Posts Tagged ‘βιβλίο’

At your Own Risk – Επεισόδιο 23, Παρασκευή 8-4-2016

Sunday, April 10th, 2016

Μια εκπομπή μμμούρλια! 

Ακου, να δεις ποια θεωρώ "μπουμπουκιασμένα" τραγούδια, που ταιριάζουν με το άρωμα από τις Νεραντζιές (που γλύτωσαν από τον Κακλαμάνη), νέες κυκλοφοριές, αγαπημένα κολλήματα. 

Στην εκπομπή μιλησα επίσης για το βιβλίο του ψυχαναλυτή – φιλόσοφου Σλαβόι Ζίζεκ "Προβλήματα στον Παραδεισο, Ο Κομμουνισμός με το τέλος της Ιστορίας (Μεταίχμιο), και κληρωσα ένα αντίτυπο. 

Ευτυχώς έχουμε τη μουσική, που δε μας προδίδει ποτέ! (όπως και οι αληθινοί φίλοι!!!)

Καλή ακρόαση τρολάκια!

Share on Facebook

“Φόνος Πέντε Αστέρων” της Έλενας Ακρίτα

Thursday, November 5th, 2015

     Οδηγείς το αυτοκίνητο, δίπλα σου ένα αγαπημένο πρόσωπο, μιλάτε χαλαρά, όλα είναι ήρεμα και ξαφνικά … Μπαμ. Ένας αφηρημένος οδηγός πέφτει πάνω σας. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι είστε καλά, και ο αφηρημένος, στο κέντρο του σώματος σου, στο διάφραγμα αισθάνεσαι κάτι να καίει, να αδειάζει και να κατεβαίνει μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών σου. Αυτό λογάω εγώ ως αγωνία!


     Ε, έτσι ακριβώς αισθάνθηκα όσο προχωρούσα την ανάγνωση στη «Φόνος Πέντε Αστέρων», το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.


Η Ακρίτα, μαστόρισσα του λόγου χρόνια τώρα με όσες περγαμηνές χρειάζεται υπογεγραμμένες από τους χιλιάδες αναγνώστες της, οργανώνει ένα έγκλημα που δεν είναι τέλειο όχι γιατί δεν μπορεί να το καταφέρει, αλλά γιατί «δεν υπάρχει το τέλειο έγκλημα».


Μια γραφή ντελικάτη, κοσμοπολίτικη χωρίς να είναι σνομπ, και πάντα με το Ακριτέικο χιούμορ όταν χρειάζεται να «σκοτώσει» με τις λέξεις, αφήνοντας τον δολοφόνο να σχεδιάσει τη διαφυγή του!


Το περιβάλλον είναι αυτό που ξέρει ο χρήστης των social media, μιας Ελλάδας αντιθέσεων, ημιμαθών, αμαθών αλλά και φωτεινών εξαιρέσεων. Δε λείπουν οι πινελιές για τον μαγικό κόσμο των media – πώς θα μπορούσε άλλωστε, για την Ακρίτα μιλάμε ίσως την καλύτερη πένα και σίγουρα ένα από τα «φώτα πορείας» στον σκοτεινό δρόμο της ιδιωτικής τηλεόρασης και του mediaκού μπαμ των τελευταίων ετών – πράγμα που ως δημοσιογράφου με έκανε ακόμη πιο συνένοχο  ως αναγνώστη!

Δεν πρόκειται φυσικά να σου πω υπόθεση ούτε να αφήσω υπόνοιες.
Ο «Φόνος Πέντε Αστέρων» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που πρέπει να διαβάσει κάθε λάτρης αυτού του είδους αλλά και η μαμά του! Όχι γιατί σε λίγο (αν δεν είναι ήδη) θα γίνει best seller, ευπώλητο … αλλά γιατί αξίζει λίγη αδραναλίνη για όλους τους αναγνώστες!

