Giannis Kafatos

Παρατηρώ κάτι μεσημέρια σε μια γειτονιά της γειτονιάς μου ότι οι δρόμοι της προτιμώνται από τους δασκάλους οδήγησης για τους μαθητές τους. Αυτό που παρατηρώ όμως είναι ότι κυρίως βλέπω γυναίκες μαθήτριες. Τι έγινε; Πού είναι οι άντρες μαθητές; Δεν πάνε αυτοί σε δασκάλους στη γειτονιά μου; Οι φαληριώτισσες είναι πιο άσχετες και πάνε στους δασκαλους; Τι να πω! Μυστήρια πράματα. mysterious ways που λένε κι οι U2 (ευτυχώς αγοράσαμε τίκετς προ κρίσεως, ας ελπίσουμε ο θείος Μπόνος δε θα πέσει, κλπ κλπ και ότι θα γίνει τελικά η συναυλία των στο ολυμπικ στέιντιουμ!). Μήπως σε άλλες γειτονιές οι γυναίκες ξέρους και οι κουμπούρες είναι οι αντρες που κάνουν μαθήματα; Ποιος ξέρει; και ποιος … χ άστο μωρε, μην αρχίσουμε…

Α! ξέρεις τι  είδα; … Το ξέχασα!

Χθες κάναμε καγιανά. Γιου νοου δις βέρι νάις σάμερ φουντ? Το υπέροχο αυτό καλοκαιρινό φαγάκι το κάναμε με  ντοματούλες μοσχομυριστές – από τον κρητικό λαϊκέμπορο – κρομμύδι, αυγά από έταιρο λαϊκέμπορο που ξέρει η μαμά και μια πιπεριά. Το knack του φαγακίου ηταν η πιπεριά: η πρώτη που κόψαμε από το νεοφυτευθέν παρτέρι το μπαλκονάτο. Στη σάλτσα προσθέσαμε λίγο ρίγανη που κόψαμε από το άλλο γλαστρόνι του ίδιου μπαλκονιού και την κάναμε ταράτσα στο μπαλκόνι με  μπύρες κλπ κλπ καλοκαιρινά βιολογικά. Αργότερα κάναμε μοχίτο με δυόσμο μπαλκονάτο, λάιμ βραζιλίας απο το βασιλόπουλο και μαύρη ζάχαρη από την εξωτικώς σοβιετίζουσα Κούμπα – νοτ λιμπρε γετ!

Είναι πολύ μεγάλο πράμα η σωτηρία της ψυχής. Το έχει πει τόσο τραγουδιστά η Λίνα-Αλκηστις-Σταμάτης (τότε ήταν "ενα" αυτοί οι τρεις) και πάντα επιβεβαιωνεται ρε παιδί μου. Συναντήθηκα με μια παλιά μου συμμαθήτρια, το αδελφο μιας άλλης για ένα μισάωρο, έτσι. Τι ωραία που ήταν. Δεν αναλωθήκαμε σε καραμελωμένες αναμνήσεις – μονο τα βασικά. Φύγαμε μπροστά. Στο σήμερα. Ανοίγει η ψυχή σου όταν κουβεντίαζεις με ωραίους ανθρώπους. Αιτία για τη συνάντηση είναι η άλλη συμμαθήτρια, Μαριάννα Καβαλιεράτου, που χορεύει τη δικιά της χορογραφία απόψε στην Πειραιώς 260 – τι χώρος!!! – και θα πάμε να τη δούμε. Την είχαμε ξαναδεί πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο των Δελφών σε μια μνημειώδη παράσταση του Bob Wilson. Τώρα η Μαριάννα, άφησε τον Bob στη Νέα Υόρκη και ανοίγει τα δικά της βήματα στην Αθήνα. Θα την παρακολουθούμε. Το ίδιο θρανίο μοιραστήκαμε!!! Ο μπαμπάς  της μου είχε φτιάξει  ένα καταπληκτικό βραχιόλι από ασήμι – το έχω ακόμη και το φοράω πότε-πότε. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτήν. Η παράσταση λέγεται "Moment".

