Αργάμιση για το Radio Friday, αλλά πάλι καλά προλάβαμε τη μέρα πριν αλλάξει!
Η μέρα μου ξεκίνησε με τους Anonymous και το χακέρεμα που κατάφεραν για πολλές ώρες είναι η αλήθεια στο υπουργείο Δικαιοσύνης.
Η μέρα πάει να τελειώσε, αλλά ο πυρετός είναι υψηλός. Και σε μέλη της οικογένειας μου, λόγω ίωσης, αλλά και στις διαπραγματεύσεις. Αλήθεια είναι διαπραγμάτευση αυτό που γίνεται ή είμαστε και λόγω του ψύχους – τόταλι παγωμένων εγκεφάλων υποκείμενα? Τι διαπραγματεύεται και ποιος; Γιατί, νομίζω ότι όποιος διαπραγματεύεται κάτι έχει διαφορετική άποψη από τον απέναντι του.
Στην προκειμένη περίπτωση ποιος διαφωνεί? Κι αν διαφωνεί κάπως … είναι γιατί είναι βαθιά του πίστη το θέμα της διαφωνίας ή για να πάρει μισό κιλό (ή να λέμε οκά, να συνηθίζουμε τα παλιά) ψήφους?
Κανείς δε θα μάθε ποτέ την αλήθεια.
Άλλωστε σε λίγες μέρες τι σημασία θα έχει?
Η μέρα φεύγει. Η Νύχτα αρχίζει να γίνεται κυρίαρχη. Οι κύριοι με τα γκρι, καταφέρνουν να κερδίσουν αυτό το γύρο – τουλάχιστον. Ελπίζω να υπάρξει και δεύτερος και να είμαστε εκεί να τον διεκδικήσουμε. Όχι όπως τώρα. Μα τι στο διάολο μας ψεκάζουν … είπα γι' αστείο. Και κάποιος μου απάντησε σοβαρά ότι ναι, κάθε απόγευμα ένα αεροπλάνο πετάει και ψεκάζει. Δεν έκανε πλάκα. Οπότε καταλαβαίνεις . Ο ψεκασμένος … το φλιτ του ονειρεύεται.
Θέλω να τιθασεύω τα "θέλω" μου. Αλλά θέλω να ελπίζω ότι θα μπορώ να "θέλω" και να επιλέγω αν "θα" ή όχι!
Καλό σου-κου, καλή ξεκούραση, καλή Ανάσταση
και φυσικά Καλές Απόκριες – η εποχή του μασκαρά ανατέλει!
Η τελευταία Παρασκευή του Ιανουαρίου, τελειώνει ο πρώτος από τους 12 μήνες του '12. Το 2012 που μπορεί να μην είναι το τέλος του κόσμου, αλλά είναι σίγουρα το τέλος του δικού μας κόσμου. Μας τελειώνουν. Είχαν δίκιο οι Μάγιας. Μας τελειώνουν …ερήμην!
Αυτό το βιντεάκι, που μόλις είδες του Νίκου Φραγκούλη, έχει πρωταγωνιστές άγνωστους φίλους που μαζεύονται … με έναν τρόπο γύρω από το πιο γλυκό κορίτσι (άντε και τον άντρα της τον Δημήτρη) την Αζίμα, με την πιο θετική αύρα που θα βρεις στην Νέα Σμύρνη και στα πέριξ. Νομίζω πιο πολύ από τους ενεργειακούς κρύσταλλους που θα βρεις στο μαγαζί της, μερικά λεπτά δίπλα της γεμίζεις μπαταρίες. Ευτυχώς που μπορούμε και μοιραζόμαστε τόσοι την αγάπη της.
Είναι τσουχτερό το κρύο αυτές τις μέρες. Μέσα κι έξω …
Kοίτα σύμπτωση! Η χρονιά του δράκου, που λέγαμε, μπήκε κι εγώ ..χτύπησα έναν γλυκούλη δράκο στον ώμο της Ε.
Τύχη και δύναμη σημαίνει ο δράκος.
Καλή τύχη και καλή δύναμη. Για όλους μας
Το πιο γλυκά αβάσταχτο ξύπνημα είναι αυτό που μου κάνει η Μαρίνα μου, εδώ και μερικές νύχτες. Ακούω πλατς-πλατς τις παιδικές πατούσες να βεντουζώνουν τα κρύα πλακάκια και ξυπνάω. Παραμονεύω. Ξέρω ότι έρχεται να λουφάξει στο κρεββάτι. Ανάμεσα σε μένα και τη μαμά της και κατα προτίμηση κάθετα, και έξω από το πάπλωμα. "Εεεπ" της λέω μεσα στο σκοτάδι, "δεν είπαμε ο καθένας στο κρεβάτι του" και το πεντάχρονο δόλιο θηλυκό απαντά: ήρθα να σου κάνω μια αγκαλίτσα, αφού το πρωί που ξυπνάμε δεν είσαι εδώ …
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
Μακάρι όλοι να μπορέσουν να κοιμηθούν, ή να μην κοιμηθούν, να το διαλέξουν όμως. Και πάντως να είναι στα ζεστά!