Σαράντα – πενήντα σελίδες πριν κλείσω το βιβλίο μου μιλούσε η γυναίκα μου και δεν άκουγα! Από τα δωμάτια των παιδιών ακουγόταν ησυχία, φωτιά δε μύριζε, άρα δεν υπήρχε λόγος να αφήσω αυτόν τον καταιγισμό που χτιζόταν σελίδα-σελίδα και έφτανε σε μια μοναδικής αισθητικής ψυχολογικού θρίλερ κορύφωση!

Την άλλη μέρα το πρωί, μίλησα με την Έλενα Ακρίτα, ηλεκτρονικώς κι έχω την άδεια της να σου μεταφέρω ένα κομμάτι αυτού του διαλόγου:


Γ.Κ. Καλημέρα, τέλειωσα το βιβλίο! Το μόνο που εύχομαι είναι να έχεις αρχίσει το επόμενο αστυνομικό σου (με μια ελπίδα η Ελσινόρη να είναι παρούσα…)! Τέτοια αγωνία, ούτε ταινία να έβλεπα!
 

Ε.Α. Σε ευχαριστώ το έγραψα με μεγάλη αγωνία. ΚΑΙ ανασφάλεια. Κι όπως ίσως κατάλαβες τώρα που το τελείωσες, άρχισα…από το τέλος και ξεδίπλωσα το κουβάρι ανάποδα. Κι εγώ αγαπώ Ελσινόρη, μου θυμίζει λίγο τον εαυτό μου στην ηλικία μου.

Καλή σας ανάγνωση!

(στη φωτογραφία βλέπετε πώς ο εκδοτικός οίκος Διόπτρα μας έστειλε το βιβλίο: ένα κουτί με πειστήρια εγκλήματος, μέσα σε σακουλάκια, ένα λευκό τριαντάφυλλο «πολικός αστέρας» το αγαπημένο του λαμπερού θύματος)

 

Share on Facebook

At Your Own Risk επεισόδιο 5ο, παρέα με τον Μάγειρα- Ταξιδευτή Βασίλη Καλλίδη

Wednesday, November 4th, 2015

Η εκπομπή ξεκίνησε με πολύ όρεξη! Με τέτοιον καλεσμένο, πώς αλλιώς αλλωστε θα μπορούσε να αρχίσει! 
Ο φίλος μου Βασίλης Καλλίδης και το καινούριο του βιβλίο "Αθενς Σπεσιάλ 2" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παττάκη ήρθε στο στούντιο του TrollRadio και αρχίσαμε μια κουβέντα που …μας τρέχανε τα σάλια! 
Ακούστε μας! 
Καλή ακρόαση

 

Kafatos – Kallidis on TrollRadio.gr 30-1-2015 by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

Soloup: Αϊβαλί, ένα βιβλίο ιστορίας αλλά …αλλιώς

Monday, December 22nd, 2014

Όταν το πρωτοάνοιξα κι όσο το διάβαζα η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο του Soloup, ήταν μια γλυκιά πίκρα!
Η ιστορία, μεγάλη κυρία ιδότροπη, παρεξηγημένη και παρεξηγίσιμη,  που λέει τα δικά της αλλά ποιος έχει τ' αυτιά να τα ακούσει …!!!

Ο καλλιτέχνης γράφει τη δική του ιστορία για την "ιστορία" που πάνω-κάτω ξέρουμε.
Με σκίτσα σπαραχτικά όπως ο σπαραγμός που ακουγόταν σ' εκείνα τα μέρη της ανατολής!