Μ’ αρέσει που είναι ακόμη δροσερά τα βράδια μας. Ο αέρας χτυπάει τη μουρη καθώς μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου. Η Συγγρού προς παραλία έχει  τον κόσμο της, αλλά το γκάζι μπορείς να το πατήσεις. Ο αέρας μπαίνει και φεύγει. Παίρνει μαζί του τα περιττά. Βοηθάει η νύχτα, η μουσική από τα almost dead ραδιόφωνα κάτι κάνει κι αυτή – δεν είναι ώρα για γκρίνιες. Το ίδιο και τα χαράματα – ο δροσερός αέρας πάντα κάτι καλό φέρνει και φεύγοντας παίρνει τα περιττά … αν τα αφήσεις φυσικά να φύγουν. (κι εγώ το ίδιο μη νομίζεις!)
Είναι ωραίο το αεράκι. Πριν γίνει άνεμος. Πριν γίνει θύελλα!

δεν είναι ηλεκτρονικό

δεν έχει usb

δε χρειάζεται να χρεωθείς για να το αποκτήσεις

ιδού

και το πιο ενδιαφέρον

είναι ότι τα βρήκα σε ένα βλογκ, από τα καλύτερα,

για την τεχνολογία – στον CyberEddie

E, οσο και hi-tec να είσαι, ένα φρέντο, μια φραπεδούμπα, ένα κοκτέιλ το θες!

Το καλοκαίρι είναι ήδη εδώ και επειδή το βιβλίο είναι το καλύτερο ταξίδι του νου και της ψυχής, οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ετοίμασαν για τους φίλους και τις φίλες του βιβλίου προτάσεις ανάγνωσης μέσα από δείγματα γραφής.

Γνωρίστε σπουδαία μυθιστορήματα ελλήνων συγγραφέων αλλά και συγγραφέων από όλο τον κόσμο, αστυνομικές περιπέτειες και θρίλερ που ξυπνάνε τις αισθήσεις, βιβλία φαντασίας που κόβουν την ανάσα, έγκυρες και συναρπαστικές βιογραφίες, graphic novel για όσους αγαπούν τα κόμικς κ.ά.

Οι αναγνώστες μπορούν να επισκεφθούν τον δικτυακό μας τόπο www.metaixmio.gr, να διαβάσουν αποσπάσματα από τα νέα μας βιβλία και να κερδίσουν. Αρκεί να επιλέξουν το αγαπημένο τους καλοκαιρινό ανάγνωσμα και να πάρουν μέρος στη μεγάλη κλήρωση για να το αποκτήσουν. Δεν έχουν παρά να συμπληρώσουν τη φόρμα του διαγωνισμού έως τις 10 Ιουλίου. Τα ονόματα των νικητών θα ανακοινωθούν στον δικτυακό τόπο των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ στις 15 Ιουλίου.
Κάθε αναγνώστης μπορεί να επιλέξει μόνο ένα βιβλίο και να συμμετάσχει μόνο μία φορά.

Οι νικητές που κατοικούν στην Αττική μπορούν να παραλάβουν το δώρο τους με την επίδειξη της ταυτότητάς τους από τον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα, τηλ. 211 3003580) έως τις 31 Ιουλίου. Όσοι από τους νικητές κατοικούν στην υπόλοιπη Ελλάδα θα λάβουν το δώρο τους ταχυδρομικά.

Καλό καλοκαίρι συντροφιά με ένα καλό βιβλίο…

κι εκεί που κάνεις ζάπινγκ, τσουπ βλέπεις το χορευτικό με τους τζουτζέδες και τους γελωτοποιούς στα στούντιο της Φινος Φιλμς. Να ένα κοντινό. ευτυχώς το έβλεπα μέσω του υπολογιστή. Οπότε ένα κλικ και ιδού η απόδειξη ότι ως έλληνες έχουμε τιμήσει τη Βουβουζέλα από αρχαιοτάτων χρόνων.

