… καλή παρτίδα
για γερά νεύρα

Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένος και πολύ φοβισμένος από τα αποτελέσματα της κάλπης

Είμαι φοβισμένος από τα ναζιστικά όντα που μπήκαν στη βουλή και θα χαίρουν ασυλίας και άλλων προνομίων για να καλύπτουν τις παρανομίες τους.
Ο φόβος μου όμως γίνεται δύναμη.
Δεν θα αφήσουμε αυτόν τον φόβο να κυριεύσει τις ζωές μας.

Είμαι ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα των εκλογών γιατί κανείς δεν με είχε πείσει ότι ο κατήφορος της ζωής μας, που είχε ξεκινήσει από την καστελορίζικη δήλωση του γιου της Μαργαρώς της, θα τελειώνε κάπου.
Τώρα ο πιο βλαξ έλληνας πολιτικός τόλμησε να δώσει συνέντευξη και να πει ότι η πατρίδα του έγινε πειραματόζωο του διεθνους οικονομικού παράγοντα. Όταν το υποστηρίζαμε αυτό καποιοι – όχι τόσο δυνατά απ' ό,τι φάνηκε – πρίν από δύο χρόνια "μας έλεγαν"  προδότες, ανίδεους κλπ.
Και τώρα αντί να του φορέσουμε έναν κουβά σκατά στο κεφάλι να βρωμίσει μέχρι τον ακούμε όπως τους άλλους απελθόντες ενόχους για την χαμένη μας ζωής…

Κανείς τους, δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την απόφαση των πολιτών που ψήφισαν. Ούτε οι κερδισμένοι, αλλά ούτε και οι χαμένοι.
Το πιο απίστευτο είναι ότι οι χαμένοι της ιστορίας είναι  τόσο σαστισμένοι που ο Τσίπρας και η παρέα του παραμένουν σταθεροί σε ό,τι έλεγαν πριν.

Κοίτα μια σύμπτωση: οι ψηφόροι που προτίμησαν Τσίπρα είναι όσοι και οι άνεργοι. Το βέβαιο είναι ότι οι άνεργοι θα αυξηθούν. Και ουδείς δείχνει να ασχολείται σοβαρά με αυτό.
Ο μπαμπάς ενός συμμαθητή του γιου μου, τα μεσημέρια που περιμένουμε να σχολάσει το ολοήμερο είναι με το κεφάλι σκυφτό όσο κουβεντιάζουμε: άσε Γιάννη, ένα μεροκάματο αυτή τη βδομάδα. Γελάει και φωτίζει το πρόσωπό του όταν βγαίνουν τα παιδιά, αλλά μου το έχει πει: θα τα μαζέψω να φύγω. Θα επιστρέψω στην Αλβανία. Θα πουλήσω το σπίτι μου, και θα φύγω. Τι να του πω; Δεν περιμένει κάτι, αλλά θέλει να το μοιραστεί.
Μαθαίνουμε να μοιραζόμαστε την κατήφεια, την καταθλιψη, τη φτώχεια.
Αυτή η διαδικασία μας κάνει λιγο πιο "πλούσιους"  αλλά αυτά  τα "εσωτερικά" μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν σου κόβουν το μισθό, ή σε απολύουν.

Αισθάνομαι χωρίς μια φωλιά, χωρίς ένα καταφύγιο. Ανοιχτός από παντού. Κάτι θα γεννηθεί από όλα αυτά που συμβαίνουν.

Ελπίζω να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε εμείς, να τα απολαύσουμε, να τα πολεμήσουμε, να σκοτωθούμε για ό,τι μπορεί να κάνει καλύτερο το αύριο της ζωής των παιδιών μας.

Ελπίζω να καταλάβουμε, με πρώτο τον εαυτό μου, τι είναι αυτό που μας φοβίζει και μας κάνει διστακτικούς.

Είναι βέβαιο ότι ο φόβος είναι πιο αδύναμος από μας … αλλά έχει καλύτερα PR (πάμπλικ ριλέισονς)

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλοκίτισσες

Tweet

Πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων ασελγούν χρόνια στις πλάτες του πατέρα μου, τώρα και στις δικές μου. Και ξέρεις είμαι πολύ δημοκράτης, αλλά βλέποντας ότι κινδυνεύουν και τα παιδιά μου μπορώ να δαγκώσω και κανένα λαρύγγι.