 

Το Αϊβαλί του Soloup είναι ένα απολαυστικό ταξίδι!
Πριν το ξεφυλλίστε, μπορείτε να ακούστε την κουβέντα που είχαμε με τον καλλιτέχνη στην εκπομπή At your own Risk στον amagiradio

 

Ο Soloup μιλάει στην εκπομπή At your own risk για το βιβλίο του “Aϊβαλί” by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

Με μολύβι Φάμπερ, νούμερο 2, της Άλκης Ζέη

Saturday, November 23rd, 2013

                Και μόνο ο τίτλος σε ταξιδεύει. Την εποχή που τα δάχτυλα σου ακουμπάνε πιο πολύ κι από σάρκα, ένα πληκτρολόγιο ή την σούπερ ντούπερ οθόνη του έξυπνου κινητού σου, ο τίτλος της αυτοβιογραφίας της σπουδαίας κυρίας της λογοτεχνίας, Άλκης Ζέη, είναι ταξίδι. Την εποχή που το μαλακό φάμπερ ήταν το μέσο για να δούμε στο χαρτί τι γράμματα μαθαίναμε. Και μετά, κάποια σχεδιάκια, και στα ξύσματα από την ξύστρα με τις ρόγες των δαχτύλων φτιάχναν τις σκιές …

               Με αυτό το μολύβι η νεαρή Άλκη άρχισε να σκαρώνει τις ιστορίες της, πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι. Παραδέχεται ότι όλα άρχισαν από τις ερωτικές επιστολές που έγραφε, αυτή παιδάκι, για τις αγράμματες κοπέλες που είχαν στη δούλεψή τους  οι αστοί των Αθηνών. Κι ευτυχώς. Αυτές οι επιστολές εξελίχθηκαν τόσο πολύ καλά για μας, τότε παιδιά, αλλά και για τα δικά μας παιδιά, σήμερα!

Η λογοτεχνία της Άλκης Ζέη έχει μέσα της κάτι το … δεν ξέρω πώς να στο πω με λόγια, θα στο πω με ένα παιδικό παιχνίδι: παίρνω αμπάριζα και βγαίνω

             Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, δεν ζήλεψα τη συγγραφέα που ως παιδί, ως κοπέλα και ως έφηβη έζησε τις μεγάλες στιγμές της σύχρονης ιστορίας μας, αυτής που δε μας μαθαίνει κανείς, και κανείς δε μας μαθαίνει ούτε καν να την αναζητούμε να τη μάθουμε – και με δικές μας ευθύνες.


Το κυρίαρχο συναίσθημα διαβάζοντας το βιβλίο και μπαίνοντας έτσι κι εγώ μέσα στις παρέες της Αθήνας, είναι ότι η κυρία Ζέη είχε την τιμή και τη χαρά να περιστοιχίζεται από τα πιο λαμπρά μυαλά του ελληνικού πολιτισμού και ως μία από αυτά να συμμετέχει ισότιμα σε ένα δούναι και λαβείν πνευματικής εγρήγορσης.
Όχι, αυτό δεν είναι το συναίσθημα. Αυτό που μόλις διατύπωσα στην προηγούμενη παραγραφο ειναι τα δεδομένα. Το συναίσθημα θα στο πω τώρα: ζήλεια, και απογοήτευση.
Δε θέλω να πω ονόματα, αλλά δες, ποιοι είναι σήμερα στις προβεβλημένες παρέες πνευματικών ανρθώπων και τι σχέση μπορεί να έχει το έργο τους με εκείνα τα μυαλά που μας έμαθαν να σκεφτόμαστε αλλά και να αισθανόμαστε.


           Ναι, ρούφηξα το βιβλίο της κυρίας Ζέη και με έπιασε μια βαθιά απογοήτευση.


Από την άλλη πρέπει να σου πω ότι μαγεύτηκα που "περπάτησα" μαζί της σε μια Αθήνα που εμείς και οι πολιτικοί μας προσπάθησαν να θάψουν στο μπετόν και την αντιπαροχή.
          Ενα μυθιστόρημα δρόμου, ας μου επιτραπεί η κινηματογραφική έκφραση, είναι η αυτοβιογραφία της Άλκης Ζέη "Με μολύβι Φάμπερ νούμερο δύο" από το Μεταίχμιο.
Οι φρενήρεις ρυθμοί  μιας νιότης που κρατάει ακόμη μέσα της η συγγραφέας, παρασύρουν τον αναγνώστη στην περιπέτεια της ζωής της σε μια Αθήνα που μόνο ανέφελη δεν ήταν, αν σκεφτείς ότι μας περιγράφει την κατοχή και τον εμφύλιο.

