Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλημέρα
πώς πάει? Σας μυρίζει κάτι? Βρωμάει?
Ε, προφανώς και βρωμάει, τι σου κάνει εντύπωση! Αφού μας έχουν κλασμένους! Δεν είπαμε; τη χώρα προσπαθούνε να σώσουν όχι εσένα και εμένα!

Αυτά θα φύγουν από τους δρόμους. Τι σήμερα, τι αύριο τι … ώρα!

αυτή τη φωτογραφία τη φχαριστήθηκα πολύ γιατί βγήκε από μια σύμπτωση. Χθες το βράδυ, περπατώντας downtown είδα το σωρό και λέω να τονε πάρω μια φωτο. Αλλά το κινητό είναι κινητό και δε θα γίνει ποτέ βέρι ταμπλ ορίτζιναλ φωτο μηχανή. Η πρώτη φωτό ηταν μαύρη. Κι εκεί που σκεφτόμουνα: αχ ενα ωραίο προβολάκι να είχα τώρα … τσουπ ένα σμαρτάκι στρίβει , φωτίζει και να η φωτο! Μικρές βλαμένες χαρές που τις … χαίρομαι!!!

Χαιρόμαι επίσης που υπάρχουν ωραία πραματάκια να δεις και να ακούσεις σ’ αυτή την κωλοχώρα αν έχεις διάθεση για ψάξιμο. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι LIarbirds. Παρά τον τίτλο τους, κανένα ψέμα δε θ’ ακουσεις στις μουσικές τους. Πάνω δε στη σκηνή πετάνε. Ακουσαμε χθες live  τον καινούριο τους δίσκο Allegedly που κυκλοφόρησε σε μια απλή μεν αλλά υψηλής αισθητικής συσκευασία από την Restless Wind.
Είχα τη χαρά να ακούσω το άλμπουμ τη μέρα που είχαν απεργία τα μμμ και μόλις τέλειωσε και το τελευταίο κομμάτι με πολύ χαρά τον ξαναβαλα  – αφού έτσι κι αλλιώς ήμουν ακινητοποιημένος στο καλλιμάρμαρο – και να ψαχουλεύω τα κομμάτια του. Ξεχώρισα το TONIC, Fortune Tellers May tell you (they won’t tell you how), το Disarray (που τους κανει αδελφοποιητούς με τη συμφωνια της χαράς του Μπετόβεν – ναι!!! και πολύ ωραία μάλιστα), αλλά το αγαπημένο μου είναι το Estuary in me! (θα το παίξω το βράδυ στο Rich Art Cafe, που θα ντιτζεϊεύσω)

Eίναι μαγικός ο κόσμος που μας ετοιμάζουν να ζήσουμε. Νομίζω ότι δεν πρέπει πια να καθόμαστε ήσυχοι. Πρέπει να τους δείξουμε τι πιστεύουμε. Πρέπει να νιώσουν λίγη από την αγωνία που έχουμε κάθε που μαζεύονται  -  όπως τα σκουπίδια και βρωμίζουν το μέλλον και το δικό μας και των παιδιών μας.
Την ώρα που η αποθέωση του τίποτα συνεχίζεται εμείς πρέπει να δείξουμε ποιοι είμαστε. Ο καθένας ας σκεφτεί πώς. Αλλά να σκεφτεί και να πράξει!
Καλό σου-κου χρεωμένοι και κλασμένοι συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Καλημέρα, καλημέρα, καλό ό,τι σε ευχαριστεί και σε σιάχνει.

Δεν είναι κακό να καταφεύγει κανείς σ’ αυτά που τον ευχαριστούν και τον σιάχνουν, αρκεί να μη λερώνει … τους άλλους!
Βλέπεις η μαλακία του καθενός σταματά εκεί που αρχίζει η μαλακία του άλλου. Όπως και η δημοκρατία άλλωστε.
Τι, δεν είναι η μόνη έννοια που έχει χάσει το νόημά της? ε, και βέβαια δεν είναι! Τι είναι ίδιο όπως το θυμάσαι από παλιά?
Η μόνη σταθερή αξία αυτής της χώρας είναι η μάμα Μάργκαρετ!

Δεν ντρέπομαι να σου πω ότι κάποτε η μαμά μου, εκ του επαγγελματός μου ορμώμενη, με κατηγόρησε γιατί δεν διόρισα κάπου την αδελφή μου. Ντρέπομαι να σου πω τι απάντησα. (είπαμε ένα βλογκ έχουμε, δε θα βγάλουμε τα πάντα στη φόρα). Η μαμά μου όμως είναι όπως και οι χιλιάδες άλλες μανάδες που έμαθαν ότι το δημόσιο δίνει σιγουριά, εύκολα δάνεια, αραλίκι, και εφάπαξ! Έτσι μεγάλωσε η ελληνίδα μάνα κι έτσι μεγάλωσε τα παιδιά της. Κι επειδή η μάνα γίνεται λιοντάρι όταν κανείς πειράξει το παιδί της … καταλαβαίνεις ε!
Τι είσαι μικρός και δεν σε μεγάλωσε έτσι η μητερούλα?
Οκ, δε μιλάμε γενικά, δεν είμαι δα κι ο εκπρόσωπος της αστυνομίας που γενικώς μας προειδοποιεί εμας τους δημοσιογράφους ότι όταν βρεθούμε απέναντι με αστυνομικούς σε μια πορεία… να προσέξουμε γιατί τα πειράματα τύπου "παβλόφ" που έκαναν στα μπατσικά έχουν αρχίσει να αποδίδουν … κυρίως όταν απαντούν στο δρόμο δημοσιογράφους, συνταξιούχους και άλλα αναρχικά στοιχεία που βάλθηκαν να ταράξουν την τροϊκαημένη μας δημοκρατία!