Το καταλαβαίνω, εδώ ο κόσμος καίγεται αλλά εμένα μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η είδηση ότι η Kodak πτώχευσε.
Film Kodak.
Πόσες παιδικές μου αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί σε κάποιο φιλμ kodak; Αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει, παιδική ηλικία, παιχνιδιάρικα βλέμματα, αποκριάτικα πάρτι, οικογενειακές μαζώξεις, στημένες και ανέμελες πόζες.
Πόσα λεφτά έχω δώσει, στην προσπάθειά μου να μάθω τα μυστικά της φωτογραφίας. Μετά άφησα την kodak και άρχισα να προτιμώ τη ζωντάνια της Fuji. Αλλά η Kodak παρέμεινε το "κιτρινόμαυρο" κουτί που "έγραφε" ή μάλλον κατέγραφε τις αναζητήσεις και πολλές από τις αναμνήσεις μου.
Πώς να μην κλείσει; Η ψηφιακή εποχή καταβρόχθισε τα πάντα.
Οι Kodak-fuji-ilford αναμνήσεις είναι μέσα σε κούτες με φάκελα, εκτυπώσεις, αρνητικά.
Οι ψηφιακές αναμνήσεις αρχίζουν να γεμίζουν σκληρούς δίσκους.
Κι όμως εδώ ο κόσμος … καίγεται. Ο κόσμος μας, το καταφύγιο μας. Πάει.
Τώρα μας κατακλύζουν οι φωτογραφίες των γεγονότων που γίνονται ερήμην αλλά απολύτως για μας. Φωτογραφίζονται οι δήμιοι της ζωής μας, χαμογελαστοί, στημένοι, κάνοντας χειραψίες και κοιτώντας … κάπου.
Βλέπεις η φωτογραφία όσο κι αν έχει πάει μπροστά η επιστήμη δείχνει ό,τι φαίνεται. Αυτά που εννοούνται δεν μπορούν να αποτυπωθούν. Αυτά τα καταλαβαίνουμε κατόπιν εορτής. Ούτε τη βρώμα. Αυτό θα ήταν μια επανάσταση στη φωτογραφία. Αν το είχε βρει η πρωτοπόρος Kodak μπορεί να είχε σωθεί και να πουλούσε τα μοναδικά της φιλμ, στο μαυροκίτρινο κουτί μαζί με τον ειδικό ασκό που θα "έπιανε" τις μυρωδιές και άρα θα πρόδιδε τα συναισθήματα αυτού που φωτογραφιζόταν.
Όμως αυτό είναι πέρα κι από την επιστημονική φαντασία.
Αλλά για φαντάσου το… δε θά 'χε πλάκα!
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε ποια ήταν η τελευταία φωτογραφία που τράβηξαν οι απολυμένοι της Kodak. Αλλά και οι απολυμένοι δημοσιογράφοι συνάδελφοι μου, γκαρσόνια, κομμώτριες, οικοδόμοι, εργάτες όλων των ειδών και ειδικοτήτων. Πώς αποτύπωσαν σε μια φωτογραφία την καταστροφή που τους ετοίμασαν οι χαμογελαστά με ολόλευκα δόντια φωτογραφιζόμενοι πρώην εργοδότες και νυν δήμιοι τους.
Πολύ θα ήθελα να τη δω.
Υπάρχει φωτογραφία να αποτυπώνει την ανασφάλεια που ζούμε;
Κλικ λοιπόν στη ζωή που χάνεται. Κλικ σε στιγμές που γλυστρούν και χώνονται σε ένα κουτί ή σε ένα σκληρό δίσκο.
Η φωτογραφία έχει πλάκα, άλλωστε η πρώτη σε πλάκες αποτυπώθηκε!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Καλημέρα σε όλους και σε όλες.
καλημέρα σε όλους και σε όλες λέω … αλλά πάντα υπάρχουν απουσίες.
Είμαστ' όλοι εδώ?
Δυστυχώς πλέον στο μέτρημα κάποιοι λείπουν πράγμα που λυπεί κυρίως αυτούς που λείπουν και μερικές φορές και τους άλλους δεν λείπουν ακόμα …
και για να μη μείνει καμία απορία, όταν μιλάω για "μέτρα" αναφέρομαι στο μέτρημα που κάνουμε πλέον όλοι στους χώρους εργασίας μας, ή που θα κάνουμε αργά ή γρήγορα. Το θέμα είναι στο τέλος της ημέρας να είμαστε όλοι εκεί. Γίνεται? Μμμμ δε φαίνεται και τόσο εύκολο.
Είμαστ΄ όλοι εδώ? Είναι κανείς εκεί όξω?
… της ψυχής, όχι τα άλλα που ακρίβυναν για να παραμείνει κερδοφόρα η ΔΕΗ.
Καλή σας μέρα, καλή νέα χρονιά.