             Τέλειωσα το βιβλίο, το έκλεισα και αμέσως η εικόνα ενός πιτσιρικιού που ξύνει το μολύβι του και λερώνεται κι αρχίζει το γράψιμο στο τραπέζι της κουζίνας κάτω από το άγρυπνο βλέμμα μιας μάνας μου ήρθε στο μυαλό.
Και μετά μια τρελλή διάθεση για σουλάτσο στην Αθήνα. Σίγουρος ότι δε θα πετύχω ούτε τον Γκάτσο, ούτε τον Χατζηδάκι, ούτε τη Ζωρζ Σαρρή, ούτε τον Ελύτη, αλλά βαθιά πεπεισμένος ότι όσο κι αν η η πόλη έχει αλωθεί, θα αισθανθώ την αύρα τους.


Και μόνο γι' αυτό της το βιβλίο θα ήταν αρκετό για ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην κυρία Άλκη Ζέη.
Ευτυχώς είχε πολλά μολύβια, και έτσι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ευχαριστήσω τη συγγραφέα των αναμνήσεών μου!
Καλή σας ανάγνωση!

Share on Facebook

Ο Ζωγράφος του Μπελογιάννη, του Νίκου Δαββέτα

Tuesday, November 19th, 2013

          

           Αυτή η μικρή μαυρόασπρη, προφανώς, φωτογραφία, το χαμογελαστό πρόσωπο που κοιτούσε το θάνατο με το ίδιο βλέμμα που κοιτούσε τους πάντες μέσα από το φακό του φωτογράφου, ήταν η αφορμή για το περίφημο σκίτσο του Πάμπλο Πικάσο "Μπελογιάννης, ο άντρας με το λουλούδι"

          Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο είναι πιο γνωστός για μας ο, αγνωστος εν τέλει, Μπελογιάννης.
Το ίδιο άγνωστος για τους περισσότερους από εμάς, όπως άγνωστη παραμένη η ιστορία μας.
            Ακόμη κι αυτή που μας κάνει περφήφανους τάχα, κάνει κάποιους να εγκληματούν στο όνομά της, πιστεύω ότι παραμένει άγνωστη σε πολλά σημεία της. Και δεν  αναφέρομαι μόνο στις "πτυχές" τις αποχρώσεις. Μιλάω για την γενικότερη αγραμματοσύνη περί ιστορίας.
Έτσι όπως μας τη δίδασκαν, και όπως τη διδάσκουν στα παιδιά μας.

Νομίζω ότι πιο πολλά ξέρουμε για τις απόψεις περί την ιστορία όσων ασέλγησαν στο κορμί της, παρά τα ίδια τα γεονότα.

            Η μεγάλη επιτυχία του βιβλίου του Νίκου Δαββέτα  "Ο Ζωγράφος του Μπελογιάννη" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο είναι το γεγονός ότι αποτελεί αφορμή να ανατρέξουμε στην Ιστορία. Την ιστορία μας.
Είτε πρόκεται για ένα απλό "γκουγκλάρισμα" είτε για μια επίσκεψη σε ένα βιβλιοπωλείο, η αφορμή δίνεται. Στο χέρι, τη διάθεση και το χρόνο του καθενός είναι να την πιάσει!

                      Το βιβλίο του Νίκου Δαββετα είναι ένα νουάρ μυθιστόρημα με όλη τη μαεστρία του απαιτητικού είδους: ήρωες, τοποθεσίες, ατμόσφαιρα, αγωνία, κυνήγητο, κορύφωση, φινάλε.
Τα προσχέδια του Πικάσο για τον Μπελογιάννη, που έγιναν φέιγ-βολαν στην Ευρώπη στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για να αποτραπεί η εκτέλεση του κομμουνιστή πολιτικού, ήταν η αίτια για τη δολοφονία του ιδιοκτήτη τους; Ήταν πλαστά;
Να, από εκεί ξεκινάει ο συγγραφέας την πλοκή του για να μας δώσει τελικά ένα πολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.