Nομίζω ότι ο πράιμ μας ήθελε να είναι ο Steve Jobs αλλά δεν τα κατάφερε και έτσι αποφάσισε να κάνει ό,τι μπορεί εναντίον σε όποιον διαθέτει αυτό το όνομα. Κι επειδή στην ελλάδα που τον έφερε η μοίρα να μεγαλώσει, αυτός ο μέγιστος πολίτης (ή πωλητής) του κόσμου νόμιζε ότι Δουλειά είναι επίθετο. Γι’ αυτό και με την παρέα του αποφάσισαν να κάνουν το βίο αβίωτο σε όσους τη διαθέτουν. Εξαντλεί δε, τον αλτρουϊσμό του αλλάζοντας τα πρέκια σε όσους τελικώς δεν ήταν άξιοι να τη χάσουν!
Ο φίλος μου ο Δημήτρης το έγραψε καταπλητικά στο facebook : Σε λίγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει δήλωση, με την οποία θα εκφράσει ταυτοχρόνως την οδύνη του για το θάνατο του Steve Jobs και τις εκτιμήσεις του για την προοπτική ανάπτυξης στη χώρα. Η δήλωση θα είναι λιτή και θα περιλαμβάνει δύο λέξεις: "No Jobs"

Το μέγα της ελλάδος δράμα είναι ότι ο γιος διασημου πατρός, πηδηχταρά και καραμπουζουκλή, ηγέτη που δεν τον ένοιαζε αν κάποιος διοικητής … έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του (πασοκική μετάφραση της πράξης: υπεξαίρεση), Τζέφρυ για τους συγκατοίκους στο πανεπιστημιακό κάμπους, είναι ότι για το μόνο πράγμα που παραμένει hungry, όπως έλεγε ο μακαρίτης, είναι οι αθλοπαιδιες!

Oι γείτονές μου ληστεύθηκαν άγρια τις προάλλες, δύο γεροντάκια στην οδό Αφροδίτης. Μαζί με τη μαμά μου, την πεθερά μου είναι από τους κοντινούς μου που έχουν νιώσει το βιασμό μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μαμά και πεθερά, ευτυχώς ήταν θύματα κλοπής κια όχι ληστείας. Το ίδιο και η γυναίκα μου, πέρσι, της άνοιξαν το αυτοκίνητο στο φανάρι και της πήραν την τσάντα (παρ΄όλο που ήταν στο πάτωμα και όχι σε μόστρα). Από τότε μπαίνω στο αυτοκίνητο και κλειδώνομαι. Φοβάμαι!
Μήπως δε θά ΄πρεπε αφού έχουμε υπουργάρα που διαβεβαίωνει, στα μουλωχτά … ότι … δεν έγινε και τίποτα μωρέ! Ληστείες γινόντουσαν απλώς τώρα τα μέσα τις αναδεικνύουν.
Κατάλαβες? Πάλι εγώ φταίω δηλαδή -ως δημοσιογράφος!
Δηλαδή ρε παραστάτη της σημαίας του πολυτεχνείου, αν πάψουν οι ειδήσεις να το λένε … τα παλικάρια με τα καλάσνικοφ, θα κλάσουν μέντες από την καταδίκη στη λήθη … από το γεγονός ότι κανείς δε θα ξέρει το έργο τους και θα σταματήσουν?
Με όλο το σεβασμό, ω υπουργέ  που δεν σου διαθέτω, σταμάτα να βλέπεις CSΙ. Είναι αμερικανιά και εσύ ως αγωνιστής ενάντια στο ΝΑΤΟ κλπ με το αμπέχωνο, δεν είναι δυνατόν να παρασύρεσαι από κάτι τέτοια που σκοπό έχουν την αποχαύνωση του αγωνιστικού σου οίστρου!
Α, ρε Ταραντίνο και Μπρουκχάιμερ τι μας κάνατε!

Απόψε, Παρασκευή 7 Οτόμπρε παίρνω τα cd και ανεβαίνω τέρμα Πατησίων, στο Rich Art Cafe, του φίλου μου του Κρίτωνα και θα ντιτζεϊεύσω με σκοπό να σου φτιάξω τη διάθεση! Πατησίων 351 είμεθα, under the bridge που λένε οι λατρευτοί RHCP. Ευτυχώς που υπάρχει και η μουσική!
καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Η χρεοκοπία τους είναι δεδομένη, η δική μας όχι! εννοώ του καθενός ημών προσωπικώς! Άλλωστε και ο πολυχρονεμένος Μπεν Βεζύρερ επί των οικονομικών το εχει πει ότι σημασία έχει να σωθεί η χώρα (τους -προσθέτω εγώ ο κακόπιστος). Οπότε ας διατηρήσουμε ό,τι έχουμε στο κεφάλι και στην ψυχή μας σε εγρήγορση! Αυτοί είναι μέσα σε ψυγείο καλοκαίρι με διακοπή ρεύματος!

Καλημέρα, καλό μεσημέρι!
Πώς να στο πω ακριβώς, δε θέλω και να σε τρομάξω… όχι πώς έχει κάποια σημασία τι θα σου πω, αλλά να … το σκέφτομαι: λοιπόν άντε μια ψυχή που ‘ναι να βγει …

Το πολιτικό σύστημα της χώρας, που εσύ κι εγώ και όλοι μας διαλέξαμε τα τεμάχια που το αποτελούν είναι για τον πούτσο καβάλα!
Καβάλα παν στην εκκλησιά,
Καβάλα προσκυνάνε
Καβάλα παίρνουν τα λεφτά
Καβάλα μας καβαλάνε.

