμένη αισιοδοξία;

Γιατί χαλάς την ατμόσφαιρα;

Τέτοιος ήσουνα μια ζωή!

Μια ζωή … ερήμην και έρμη(ν)

Τώρα λοιπόν που το μέλλον σου διεθνώς νομισματοποιήθηκε και οικονομικώς αποκαταστάθηκε … γιατί; Γιατί δεν είσαι έξω να το γιορτάζεις!

Γιατί;

Γιατί δεν πιάνεις όποιον συνταξιούχο βλέπεις να τον πνίξεις στις αγκαλιές και τα φιλιά;

Αυτός σε έσωσε!

Δεν το κατάλαβες; Από την κομμένη του σύνταξη, το δώρο και τα επιδόματα εσύ τώρα έχεις μέλλον.

Λαμπρό. Σαν το φεγγαράκι που φέγγει το δρόμο μέχρι που ένα πρόστυχο συννεφάκι το κρύβει, το φως σβήνει και πέφτεις στο χαντάκι που δεν είδες.

Γκντουπ(ατις)

Αααα, καλημέρα δεν είπα!

“Καλημέρα σας”

Πώς είστε;

Σε τι mood μου βρίσκεστε;

Αααα, όπως το φετινό καλοκαίρι: ελαφρώς υγρό, εμφανώς πιο δροσερό και ανυπόμονα … φθινοπωρνό … Τι σαρδάμ θεέ μου-σχώρα με! Πορνό είναι το lifestyle ανυπόμονα φθινοπωρινό είναι το φετινό καλοκαίρι.

Μιλούσα με μια συγγραφέα, που θα σου παρουσιάσω τις επόμενες μέρες βιντεακώς, και κουβέντα στην κουβέντα φτάσαμε στην αισιοδοξία που είναι κι αυτή … ερήμην. Αναζητήσαμε, στο πόδι είν’ η αλήθεια, στοιχεία για να την κάνουμε – την αισιοδοξία – να λάμψει, να γίνει το “φεγγαράκι φέγγε μου να περπατώ” … Δυσκολευτήκαμε. Μετά η κουβέντα ξεστράτισε και μιλήσαμε για τους “natural born συνταξιούχους” στην ψυχή και το μυαλό.

“Απεταξάμην” είπαμε αμφότεροι στην λογιστική αντιμετώπιση της ζωής μας. Κι αποφασίσαμε να “φέγγε μου να περπατώ” από μόνοι μας. Είναι μια κάποια αρχή. Δεν είναι;

Η Αθήνα είναι  μια μούρλια. Εμείς μουρλοί. Οι κανονικοί τρελοί μας κοιτάζουν κι απορούν: γιατί μας πέρνετε τη χαρά; Και σκέφτονται: και δεν το παραδέχεστε … και άρα δεν το ευχαριστιέστε.

ΑΓΡΟΓΗ … το όνειρο κάθε ζαχαροπλάστη, μακιγιέρ, αμπιγιέρ, λαμπατέρ … Γιατί αν δεν κάνεις την πρακτική σου στην ψηφιοποιήση των αγροτικών γαιών … που θα δοκιμάσεις τις μαρέγκες σου!!!

Βουλή … το όνειρο κάθε κολλητού, υιοού τε και θυγατρός: τρως καλά εσύ κι αυτοί … καλύτερα.

Παρλληρημα … το στάτους κάθε πολίτη που σέβεται τους πολιτικούς του. Τους ανέχεται παραληρηματικούς  … σαν το συννεφάκι που κρύβει το “φέγγε μου να περπατώ” και … ΓΚΝΤΟΥΠ(ατις) στο χαντάκι.

Καλό Σου-κου άνθρωποι!

 