          Είχα τη χαρά να σου γνωρίσω τον Δαββέτα, με αφορμή το προηγούμενό του βιβλίο, την "Εβραία Νύφη. Τότε με είχε υποδεχθεί στο σπίτι του στην Καλλιθέα και κάναμε και ένα βίντεο (κάνε κλικ εδω να το δεις) – και πάλι τον ευχαριστώ.


Σκοπός μου ήταν να ξανακάνουμε ένα βίντεο και για αυτό το βιβλίο. Και μάλιστα μου το έστειλε με το που κυκλοφόρησε στα τέλη της άνοιξης.

   Επειδή όμως ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό … και παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα αυτό    κυριάρχησε στα καλοκαιρινά μου  αναγνώσματα, είπα έστω και χωρίς το βίντεο να   σου πω τις σκέψεις μου αλλά και να  ευχαριστήσω τον συγγραφέα γιατί μας δίνει μια πολύ καλή ευκαιρία να πάμε και να ψάξουμε, να μάθουμε, να ρωτήσουμε.

 

Καλή ανάγνωση

Share on Facebook

“Η ΠΑΤΡΙΣ” …στη Στοά έβαλε Λουκέτο

Monday, November 18th, 2013

                Κοίτα πώς μερικές φορές η πόλη σε κοιτάει στα μάτια και σου μιλάει, σου βροντοφωνάζει.
                Η πόλη που συχνά τη λέω αφιλόξενη, έχει τον τρόπο να σε κάνει δικό της. Κατά δικό της.
Γι' αυτό λατρεύω την Αθήνα. Γι' αυτές τις κουβέντες που σου πετάει κατάμουτρα εκεί που κάνεις μια βόλτα για να περάσει η ώρα και να αρχίσει η παράσταση στη λυρική σκηνή που θες να πας τα παδιά σου.
Στην ίδια στοά που πέρναγες ως φοιτητής ψαχουλεύοντας δίσκους, βιβλία, εμπειρίες, τώρα μπαμπάς με τα παιδιά ροκανίζεις χρόνο.

Κι όμως ο χρόνος δεν είχε καμία ανάγκη από την αφεντιά μου να τον "ροκανίσει". Τα είχε κανονίσει όλα!

Τα μικρά μαγαζιά της στοάς Οπερας, με είσοδο από την Ακαδημίας και από την Ιπποκράτους, έχουν παραδοθεί στη λήθη.
Λουκέτο.
Και μέσα σκόνες, και στις τζαμαρίες κολλημένες αφίσες για θέατρο, χορό, εκδηλώσεις.
Λίγα αντέχουν.
Ο κόσμος μπαίνει μέσα για το σινεμά.
Όμως πια είμαστε όλοι βιαστικοί. Πού καιρός για χάζι, να δεις τι βιτρίνες, να αφουγκραστείς τα καινούρια βιβλία, ή τα παλιά που ξεθαψε ο ιδιοκτήτης και στα παρουσιάζει στη βιτρίνα του. Ή τα πιο πρόσφατα γραμματόσημα. Ποιος μαζεύει γραμματόσημα σήμερα;
Και τα cd της κλασικής μουσικής, που μεσοτοιχία με την όπερα – λυρική σκηνή – πάντα είχαν κάτι πουν στ' αυτιά.
Λεφτά δεν είχαμε και τότε να τα αποκτήσουμε, ή τουλάχιστον να αποκτήσουμε όλα όσα θέλαμε.
Ελπίζαμε όμως!
Σήμερα; Είστε σίγουροι ότι δεν κοιτάμε τις βιτρίνες με τα καλούδια του πολιτισμού γιατί απλώς δεν έχουμε λεφτά;
Είμαι σίγουρος ότι η απάντηση είναι: ΟΧΙ
Σήμερα λείπει η διάθεση.