Η πρώτη "εκπομπή" του Radio Friday για τη νέα δίσεκτη χρονιά είναι εδώ. Είπαμε όχι θυμός. Εύκολο να το λες, δύσκολο να ζεις τη ζήση του σήμερα χωρίς να θυμώνεις. Θέλει προσπάθεια. "Θέλει δουλειά πολλή"
…Εκοιμήθηκα πάνω στην έγνοια της αυριανής ημέρας
όπως ο στρατιώτης πάνω στο τουφέκι του
(Οδυσσέας Ελύτης, "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", Τα Πάθη, Ι, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ')
"Μόλις όμως με επήρεν ο ύπνος με συνέβη εν περίεργον. Είδα ότι είχε φως εις το δωμάτιον, και απορούσα διατί δεν το έσβυσα πριν πλαγιάσω, ότε βλέπω να έρχεται από το βάθος του δωματίου – ήτο αρκετά μεγάλον το δωμάτιον μου – από το μέρος της θύρας ένα άνθρωπον τον οποίον τον ανεγνώρισα αμέσως. Εφορούσε τα ίδια μαύρα ρούχα και το ίδιο παλαιό ψάθινο καπέλο. Αλλ' εφαίνετο δυσαρεστημένος, και με είπε: Σε περίμενα το απόγευμα από τας 4 εις το καφενείον. Διατί δεν ήλθες; Σε προτείνω να σε κάνω την τύχην σουκαι δεν σπεύδεις; Θα σε περιμένω και πάλιν εις το καφενείον σήμερον το απόγευμα από το μεσημέρι έως εις τας 4. Και να έλθεις το δίχως άλλο.
Έπειτα εξηφανίσθη ως την άλλην φοράν.
Αλλά τώρα εξύπνησα με τρόμον. Το δωμάτιο ήτο σκοτεινόν. Ήναψα το φως"
(Κ.Π.Καβάφης, "ΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)
Αυτό το φως ψάχνουμε και σήμερα των "ΦΩΤΩΝ", όχι … φόρτων' δε θέλει άλλο φώρτωμα, τώρα θέλει δράση! Σήμερα των Φώτων λοιπόν είναι ευκαιρία να φωτίσουμε ό,τι κρύβεται στο σκοτάδι. Εύκολο να το λες δύσκολο να το κάνεις! Οκ! Τζαστ ντου ιτ!
Στην Αρχή το φως Και η ώρα η πρώτη / που τα χείλη ακόμη στον πηλό / δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου
(Οδυσσέας Ελύτης, "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ", Η ΓένεσιςΙ, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ')
Καλοφώτιστοι, καλό σαββατοκύριακο συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
Μη φοβάστε να κοιτάξτε τον ήλιο, το φως!
Καλημέρα, καλημέρα χρόνια πολλά και με το καλό να μας έρθει η νέα χρονιά.
Αυτό είναι το τελευταίο RF για το 11, και ποιος χέστηκε θα μου πεις. Ουδείς. Αλλά έτσι έχουμε συνηθίσει, όσο πλησιάζει το τέλος της χρονιάς να μνημονεύουμε το τελευταίο τάδε, το έσχατο δείνα, το τελευταίο χέσιμο, η τελευταία μαλακία κλπ της χρονιάς.
Μ' αυτό το τραγούδι θέλω ν' αποχαιρετήσω μια … δεν ξέρω τι να πω. Δε θα βάλω χαρακτηρισμό. Θ' αποχαιρετήσω τη σκηνοθέτη Λουκία Ρικάκη. Αποχώρησε προχθές και το μεσημέρι της Παρασκευής η μάνα της και οι φίλοι της την είδαν για τελευταία φορά. Την αποχαιρετήσαμε. Τα μωβ γυαλάκια που τόνιζαν τα μάτια που μας χάρισαν εικόνες!
Τρέμω. Τρέμω στην ιδέα της μάνας που θάβει το παιδί της. Τρέμω και υποκλίνομαι. Δυστυχώς η ζωή μας θυμίζει με τον πιο ξερό τρόπο το περιεχόμενό της. Και στα "περιεχόμενα" της ζωής μας είναι και ο θάνατος.
Πάμε Tricky, για ν' ακούει εκεί ψηλά και να γουστάρει. (είχαμε ακούσει πολύ Τricky κάποτε που την είχα καλέσει στο στούντιο του Rock FM για να μιλήσουμε για τις ταινίες της.)
Δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω όσο ζούσε, θα το ψάξω τώρα αν έκανε τελικά ένα ντοκιμαντέρ που κουβεντιάζαμε ένα απόγευμα με θέμα: "Πού πάνε τα βιβλία όταν πεθάνουν" Μακάρι να το είχε προλάβει έστω στα χαρτιά και οι συνεργάτες της να το κάνουν εικόνα. Είχε μια ιδιοφυή σύλληψη. Ελπίζω… γιατί όχι!
Αποχαιρέτα ό,τι ήξερες για τη ζωή που είχες φτιάξει σε σχέση με το μισθό που έπαιρνες.
Χάρη στα πιο άχρηστα πολιτικά κνόδαλα μπορεί όποιος θέλει να σου κόβει μισθούς, το ρεύμα, αργότερα ίσως και το νερό μπορεί και το κωλαράκι σου που θες νερό και δημόσιο σχολείο.