καλημέρα
Μια φορά και κι έναν καιρό ήταν ένα … μικρό κράτος στο λιβάδι. Δίπλα του έβοσκαν τα γελάδια. Ήταν όλοι μέσα στη χαρά και μασουλούσαν αργά, αργά, δραματικά αργά ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Μασουλούσαν
Μασουλούσαν
Μασουλούσαν
και αφού έτρωγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, συνθλίβοντάς το με τα λερά δόντια τους και η τροφή άρχισε να λιγοστεύει … ήρθαν σε απόγνωση. Κι αφού δεν έβρισκαν τι άλλο να κάνουν άρχισαν να μαλώνουνε: ποιος μασούλησε τα περισσότερα και δε σκέφτηκε ν΄αφήσει και κάτι για μετά. Μάλωσαν πολύ αλλά τελικά βρήκαν πολύ εύκολα τη λύση: θα πήγαιναν να μασήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους κι από το διπλανό λιβάδι. Εκεί που βόσκαγαν τα πρόβατα. Ποιο πρόβατο θα τολμούσε να τα βάλει μαζί τους! Κι έτσι άρχισαν να μασουλούν και να μασουλούν και να μασουλούν μέχρι που έγκωσαν. Έτσι νόμισαν. Γιατί μετά από λίγο είδαν ότι όσο μασάν τόσο πεινάν. Και συνέχισαν να μασουλάν!
Να αυτό το παραπάνω θα μπορούσε να είναι ένα εθνικό αφήγημα. Ένα "εθνικό αφήγημα" είπε ο κύριος Βενιζέλος ότι χρειάζεται να βρούμε για να μπορέσουμε ως έθνος να πάρουμε τα ‘πάνω μας.
Πώς θα το βρούμε;, ποιος θα το γραψει; Θα κάνει διαγωνισμό η Athens Voice? θα τα καταθέσει όποιος θέλει στο open Gov? (άσχετο, στη γειτονιά μου ένα μαγαζι που είχε γίνει OPEN24 kι έκλεισε, είναι τώρα κι ένα χρόνο και βάλε ξενοίκιαστο)
Πήγα στην Πειραιώς, εκεί στις εγκταστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Είδα μια παρασταση χορού: "moment" της Μαριάννας Καβαλιεράτου – με την ίδια και τον Θ.Ακοκκαλίδη. Όσο περιδιάβαινα τους χώρους σκεφτόμουν ότι κάποτε όλη η Πειραιώς ήταν γεμάτη με εργοστάσια και βιοτεχνίες, με επιχειρήσεις που κάτι παρήγαγαν. Κόσμος πολύς δούλευε εκεί που τώρα εμείς πίναμε το ποτό πριν την παρασταση. Και τώρα δουλεύουν: παρκαδόροι, ταξιθέτες κλπ!
Μπήκα σε ένα κατάστημα με παιδικά για να αγοράσω κάποια χρειαζούμενα για τα παιδιά και δύο δώρα. Πήρε τ’αυτί μου τις πωλήτριες να λένε ότι το αφεντικό τους είπε να κάνουν οικονομία στα συρραπτικά με τα οποία πιάνουν τις κάρτες αλλαγής πάνω στις ετικέτες των ρούχων, αλλά και οικονομία στο σελοτέιπ που  χρησιμοποιούν για να κλείνουν τις συσκευασίες!

Καλό σου-κου, καλοκαιρινό. Μάλλον με το τελευταίο επίδομα αδείας που πήρες κι εσύ ιδιωτικέ υπάλληλε και το πρώτο χαρτζηλικάκι που πήρες συνταξιούχε … τι να ευχηθώ? Καλοφάγωτες … οι διακοπές (που σού έφαγαν εκτός όλων των άλλων εννοώ – με την καλή έννοια)

Οι δολολοφόνοι ξαναχτύπησαν. Πιο ντελικάτα, πιο hi-tec αλλά ξαναχτύπησαν και αυτή τη φορά πέτυχαν έναν άντρα 52 ετών. Οι τρομοκράτες- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ θα ψάξουν πάλι με τη ρητορική τους να βρουν στηρίγματα στα αποκαμωμένα συναισθήματα μας/κάποιων. Ας ψάξουμε για μια αγκαλιά,αλλά ας μη δωθεί πάλι από κάποιους άλλοθι σε τέτοιες πράξεις βίας.
Ο δρομέας του Βαρώτσου που τόσο μου αρέσει, καθε πρωί που τον βλέπω βρώμικο αλλά πάντα έτοιμο να τρέξει, μου δίνει μια "αμπάριζα" για τη νέα μέρα που ξημερώνει – βλεπεις έχω τη χαρά όταν είμαι στην ώρα μου να περνάω από μπροστά του πριν το ρολόι δείξει 6 το πρωί.
Μερικές φορές με κάνει να θέλω να πάω φόρα και την κάνω κι εγώ. Μερικές όμως …

Οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ξαναχτύπησαν γιατί τους άφησε το σύστημα. Το απρόσωπο, το πολυπρόσωπα ανεύθυνο ευθύνεται για μία χήρα - που δε θα πάρει σύνταξη αν δεν πληροί τα όρια που έχει θέσει η Τρόικα – και δύο ορφανά που δε χάρηκαν τον πατέρα τους. Μπορεί να τα είχε μαλώσει πριν φύγει από το σπίτι. Τ’ αγαπάει όμως. Κάποιος πρέπει να τους το λέει αυτό συνεχεια. Ο δολοφονημένος πατέρας τους τα αγαπάει.Ακόμη και τώρα. Τα αγαπάει. Δεν πειράζει που μάλωναν καμιά φορά. Ο μπαμπάς τα αγαπάει.