Είμαι πολύ κοντά σ' αυτό.

Ξερνάω που βλέπω τη λύσσα τους για να διατηρηθούν στην εξουσία. Λένε τόσα χρόνια ότι το κάνουν για μας. Σκατά! Το κάνουν για την πάρτη τους! Για να τρώνε τα λεφτά μας, να σκοτώνουν τη δημιουργικότητα, να αφήνουν τη σούπα να μην κουνιέται, να βαλτώνει, για να επιπλέουν.

Τόσα χρόνια δεν αντιδρούσαμε, γιατί … Είχαμε πάντα καλές δικαιολογίες.

Τώρα που χάνουμε τα πάντα, τα αυτονόητα και μας βάζουν και στο τριπάκι να πιστέψουμε ότι φταίμε κιόλας … οι πολιτικοί και κάποιοι πληρωμένοι συνάδελφοί μου (πάλι δεν εχω αποδείξεις για το πληρωμένοι). Και το κάνουν με όλη τους τη δύναμη, τώρα που αυτοί μπορούν να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις, αλλά οι νόμοι που έφτιαξαν γράφουν "ακατάλληλο" για εμάς, τους … αδύναμους – ανήλικους, που τόσα χρόνια δε μιλάγαμε και τους αφήσαμε να πιστέψουν ότι τους ανέχομαστε.

Χαίρομαι όταν διαβλέπω στα μάτια τους τον τρόμο ότι μπορεί να χάσουν κάτι από την επίπλαστη εξουσία που τους έδινε η ανοχή μας.

Ελπίζω να παραμείνει ο φόβος στο βλέμμα τους.  Εύχομαι να επαληθευτούν οι φόβοι τους.

Κι εύχομαι ν' αρχίσουμε να μιλάμε.

Να τους ξεφωνίζουμε ατάκα κι επί τόπου. Να τρομάξουν, όπως όταν χτυπάει το τηλέφωνο κι εσύ δεν έχεις πληρώσει μια δόση και δεν ξέρεις να το σηκώσεις ν' ακούσεις τις απειλές  ή να σφίξεις το στομάχι σου και να υποστείς το επίμονο κουδούνισμα.

Είδα αυτή τη φωτογραφία στο δικτυο.

Ο καθηγητής, σωτήρας,

που δέχεται να του φιλήσει το χέρι ένας παππούς.

Είδες πώς η εξουσία σκοτώνει ό,τι καλό μπορεί να έχει κάποιος μέσα του;

(Γιατί υποθέτω ότι "ουδείς εκών κακός", ή μήπως παραμένω μαλακισμένα καλοπροαίρετος?)

Tweet

Βλέπω τον Μπρέιβικ να χαιρετά ναζιστικά, και να μειδιά όταν ακούει τα ονόματα των 77 ψυχών που πήρε και τρελαίνομαι. 

Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. 

Θυμάμαι την εκπομπή του Δανέζη, στο Μέγκα,  με τους επιζώντες της οργής του ναζί της Νορβηγίας, πώς περιέγραφαν την μανία του, πώς εκτελούσε τα θύματά του, πώς έδινε – όπου μπορούσε – τη χαριστική βολή. 

Θυμάμαι τη φρίκη που αισθάνθηκα το καλοκαίρι όταν έγινε το περιστατικό, είχα το παιδί μου αγκαλιά.

Θυμάμαι πόσο κάθετα κατά της θανατικής ποινής ήμουν μερικά χρόνια πριν. 

Θυμάμαι και τα επιχειρήματα που έλεγα  και που – κακά τα ψέματα –  τα πιστεύω και τώρα.

Τα πιστεύω… αλλά όταν ακούω τα παιδιά μου να παίζουν και να ξεφωνίζουν στο μέσα δωμάτιο δεν μπορώ να τα υπερασπιστώ στους πατεράδες των παιδιών που καθάρισε το κάθαρμα αυτό. 

Ιδέες αλά καρτ? 

Ναι το καταλαβαίνω, δεν είναι σωστό, αλλά έτσι αισθάνομαι. 

Είμαι κι εγώ ναζί, που δε θα με ενοχλήσει καθόλου αν κάποιος, ακόμη και η δικαιοσύνη, δολοφονήσει τον Μπρέιβικ; 

Ίσως. 