χαχαχαχαχα

Καταλαβες κάτι εσύ από τα όσα γίνονται γύρω-τριγύρω, μέσα κι έξω, πάνω και κάτω?
Ναι ε!
Μπράβο, μπράβο, εύγε
Είσαι πολύ μπροστά. Είσαι ο σούπερμαν που τα προλαβαίνει όλα και τελειώνει … πρώτος – με την καλή έννοια.
Η ζωή κάνει τους κύκλους της αλλά μπορεί να είσαι εσύ σ’ εκείνη την τροχιά που σε βρίσκει η ατυχία στον αδόξαστο και σου γαμάει τη ζωή σου!
Γι’ αυτό και η λέξη "ατυχία" είναι λάθος. Η σωστή λέξη είναι Αλητεία! Ναι αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει αυτό που ζουν πολλοί συνάνθρωποί μας και φίλοι και γνωστοί και άγνωστοι  από κάτι περίεργα λαμόγια αφεντικά τους.
Αυτή η πολιτικώς ορθή πολτοποίηση των συναισθημάτων με λεξούλες που δε λένε τίποτα  αλλά γαμάνε τη ζωή κάποιων έχει γίνει από τους ίδιους που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους και δεν κατέληγε στην τσέπη τους.
Νά ‘χα μπροστά μου τον που καθιέρωσε την Πολιτικώς ορθή λογική και ομιλία, αυτόν δηλαδή που σκέφτηκε: δεν είναι ωραίο να μιλάμε για απολύσεις. Μας κάνει να φαινόμαστε κακοί. Ενώ αν λέμε: περιορισμός των δαπανών … μεχρι να καταλάβουν τι συμβαίνει θα είναι είναι ήδη έξω από την πόρτα.
Βεβαίως κρατάει από παλιά αυτή η ιστορία: να σου θυμήσω  … "εύξεινος πόντος", "ακρωτήρι της καλής ελπίδας" …
Πάντα αδύναμε ανθρωπάκο ήθελες κάτι να σου γλυκαίνει τ’ αυτιά και το μυαλό. Αλλά αν είχες και μια στάλα μυαλό αγλύκαντο μπορεί και να καταλάβαινες τι παιχνίδι παιζότανε πάνω στο τεντωμένο σου τομάρι. Αλλά πού! Εκεί που κλάνει η αλεπού. Να βλέπεις! πάλι πας και κάνεις πλάκα.
Για κάνε λίγο πλάκα και με το λομπέρντο που σα το χατζατζάρη στο μπερτνέ φωνάζει και προσπαθεί με πείσει ότι …ε, αφού αλλάζει, αυτός ο παμμέγιστος, έναν νόμο του 57 δεν έγινε και τίποτα και πάλι φταίνε οι δημοσιογράφοι.Και μετά τη φοβιστική παρέμβασή του επί μια εβδομάδα για να μας πείσει ότι "προεδρικό διάταγμα και τα σκυλιά δεμένα" γιατί … κλπ κλπ κλπ με το ίδιο φοβιστικό ύφος κι αφού έχει διαφωνωσυμφωνήσει με τον εαυτό του λέει "όχι, καλύτερα να πάει το θέμα στη βουλή, ως άρθρο …". Δηλαδή τόταλι παρανόια.
Βαρέθηκα τους παμμέγιστους πολιτίσιανς που όταν δεν κοιτάζουν το συμφέρον τους ενδιαφέρονται πρωτίστως για το προσωπικό τους συμφέρον. Ακόμη κι αν αυτό λέγεται πολιτικό μέλλον και είναι θεμιτό, δε μπορώ να τους ακούω να αλυχτάνε και να δαγκώνουν κι όλας. Αφού η παροιμία άλλα λέει για τα σκυλιά που αλυχτάνε … ότι δε… δαγκώνουν.
Κι εγώ αλυχτώ, κι αφρίζω και φοβάμαι μη με δει ο μπογιας και νομίζει ότι λύσιαξα και με σκοτώσει (έλα να το πούμε γλυκά: μου κάνει ευθανασία).
Τι λέγαμε;
Ναι!
Για τις πλακίτσες και το καραμελωμένο μυαλό (σαν αγγλική σπεσιαλιτέ ακούστηκε αυτό) που δεν καταλαβαίνει τι σκατά γίνεται και δε μπορεί να αντιδράσει. Α, έλεγα (τι κρίση μεγαλομανίας αυτό το "λέγαμε") … γι΄ αυτά που γίνονται ξαφνικά και σου γαμάνε τη ζωή. Όταν ήμουν νεότερος τα έβλεπα στο Αστυ και στο Αλφαβιλ : νέος αγγλικός κινηματογράφος και μετά τα αναλύαμε η παρέα στο Καφενείο στην Πλάκα ή στον Ιπποπόταμο στη Δελφών. Αν τα βλέπαμε περισσότεροι άνθρωποι τότε, μπορεί να ήμασταν αλλιώς.
Κενό κενός ατενίζω και προσπαθώ να γεμίσω τις "πράσινες" μπαταρίες μου τις οικολογικές προς χάριν της Μαρίνας και του Αντώνη μου. Δεν είμαι ακριβώς απαισιόδοξος, δεν μου επιτρέπεται να είμαι.
Είμαι όμως φριχτά απογοητευμένος. Κατ’ αρχήν από μένα τον  ίδιο. Και όπως καταλαβαίνεις αυτό έχει σα συνέπεια να είμαι απογοητευμένος κι από τους υπόλοιπους. Δεν είναι όμως τώρα ώρα για ψυχανάλυση. Τώρα είναι ώρα για δράση. Μωρ’ λες να διαβάζει η αντιτρομοκρατική τα κείμενά μου και να μη μου δώσουν τη βίζα που τάχα καταργήθηκε όταν θελήσω να φύγω μετανάστης στην Αστόρια;
Θα το ρισκάρω. Νομίζω ότι ένα πιάτο μάλλον θα βρω να το πλύνω και στο Ελλαδολομπερντιστάν. Τώρα μάλιστα που διαβάζω στις εφημερίδες ότι "φεύγουν οι Αλβανοί γιατί δεν υπάρχουν δουλειές"  σκέφτομαι ότι ως ιθαγενής μπορεί να έχω καλύτερη τύχη …Τέλος πάντων! Να πάλι κρίση μεγαλομανίας. Μετά το "εμείς" τώρα νομίζω ότι διαβάζουν τα κείμενα μου άνθρωποι σε εντεταλμένη υπηρεσία. Τσσσσου ρε Γιαννάκη.
Είμαι όμως ήδη πιο ήσυχος. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πάγκαλος και φυσικά παμμέγιστος κι αυτός, βαθμολογεί την απόδοση των υπουργων, την ώρα που ένεκα μουντιάλ  οι περισσότεροι παρακολουθούν τις αποδόσεις στο στοίχημα.