Αλήτες
Είστε ένα τίποτα. Ακόμη κι όταν αφήνετε χήρες και ορφανά είστε ένα τίποτα.
Δεν αντιπροσωπεύετε κανέναν.
Είστε ένα τίποτα.
Καμια δικαιολογία για τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Είμαι συγκλονισμένος, για μία ακόμη φορά. Για όσες φορές "μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "οι ένοχοι θα οδηγηθούν στις φυλακές". Είμαι συγκλονισμένος για  όσες φορές "η δημοκρατία θα νικήσει". Είμαι συγκλονισμένος για όσα ορφανά άφησαν πίσω τους οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Είμαι συγκλονισμενος για όσες φορές οι ίδιοι και οι ίδιοι δεν τολμάνε να πουν καταφατσα στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, παρα ψάχνουν να τα πουν λίγο αλλιώτικα και τελικά να μην τους πουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Περίμενα το καλοκαίρι,το φετεινό κάπως περίεργο λόγω της καταστασης, λόγω των απολυμενων συμβασιούχων.Τελικά πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Πάντα κάποια ορφανά γιατί έτσι αποφασίσαν κάποιοι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τη μια με μολότοφ, την άλλη με το περίστροφο που μπέρδεψε την ευθεία με την τεθλασμένη, την άλλη με δέμα.
Εγραψα στο προφίλ μου στο Facebook:
Φρικη
παρατηρείς τη φρίκη
κι αφήνεις ενα παπαροσχόλιο στο FB για να "ξορκίσεις" την απραξία
Παρών κι εγώ στο εργο! Έξω βρέχει, κλαίει μια οικογένεια, πάω να χαϊδεψω τα παιδιά στα κρεβάτια τους – Ευτυχώς εγώ μπορώ!

δεν ξέρω τι άλλο να πω. Δε θέλω άλλο να λέω.

Καλό σου-κου. Είναι βασικό μάθημα  να μπορούμε να ξεπερνάμε το πένθος μας και να προχωράμε. Η ζωή έτσι κι αλλιώς το κάνει. Καλό είναι να είμαστε κι εμείς μαζί της!

Καλημέρα. Εκλεισε η φωνή μου χθες το απόγιομα με την Εθνική. Ακομπανιάραμε  όλη η γειτονιά. Στην αρχή σε βρισιές – με τα παιδιά στο μέσα δωμάτιο αλλά τι να κάνουμε – και μετά με ιαχές. Μετά ο αγώνας έληξε, και ξαναθυμήθηκα το Λοβέρδο που από την Τετάρτη στο Μέγκα προσπαθούσε με φωνές να μας πείσει

Μια φούντωση μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά
που θα γίνω μια μούμια και δε θά ‘χω ούτε μιά!

Η ζέστη είναι ανθηρή και ο κήπος ανυπόφορος … ε, κάτι δεν πάει καλά; Μπά! Μ’ αυτά που ακούμε μια χαρά είναι η φράση.
Τι; ρωτάς αν πήραν έναν .. θέ μου σχώρα με – χαμπάρι οι πολιτικοί από την νέα δημοσκόπηση της ΕμΑρΜπι (καμία σχέση με το ΑρΕνΜπι) που δείχνει ότι τους δείχνουμε τα … ύστερα μας με φόρα;
Προφανώς όχι. Αν το είχαν καταλάβει δεν θα ήταν πολιτικοί. Θα ήταν κανονικοί άνθρωποι. Και ξέρεις γιατί οι πολιτικοί και διάφοροι άλλοι κήνσορες της τηλεμερινότητας μας δεν είναι κανονικοί; Γιατί νομίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σαν κι αυτούς. Γιατί πάσχουν από έναν ιδρυματισμό. Ζουν σ’ ενα δικό τους μαγικά απαγορευμένο για τους υπολοίπους κόσμο που δεν καταλαβαίνουν πια ότι αυτός ο κόσμος τους, που δεν είναι μέγας σε καμιά περίπτωση, δεν έχει, ούτε είχε ποτέ θέση για όλους αυτούς τους οποίους … ανέχονται να τους χαλάνε τη ζαχαρένια.
Η ζωή που περνά και χάνεται στη σκόνη
βράχο βράχο το κεφάλι το χτυπάω και πονώ
σαρωνικέ μου στα κύματα σου βλέπω την ώρα
να πάω να πηδηχτώ από τα παράθυρα!
(καταλαβαίνεις ότι όχι μόνο η ζέστη έχει επιφέρει λαλήματα ομαδικά)

ποιοοοος ποιος, ποιος Ολι Ρεν  μου Ποιος
ποιος σε εχει παστωμένο με ελληνάρες χρεωμένο;
Τι … να καταλάβουμε οι φτωχοί αγαπημενη μου Αννα, μην κλαις θα ψωνίσουμε δανεικά απ΄ το μπακάλη. Νοικάρηδες είμαστε όλοι στην πλέμπα!
Μιλαααανε για του έθνους ξανά την… πορδή

Καταλαβαίνεις έτσι! Καλό σου-κου! καλό κουράγιο. Ελπίζω, και εύχομαι η απογοήτευση και οργή που νιώθουμε να μην εξατμιστεί έτσι "άδωξη Μπάσταρδη". Ελπίζω να μην την πληρώσουν τζαμαρίες – με εννοείς! Η αιτία έχει και ονόματα και επίθετα και μπορεί να τις συνατήσεις και στις τελευταίες διακοπές σου (με όσα ήξερες από παλιά εννοώ, μην πάει ο νους σου στο κακό ντε!).

(Είδα προχθες μια ανακοίνωση ότι "την τάδε του μηνός θα καταβληθεί το επίδομα άδειας" με συγκίνηση σκέφτηκα να τη βγάλω μια φωτοτυπία γιατί μπορεί να είναι η τελευταία …)

ότι εκτός από κάτοικοι μιας χρεωμένης χώρας είμαστε και κρετίνοι.