Σίγουρα είμαι πιο συντηρητικός όσο μεγαλώνω. 

Ή μήπως δεν ήμουν τόσο προοδευτικός όσο νόμιζα όταν ήμουν νεώτερος; 

Δεν ντρέπομαι να το πω: η δημοκρατία παραείναι large με τα τέρατα.  Και ναι, θα καθάριζα όποιον έκανε κακό στα παιδιά μου. Δε θα με ενδιέφερε καθόλου να σωφρονιστεί. Θα ήθελα να τιμωρηθεί και να υποφέρει. 

Είμαι κακός; Είμαι φασίστας; Είμαι συντηρητικός; Είμαι μαλάκας; 

Ό,τι και αν πιστεύει κανείς ότι είμαι, όσο βλέπω αυτό χαμογελαστό πρόσωπο να φτύνει κατάφατσα τόσους συφοριασμένους πατεράδες, αυτό αισθάνομαι, κι ό,τι θέλει ας είμαι.

Tweet

“Hazy Moon”, τιτλοφορείται το τρίτο προσωπικό album του Simon Bloom και πρώτο, που εκδίδεται από την εταιρεία “Restless Wind”. Μέσα στα τρία χρόνια, που μεσολάβησαν από την προηγούμενη κυκλοφορία του “Hollow Butterfly”, συντελέστηκε αξιοθαύμαστη αλλαγή στο ύφος του ήχου και όχι μόνο, με τα ίδια αξιόλογα αποτελέσματα.

Εννέα κομμάτια υπό το «αχνό» φως του φεγγαριού, που δίνει διαστάσεις στις αναμνήσεις, αφού όλο το album είναι αφιερωμένο σε αυτούς που έχουν χαθεί. Το μουσικό ταξίδι ξεκινά με το ομώνυμο “Hazy Moon”, που λειτουργεί ως intro, αφού δεν έχει φωνητικά και σε προϊδεάζει για την ατμόσφαιρα του υπόλοιπου έργου. Ο ήχος κινείται από new hippy στοιχεία με ψυχεδελικές κιθάρες, μέχρι funky, smooth ρυθμούς και από «Υπνωτικά blues», σε folk-reggae κομμάτια. Οι στίχοι διαποτίζονται από το αίσθημα της απώλειας, τη νοσταλγία της μνήμης, που κρατάει ζωντανά μέσα μας, λόγια, ανθρώπους, στιγμές.

Τα ιριδίζοντα χρώματα του artwork και των φωτογραφιών, οι ανθρώπινες σκιές, τα νερά, που λαμπυρίζουν στο ηλιοβασίλεμα, σε προδιαθέτουν για το 70’s κλίμα, τη moody ατμόσφαιρα του “Gone away”. Το μπάσο και τα synth στο “Wanna be free” συνθέτουν τη μουσική από film noir, και οι ηλεκτρικές κιθάρες του “Hope Shop” το αναδεικνύουν στο πιο ρυθμικό κομμάτι του album, όπως και το θέρεμιν του “lost” στο πιο στοιχειωμένο κομμάτι του album.

Υποσχόμενη δουλειά, που σε προκαλεί να την ανακαλύψεις σιγά σιγά, μετά από πολλές ακροάσεις, δίνοντας σου κάθε φορά και ένα νέο στοιχείο.

Το “Hazy Moon” θα κυκλοφορήσει επίσημα την Τετάρτη 4 Απριλίου 2012 από την Restless Wind. Μπορείτε να το βρείτε σε επιλεγμένα καταστήματα και στην ιστοσελίδα www.restlesswind.com.

Πραγματικά λυπάμαι που διάφοροι έλληνες μουσικάρες και συγκροτήματα είναι εγκλωβισμένοι στη χώρα που τα ραδιοφωνα (καλά μη γενικεύουμε) διευθύνονται από νούμερα που δεν καταλαβαίνουν  τίποτα παρά μόνο την προσωπική τους μαλακία που περιορίζεται σε 100-200 PlaylisT-οκόμματα, και pr του εσχίστου είδους ή που τα παίρνουν προκείμενου να παίξουν νέες μουσικές!
 

Tweet

Τώρα θα καθυστερήσουμε ακόμη περισσότερο, ο Μάριος είναι στο νοσοκομείο μετά το άγριο ξυλοδαρμό από μπατσόνια του σερίφη Χρυσοχοϊδη, που είχαν φάει στη μάπα τον "μαχαίρι στο κόκκαλο" Παπουτσή, και άλλες τεράστιες πολιτικές μουτσούνες πιο πριν.