Οι γενικεύσεις είναι φασισμός! Σωστά.
όπως και η μαζική εξόντωση των μοναδικών αγελάδων που κάνουν γάλα, αν λογίσεις τον εαυτό σου για αγελάδα και γάλα τα λεφτά που σου αρπάζει ένα κράτος … ψωλορουφήχτρα. ‘Ενα κράτος μαινάδα, που έπεσε στο καζάνι με το βιάγρα πριν το κάνουν χάπια και δε χορταίνει όσο κι αν σε γαμεί! Ένα κράτος που αποδεικνύει ότι η μαλακία τελικώς κουφαίνει, αφού δεν ακούει τίποτα απ’ όσα λέγονται στους δρόμους. Έχει προσωπα το κράτος, μη νομίζεις! Το κράτος προσωποποιείται: από τον κατώτατο υπάλληλο που εφαρμόζει μέχρι τον υπουργό που αποφασίζει (αυτά που του λένε)
Λες η μουσική να μας ηρεμήσει? Λετ’ σ τράι ιτ!

Καλά, με τέτοιο σοκ, ούτε οι πουτάνες στην τρούμπα με τον 6ο στόλο τόση δουλειά. Εκεί που βάζεις το βρακί σου… τσουπ σού’ρχεται άλλη μια κωλιά και όποιον πάρει ο χάρος.
Φταίς όμως κι εσύ! Είσαι ακόμη τρομαγμένος, λες και σε βιάζουν για πρώτη φορά. Τά ‘χεις ακόμη χαμένα. Κι αντί να πεις: ε, όπα! νισάφι, ‘εν μπορώ άλλο, δεν δύναμαι εσφίζετ’ η καρδιά μου – για να μη μιλήσω για το σφιχτήρα της τσέπης σου … είσαι ακόμη σαστισουάρ… κι ας σου σκίζουν τα βάρδουλα.

Η ανικάνοτητα είναι μισή αρχοντιά, και αν είσαι υπουργός σχεδόν προαπαιτούμενο στο βιογραφικό σου!!! Διαλέγεις δε κι άλλους ανίκανους γύρω-τριγύρω μη και σε ξεπεράσει κανείς – και έρχεσαι άρχοντα της χώρας να μας σώσεις.

Για να το πω με τα λόγια του Μπεν Βεζίρερ, όσο φτάνω να τα καταλάβω: άλλο η χώρα άλλο οι έλληνες.

Ε, αυτοί θέλουν να σώσουν τη χώρα ΤΟΥΣ. Χέστηκαν για μένα, τα παιδιά μου, για σένα, τη γκόμενά σου, κλπ. Πολύ απλά, τα μεγάλα αφεντικά δεν ενδιαφέρονται για μας. Ενδιαφέρονται να έχουν ένα μοντέλο δουλείας με ωραία φόρμα. Φορμαλιστικά πάμε καλά. Επί της ουσίας πάμε κατά διαόλου. Αλλά… είπαμε: να σωθεί η χώρα! (τους)

Να προσέξω να θυμηθώ μην αφήσω τα παιδιά μου να γίνουν σαν κι έμενα. Να τα μάθω να σκέφτονται σαν πολιτικοί. Αλλά ποιον να τους βάλω για πρότυπο: τον Αντωνη, τον Τζέφρι-ΓΑΠ, την Αλεκούλα, τον Τσιπριφιόγκο ή τον Καρα-τζα-φέρτοχαος? θα μου πεις πάλι γενικεύεις … Θα σου πω: δε με χέζεις! Και θα πω κι ένα τραγούδι. Αλλά πριν στο πω, να σου πω ότι η πλακίτσα με τους ζάπλουτους πολιτίσιανς που μας συμπονούν είναι πλέον πολύ πασέ, κι όποιος τσιμπάει είναι Ψαρούκλα! (που λέει κι ο πήτερ παν της Ντίσνεϊ που βλέπω όταν βλέπουν τα παιδιά μου να ξεχνιέμαι λίγο – λιγη αθωότητα δεν έβλαψε … μάλλον όχι ε?)

Εχω πολλά νεύρα και δεν μ’ αφήνει κανείς τους να ηρεμήσω. Θέλω να κάνω πράματα που συνήθως τα κάνει κάποιος πολύ νεότερός μου. Σκέφτομαι πολύ πιο άσχημα πράγματα για όλο αυτό το συσκατο κράτος και τα κομματάκια του παζλ που το αποτελούν και τρελαίνομαι! Και μετά σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι αυτά τα άσχημα πράγματα που σκέφτομαι!

Εχω πολύ άγχος και δε μ’ αφήνει κανείς να ηρεμήσω.
Είμαι σα να παίζω στο "Ο Τζόνυ πήρε τ΄ όπλο του" Με κόβουν κομματάκια λίγο λίγο και μου λένε ότι φταίω για όλα τα καραπουτσαριά που αυτοί έκαναν. Οκ, τους γαμωψηφίσαμε, δεν τους γαμωσταυρήσαμε αλλά δεν τα κάναμε εμείς όλα σκατά! Πώς το λένε!
Θέλω ένα σοκ θέραπι! Κάτι που θα μας ταράξει αλλά θα τελειώσει. Δεν υπάρχει ένας γαμημένος να βάλει πάτο στο κωλοελλαδοβάρελο; Να τονε πιάσουμε και μετά να ελπίζουμε. Να έχουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβουμε.
Σας καταγγέλω και αποχωρώ που λέει και ο συνάδελφος μου ο Δημήτρης!
Και αν κάποιος δεν άντεξε τόσα βρωμόλογα … θα μου βάλω πιπέρι στο στόμα!

