Giannis Kafatos

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “KABULI KID” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΙΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, ΩΡΕΣ: 18:30, 20:30, 22:30, (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476 περιοχή Πλατεία Αμερικής)

Σκοπός της προβολής είναι η συγκέντρωση χρημάτων για την οικογένεια του νεαρού Αφγανού, Χαμί Νατζαφί, που σκοτώθηκε απο την έκρηξη βόμβας στα Πατήσια την 28 Μαρτίου 2010

Η είσοδος θα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ ωστόσο θα υπάρχει ένα κουτί που ο καθένας θα μπορεί να συνεισφέρει ό,τι μπορεί. Το ποσό που θα συγκεντρωθεί θα δοθεί εξ ολοκλήρου στην μητέρα του θύματος, κυρία Ζάχρα Νατζαφί.

Η άτυπη ομάδα πρωτοβουλίας απο το facebook:

Ρίτσα Μασούρα ( αρχική ιδέα)
Γιώργος Καραχάλιος (επικοινωνιακά fb)
Αρετή Καλεσάκη (επαφή με ιδιοκτήτη Σινε ΦΙΛΙΠ)
Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη (ιδέα προβολής ταινίας)
Στράτος Σαφιολέας ( ιδέα για άνοιγμα λογαριασμού )
Δημήτρης Σπύρου (προσέφερε τον κινηματογράφο)
Και πολλοί φίλοι που προστέθηκαν μετά.

Λίγα λόγια για την ταινία
KABULI KID ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram
Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere
Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam
Μουσική: Barmak Akram
Διάρκεια: 97’

Υπόθεση
Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.

ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ
18.30, 20.30 & 22.30
Τηλ Σινε Φιλιπ: 210-8612476
Οδός Θάσου 11, περιοχή Πλατεία Αμερικής

Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E. και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ (Δ.Σπύρου)

Ο Μπάμπης είναι σκύλος της Βιολέτας. Η Γάτα, αλανιάρα-Παριανή-χωρίς αφεντες στο κεφάλι της.

Τα ζωντανά ζούνε έναν έρωτα δικό τους. Εκτός από αυτά που θα δεις στο παρακάτω βίντεο μοιράζονται ακόμη και το φαϊ. Για να ειμαστε ακριβείς … ο Μπάμπης κλέβει φαγητό από τα αποφάγια που η γειτονιά βγάζει για τη γάτα χωρίς να έχει χάσει μέχρι τώρα ούτε μάτι ούτε τίποτα. Κι η Γάτα όμως, μη νομίζεις … όλο και του τρίβεται.

Ο έρωτας λοιπόν την άνοιξη δεν καταλαβαίνει τίποτα!!!

Η βιντεοσκόπηση έγινε σε γνώση και με τη σύμφωνη γνώμη του ζευγαριου. Το ξεκαθαρίζω αυτό γιατί λιγα χιλιόμετρα πιο κάτω η Τζουλάρα μας ετοιμαζόταν για το ναουσέϊκο σόου της και μην γίνει καμιά παρεξήγηση και μας μηνύσει…

Οι φωνές που ακούγονται "οφ" σου είναι άγνωστες. Οχι όλες. Αν εισαι αρκετά παρατηρητικός ή παρατηρητικιά θα αναγνωρίσεις μια πολύ ωραία φωνή που σου τραγουδά συνήθως … (και φυσικά αν τα καταφέρεις μην το κάνεις βούκινο … χε χε )

άλλη μια απίστευτη βιντατζιά!!!

Η φρικη από την δολοφονία του 15χρονου Αφγανού, σε τι διαφέρει από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου?

Πού είμαστε όλοι εμείς? Μπορεί ενα σπασμένο πόδι να είναι άλλοθι?

Μπορεί η ραστώνη των διακοπών του Πάσχα να είναι δικαιολογία?

Αν δεν γίνει ένα συλλαλητήριο για την άνανδρη δολοφονία ένος παιδιού, γιατί αξίζει να γίνει?

Μπορεί η μεγαλοβδομάδα να πενθεί τον Χριστό αλλά όχι το παλικαράκι, τη μάνα και την αδελφή του που κανένα γαμοθαύμα – πλην της ιατρικής ικανότητας – δε θα της δώσει το φως της?

η επικαιρότητα το έχει ακόμη πρώτο θέμα, μέχρι να ανέβουν τα επιτόκια …

αηδιάζω όταν σκέφτομαι ότι μπορεί οι δήθεν επαναστατες του κώλου τα 9μερα, ήταν εκεί κοντά κι έβλεπαν το παιδί και το  άφησαν να γίνει κομμάτια. Αηδιάζω που υπάρχουν τέτοιοι τύποι.

Πρέπει να τελειώνει η πλακα. κι όταν λεώ πλάκα εννοώ την πλάκα που κάνουν-με όταν μιλάμε για τους μετανάστες και κυρίως όταν "μιλάνε" ανοίγοντας βουλωμένους οχετούς οι διαφοροι φασιστομούτσουνοι για τους μετανάστες και τις λύσεις που προτείνουν. Όσο γελάμε μαζί τους, τόσο τους αφήνουμε να μεγαλώνουν.