Ε, λοιπόν κι εγώ που δεν έχω παίξει στοίχημα σε προπατζίδικο θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς αν είναι δυνατόν ότι και πάλι θα μείνουμε στα λόγια και δε θα γίνει τίποτα. θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς, ότι δε θα κουνηθεί φύλλο και θα περάσουμε τη ζωή που μας έφτιαξαν – ερήμην – σε μια μακάρια ακινησία.Θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς ότι οι πράξεις μας θα είναι στο πλαίσιο του σαβουάρ βιβρ και ότι δε θα πάρουμε κανένα γιαούρτι – τώρα με τον καύσωνα δεν είναι να τα βγάζεις από το ψυγείο,ξυνίζουν γρήγορα-και δε θα το πετάξουμε στη μούρη κανενός.

Η ζωή θα συνεχίζεται με τα καραμελωμένα μας μυαλά να μαρινάρονται στην επίπλαστη ευμάρεια που φτιάξαμε με 40 άτοκες δόσεις μόνο που δε θα είναι μόνο η ζωή μας. Θα είναι και η ζωή όσων εξαρτιούνται από εμάς κι αυτό νομίζω το δικαίωμα δεν το έχουμε. Άς μην κάνουμε αυτό που – πιστεύουμε ότι – μας έκαναν.

