Posts Tagged ‘εκδόσεις’

At your own Risk, επεισόδιο 22, Πρωταπριλιά 2016

Sunday, April 3rd, 2016

Η πρώτη μετεγχειρητική εκπομπή, με νέες κυκλοφορίες, Αγαπημένα κολλήματα, και ένα εξαιρετικό βιβλίο. 

Αντρέ ντε Μποτόν, "Οι Ειδήσεις – οδηγίες χρήσεως" από τις εκδόσεις Πατάκη. Κάναμε και διαγωνισμό!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Καλή ακρόαση τρολάκια!

 

Share on Facebook

Soloup: Αϊβαλί, ένα βιβλίο ιστορίας αλλά …αλλιώς

Monday, December 22nd, 2014

Όταν το πρωτοάνοιξα κι όσο το διάβαζα η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο του Soloup, ήταν μια γλυκιά πίκρα!
Η ιστορία, μεγάλη κυρία ιδότροπη, παρεξηγημένη και παρεξηγίσιμη,  που λέει τα δικά της αλλά ποιος έχει τ' αυτιά να τα ακούσει …!!!

Ο καλλιτέχνης γράφει τη δική του ιστορία για την "ιστορία" που πάνω-κάτω ξέρουμε.
Με σκίτσα σπαραχτικά όπως ο σπαραγμός που ακουγόταν σ' εκείνα τα μέρη της ανατολής!

 

Το Αϊβαλί του Soloup είναι ένα απολαυστικό ταξίδι!
Πριν το ξεφυλλίστε, μπορείτε να ακούστε την κουβέντα που είχαμε με τον καλλιτέχνη στην εκπομπή At your own Risk στον amagiradio

 

Ο Soloup μιλάει στην εκπομπή At your own risk για το βιβλίο του “Aϊβαλί” by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

At your own Risk επεισόδιο 9 στον amagiradio

Sunday, December 14th, 2014

Άλλη μια Κυριακή, παρέα στον amagiradio.com
Αρχίσαμε με κάτι απίθανα ροκ χριστουγεννιάτικα, ακούσαμε Beatles με αφορμή το βιβλίο "Βeatles, H γέννηση ενός θρύλου" (εκδ. Ψυχογιός). Κάναμε κλήρωση και δύο φίλοι κέρδισαν από ένα αντίτυπο.
Μετά, μια τρικυμία έφερε ένα ημίωρο με ελληνικά διαμάντια, επανήλθαμε στα γνώριμα μονοπάτια και κλεισαμε με απίστευτες δεύτερες εκτελέσεις!
Αν δε βαριέσαι κανουμε παρέα και από το "ψεγείο"

Καλή ακρόαση και καλή συνέχεια σε όλες και όλους

AMAGI KAFATOS EP. 09, 14-12-2014 by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

Η Απεργία των Ψηφοφόρων

Saturday, May 17th, 2014

    Πήγα μια βόλτα στο αγαπημένο μου Booktalks, το   βιβλιοκαφέ της γειτονιάς μου, στο Παλιό Φάληρο και δεν έφυγα παραπονεμένος!
   

    Βρήκα αυτό το μικρό διαμαντάκι!

 

   Ο συγγραφέας έγραψε το άρθρο με αυτόν τον τίτλο στην εφημερίδα Figaro, το νοέμβριο του 1888.
Εκτός από συγγραφέας, ο Μιρμπώ ήταν κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος. Το "Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας" που το είδαμε στο σινεμα με την υπογραφή του Λουίς Μπουνιουέλ είναι το πιο γνωστό του εργό.
 

  Δεν έχω διαβάσει άλλα έργα του, αλλά τούτο, ΄δω το μικρό βιβλιαράκι – κόσμημα από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ, που αγαπάω από την πρώτη μέρα που αρχισα να αγοράζω μόνος μου βιβλία – παλιά δηλαδή, είναι ένας δυναμίτης. Και ορίζει αυτό που λέει το οπισθόφυλλο για τον μακαρίτη τον Μιρμπώ: λοτεχνικά ανορθόδοξος, πέρα από κατηγοριοποιήσεις, περιφρονούσε σχολές και θεωρίες και και έσβηνε μεσα σε όλα τα λογοτεχνικά είδη τη ριζική του αποστροφή προς οτιδήποτε θεσμικό. Βίαια ατομικιστής και αναρχικός, ενσάρκωνε τον κριτικό, δυνητικά ανατρεπιτικό διανοούμενο.