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Πάρε και την ορίτζιναλ υβρεοπομπή από τον Φοίβο Δεληβοριά – αχρείαστη να σου είναι, αλλά πότε δεν ξέρεις! Έχε τη κατα νου, όπως πρέπει να έχεις και καθαρό βρακάκι κάθε που τα παλιόπαιδια τ’ ατίθασα μαζεύονται να πουν μεταξύ τους τι τους είπαν οι αλλοι να … ΜΑΣ κάνουν!

Καλημέρα, καλό ο,τιδήποτε μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση.
Εχω τα παιδιά μου που το κάνουν αυτό! Έχω τη δουλειά μου και την υγεία μου. Ευτυχώς έχω και το μυαλό να αντιδρά σ’ αυτά που ακούει. Και τα καταγράφω, ώστε αν κάποτε με χτυπήσει το αλτσχάιμερ (σήμερα ακόμη κι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πορεία, ναι Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, βενιζέλειου έτους 2011) να θυμάμαι την ασχήμια της συμπεριφοράς, τα προκλητικά λόγια και τα υποτιμητικά βλέματα! Σαν μια άλλη Λίζμπετ, του Λάρσον, που βγαίνει και η ταινία όπου νά ‘ναι!

Θα θελα να χτυπήσω στο κούτελο κάθε βουλευτή, πρώην υπουργού, εργατοπατέρα, λαμόγιου δημοσιογράφου ένα τατού, βαθιά χτυπημένο να μη βγαίνει εύκολα που να λέει: τα ‘φαγα κι εγώ και σου γάμησα το μέλλον! (ναι είμαι επηρεασμένος από το βιασμό της πρωταγωνίστριας του Λάρσον, αλλά και του δικού μου πορτοφολιού) Και μετά να τους βάλω να κάνουν βόλτα σε περιοχές του χάρτη που δε θέλουν να ξέρουν ότι υπάρχουν. Να τους τραβάει μια κάμερα συνέχεια, και μετά να το κάνω ριάλιτι με όλες τις μεσημεριανατζούδες να κάνουν μπιχέιβοραλ analysis και να το πουλήσω ως ριάλιτι κλπ κλπ κλπ
Διαλύθηκε η ζωή μας από τους κλέφτες, τους ψεύτες και τα λαμόνια αλλά και τη δική μας ανοχή. Διαλύθηκαν και οι REM τριαντατόσα χρόνια μετά!

Με ενοχλεί περισσότερο από τα ψέμματα τους, η σαφής επίγνωση που έχουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το μέλλον μας χωρίς κανένα αντίκτυπο. Είναι σοσιαλιστές βλέπεις. Είναι καθηγητές, έχουν κύρος, γνώση και ύφος Καλιγούλα (όπως στο τσοντομούβι) με το μάτι να γυαλίζει και το δάχτυλο να με δείχνει και να με τρομοκρατεί.
Ψάχνει μετά ο άλλος να δει γιατί τον φτύνει ο κόσμος. Μα ο κόσμος θέλει κάπου να ξεσπάσει. Μπορεί να ακούσει για τις δικές του ευθύνες αλλά όχι μονο γι’ αυτές. Τιμωρείται συνεχώς, μόνο αυτός ενώ ο διπλανός του ξύνει τ’αχαμνά του γελάει και χοντραίνει το πουγκί του, εις βάρος όλων. Δεν έχει όμως, το θύμα, τις αποδείξεις.

 Ο θυμός, η οργή, η κατάθλιψη, η αγωνία, η αίσθηση της μοναξιάς, η αίσθηση της ανικανότητας, της απομόνωσης, η χάλια διάθεση απλώνονται πάνω από την πόλη. Μέσα στην πόλη,αφού ρημάζουν τους ανθρώπους. Αυτό είναι νίκη για όλους εκείνους που γαμούν τη ζωή μας χρόνια τώρα. Πρέπει να αντισταθούμε. Θέλει δουλειά και προσωπική, και συλλογική. Όποιος δεν έχει δουλειά, δεν πρέπει να αισθάνεται ζητιάνος όταν γυρεύει εργασία. Θέλει δίπλα του τους φίλους του να του το θυμίζουν πάντα.
Η αλληλεγγύη μας μπορεί να είναι μια θετική παρενέργεία αυτής της συλλογικής λοβοτομής που επιχειρείται εις βάρος μας. Μην τους αφήσουμε ούτε να επιβάλλουν αυτό που τους έχουν υποδείξει, αλλά ούτε και να τους αφήσουμε να μας κάνουν ενοχικούς.

Χθες το βράδυ ο γιος μου, μπουκωμένος με το φαγητό του, κι ενώ εγώ έβλεπα ειδήσεις με ρώτησε με το πιο σοβαρό ύφος που μπορεί να έχει ένα επτάχρονο μπουκωμένο αγόρι:Μπαμπα, πότε θα τελειώσε αυτή η κρίση;

Θα αργήσει Αντώνη μου, του είπα. Θα αργήσει.

Κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσα ότι του έλεγα ότι θα αργήσει να σου χαμογελάσει το μέλλον.

Και πείσμωσα ακόμη περισσότερο για το τι πρέπει να κάνω, να κανουμε όλοι μας ώστε τα παιδιά μας, ακόμη κι αν αναγκαστούν να μεγαλώσουν φτωχικά, να μη δηλητηριαστεί το μυαλό τους, το είναι τους.