Παραληρώ σε τεύχη. Σαν τα κομματάκια του εγκεφάλου που κάθε παρασκευή η ντε αγκοστίνη πουλάει στα περίπτερα σε προνομιακή τιμή των 3,99 ευρώ το πρώτο τεύχος.

Εχθές το πρωί, μόλις τελειώσαμε την εκπομπή και βρισκόμασταν μεταξύ καφέ, τυρόπιτας,εφημερίδων μπαίνει ο Καμπουράκης στο γραφείο μας κάθεται απέναντι και λέει: "Γιάννη,  άκου κάτι". Το άκουσα και την άκουσα και του "υποσχέθηκα" μόλις το δημοσιεύσει στο Protagon.gr να το αντιγράψω. Ιδού λοιπόν το πόνημα:

Ενα δελφίνι πνίγεται

Ήταν ξαπλωμένη νωχελικά σε μια μπαμπού πολυθρόνα παραλίας, ένα μέτρο μακριά από μένα. Εκεί την είχε φέρει η τύχη εκείνο το πρωινό. Ήταν ωραία κοπέλα, νέα και φροντισμένη. Το χρώμα του κορμιού της ήταν μπρονζέ, το πρόσωπο της όμορφο. Μέσα στον συνωστισμό της παραλίας, η ξαπλώστρα της ήταν τοποθετημένη λοξά. Μπροστά στα μάτια μου ήταν τα πόδια της.

Δεν είχα κάνει ούτε μισή πονηρή σκέψη -πιστέψτε με- μέχρι την αποφράδα στιγμή που το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα δάκτυλα του ποδιού της. Κάτι γαλάζιο και μικροσκοπικό, τράβηξε την προσοχή μου. Ίσιωσα τα γυαλιά μου, για να καταφέρω να φέρω βόλτα πρεσβυωπία και υπερμετρωπία, επικεντρώνοντας τες σ’ ένα σημείο. Ναι, πάνω στο καλοβαμμένο νύχι ήταν ζωγραφισμένο ένα γαλάζιο παιχνιδιάρικο δελφινάκι. Ίσως να ήταν και αυτοκόλλητο. Που να ξέρω πως φτιάχνουν τα νύχια τους οι κοπέλες;

Και ξαφνικά, κάτι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου. Το δελφίνι ζωντάνεψε κι άρχισε να χοροπηδά γεμάτο χάρη, σκορπίζοντας γύρω-γύρω νερά και λευκές αφρόσκονες (του Ελύτη η λέξη). Τα αυτιά μου γέμισαν από τους ήχους που έκανε το υπέροχο δελφίνι σε κάποια άλλη βαθιά καταγάλανη θάλασσα, από τα πλατσουρίσματα και τα χαριτωμένα του στριγκλίσματα. Πέταξα το βιβλίο που κρατούσα, ψαχούλεψα στην τσάντα, έβγαλα ένα σημειωματάριο με το στυλό και μετά από προσπάθεια μιας ώρας έγραψα:

Δελφίνι σε ζωγράφισαν σ’ ενός νυχιού την άκρη
δελφίνι πέτρωσες εκεί μακριά από τους βυθούς σου
μα είναι ο βυθός της άβυσσος, πόντος, γαλάζια μάκρη
είν’ το νυχάκι της βαθύ σαν τους ωκεανούς σου.

Δελφίνι ταξιδιάρικο δελφίνι μαγεμένο
βούτα σε τούτο το κορμί που χρόνια περιμένω
να σεργιανίσω στους γιαλούς ν’ αγγίξω τ’ ακρογιάλια του
να μεταλάβω τη χαρά απ’ τα ακριβά κοράλλια του.

Μόλις το τέλειωσα, σηκώθηκα αναστενάζοντας, μάζεψα τα πράγματα μου, έσκισα τη σελίδα και αποχωρώντας έτεινα το χαρτί προς το μέρος της:

- "Συγνώμη για την ενόχληση, δεν γνωριζόμαστε, αλλά έγραψα αυτό το μικρό ποιηματάκι για σάς” της είπα με ευγένεια. “Αφού είναι δικό σας, κρατείστε το”.
- "Για μένα;” ρώτησε γεμάτη έκπληξη.
- "Μάλιστα, για σας.”