Μη νομίσεις ότι όλα αυτά τα σκεφτόμουν όσο τα παιδιά μου τρέχανε στη στοά για να περάσει η ώρα και να πάμε στην όπερα.
Μπα, εκείνη την ώρα, τα κοίταγα και τα καμάρωνα. Σκεφτόμουν τα δικά μου νιάτα, και το μάτι μουμ έπεσε στο κλειστό τουριστικό πρακτορείο, που ανάθεμα κι αν είχα προσέξει τόσα χρόνια. Η Βίκη είδε την πινακίδα με τον υπότιτλο "Μετανάστευσις-Τουρισμός".
Ευτυχώς (ή δυστυχώς) το κινητό μας, έξυπνο σαν κι εμάς (τάχα μου) και προέκταση του χεριού μας, αμέσως βγήκε και …νάτη η φωτογραφία.

Αυτή η φωτογραφία γέννησε αυτό κείμενο

              Προφανώς και θα λεγόταν "Πατρίς" ένα τουριστικό γραφείο που σου εκπλήρωνε τα όνειρα για ένα καλύτερο αύριο ή για μια ανάπαυλα από την μίζερη καθημερινότητα σου αλλά θα ήταν πάντα εκεί να σε περιμένει, η "Πατρίς".  Εκείνα τα χρόνια!
"Εκείνα", όπως τα εννοείς εσύ που είσαι συνομηλίκος μου, παιδί της δεκαετίας του 70.
              Πριν από "εκείνα" τα χρόνια ο κόσμος έφευγε να κανει μια προκοπή και να επιστρέψει. Αλλά κι όσοι έμεναν εδώ, πρόσπαθούσαν να κάνουν  "μια προκοπή".
Και κάποιοι την έκαναν.


Δεν ήταν όλοι κλέφτες, απατεώνες, καταπατητές, ξετσιπωτοι. Υπήρχαν και τέτοιοι. Και οι τέτοιοι που υπήρχαν τελικώς "νίκησαν", αλλά ρε γαμώτο μου υπήρχαν και οι άλλοι. Αυτοί που πήγαιναν στο "Πατρίς" στη στοά, με τη λαχτάρα να φτιάξουν ένα αύριο καλύτερο.


Δεν έχει σημασία πότε έκλεισε το "Πατρίς"
Σημασία έχει ότι άνοιξε τόσες πόρτες για να ξεχυθούν όνειρα απλών ανθρώπων  και  καλυτερέψουν τον κόσμο.
Κι είναι ακόμη εκεί. Και γεννάει σκέψεις!


Υ.Γ. Ευτυχώς, ακόμη μπορώ να σκέφτομαι κι άλλα πράγματα εκτός της επιβίωσης.

Share on Facebook

“Πλανόδιοι Θεριστές”, το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου που είναι …λατινοαμερικάνα

Thursday, November 14th, 2013

… όχι δεν ζήλεψα τα ταλαντα "συναδέλφων δημοσιογράφων"  που αναζητούν χαμένες ταυτότητες, αλλά μετά το Τρένο των Νεφών η κυρία Φακίνου είναι πλέον δόνα Φακίνου στο δικό μου μυαλό.
       

         Ο τρόπος γραφής των ιστοριών της μου θυμίζει την εποχή που, νεότερος και άρα πιο ενθουσιώδης αναγνώστης και γενικώς πιο…, ρουφούσα τους συγγραφείς της νοτίου αμερικής που σου έβαζαν τα πιο απίθανα πράγματα μέσα στην αφήγηση, όμως ήταν τόσο φυσιολογικά για τον κόσμο που είχαν πλάσει που απλώς … σε ταξίδευαν – αν φυσικά τους το επέτρεπες ως αναγνώστης.
Εγώ το έκανα, με χάρα!

Γι' αυτό τη λέω λατινοαμερικάνα!