Εγχειρίζεται.

Ευχομαστε όλοι περαστικά στο Μάριο, και περαστικά σε όλους μας. Κάποια στιγμή όλοι θα βρεθουμε αντιμέτωποι με τη βία.

Η Βία δεν είναι πάντα ένα γκλομπ ενός πύρκαυλου Ματατζή, η ΒΙΑ είναι – το συχνότερο πια – φτιασιδωμένη, με PHD, με ωραίους τρόπους και χαμογελαστές εκφράσεις.
Η ΒΙΑ όμως είναι πάντα ΒΙΑ και εν τέλει γεννάει ΒΙΑ. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ή πληρώνεται πολύ καλά για δείχνει ότι δεν το καταλαβαίνει και να κοιμίζει τους ακροατές του ή έχει περάσει βαριά ασθένεια με πολλές παρενέργειες στα παιδικά του χρόνια.

Και η φτώχεια γεννάει ΒΙΑ.

Άλλο βάζω πλάτη – αφού δεν μπορώ να κάνω αλλιώς – άλλο στήνω κώλο. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί πλέον το ζητάνε, δηλαδή το απαιτούν με τον ίδιο τρόπο.
Επίσης είναι διαφορετικό να περιγράφεις τι θα φέρει το μνημόνιο του ΓΑΠ, του Μπένι, του Σαμαρά (πρέπει να του βρούμε κι αυτουνού ένα χαριτωμένο υποκοριστικό) και διαφορετικό να το βλέπεις με το όνομά σου και τον κενό χώρο στο κάτω μέρος για να το υπογράψεις.
Μπιλίβ μι! Χιουουουτζ διαφορά.
Στα δύσκολα κρινόμαστε όλοι, και μόνο αν καταλάβουμε ότι ΟΛΟΙ μαζί κάτι μπορούμε, όχι πολλά μη νομίζετε, αλλά κάτι – κι όχι ο καθένας για τον κώλο του (όπως ελληνικαμάντ κάνουμε τόοοοοσα χρόνια),  ε, τότε κάτι μπορεί να γενεί.

Η αυτοκτονία του 77χρονου είναι μια συγκλονιστική κουκίδα σε ένα παζλ δεκάδων (μπορεί και εκατοντάδων) αυτοκτονιών που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε  όλη την ελλάδα λόγω χρεών, τοκογλύφων.
Τα όρνια πάντα βρίσκουν ένα πτώμα για να ασελγήσουν. Αν είναι στο κέντρο της Αθήνας τα όρνεα είναι περισσότερα, στην έδρα τους, καταλαβαίνεις!
 

Καλό σαββατοκύριακο, Λάζαροι και Λαζαρίτσες, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.

Φτάνει η ώρα, της ανάστασης, δηλαδή η ώρα που ο καθένας θα κληθεί να διαλέξει στρατόπεδα, να πάρει αποφάσεις, να αποφασίσει επίσης πού θα κοιτάει η κάνη αν τραβήξει τη σκανδάλη.

Το ίδιο και η Γερμανία που ανακάλυψε ότι μπορεί να βοηθήσει και στο θέμα φύλαξης των συνόρων μας, αφού εμείς άχρηστοι και πένητες αφήνουμε τα σύνορά μας, που είναι και σύνορα της ευρώπης, αφύλαχτα και μπαίνουν μέσα οι άπλυτοι οι μετανάστες που μαζί με την αριστερά είναι οι υπαίτιοι όλων των κακών που ζούμε.

Γενικώς ανησυχούμε ως πολιτικοί, ως δημοσιογράφοι, ως βουλευτές (για το αν θα εκλεγούμε …), ως πατεράδες για τα παιδιά μας, ως φορολογούμενοι, ως εργαζόμενοι, ως απολυμένοι.

Η ανησυχία του καθενός είναι διαφορετική, διαφορετικής έντασης και διαφορετικής προέλευσης.
Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Μέσα στην τσέπη του καθεμιανού (που έλεγε κι η γιαγιά  μου η Πολυξένη) έχει μπει ένας βιαστής και λες κι είναι βιαγκρωμένος γαμεί μέχρι εξαντλήσεως. Προφανώς εξαντλείται και ο έσχατος τροϊκανισμένος από την ικανοποίηση του γαμείν των αδυνάτων.