Υπάρχει ένα συγκλονιστικό παιδικό παραμύθι που λέγεται ο "Αλυσοδεμένος Ελέφαντας" (εκδόσεις ΟPERA) του Χορχέ Μπουκάι, σε εικονογράφηση Γκούσντι (μαγική, δεν παίζεται!!!). Με δύο λόγια εξηγεί οτι ο ελέφαντας αν και τεράστιος και πολύ δυνατός μετά το νούμερο του στο τσίρκο παραμένει δεμένος από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Ακόμη κι ένα παιδί που το βλέπει απορεί. Η εξηγηση (που εδώ την κακοποιώ, διάβασε το βιβλίο ακόμη κι αν δεν είσαι παιδί) είναι απλή:όταν ο πελώριος και δυνατός ελέφαντας ήταν μικρός τον έδεναν από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Το μικρό ελεφαντάκι προσπαθούσε μέρα νύχτα να βγάλει αυτό το τόσο δα ξυλαράκι από το έδαφος αλλά δεν μπορούσε. Προσπαθούσε, προσπαθούσε, ώσπου ήρθε η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής του. Ήταν η μέρα που σταμάτησε να προσπαθεί αποδεχόμενο τη μοίρα του.
Αυτή τη μέρα δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανενα νούμερο πολιτικό, πολιτικάντη (διαφόρων ειδικότητων) να τη δει στα πρόσωπά μας.
Κι αν για κάποιους από μας έχει έρθει μια τέτοια μέρα, καλό είναι να σκεφούμε τα παιδιά μας και να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

Θέλω να κάνω την οργή μου δημιουργία. Πράξη. Θέλω να μη σταματήσω να προσπαθώ. Το χρωστάω στη Μαρίνα μου και στον Αντώνη μου.

Εσείς;

Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Τι να σου πω τώρα εκτός της καλημέρας μου; να σου πω ότι πάμε καλά; να σου πω ότι είμαστε καλά;

Ε, ναι λοιπόν, είμαστε καλύτερα από πολλούς άλλους που είναι σε μαύρη απελπίσιά και απαρτίζουν στο σαρανταφεύγα τοις εκατό – ποσοστού ανεργίας.

Δύο υπουργοί καθόρισαν τη διαβολοβδομάδα που τελειώνει όπως πάντα στη μούρη μας! (και αφού δεν έχει συμβεί κάτι που να έχει πέσει στην αντίληψή μου, τα καταπίνουμε όλα και δε μιλάει και κανείς …)
Ο πασών των ΠΑΣΟΚΩΝ και Οικονομικών πολυχρονεμένος Μπένι και ο "τά ΄χω πάρει και μαλώνω ακόμη και με την παρτη μου μπας και διασωθώ πολιτικαμάντ" Αντρέ ντε Λομπερντέν
Ο ένας μας είπε ότι μας έκαναν ντα και άρα για να γλυτώσουμε τις ξυλίτσες στα πισινά μας πρέπει να κάνουμε ό,τι μας ζητάνε που κι εμείς τα έχουμε υποσχεθεί, και ο άλλος τά ‘χωσε στους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτούς που οι όμοιοι του διόριζαν από καταβολής ελληνικού κράτους, αυτούς που ο ίδιος και η κυβέρνηση του κλάν-μεντεν να αντιμετωπίσει γιατί απλούστα απ’ αυτούς ψηφίζεται.
Ναι οι δημόσιοι είναι καρκίνωμα, αλλά για στάσου: η δασκάλα που θα αναλάβει τον Αντώνη μου τη Δευτέρα είναι μέσα στο εκατομμύριο του Λομπερντέν?
Είμαι κι εγώ αλήτης και ρουφιάνος όπως λένε για τους δημοσιογράφους;
Σας διαβεβαιώ, για την οικονομία της κουβέντας πως δεν έχω ρουφιανέψει κανέναν σε κανένα!!!
Εχω κι εγώ γενικεύσει, αλλά το Outbreak  του Αντρέ ντε Λομπερντέν δεν περιγάφεται!!! Και τι ωραία που τον αντιμετώπισαν τα μίντια;

Όλοι, κάνοντας τους αναλυτές, προβλέπαμε τα χείροτερα ότι θα έρθουν, και τώρα που καταφθάνουν δεν το αντέχουμε. Κατήφεια παντού.
Κι όμως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν τους αφορά, δεν τους ενδιαφέρει. Είναι μαγικοί τύποι από το είδος του "μαζί τα φάγαμε, χώρια τα χωνεύουμε και όλοι μαζί σας έχουμε χεσμένους!

Τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και τα παιδιά δε θα έχουν βιβλία γιατί … γιατί έτσι. Οι προσίτζουρς, οι διαδικασίες, ένας πρόεδρος, μια υπουργός … ολοι δημόσιοι υπάλληλοι, απ’ αυτούς που περιέγραφε ο Αντρέ ντε Λομπερντέν. Κατάλαβες; Τι; Καλά, πλέρωσε τώρα τις φωτοκοπίες και θα καταλάβεις!

Είναι ωραία χώρα η Αυστραλία;

Θα ρωτήσω τους πρώτους μετανάστες που θα φύγουν τις επόμενες εβδομάδες και θα σου πω!

Τρέχουμε με τα χίλια στον κατήφορο, τα δέντρα είναι καμμένα ή κομμένα για να γίνουν βίλες, δεν υπάρχει τίποτα να μας συγκρατήσει. Μόνοι μας, με τους φίλους μας!

Απόψε ο Νότης Μαυρουδής θα είναι στη γειτονιά του, στο Ευριπιδειο θέατρο Ρεματιάς, στο Χαλάνδρι, στις εννέα και μισή. Ετοιμάσου για μια βραδιά αυθεντική! Μελωδική και ειλικρινή. (ένα σταθερά σθεναρό ανάχωμα στην κατρακύλα, και δεν το λέω επειδή είναι φίλος μου -  το λέω και γι’ αυτό -  αλλά και γιατί έτσι είναι!!!)