Αποχαιρέτα τα λεφτά που δουλεύεις εσύ για να χαίρονται τις καταθέσεις τους οι άλλοι! Δες εδώ τις περιούσιες των βουλευτών. Δε γενικεύουμε! Όχι η γενίκευση είναι φασισμός. Εγώ το ζω στο πετσί μου επειδή κάνω τη δουλειά του δημοσιογράφου. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι πληρωμένα παπαγαλάκια. Είναι κάποιοι. Ομοίοως και οι πολιτικοί. Δεν πλούτισαν όλοι εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Κάποιοι όμως μάλλον ναι, αν και δε θα βρούμε ποτέ αποδείξεις. Βλέπεις η Ελλάδα δεν έχει έναν Stieg Larson να βρει και να φέρει στο φως όλα όσα έχουν γαμίσει τη ζωή έστω κι ενός έλληνα.
Νομίζω ότι θέλω να πάω έξω από το σπίτι του υπουργού-φίλου ΓΑΠ-Παπακωνσταντίνου και μόλις βγει να τον ρωτήσω: σε ποια γλώσσα αποφάσισε νέα αύξηση στη ΔΕΗ? Μεσοσταθμικά λέει, 9%. Δηλαδή μπορεί και περισσότερα. Αυτός δηλαδή που δεν έχει να πληρώσει το πετρελαίο για να ζεσταθεί και καίει σόμπα ή κλιματιστικό τώρα ούτε σόμπα ή κλιματιστικό γιατί ο μικρός ολλανδέζος αποφάσισε ότι τα 100 εκατομμύρια που είχε κέρδη η ΔΕΗ το τελευταίο εννιάμηνο δεν είναι τόσο καλά όσο τα 400 μύρια που είχε πέρσυ και άρα … ΠΛΗΡΩΣΕ μαλάκα! (με την καλή έννοια). Και λέω σε "ποια γλώσσα" το σκέφτηκε, γιατί θυμήθηκα ένα άρθρο του Μάνου Αντώναρου που είχε ως θέμα πώς κάποιος που δεν έχει ως μητρική την ελληνική και στο σπίτι του μιλάει αγγλικά, ολλανδικά, γερμανικά κλπ μπορεί να καταλάβει από καημό, φιλότιμο, και τσίπα – έννοιες αμιγώς ελληνικές!
Επίσης θέλω να μάθω να βρίζω στα ολλανδικά! (για ευνόητους λόγους) Neuken είναι ένα …ξέσπασμα αν τα λέει καλά ο googlης
(δε χαραμίζω την τραγουδάρα για τον τίποτα …αλλά το ρεφρέν είναι στο μυαλό μου από χθες που άκουσα την είδηση – κι έχει κι άλλους παραλήπτες)
Αποχαιρετήστε την απάθεια που μας έκανε εύκολα θύματα.
Αποχαιρετήστε τον εγωκεντρισμό που μας έκανε τομάρια
Αποχαιρετήστε τους καλούς τρόπους απέναντι σε όσους δεν το αξίζουν.
Αποχαιρετήστε την παλιά σας ζωή. Ξεκινάει μια νέα, που δεν τη σχεδιάσατε εσείς, αλλά άλλοι πήραν μέτρα για μας! Εμείς απλώς τους αφήσαμε και τους αφήνουμε. Ελπίζω όχι για πολύ!
Μια χρονιά φεύγει.
Ελπίζω του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε όλοι εδώ! Υγειείς. Με τις αδυναμίες και τις δυνατότητές μας. Ελπίζω να είμαστε εδώ, γιατί αν είμαστε εδώ μπορούμε να μετανοιώσουμε, να σχεδιάσουμε, να πούμε μπράβο, ή συγνώμη.
Να είμαστε όλοι εδώ. Και κυρίως τα παιδιά μας. Να είναι εδώ για πολλά πολλά χρόνια – και να μη χρειάζεται να μετανοιώνουν για όσα εμείς…
Καλή χρονιά – εκτός από καλό σου-κου – συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Ωραία, είναι Χριστούγεννα … ε και!
Γιατί δηλαδή πρέπει υποχρεωτικαμάντ να είσαι κάπως φεστίβος ή φεστίβα? Δεν μπορείς να συνεχίσεις και να περάσεις το σαββατοκύριακο που έρχεται σαν όλα τ' άλλα? Μπορείς! έτσι κι αλλιώς τα παιδιά δεν πρόκειται να σε ξυπνήσουν για τα κάλαντα. Αν δεν φοβούνται αυτά, φοβούνται οι γονιοί να τ' αφήσουν να γυρνοβολάνε όπως έκανες εσύ ή οι φίλοι σου παλαιά!
Είναι το ίδιο φασισμός να λες Οι βουλευτές είναι αχρηστοι και επικινδυνοι και λαμόγια και υπεύθυνοι για όλα τα σκατά που μας λούζουν με το να λες "έσο χαρούμενος" αφού είναι Χριστούγεννα.
Κάποιοι δεν είναι (από τους βουλευτές λέω) και κάποιοι δε μασάνε και να γιορτάσουν για ένα εικοσιτετράωρο και μετά να επιστρέψουν στο μιζεροσήμερα.