Έτσι κάπως έγιναν βουλευτές διάφροι τύποι που απλώς τους "περναμε στην πλάκα" εμείς οι δημοσιογραφοι και λέγαμε ότι κάνουν "γκελ" και τους καλούσαμε σε εκπομπές και στο τέλος παίξαμε το παιχνίδι τους και αφήσαμε να συνηθίσουμε τόσο εμείς όσο και το κοινό λόγια, επιχειρήματα, ρητορίες ΜΙΣΟΥΣ.

Τις προάλλες ο κύριος Καρατζαφέρης αναρωτήθηκε μιλώντας σε δημοσιογράφο του Down Town για το αν ένας πατέρας ήθελε το παιδί του να μοιάσει στον Κοεμτζή ή στον Τσαρούχη. Τι "μας" ρώτησε δηλαδή? Να διαλέξουμε μεταξύ ενός δολοφόνου κι ενός ομοφυλόφιλου! Να διαλέξουμε αν το παιδί μας θέλουμε να γίνει δολοφόνος ή ομοφυλόφιλος.

Είναι το μίσος που κυκλοφορεί στην Αθήνα και την έχει κάνει μια άθλια πόλη. Το μίσος επειδή ο απέναντι έχει πιο μεγάλο σπίτι, πιο μεγάλο μισθό, πιο μακρύ αυτοκίνητο. Μίσος γιατί έχει πιο  ωραία γυναίκα, μίσος γιατί είναι πιο λαμόγιο, μίσος γιατί είναι πιο καταφερτζής. Μίσος γιατί δεν είναι σαν και τη μούρη μου.

Εχω την αίσθηση ότι περιστοιχίζομαι όχι από ανθρώπους που σκέφτονται πώς να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, αλλά πώς να κάνουν κακό σε όσους προσπαθούν να κάνουν αυτό που αυτοί … έχασαν στο δρόμο.

Ενας τεράστιος θυμός κυκλοφορεί τριγύρω μας, μέσα μας, μπαίνει στο μεδούλι μας και μας αλλάζει.

Σήμερα με πήραν τηλέφωνο για μια δημοσκόπηση. Πρώτη φορά μου συνέβη και όσο η ερευνήτρια μου υπέβαλε τις ερωτήσεις τόσο μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι και πραγματικά έκανα προσπάθεια για να μην απαντήσω "θυμωμένα" αλλά όσο πιο αντικειμενικά μου υπαγορεύει η ατομικότητά μου.

Ο θυμός, τέλος πάντων, καταπολεμάται! Το μίσος … πιο δύσκολα. Κι όσο το αφήνουμε να εξαπλώνεται τόσο πιο δύσκολα είναι το ξεριζώσεις μετά. Όπώς ένα αγριόχορτο στη γαρδένια στο μπαλκόνι: όταν είναι μικρό το τραβάς και βγαίνει με τη ρίζα. Αν το αφήσεις ή δεν το πάρεις χαμπάρι και το κοτσάνι χοντρύνει και οι ρίζες γίνουν πιο βαθιές … δυσκολεύεσαι να το ξεκολώσεις. Και μπορεί να σου γδάρει τα χέρια.

Αναρωτιέμαι αν κάποιοι από αυτούς που πάνε στην εκκλησία τώρα τη μεγαλοβδομάδα φέρνουν στο νου τους τα μάτια της μάνας που είδε το παιδί της να γίνεται κομμάτια από τη βόβμα που έβαλαν οι "κοινωνικοί επαναστατες". Σε τι διαφέρει αυτή η μάνα από την Παναγία που είδε το χριστό να ξεψυχάει στο σταυρό? Αναρωτιέμαι πώς θα μπορεσω να πω αυτή την ιστορία στον Αντώνη και τη Μαρίνα. Για ποια σταύρωση να τους πω.

Τά ‘χει φέρει έτσι η ζωή και το Πάσχα έχω τον Τίτο και τον Θοδωρή στο μυαλό μου που τους σκότωσε η ίδια αρρώστεια. Πλέον θα έχω, κι ευχομαι να μη τον ξεχάσω, κι αυτόν τον άγνωστο αφγανό που τον σκότωσαν μεταξύ άλλων και η δική μας ανοχή στο μίσος.

 Πνίγομαι

Αρχίζουμε να συνηθίζουμε?

Πνίγομαι

αν δε μπορείς να το αποφυγείς

χαλάρωσε

κι απόλαυσέ το!!!

Μετά τα "άνθη του κακού", το "φιόρο του λεβάντε" το "εδώ βρακί δεν έχουμε λουλούδια θέλει ο που…ς μας" βρήκαμε και τα κατουρημένα τ’ απλυτα τα παραπεταμένα!!!

(μια δημιουργική ριπροντουξιόν σε φωτό από το νετ)

όταν τα βαφτιστήρια μεγαλώνουν … λίγο, όχι πολύ, αλλά να είναι σε μια ηλίκια που ούτε κλαπατσίμπανο μπορείς να τους πάρεις, ούτε και να κάνεις τον πάπιο με κάνα πενηντάρικο κι όξω απ’ την πόρτα

Ιδού λοιπόν μια λαμπρή ιδέα δώρου, που είναι εκπαιδευτικό (αν και δεν είναι φίσερ-πράις)