Καλό Σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

καλημέρα!

Πειράζει που το Radio Friday "εκπέμπει" Σάββατο; Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ (που λέει κι ο Αγγελάκας). Αφού χθες δεν προλάβαινα.
Είχα να χωρίσω τα παιδιά που μαλώνανε. Και τα δικά μου, και τα άλλα … καταλαβαίνεις ε! (αν δεν… εννοώ τα παιδιά που παίζουν μονόπολι με τις τύχες μας: τρόικανς, μπένι, κλοιπαί οικονομοτεχνικαί δυνάμεις. Μπαλαμουτιαστήκανε τη νύχτα της Πέμπτης και την Παρασκευή άλλο ένα κλίμα … σιάχτηκε εις βάρος μας)

Λατρεύω τους RHCP, κι αναρωτιέμαι αν ποτέ θα καταφέρω να τους δω live. Ελπίζω, όταν θα γίνει αυτό να είμαι χωρίς "Π" και να μπορώ να χοροπηδώ – έστω και κάπως αφαιρετικά, αλλά να χοροπηδώ!

Η οικονομία της γειτονιάς μου, όπως και της δικής σου – φαντάζομαι – πάει κατά διαόλου. Αυτό βεβαίως δεν αφορά τα …παιδιά που παίζουν μονοπολι με τη ζωή μας. Αυτοί, τη δική τους ζωή την έχουν σιαγμένη.

Τα παιδιά τους βολεμένα, τα χρέη τους πληρωμένα (τα υλικά, γιατί τα "αϋλα" χρέη των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων είναι αυτά που πληρώνουμε) και ξέρουν ή τουλάχιστον έχουν βάσιμες υπόνοιες ότι στις επόμενες εκλογές θα έρθουν οι …, εμείς δηλαδή, να τους ψησίσουμε! και τα σκλιά δεμένα!

Η Μαρίνα ακούει παραμύθια και χορεύει τα ιντερμέντια, περιμένοντας τη φίλη της τη μικρή Μαρίνα να παίξουν. Ο Αντώνης πήρε μεγάλη απογοήτευση που δε θα έρθει και η Στέλλα, η μεγάλη φίλη της μικρής Μαρίνας, που πολύ του γυάλισε του 7χρονου το καλοκαίρι που την είδε. Λες κι έφαγε χυλόπιτα ήταν το αγοράκι μου όταν του είπα: η Στέλλα δε μένει στην Αθήνα, μπορει να τη συναντήσουμε του χρόνου στις διακοπές (που ελπίζω να πάμε, κι αυτό παρενθετικό δεν το είπα του παιδιού!)

Χαιρόμαι, προσπαθώ να διατηρώ έντονα τα πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι. Μέσα στη γενικότερη επικράτηση του γκρι, πρέπει να αγωνιστούμε να υπάρξουν και τ’ άλλα χρώματα! Η ζωή θέλει κουράγιο, φίλους, αλληλεγγύη, προσπάθεια και χρώματα! (πάλι θυμήθηκα τη Μόμο!!!)

Καλό υπόλοιπο Σου-Κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

Καλημέρα, καλό μεσημέρι, πάει κι ο Αύγουστος και όλοι ετοιμαζόμαστε για τον πιο καυτό Σεπτέμβρη της ζωής μας. Οι απολυμένοι πάνω απ’όλους, μετά οι αγανακτισμένοι, μετά οι κατα συρροήν αγανακτισμένοι (που δεν βρήκαν τρόπο να κλέβουν το δημόσιο), μετά οι συνδικαλιστές, μετά ο ΓΑΠ και πάει λέγοντας.
Όλοι έχουν κάποιο λόγο για να πουν "α, ναι θυμάμαι εκείνο τον Σεπτέμβρη του 11, τότε που …"

Δύο ποστ τώρα σε προκαλώ να κράζεις και να καταγγέλλεις όσους παρκάρουν πάνω στη μούρη μας και κάνουν τη ζωή μας δύσκολη. ΑΝ σταματήσουμε να ανεχόμαστε κάποιους από τους εξυπνάκηδες που δυναστεύουν τη ζωή μας … μήπως πάρουμε αμπάριζα και τους υπόλοιπους. Ξέρεις πόσοι ασχημονούν μόνο και μόνο βασιζόμενοι στο γεγονός ότι κανείς δε θα τους κράξει? Ε, αφού προφανώς το ξέρεις Do something ευλογημένε !

Πολύ χρυσάφι ο Καντάφης ρε παιδί μου, πολύ! Δηλαδή ό,τι έχει η μπάρμπα σε κάλη το έχει ο συνταγματάρχης σε χρυσό. Τονε ψάχνουνε λέει, και τον χρυσό και τον Καντάφι. Και τους βοηθάνε, τους αντάρτες,kai αυτοί που μεγάλωναν όσο μπορούσαν το "εγώ" του κολονέλου!!!