Τα παιδιά μου μεγαλώνουν. Πονηρεύουν. Γίνονται "μεγάλα" παιδιά. Μικρά είναι ακόμη, αλλά να, όπως τα βλέπω και κυρίως τα ακούω νιώθω ότι αλλάζουν κατηγορία. Ειδικά ο Αντώνης που είναι δευτεράκι … κολλέγιο αθυροστομίας και πονηριάς. Προσπαθώ να θυμηθώ εγώ πότε "αλλαξα" κατηγορία. Μάλλον θα θυμάται η μαμά κι ο μπαμπάς μου. Εκτός κι αν με τα χρόνια οι γονείς θυμούνται ό,τι τους βολεύει για τα παιδιά τους.
Η Μαρίνα μου πάλι, έβαλε σκουλαρίκια. Τα ζητούσε από περσι το Πάσχα. "Κόκκινα θέλω μπαμπά" Κόκκινα της βρήκε ο Γεωργούλης, ο φίλος μας ο χρυσοχόος που μοιάζει με τον Χάγκριντ στο σωματότυπο – μη σε ξεγελάει το Γιωργούλης. Τα έβαλε και κάθε βράδυ μας λέει πόσο θαρραλέα είναι που τα γυρίζει και τους βάζει οινόπνευμα μόνη της.
Τι, πώς θα αντιδρούσα αν μου ζητούσε ο Αντώνης μου σκουλαρίκι?
Κανονικά – αφού φοράω κι εγώ! θα προσπαθούσα να κερδίσω κανα δυο-5-10 χρόνια αλλά δε θα τό 'κανα και θέμα … λέμε τώρα!
Μεγαλώνουμε και γινόμαστε πιο σκληροί με τον εαυτό μας, τους άλλους και πιο ευαίσθητοι με τις αναμνήσεις μας. Ξεχνάμε; Ή βάζουμε κάτω από το χαλάκι της υπάρξης μας ό,τι μας χαλάσε;
Η παραμονή των χριστουγέννων είναι αφιερωμένη στο σπιτικο παρτι της Ευγενίας που γιορτάζει και του Ηλία. Από το 1994 μία ή δύο χρονιές δεν έχω πάει γιατί είχε προκύψει κάποια εκδρομή.
Φέτος αποφασίσαμε να αφήσουμε ήσυχα τα χιλιάδες cd του Ηλία, που πρέπει να ψάχνουμε για να κάνουμε πρόγραμμα και να βάλουμε τις επιθυμίες μας στο σύχρονο jukebox. Πώς λέγαμε παλιά: θα φέρω κάτι δισκάκια … Τώρα λέμε: Θα φέρω το σκληρό μου (με την καλή έννοια)
Χορός, ποτό, καλή παρέα. Εσύ είχες ή έχεις παρέα που τη συναντάς μια ή δύο φορές το χρόνο;
Καλά χριστουγεννα εύχομαι σε όλους, όπως τα αντιλαμβάνεται ο καθένας.
Καλό ο,τιδήποτε εύχομαι.
Εύχομαι να έχουμε δουλειά και στις δυσκολίες που έρχονται ή έχουν έρθει για πολλούς, να μπορούμε τουλάχιστον να διατηρούμε την αξιοπρέπειά μας.
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!
Καλημέρα, πώς πάει?
όλα καλά?
σε κάθε άλλη περίπτωση θα πέταγα τη σκούφια μου, λέω που έρχονται οι Red Hot Chili Peppers. Όμως τα τηλέφωνα από γνωστούς που απεργούν, ή που υπογράφουν μείωση μισθού, ή που είναι άνεργοι και δεν έχουν βρει δουλειά, ή που φοβούνται μη μείνουν άνεργοι ή μήπως αναγκαστούν να υποστούν μείωση μισθού, ή που φοβούνται μη μείνουν άνεργοι και δεν βρουν δουλειά … είναι σαν τις πέτρες που πετάει ο πιτσιρίκος στα τζάμια.
Σπάω! Κάνω ό,τι μπορώ να μη χαλάσω τη διάθεσή μου, τουλάχιστον παραπάνω από το κανονικό … αλλά μερικές φορές δεν τα καταφέρνω.
Αποφάσισα ότι ο άη Βασιλάκης φέτος θα μου φέρει το εισιτήριο για τη συναυλία των RHCP, κι επειδή είναι και η γιορτή μου μαζί θα πάρω το ακριβό, που είναι προσιτά ακριβό και του χρόνου θα είμαι από νωρίς εκεί. Ελπίζω να μπορώ, να είμαστε καλά, κι εγώ και Βίκη, και τα παιδιά μας και οι άνθρωποι που αγαπάμε και να μπορούμε να πάμε.
Ελπίζω και δε θέλω να αφήσω κανέναν πούστη να μου το χαλάσει. Αν δεν μπορεί ο εξουθενωμένος και η παρέα του να εγγυηθούν το μέλλον μας (που δεν μπορούν) τουλάχιστον να βγάλουν το σκασμό για λίγο, και για πάντα μη σου πω, και να μας αφήσουν να ελπίζουμε.
Κι εμείς όμως να πάρουμε τα μέτρα μας. Να μην αφήσουμε τα καζάντια μας να σβήσουν το θυμό, ή να μας κάνουν να ξεχάσουμε ποιοι φταίνε. Ξέρεις όλοι έχουν όνομα και επώνυμο, όσο κι αν μαλακία ήταν ομαδική. Η "χαρά" που μας χάρισαν …έχει πρόσωπα που έπαιξαν ρόλους – κι εξακολουθούν να το κάνουν!