             Δηλώνω παραδομένος στη γραφή της για τον απλό απλούστατο λόγο ότι της επιτρέπω να με μεταφέρει όπου θέλει με τους ήρωές της και τα παθήματα τους, τα παθη και τις αγωνίες τους.


Όμως έχει τη χάρη και φυσικά την ικανότητα να μου αφήνει χώρο να βρίσκω κομμάτια από τις δικές μου αγωνίες, να ταιριάζω παζλ από τις δικές μου σκέψεις πλάι στα αντίστοιχα των ηρώων της κι έτσι να διαβάζω ένα βιβλίο και να αισθάνομαι, πολλές φορές, ότι ξεφυλλίζω εκείνο το ημερολόγιο που ποτέ δεν κάθισα να γράψω.
Κι ας έχω κρατήσει κι εγώ κάποιες σημειώσεις, όπως ένας από τους βασικούς ήρωες των Πλανόδιων Θεριστών.

 Η ηρωίδα έγκυος, η κατάρα, οι πλανόδιοι θεριστές, ο Βάιος, ο Σάββας, η Ρούλα, το παιδί, το δέντρο … δε θέλω να σου πω την υπόθεση, δεν με ενδιαφέρει να γίνω ενα είδος τρέιλερ … εντάξει τα λέει σε μια περίληψη στο οπισθόφυλλο (που διαβάζει αυτή τη στιγμή η κόρη μου Μαρίνα, που αναρωτιέται τι κάνω …). Μπορείς να δεις τι λέει ΕΔΩ στη σελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη.

 Με ενδιαφέρει να σου μεταφέρω ότι  άνθρωποι  (επίτηδες δε λέω οι "χαρακτήρες" γιατί μου φαίνεται θα είναι σαν να τους μειώνω) που φτιάχνει η δόνα Φακίνου, ο καθένας με τον τρόπο του μεταφέρει αγωνίες και συναισθήματα που σίγουρα, έστω και κατ' ελάχιστο έχουν απασχολήσει το μυαλό σου. Δεν είναι του χαρακτήρα μου, αλλά θα στοιχιμάτιζα.
Υπάρχει κανείς που δε θέλει να αγαπηθεί;
Α, έτσι μάλιστα! Βλέπεις! Στά ΄λεγα!

         Το βιβλίο Πλανόδιοι Θεριστές εκτός όλων των άλλων λογοτεχνικών αρετών του είναι κι ένα υπέροχο road movie. Αν το γύριζα ως ταινία θα επελέγα κι εγώ όπως η δόνα Φακίνου να μην ορίσω στο χάρτη τα μέρη της δράσης, αλλά να τα αφήσω να σχηματοποιηθόυν στο μυαλό του καθενός!
Είναι από αυτά τα φίλμ που εγώ τουλάχιστον θα ήθελα να έχω παίξει έστω και ως κομπάρσος!

 

Καλή ανάγνωση!
 

Share on Facebook

Κλειστόν λόγω Μελαγχολίας – σκέψεις με αφορμή ένα σημείωμα σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου

Thursday, May 30th, 2013

Κοίτα τη φωτογραφία

Είναι ένα βιβλιοπωλείο στη Ζωοδόχου Πηγής, ανεβαίνοντας, μετά τη διασταύρωση με τη Βαλτετσίου. 

Δεν το είχα δει, έχω και καιρό να περιδιαβώ στη γειτονιά. Περπατούσα με τη φίλη μου την Έλενα, κι ενώ εγώ κοντοστάθηκα κι είπα: α, καινούριο βιβλιοπωλείο κοίτα τι όμορφο … εκείνη είδε το σημείωμα και μου έκανε νόημα να το δω κι εγώ. 

Και το φωτογράφησα και το ανέβασα λίγες ώρες αργότερα στα κοινωνικά δίκτυα. Έβαλα και μια λεζάντα: Μόνο σε βιβλιοπωλείο των Εξαρχείων θα δεις τέτοιο σημείωμα σε κλειστό βιβλιοπωλείο. 