Α, άκουσες ότι κατήργησαν λέει, ενεκα κρίσεως τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Τύπου, αλλά χάθηκαν τα αρχεία που έδειχναν ποιοι δημοσιογράφοι και άλλοι τα τσέπωναν, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΛΕΦΤΑ, για να κράζουν ή να σωπαίνουν.
Σου λέει ποιος χέστηκε, αφού η κοινωνία τους κράζει, ας τους κράζει όλους.
Δεν ντρέπονται, ακριβώς γιατί  με τα μυστικά κονδύλια και τα μυστικά και τα ψέματα (γαμώ τις σινεφίλ μου αναφορές – γαμώ) κάποιο έγιναν άνθρωποι, αγόρασαν σπίτια, εξοχικά, γκόμενες, γκόμενους και λοιπά!
Μήπως μπορούν να σώσουν τις λίστες για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου εξωτερικών, άμυνας και δεν ξέρω ΄γώ ποιου άλλου γαμωφορέα πριν τις καργησουν και "χαθούν" τα στοιχεία;;;
Βρε δεν πα’ να χαθείτε που μας δουλεύετε στη μούρη μας!!!
(να που σου λέω πώς χρειάζεται κράξιμο)

Ρε ΄σύ, πάει κι ο Αύγουστος! Πού ‘ναι οι ξαπλώστρες, τα αντηλιακά, τα καπέλα, τα γιεγκερίτο (α, θα σου πω σε άλλο ποστ τι είναι αυτό το ζουμί  – το άψογον!!!), τα τσίπ’ρα, τα τουρσιά και η ξάπλα!!!! Πάνε, για φέτος! (ελπίζοντας ότι δεν θα ήταν τα τελευταία).Πάει κι ο Τζομπς από την "Μήλο (δαγκωμένο)", πάει κι η περιπέτεια πάνε όλα. Τώρα μόνο τα εκκαθαριστικά μείναν να σε περιμένουν!
Με τις υγείες σου!

Καλό σου-κου συβλογκίτη και συβλογκίτισσα!!!

Καλημέρα, σήμερα είναι η μέρα που το κάμπινγκ αδειάζει για να ξαναγεμίσει. Αύριο θα είναι η δική μας μέρα που θα αδειάσουμε τη γωνιά μας για τους επόμενους. Αδειάζουμε τη γωνιά, γεμάτοι όμως! Τόσες μέρες ο ένας με τον άλλον. Όλη η οικογένεια μαζί. Χωρίς να λείπει η μαμά ή ο μπαμπάς για δουλειά κλπ. Full time job. Πόσο αναγκαίο είναι αυτό! Πόσο χρειάζεται να είσαι 24 ωρες μαζί με τα παιδιά τις χαρές, τα νεύρα, τα γέλια, τις γκρίνιες! Είναι και κουραστικό -για λέμε και του στραβού το δίκιο – αλλά είναι τελίκώς και τόσο απαραίτητο!!!

 Είδα έναν τρελλαμένο πατέρα προχτές στο κάμπινγκ. Εχει χτυπήσει στο μπράτσο και μάλιστα σε τεράστιο μέγεθος  tattoo, την προσωπογραφία της νεογέννητης κόρης του. Τη λατρεύει. Την κανακεύει μέσα στο καρότσι, στην αγκαλιά του. Τον παρατηρώ τόσες μέρες! Είναι ο τυπικός χαζομπαμπάς.

Προχθές το βράδυ την αγαπούσε τόσο πολύ που ξέχασε να αφήσει στην ακρη το τσιγάρο …και με το τσιγάρο στο στόμα τακτοποιούσε το μωρό μέσα στο καροτσάκι του.

Η διάταξη ήταν κεφάλι μπαμπά, τσιγάρο, στάχτη, καπνός, κεφάλι μωρού …

Φέτος στις διακοπές διάβασα πολλά βιβλία. Με συνεπείρε;όμως -εκτός από τα βιβλία – η ιστορία του συγγραφέα Stieg Larsson. Αυτός, μακαρίτης πια, έγραψε τρία  βιβλία υπό  (κάθε λινκ σε πάει σε άλλο βιβλίο) τον γενικό τιτλο Μιλένιουμ (στα ελληνικά απο τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ), και αφού παρέδωσε τα χειρόγραφα στον εκδότη του πέθανε. Σουηδός, δημοσιογράφος. Ό, τι καλύτερο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια σε πολιτικό,κοινωνικό θρίλερ. Ουμανιστής και μεγάλος μάστορας της ανατροπής. Εκείνο όμως που με συντάραξε είναι το γεγονός ότι ενώ είχα τη σουηδία για πολύ δημοκρατική χώρα, ανακαλύπτω ξαφνικά και μια άλλη εικόνα της "τελειότητας". Η δε εικόνα αυτή φαίνεται και στα γραπτά του αλλά και σε ένα γεγονός πολύ ενδεικτικό:όταν πέθανε ο Λάρσον στα 55 του, όλα τα δικαιώματα από το χρυσάφι της τριλογίας του πήγαν στον πατέρα και τον αδελφό του με τους οποίους ήταν μαλωμένος και δεν μιλιόταν για πολλά χρόνια και όχι στη σύντροφο της ζωής του -που είχαν επιλέξει να μην παντρευτούν!

Είμαι βέβαιος ότι και οι δύο βασικοί ήρωες των βιβλίων του … θα έκαναν κάτι για να διορθωθεί αυτή η αδικία!

Ψάξε τα βιβλία, αγόρασέ τα και τα τρία (γιατί θα χρειαστεί να σπάσεις βιβτρίνες αν τελειώσεις το πρώτο και δεν έχεις το δεύτερο!!!) Μπιλίβ μι!!!

 Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες, όσοι έχετε διακοπές καλό υπόλοιπο. Όσοι επιστρέφετε, αφήστε τις γκρίνιες εκεί και επιστρέψτε αποφασισμένοι για πράξεις κι όχι για γκρίνια. Όσοι δεν πήγατε διακοπές δικαιούστε (λίγη) γκρίνια αλλά οφείλετε ακόμη περισσότερη αποφασιστικότητα στο "πράττειν" -με εννοείτε ε! (κι αν δεν με εννοείτε να ξεκαθαρίσω ότι δεν εννοώ ότι φταίτε -απαραιτήτως -εσείς που δεν πήγατε).