το έγραψα προχθές στο τουίτερ, και θέλω να το σιάξω t-Shirt και να το δεις εδώ, και να το φοράς (κάνε κλικ)
Τα βολευτά (τον) παίζει στην πλάτη μας
(τελικά η μόνη σύνταξη που θα μας μείνει είναι η Αττική!!!)
Για μερικές μέρες με κάποιους γονείς στο κολυμβητήριο του Παλαιού Φαλήρου, όσο βλέπαμε τα καμάρια μας να σκίζουν τη μικρή πισίνα, κουβεντιάζαμε για μια οικογένεια που είναι χωρίς νερό και ρεύμα στο δημόσιο νηπιαγωγείο, που είναι δύο παιδάκια και να δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι κλπ.
Προχτές αυτή η απρόσωπη τραγωδία πήρε σάρκα και οστά γιατί τα βλέπω αυτά τα παιδιά, τα ξέρω, έχουν παίξει με τη Μαρίνα μου και τον Αντώνη μου. Είναι τελείως διαφορετικό το συναίσθημα.
Τα ίδια και στη δουλειά. Ένα κουτάκι στο τηλεφωνικό κέντρο για να μαζέψουμε μια βοήθεια για τους εδώ κι ένα χρόνο απλήρωτους συναδέλφους μου από το ΑΛΤΕΡ. Πόσο να βοήθησεις πρόσωπα που ξέρεις, φωνές που γνωρίζεις, παιδιά που έχεις μεθύσει μαζί τους.
Τηλέφωνα προσωπικά: έχω φάρμακα που δεν τα χρησιμοποιώ ξέρεις κάπου να τα δώσω;
Ναι, πάρε εκεί …
Φέτος όλοι όσοι προσφέρουν κάτι, έχω μια αίσθηση, ότι κάνουν δυο φορές παραπάνω με την καρδιά τους απ' ό,τι τα προηγούμενα χρόνια!
Λες να λένε από μέσα τους… μακάρι να μη χρειαστώ ποτέ βοήθεια…
Εσείς? τό 'χετε σκεφτεί?
Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες. Καλά χριτούγεννα!
θέε μου είμαι 42, έχω έναν γιο 7 ετών και μια κόρη 5! Θυμάμαι ότι ο Αντώνης μωρό έλεγε τα χριστούγεννα "τουτέγινα", η Μαρίνα; μάλλον μίλησε πιο καθαρά και πιο γρήγορα από τον αδελφό της … Γυναίκες!!!
καλημέρα, ναι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε. Δεν είναι όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου παρτάκηδες, αλήτες, πρεζάκια, καρεκλοκένταυροι, υπεύθυνοι για το χάος, την αισθητική της αρπαχτής, της ρεμούλας και της εμετικής συμπεριφοράς "ήμουν κι εγώ εκεί και άρα μου χρωστάτε όλοι κουφάλες μη σας…"
Ναι προφανώς δεν ήταν όλοι έτσι. Ήταν όμως αρκετοί, και σίγουρα πάρα πολλοί απ' αυτούς που αποφάσισαν να διεκδικήσουν όσα η χούντα τους "στέρησε".
Και ακόμη πιο προφανώς κάποιοι απ'αυτούς τα κατάφεραν και τώρα πιο χούντα από τη χούντα που πολέμησαν κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να μιλούν εκείνοι μόνο και κανείς άλλος να μη μπορεί να αρθρώσει κουβέντα, λέξη, κιχ!
Όλους αυτούς τους κάποιους από εκείνη την καταραμένη γενιά τους φτύνω και κακώς που δεν το έχω κάνει κατάμουτρα.
Πιστέψτε με με κάποιους απ' αυτούς έχω βρεθεί τετ-α-τετ. Και πάντα το σκέφτομαι. Αλλά ποτέ δεν το έκανα.
Πάντα έλεγα, γαμώ την ανάγκη μου, αν είχα ένα μύριο ευρώ στην μπάντα θα το έκανα. Κάτι που θα μάθουμε αν ισχύει μόνο μόλις αποκτήσω την καβάντζα του ενός εκατομμυρίου ευρώ!
Είναι πολύ ενοχλητικό αυτό που μας συμβαίνει. Φταίμε κι εμείς, όμως …μας το κάνουν. Μας κάνουν να είμαστε μονίμως οργισμένοι. Πιεσμένοι που δεν ξέρουμε πού και πώς να ξεσπάσουμε. Πολλές φορές την πληρώνουν οι αθώοι. Ε, για σκέψου! Δεν σου έχει τύχει?
>
Πόσο καιρό έχεις να βρεις στο γραμματοκιβώτιο σου γράμμα ή κάρτα ή τέλος πάντων κάτι που δεν είναι λογαριασμός, τραπεζική ενημέρωση και φυλλάδια από ντελιβεράδικα?
Πόσο?