Πήρε το χαρτί, διάβασε φευγαλέα τις λίγες γραμμές, τις ξαναδιάβασε, γέλασε με χάρη και μου είπε:
- "Είναι πολύ ωραίο. Ευχαριστώ πολύ”.
- "Αλήθεια σας αρέσει;”
- "Πολύ. Να το δώσετε στον Μακρόπουλο να το βάλει σε δίσκο. Θα γίνει μεγάλο σουξέ.”
- "Στον …Μακρόπουλο;;;”
- "Ναι. Πεθαίνω για Μακρόπουλο. Είναι και ο πρώτος. Μακράν. Εσάς δεν σας αρέσει;”

Έστρεψα το βλέμμα μου προς το νυχάκι της. Και πρώτη φορά είδα δελφίνι να πνίγεται μπροστά στα μάτια μου…

Γλυκός σπαραγμός
από μια πηγή πολιτισμού που 16 χρόνια τώρα λείπει – έστω και με τις ακρότητες του. 16 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι

(επειδή ξέρω ότι είσαι καλλιεργημένος αναγνώστης, μπορεις να το τραγουδήσεις κιόλας – είναι εύκολο!)

Τράβα μπρος
τρέχα γύρω απ’ τα κανόνια

Τράβα μπρος
με σαμπάνιες – βαρελότα

Τράβα μπρος
μη φοβάσαι τα τακούνια

Τράβα μπρος
πρύμα πλώρα με κουδούνια

Τράβα μπρος και μη σε μέλει
μπάλο μα και τσιφτετέλι
φάε κι ένα κουφετάκι
να γλυκάνει το δοντάκι

Τράβα μπρος
σκούπισε τα δάκρυα σου
Τράβα μπρος
της μαμάς και του μπαμπά σου
Τράβα μπρος
η νυφούλα μας περνάει
Τράβα μπρος
ο γαμπρός μας χαιρετάει

Τράβα μπρος και μη γκρινιάζεις
τό ‘χε πάντα ένα μαράζι
όλο μάχες και αγώνες
ηθελέ-και- λίγες κότες

Τράβα μπρος
και η Σερ το είχε κάνει
Τράβα μπρος
ασμα πάνω στο κανόνι
Τράβα μπρος
η Χρουσάλω ξεσαλώνει
Τράβα μπρος
μονο κοίτα που … τελειώνει ….

ααα

ααα

ααα

συγχαρητήρια στην Εφημερίδα "Θέμα" που έβγαλε το θέμα με το πάρτυ πάνω στο ιστορικό Θωρηκτό Αβέρωφ, που λειτουργεί ως μουσείο στη Μαρίνα του Παλαιού Φαλήρου.

αντιγράφω το άρθρο της συναδέλφου Γιούλας Ράπτη, για τον συνάδελφο και φίλο μου Δημήτρη Σούλτα.
Ο Σούλτας, απολύθηκε από τον διευθυντή του RED 96,3 με το αιτιολογικό: είσαι πολύ δημοσιογραφος!
Όταν μου το έστειλε σε μνμ ο Δημητρης … τον πήρα τηλέφωνο και απλώς … δεν μιλήσαμε. Τι να πούμε επί τουτου!

(το άρθρο της Γιούλας είναι από το Protagon.gr)

Νιώθω πολύ λυπημένη. Και πολύ θυμωμένη. Πολύ δημοσιογράφος δεν νιώθω, είμαι ήδη σε αναζήτηση νέου επαγγέλματος. Σήμερα έμαθα ότι ο φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Σούλτας, χρόνια πίσω από ραδιοφωνικά μικρόφωνα, απολύθηκε με την αιτιολογία ότι είναι πολύ … δημοσιογράφος. Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω. Το έζησα κι εγώ, σε παραλλαγή, το ακούνε και πολλοί και καλοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ασφυκτιούν στους «κανόνες» που επιτάσσει η νέα εποχή.

Θα με βρεις στην παραλία Δημήτρη. Όπως λες και συ με χιούμορ, οι απολύσεις μας πάνε πολύ τον Ιούνιο…