Στο βιβλίο υπάρχουν δύο κείμενα που έναν καταιγιστικό λόγο χτυπάνε την εξουσία. Ο λόγος του Μιρμπώ όμως βάζει και την διάσταση του πώς τα "θυματα" έχουν εσωτερικεύσει και άρα αποδεχτεί την εξουσία που τους ασκείται!.

"Είμαι ψηφοφόρος, όλα για μένα γίνονται.

Είμαι το θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας"


Να, μια πολύ ωραία φράση από το βιβλίο!

Να το διαβάσετε, αφού ψηφήσετε! Καλή ανάγνωση!!!

 

Share on Facebook

Υπόθεση Laurus ένα βιβλίο για τα παιδιά σας αλλά και για σας!!!

Wednesday, March 26th, 2014

                  Η Λώρη Κέζα, είναι συνάδελφός μου και γνωριζόμαστε πολλά χρόνια. Αυτά τα χρόνια που την γνωρίζω, ξέρω την τρέλλα της με τη λογοτεχνία, και θυμάμαι ότι είχα παρουσιάσει ένα λογοτεχνικό περιοδικό που είχε σκαρώσε  "Το Μήλο".

         Την παρουσίαση είχα κάνει στην εκπομπή μου στον Rock Fm, τότε που στο ραδιόφωνο ο παραγωγός μιλούσε και για άλλα πράγματα, εκτός του καιρού, της κίνησης και του χορηγού (αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα).

Συναντιόμασταν στα ρεπορτάζ και απαραιτήτως στις συναυλίες.

Μετά η Λώρη έγινε μαμά, εγώ μπαμπάς και χαθήκαμε, όπως συμβαίνει συνήθως.

              Και ένα πρωί βρήκα να με περιμένει στο γραφείο μου ένα βιβλίο με αυτό το υπέροχο μαυρόσπρο εξώφυλλο και το όνομά της πάνω από τον περίεργο τίτλο "υπόθεση Laurus".
       Τι διάολο, είπα παίζει με το ονομά της στον τίτλο, τι βιβλίο ειναι αυτό?

          Τώρα που το διάβασα, σου λέω ανεπιφύλακτα ότι είναι από τα πιο λιτά και δυνατά αστυνομικά που έχω διαβάσει.
Απευθύνεται σε παιδιά, αλλά και σε μεγάλους.
           Η γλώσσα της έχει την αφοπλιστική αφέλεια ενός παιδιού- και μην θεωρούμε την παιδική αφέλεια μειονέκτημα, είναι το δώρο της αθωότητας και της αλήθειας – και μια λιτότητα, που κάνει την ιστορία της ακόμη πιο συναρπαστική.
Ακόμη και ο τίτλος είναι ένα παιχνίδι  από αυτά που παίζουν τα παιδιά μας.


Υπόθεση Laurus … ή μήπως  Υπόθεση …

        Όπως ξέρει όποιος έχει διαβάσει τις παρουσιάσεις των βιβλίων που κάνω στο βλογκάκι μου, δεν με ενδιαφέρει τόσο να σου πω την υπόθεση, πόσο μάλλον σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα!
Αυτό που προσπαθώ είναι να σου μιλήσω για το βιβλίο, την συγγραφέα, και την αίσθηση που μου αφήνει. Το βιβλίο της Λώρης Κέζα, έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τη μαγιά για ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα: καλοστημένη πλοκή,ήρωες, αντιήρωες, αγωνία, δράση και πάνω απ΄ όλα όπως σου έλεγα και παραπάνω, έχει τη ματιά των παιδιών.
Ξέρεις κάτι;  η κατάταξή του αυστήρα στην παιδική λογοτεχνία το αδικεί!

              Το βέβαιο είναι ότι όποιος διαβάσει το βιβλίο της Λώρης, που ξέχασα να σου πω κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Διόπτρα", θα έχει μάθει λέξεις από την Τηνιακή ντοπιολαλιά, θα έχει περάσει υπέροχα ροβολώντας στο πανέμορφο νησί μέσα από τα τρεχαλητά και τις περιπέτειες των μικρών και των μεγάλων ηρώων και ίσως θα μπορούσε να προγραμματίσει τις επόμενες διακοπές του εκεί!
(εντάξει η οικονομική πραγματικότητα δεν είναι ευνοϊκή, αλλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε να ονειρεύομαστε και να σκοτώνουμε τον αυθορμητισμό, σωστά?)

           Η Λώρη δεν είναι από την Τήνο, ούτε η ηρωίδα της η Ρόζα Δελατόλα. Η μικρή Ρόζα όμως με τον αδελφό και τους γονείς της  έχει λίγο καιρό που εγκαταστάθηκε εκεί κι έχει λατρέψει το νησί, όπως και η συγγραφέας!