Εγώ πολύ! Ευτυχώς τα Χριστούγεννα έχω το φίλο μου το Γιώργο που ζει στο εξωτερικό και παρά το γεγονός ότι ήταν από τους πρώτους hi-tech συμμαθητές του αρέσει πολύ να στέλνει ευχετήριες κάρτες που συνήθως σκαρώνει μόνος του.
Η μόνη διέξοδος είναι η λογική. Αλλά πώς να εξηγήσεις λογικά όλα τα παράλογα που συμβαίνουν και κοντεύουν να γίνουν καθεστώς;
Στην κατάσταση που είμαστε επικίνδυνοι δεν είναι οι γραφικοί τρίτεκνοι ή τα μπουμπούκια που άνθισαν ελέω της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας. Επικίνδυνοι είναι οι "σοβαροί" οι ιδεολόγοι. Κι αν η υπουργός παιδείας δεν τολμά να πει ότι φοβήθηκε τα γιαούρτια και γι'αυτό δεν πήγε στο πολυτεχνείο (προσωπικά ποτέ δε θεώρησα ότι οι πολιτικοί με τα στέφανα έδωσαν μεγαλύτερη αίγλη στις ιδέες που γεννήθηκαν εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη), δε σημαίνει ότι την πιστέψαμε κιόλας.
Βεβαίως κι αυτό είναι ένα από τα …ζητήματα μας. Η σιωπή. Δεν απαντάμε. Ίσως κουραστήκαμε να φωνάζουμε και κανείς δεν ακούει. Ίσως. Αλλά η σιωπή δεν είναι πλέον … option. Και σίγουρα δε σημαίνει αποδοχή.
(το παραπάνω τραγούδι -ύμνος είναι ό,τι πιο κοντίνο στο "μνι μας καίγεται" που μου ήρθε στο μυαλό)
Και μόνο το γεγονός ότι ενώ είμαστε εδώ που είμαστε ο κύριος Γεωργιάδης υποδυόμενος τον εθνικό μας γλωσσοσώστη … άλλαξε τις ταμπέλες το υπουργείου του βάζοντας άλλες με πολυτονικό σύστημα, δείχνει τόσο αναγλυφα ότι είμαστε (το άθελα μας είναι κάτι που χωρά πολύ κουβέντα) κομπάρσοι σ΄ αυτό που η γιαγιά μου ελεγε: Χέσε θέατρο και κατούρα Παράσταση
Καλή πατρίδα, καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Καλημέρα, σιδεροκέφαλος. Καλοστέριωτος δε το λέω με την καρδιά μου γιατί είμαι σε εκείνη την πλευρά που θέλει εκλογές και που τις πιστεύει ακόμη κι αν "κινδυνεύουμε" να μη βγάλουν το "κανονικό" αποτέλεσμα. Πάντως σας εύχομαι κάθε καλό. (α, έχετε μάλλον στην κυβέρνηση σας τέτοιους τύπους -που θεωρούν τις εκλογές …κίνδυνο, να το προσέξετε αυτό παρακαλώ)
Από εκεί ψηλά που βρίσκεστε, και όσο παραμένετε εκεί -ως καινούριο κοσκινάκι – τόσο για το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, θέλω σας παρακαλώ να κοιτάξετε με προσοχή τους ανθρώπους πίσω από τα νούμερα.
Τόσα χρόνια έχουμε πήξει στα νούμερα και αυτό το λέω και κυριολεκτικά και μεταφορικά. (βλέπετε προσπαθώ ακόμη να διατηρώ το βιτριολικο χιούμορ μου).
Υπήρχαν τα νούμερα που ευημερούσαν στην πλάτη των νούμερων που πεινούσαν. Πάνω από 900 χιλιάδες έλληνες, συμπολίτες σας κύριε Πρωθυπουργέ Παπαδήμε, είναι άνεργοι με βάση τα σημερινά στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας. Μάλλον τα γκρικ στατίστικς έχουν εξευρωπαϊστεί άρα μάλλον είναι αληθινά τα νούμερα! Και αυτά είναι νούμερα που πεινάνε. Πού εχουν υποχρεώσεις που δεν μπορούν να εκπληρώσουν, παιδιά που δεν μπορούν να ντύσουν ή να μορφώσουν … με καταλαβαίνετε ε!
Τέλος πάντων ελπίζω εσείς που έχετε ασχοληθεί τόσο με τα νούμερα να ξέρετε ν’αποφεύγετε τις αλητείες που έκαναν οι πολιτικοί εις βάρος μας.
Χάρηκα που στην πρώτη σας ομιλία είπατε ότι δεν είστε πολιτικός. Νομίζω αυτός είναι και ο λόγος που έπαιζαν ζάρια στην πλάτη σας και στο λαμπρό όνομά σας οι ξοφλημένοι πολιτικοί-υπεύθυνοι για το χάος που ζούμε και που εσείς κληθήκατε να αντιμετωπίσετε. Ο λόγος δηλαδή ότι μπορεί ένας μη πολιτικός να πετύχει έστω και κάτι παραπάνω από τις αφεντιές τους.