Τα κεφάλια ψηλά λοιπόν! Όχι "μέσα". (κάποιοι βολεύτηκαν αρκετά χρόνια μ’ αυτή τη μαλακία!!!)

Καλημέρα, η παναγιά γιορτάζει μεθαύριο (σχήμα λόγου) και η Αθήνα αδείαζει για να γιορτάσει κι αυτή τη χάρη της.

Κόσμος πολύς προσεύχεται για το δικό του θαύμα.

Κάποιοι νομίζουν ότι το "δικό" τους θα έχει προτεραιότητα ένεκα σταυροπροσκυνημάτων όποτε το απαιτεί η θρησκεία,

άλλοι πάνε όπως στο ΑΣΕΠ, με τα τεκμήριά τους

και άλλοι ελπίζουν όπως με το τζόκερ … χωρίς να παίζουν.

Ποτέ δεν ξέρεις όμως με τους αγίους …

Λέει, η κυβέρνηση, ότι θα ζητήσει πίσω τα λεφτά από όσους έπαιρναν τα λεφτά μας ως επίδομα για μια μουσαντέ αναπηρία.
Ηταν κι ένα άλλο με τον Τσακ Νόρις που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή.
Βεβαίως είπαμε, είμαστε σε μέρες θαυμάτων και ποτέ δεν ξέρεις. Και μακάρι δηλαδή, και στο τέλος να μείνει η κακία ενός επωνυμου βλόγκερ που λέει τα δικά του. Αλλά επειδή ακόμη λιμάρουμε εκείνο το μαχαίρι που είχε μπει στο κόκκαλο τόσων και τόσων παρανομιών σ’αυτό το μπουρδελοκράτος που ζούμε … καταλαβαίνεις ότι και τα θαύματα έχουν τα όριά τους!

 Είναι απίστευτο το παλικάρι! Δεν έχω λόγια. Πάνω από ένα εκατομμύριο κλικ! Καταλαβαίνεις γιατί μιλάμε?
Δεν έχω λόγια. Σπίτσλες, πώς το λένε; Ίσως τελικά υπάρχει ελπίδα στα ΠΟΠ, τι να πώ! Τελικά, τα θαύματα πόσες μέρες κρατάνε;

(Το θαύμα είναι να ζεις καρδιά μου όλες σου τις στιγμές, όπως λέει κι ο Μάλαμας!)

Μιράκολο, θαύμα! Θαύμα! Ουδείς, μα ουδείς κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι με τις δηλώσεις του πυροδότησε τα επεισόδια στο Λόντον! Μην τό ‘χεις και λίγο! Βεβαίως τώρα βλέπεις, ο πάν-καλος συντονιστής του κυβερνητικού εργου έχει να ασχοληθεί με τον εκπρόσωπο της ΝΔ, και δεν αδειάζει …

Τι ωραία, ό,τι γίνεται το βάζουμε κάτω από το χαλάκι ως "μεμονωμένο", τυχαίο κλπ. Να δω όμως πώς θα τρέχουμε και ποιοι θα κλαίνει όταν το "κάτω από το χαλάκι" γκώσει, γιομίσει και αρχίζει να ξεχυλίζει η βρώμα …
Τι να πω, είμαι αισιόδοξα απαισιόδοξος ή και το ανάποδο. Δε θέλω να γκρινιάζω μόνο, αλλά προσπαθώ να το κάνω κιόλας … Τρικυμία …

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.
Κι άμα σας τύχει κάνα θαύμα … share it please! Το χρειαζόμαστε όλοι μας!

Καλό ό,τι σε όλους!
Σήμερα η μητέρα (των παιδιών μου) παίρνει την άδεια της και θα είναι μαζί μας στις διακοπές. Γι’ αυτό και σήμερα είναι της αγίας Παρασκευής της … απαλλαγής.
Περάσαμε πολύ ωραία οι τρεις μας, αλλά θα περάσουμε ακόμη καλύτερα σε πλήρη σύνθεση!

H Αφησός μας είναι μια κούκλα. Παρά το θέμα του πάρκινγκ και της τήρησης της ελληνικής παράδοσης που θέλει ένας έκαστος δίπλα από την ομπρέλα του να έχει και το αυτοκίνητό του, είναι μια κούκλα. Τα παιδιά πάνε στο μόλο για βουτιές, όπως κάναμε με τα ξαδέρφια μου κι εμείς μικρά.

Διαβάζω εφημερίδες μόνο το τελευταίο διήμερο, έκανα κάτι σαν αποτοξίνωση. Θέλω κι άλλη – αποτοξίνωση. Εξακολουθώ να οργίζομαι, παρά τη χαλάρωση των διακοπών. Οργίζομαι και από το περιεχόμενο αλλά και τη … φόρμα. ( αν με εννοείτε)!

Στα 20 μέτρα με περιμένει η παραλία. Τα γυαλάκια και ο αναπνευστήρας μου. Η Μαρίνα για να πάμε στη βάρκα “ΟΡΚΑ” και να την ακουμπήσει με το δάχτυλο, όπως ο Νέμο με την ουρά του και ο Αντώνης για να πάμε στα βράχια. Η “γειτόνισσα” της παραλίας Βασιλική αποκάλεσε τα παιδιά μας “πεταλίδες”: αφού είναι κολλημένα μονίμως στα βράχια!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες
(είχα ετοιμάσει και κάτι φωτο, αλλά ξέχασα το στικάκι σπίτι – που η μονη καμπάνα που ακούγεται είναι της αγίας Μαρίνας, aν με εννοείτε και πάλι)