Περιμένοντας τις επόμενες περιπέτειες της Ρόζας και των φίλων της στην Τήνο, σας εύχομαι καλή ανάγνωση!

Α, και το άλλο, η Ρόζα Δελατόλα έχει τη δική της σελίδα στο Facebook! για κάνε ΚΛΙΚ

Share on Facebook

“Έχω όλους τους δίσκους τους” το βιβλίο που “ακούγεται”, του Μπάμπη Αργυρίου

Tuesday, January 21st, 2014

 

         Σου έχω πει ότι πιστεύω ότι τα μερικά βιβλία, μερικές φορές … μας βρίσκουν και δεν τα βρίσκουμε?

           Ναι, το πιστεύω, όχι τύπου Κοέλιο και γλυκαναλατιές για να οργάζουν μεσημεριανατζούδες, πιστεύω ότι η φάση που είμαι μερικές φορές με οδηγεί σε ανρθώπους κι αυτοί – με τις νύξεις ή την άμεση παρέμβασή τους – σε βιβλία (και όχι μονο) που έχουν κάτι να μου πουν!

             Παρά το γεγονός ότι το σπίτι μου, αν κι έχει δύο παιδιά με τα τσιμπράγαλά τους, ξεχειλίζει από τα cd μου, το τελευταίο διάστημα καταλάβαινα ότι δεν άκουγα μουσική τόσο όσο θα  ήθελα. Προφανώς δικά μου θέματα δεν με άφηναν να πάω να πιάσω ένα cd, αγαπημένο, λιωμένο να το ξανακούσω.
 

            Σε αυτή τη φάση μου συναντήθηκα όπως σου έχω γράψει (κλικ πλιζ) με την Χίλντα Παπαδημητρίου, τη συγγραφέα, για να κάνουμε ένα βίντεο για το βιβλίο της και στη συνάντηση αυτή  μου χάρισε εκτός από ένα cd και το βιβλίο ενός φίλου της του Μπάμπη Αργυρίου με τον τίτλο (τιμής για τα παλιά χρόνια που ήμουν κι εγώ παιδί) "Έχω όλους τους δίσκους τους".

Εκτός από μουσική, είχα τις κλειστές μου και για διάβασμα, κι έτσι αφού κοιτούσα μια στίβα με αδιάβαστα βιλία στο κομοδίνο μου, αποφάσισα να μπω στον κόσμο του Σίμου, του ήρωα του Αργυρίου κι άρχισα την ανάγνωση.

Περίεργο καράβι ο Σίμος, κολλητό μου δεν τον έκανα, ίσως γιατί ζήλευα τις μουσικές του γνώσεις και κυρίως τη δυνατότητα του να τις ανακαλεί και να τις χρησιμοποιείε κατά πώς τον βόλευε. Εμένα η σχέση μου με τα ονόματα … ειναι ας την πούμε χαλαρή!  Ξεχνάω, δεν συγκρατώ ακόμη και ονοματα ανθρώπων που συναναστρέφομαι  στη δουλειά μου.
Μεγάλο πρόβλημα αυτό. Όταν έκανα εκπομπή στο ραδιόφωνο το δούλευα, και τα καταφερνα, τώρα … μπορώ να σου περιγράψω τι φορούσε στο πρώτο live στο Ρόδον, η "χ" τραγουδίστρια που έχω όλους τους δίσκους της (ναι, μπορώ να καυχηθώ κι εγώ… χαχαχα), αλλά αν το μυαλό φάει κόλλημα δεν υπάρχει περίπτωση να πω το ονομά της ακόμη κι αν με βασανίσουν.

Ε, ο Σίμος όχι μονο τα θυμάται όλα, αλλά χει κι ένα απίθανα δημιουργικό τρόπο να συνδυάζει τις μουσικές γνώσεις του στην καθημερινότητα του.
Είναι από τους ήρωες που όσο διαβάζεις στο βιβλίο τις περιπέτειές τους "ζηλεύεις".

      Θα μπορούσε κανείς να ζηλέψει μια φάση που όλα σε κάποιον πάνε καλά: βρίσκει δουλειά, γκόμενα, και εκπομπή στο ραδιόφωνο.
Το θέμα είναι μπορεί να τα διαχειριστεί όλα, αυτά, να τα κρατήσει; Μπορεί να διατηρήσει αυτό που φαίνεται ότι είναι; Μπορεί να είναι καλά;

            Μεγάλωσα με την (μεταξύ άλλων) τεράστια μαλακία: μην τσαλακώνεις, μη σημειώνεις τα βιβλία σου.
Ευτυχώς δεν το έκανα και έτσι αν κάποιος διαβάσει τα βιβλία μου, κάποια τουλάχιστον, διαβάζει κι εμένα. Οκ, άλλοτε το θέλω, άλλοτε όχι.