Καταλαβαίνετε τι είδους απειλή είστε γι΄ αυτούς;(να ένας λόγος που χαίρομαι, γιατί όλο αυτό το διάστημα είμαι και απο εκείνους που υποστηρίζουν ότι οι ξευτίλες και υπεύθυνοι που κόπηκε ο μισθός μου, που απολύθηκαν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, πρέπει να φοβούνται)
Είστε ένας λόγος, αν πετύχετε, για να μην υπάρχουν -τουλάχιστον έτσι όπως τους ξέραμε ως τώρα. Υπερόπτες, υπερόπτες σε σημείο ύβρεως.
Θα μου πεις η επιτυχία σήμερα είναι ένα σχετικό πράμα. Εγώ θα ήθελα να πετυχέτε όχι για τα "αφεντικά" και τους δανειστές. Θα ήθελα να πετύχετε για τα πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν τα νούμερα που διοικείτε.
Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο.
Τα έχουμε πάρει στο κρανίο. Εμείς που μας ξεζουμίζουν με τόσους φόρους επειδή ήταν άχρηστοι -σε βαθμό παρεξηγήσεως – να πιάσουν τους φοροφυγάδες.
Ο προκάτοχός σας, μέγας γκατζετάκιας εκτός των άλλων, διάβασα ότι σας παραχώρησε το λογαριασμό του στα σόσιαλ μίντια. Εκεί το τελευταίο διάστημα γράφτηκαν πολλά. Μεταξύ αυτών και ότι τις πέντε μέρες που δεν είχαμε πρωθυπουργό έγιναν μερικά καλά πράγματα (σύλληψη Ψωμιάδη, κάποιων φοροφυγάδων κλπ). Καταλαβαίνετε το συμβολισμό πέραν της πλάκας ε!
Τα έχουμε πάρει στο κρανίο και ζούμε μέσα στην κατάθλιψη γεμάτοι από αγχος, αγωνίες για τόσα πράγματα που μέχρι πριν από λίγο ήταν αυτονόητα. Ηταν αυτονόητο για μένα ότι μπορούσα να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου. Όχι πια. Αυτό το μήνα έπρεπε να επιλέξω αν θα πληρώσω το χαράτσι στην ΔΕΗ ή στην Εφορία.
Κι επειδή εγώ τρώω μόνο με τους φίλους μου και όχι με τον Πάγκαλο και τα άλλα απομεινάρια της ξευτιλισμένης εξουσίας, σας διαβεβαιώ ότι αισθάνομαι πολύ χάλια γι’ αυτό το λόγο.
Είχαμε μια σιγουριά, εμείς το ιδιωτικού τομέα, που ο Μπεν Βεζύρερ της οικονομίας αποφάσισε να ξεζουμίσει με διάφορες λεκτικές ακροβασίες περί δικαιοσύνης. Ήμασταν σίγουροι ότι μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας αν δεν την κάνουμε καλά. Τώρα αυτό δεν υπάρχει. Μπορεί να τη χάσουμε για πολλούς λόγους εκτός από τον κανονικό! Κυρίως δε, επειδή μπορεί να φαλίρει η επιχείρηση.
Έχω πολλούς φίλους, γνωστούς κα συγγενείς που το έπαθαν αυτό. Όλοι έχουμε!
Νομίζω ότι καταχράστηκα το χρόνο σας, παρόλο που έχω κι άλλα στο μυαλό μου . Ειλικρινά εύχομαι να κάνετε αυτούς που φοβόντουσαν να σας δώσουν την πρωθυπουργία να σας τρέμουν.
Για μας ελπίζω να τη βγάλουμε.
Δεν τολμώ να σας ζητήσω να μας δώσετε και τη χαμένη μας ελπίδα. Άλλωστε το είπατε δεν είστε πολιτικός. Μου φανήκατε ειλικρινής. Μπορεί η ελπίδα να γεννηθεί από την ειλικρίνεια και τη δουλειά? Θέλει το ΔΝΤ, και η Μέρκελ και τα λοιπά αφεντικά να ξαναγεννηθεί η ελπίδα?
Εμείς θέλουμε, σας διαβεβαιώ. Ακόμη κι αν εσείς αποτύχετε να το καταφέρετε, εμείς κάπως θα βρούμε τον τρόπο.
Ελπίζω τουλάχιστον εσεις να δουλεψετε για το στόχο και όχι για την καρέκλα σας, όπως μας έχουν συνηθίσει πράσινα και γαλάζια ανθρωπάρια τόσα χρόνια τώρα.
Καλή δουλειά – κάντε τη καλά, όπως την κανουμε όσοι την έχουμε. Διαφορετικά διαπράττουμε ύβρι απέναντι στα … νούμερα, τους 900.000 ανέργους.
..χτύπησα έναν γλυκούλη δράκο στον ώμο της Ε. 
Και λέω σε "ποια γλώσσα" το σκέφτηκε, γιατί θυμήθηκα ένα άρθρο του Μάνου Αντώναρου που είχε ως θέμα πώς κάποιος που δεν έχει ως μητρική την ελληνική και στο σπίτι του μιλάει αγγλικά, ολλανδικά, γερμανικά κλπ μπορεί να καταλάβει από καημό, φιλότιμο, και τσίπα – έννοιες αμιγώς ελληνικές!