Έτσι λοιπόν μόλις εξαφανιστούν οι μετανάστες, οι άπλυτοι, και λοιπά, μόλις η αριστερά σταματήσει να κουνάει την κρέμα εκεί που πάει να πήξει, μόλις οι μαθητές σταματήσουν να μουτζώνουν στις παρελάσεις και μόλις οι πολιτικοί θα μπορούν να κυκλοφορούν στους διαδρόμους του Ιδρύματος που σιάχνουν χωρίς να φοβούνται ότι κάποιον δεν θα τον έχει πιάσει το οικονομικό προζάκ που μας ποτίζουν να τους αντιμιλήσει … ε, τότε όλα θα είναι και πάλι μια χαρά.

Λυπάμαι γιατί δεν κατάλαβε κανείς τίποτα. Αλλά όταν αυτό που για το δικό σου κεφάλι είναι οβίδα και γι' αυτούς είναι βρεγμένο χαρτάκι που πετάγαμε μέσα από το άδειο μπικ στον αυχένα της συμμαθήτριας που γουστάραμε … τι να περιμένεις.
Η μόνη τους ανησυχία είναι πόσοι από αυτούς θα μπουν στη Βουλή, και πόσοι από αυτούς επίσης θα έχουν μικρόφωνο για να κάνουν προπαγάνδα.
(γιατί είναι αυτοί που έχουν άλλη γνώμη από μένα και δεν μπορώ παρά να τη σεβαστώ, αλλά υπάρχουν και αυτοί που κάνουν προπαγάνδα και είναι οι πιο θρασείς και βγάζουν αφρούς όταν μιλάνε και τολμήσει κάποιος να διαφωνίσει μαζί τους). Πόσοι θα μπορέσουν να συνεχίσουν να ασελγούν εις βάρος του κράτούς, πόσοι θα τη βγάλουν καθαροί εις βάρος των υπολλοίπων.

Πόσοι και τόσοι  … εις βάρος μας, κι όχι για τόσο-όσο, αλλά όσο περισσότερο (τους αφήνουμε φιναλμαντ!)

Η μόνη μου ελπίδα είναι να μην ξεχάσουμε.

Όσοι τυχεροί καταβρέξαμε με ιδρώτα τα σανίδια του «Ρόδον Club», αυτά που αποτελούσαν την ιστορική σκηνή του μα και τα άλλα που δοκιμάζονταν από τα χοροπηδητά μας ως (ξέφρενο) κοινό, δεν χρειαζόμαστε  γραπτή πρόσκληση για να δώσουμε το παρών σε τούτο το εικαστικό αφιέρωμα!

Για όλους εμάς λοιπόν μα και για τους υπόλοιπους που δυστυχώς δεν πρόλαβαν να δουν τα τεκταινόμενα στα δεκαοκτώ χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του χώρου στα συναυλιακά δρώμενα της Αθήνας, το I.P.P.O Bar στήνει μια Φωτογραφική Έκθεση / Αφιέρωμα που θα διαρκέσει από τις 22 Μαρτίου έως και τις 21 Απριλίου και φιλοξενεί «ακινητοποιημένες καλλιτεχνικές στιγμές» του συναδέλφου Ιπποκράτη Ναυρίδη.
Στους τοίχους του φωτογραφικού στεκιού κρεμασμένες, τεράστιες φυσιογνωμίες της εποποιίας του Rock ‘n’ Roll και όχι μόνο: από τον Peter Hamill και τους Motorhead έως τις Τρύπες και τον Omar Faruk Tekbilek, εικόνες που θα δώσουν στους εκάστοτε μουσικούς επιμελητές (βλέπε DJs) την ευκαιρία να δημιουργήσουν ανάλογες οπτικοακουστικές αναδρομές στις 1.728 βραδιές ευδαιμονίας.
Τα εγκαίνια της έκθεσης έχουν οριστεί για την πρώτη βραδιά της έκθεσης, στις 20:00.

Χρήστος Κισατζεκιάν
i.p.po bar
θήσεως 11 σύνταγμα
τ.2110054715

opening hours
Monday closed
Ολες τις υπόλοιπες μέρες
17.30 με 01.30  

τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο μπίζι και πολυάσχο…λοι