Τι ήθελα να πω; Τι εννοούσα; Τι εννοώ; 

Μα νομίζω το προφανές (κατά τη γνώμη μου , πάντα): στα Εξάρχεια η ευαισθησία υπάρχει, επικοινωνείται, και μοιράζεται. 

Αυτό, χωρίς να θέλω να κάνω αναλύσεις για την κρίση τα κλειστά μαγαζιά κλπ κλπ. 

Η ευαισθησία που χρειαζόμαστε, να έχουμε, να δώσουμε, να πάρουμε! Αυτή είναι η αίσθηση που μου δίνει αυτό το σημείωμα πάνω στην παλιά γραφομηχανή.

 

Δεν ξέρω ούτε λέω ότι  είμαι "εξαρχειώτης" όπως δεν ξέρω σε ποια ακριβώς γειτονιά "ανήκω". Όμως εκεί έχω κυκλοφορήσει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού μέρα ή νύχτα για κουβέντα, βόλτα, διασκέδαση ή για όλα αυτά μαζί. Έχω χαβαλεδιάσει, μεθύσει, μαλώσει, χωρίσει, ερωτευθεί, σχεδιάσει, διαβάσει, χαθεί … 

Κι εκεί ένα βράδυ πριν από μερικούς μήνες μεγάλης αποχής από την περιοχή, είδα κόσμο που μου άρεσε και αισθάνθηκα "ασφαλής", με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό (γιατρέ μου).

Μ' αρέσει αυτή η φωτογραφία! Ίσως πάρω τηλέφωνο να ενδιαφερθώ να μάθω περισσότερα. 
Γι' αυτό δεν έσβησα το τηλέφωνο. 
Μπορεί μια φωτογραφία να είναι χίλιες λέξεις, αλλά μερικές φορές χρειάζονται να ειπωθούν έστω κάποιες από τις χίλιες… ε; τι λέτε; 

Share on Facebook

Αντίο Ιάκωβε Καμπανέλη

Tuesday, March 29th, 2011

 

έχω την τύχη να έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Απ’ αυτά, πιστέψτε με, έχω κρατήσει κάποια πράγματα: εικόνες, μια γενική αίσθηση. Όμως από τα βιβλία του Ιάκωβου Καμπανέλη και ειδικά από το Μαουτχάουζεν υπάρχουν σελίδες που θυμάμαι κάθε τους λέξη. Μαζί φυσικά με τις εικόνες αλλά και τις μυρωδιές.
Και τι να πω για τη "Στέλλα" και τον
"Δράκο" και το "Μεγάλο μας Τσίρκο"
Πολλά χρόνια έλεγα να τον γνωρίσω, να βρω μια αφορμή για μια συνέντευξη, κάτι που θα με έφερνε απέναντί του. Το αμέλησα. Νομίζουμε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αθάνατοι, άφθαρτοι πιο σωστά να το πω.
Με λυπάμαι που δεν πρόλαβα να τον ακούσω να μου διαβάζει κάποιες σελίδες από τα βιβλία του. Όταν το αποφάσισα εγώ, και παρά τις προσπάθειες και των παιδιών στον Κέδρο, ήταν πλέον πολύ κουρασμένος. Είμαι άτυχος.

Είμαστε όλοι όμως, όσοι δηλαδή έχουν διαβάσει τα έργα του ή έχουν δει παραστάσεις έργων του, τυχεροί.

Ευχαριστούμε για τις ιδέες που μπόλιασες το μυαλό μας. Ανέβα τώρα τη δική σου σκάλα. Άσε τα δάκρυα για ‘μας. Εμάς που δεν εκτιμάμε τίποτα και γινόμαστε μπίλια στο ατέρμονο ρουλεμάν της καθημερινότητας. (Τι γελοία δικαιολογία!!!)

Ευχαριστούμε, ευχαριστώ.

Share on Facebook