Ο Μπάμπης Αργυρίου βάζει τον Σίμο να λέει σε ένα σημείο: …Ναι, τα σπουδαία τραγούδια είναι το κάτι άλλο στη ζωή. Είναι σαν τα σπίρτα που δεν δυσκολεύονται να σου βάλουν φωτιά, αρκεί να τα πλησιάσεις στεγνός και προετοιμασμένος.Έίναι σαν τη βελόνα που σε τσιμπάει στο σωστό σημείο και ενεργοποιεί την αυτοθεραπεία. Είναι ένα τόσο δα φιδάκι, που με το δηλητήριό του οριζοντιώνει γίγαντα. Δεν χρειάζεται να λένε πολλά τα τραγούδια, αυτή είναι η δουλειά των βιβλίων΄ τα τραγούδια είναι σαν τις τελείες: ένωσέ τες με γραμμές και θα δεις να προβάλλει μπροστά σου η κρυμμένη εικόνα.

         Η μουσική ειναι αυτή που κάνει τις ενωμένες τελίτσες να εμφανίσουν την εικόνα που αναζητάμε και γι' αυτό το ίδιο τραγούδι μιλάει εντελώς άλλη γλώσσα σε κάθέναν από τους ακροατές του.

Το βιβλίο αυτό είναι μια καλή αφορμή για να ξεσκονίσετε δίσκους, όσοι έχετε, τα cd σας, να ψάξετε που σκαλώσατε και να πάρτε αμπάριζα για τη συνέχεια. Κάτι τέτοιο (πρέπει να ) κάνει και ο Σίμος.


Δε θέλω να σου πω περισσότερα για την υπόθεση και τους ήρωες, παρά μόνο ότι αξίζει τον κόπο να τους ανακαλύψεις!
Εκείνο που έχει αξία είναι ότι οι περιγραφές του Αργυρίου είναι ζωντανές, και αμέσως γεννούν εικόνες. Ο Σίμος έχει τόσα πολλά να πει, που είναι καταιγιστικός σε όλα του!

 

Μη νομίζεις ότι είναι ένα βιβλίο (μόνο) για τους κολημένους με τη μουσική, τους δίσκους, τις συναυλίες…
Είναι και γι' αυτούς αλλά και γενικότερα μια καλή αφορμή για όσους αγαπάνε  τη (και) Θεσσαλονίκη, τον έρωτα, την αναζήτηση …

Τις μέρες που μου πήρε για να ολοκληρώσω την ανάγνωση άκουσα συγκροτήματα που δεν θα τα άκουγα αν δεν ήταν κολλήματα του Σίμου (χωρίς απαραιτήτως να είναι όλα του γούστου μου), ξεψάχνισα τη δική μου δισκοθήκη, τις αναμνήσεις μου αλλά και κομμάτια του μέλλοντος μου, αυτού τουλάχιστον που μπορώ να φτιάξω.

Καλή ανάγνωση.

                   α, κι ένα καταπληκτικό "tip" για το οποίο ευχαριστώ τον συγγραφέα: οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου αναφέρουν πληροφορίες και δίνουν αφορμές για ψάξιμο κάθε μουσικής, μουσικού, τραγουδιού ακόμη και στίχου που αναφέρεται στα κεφάλαια του βιβλίου!

 

 

Share on Facebook

Χίλντα Παπαδημητρίου: “‘Εχουνε όλοι κακούς σκοπούς” (εκδ.Μεταίχμιο)

Monday, January 6th, 2014

H πλατεία της Νέας Σμύρνης δε τη χώραγε! Και αφού έκλεισε το δισκοπωλείο τό 'ριξε στο γράψιμο. Κι έτσι έχει δική της όλη την Αθήνα να την κάνει νουάρ. Και πάει και τουρνέ!
Ροκάδικο αστυνομικό – μια …βουλκέγ…ατάκα, αλλά ειναι αλήθεια!
Ανακαλύψτε τα βιβλία της! Θα περάστε καλά

Με αυτές τις κουβέντες μου είχα κάνει share μια συνέντευξη της Χίλντας Παπαδημητρίου που αναδημοσιεύτηκε στο FB, στα μέσα του Νοέμβρη, αρκετούς μήνες μετά την ανάγνωση του δεύτερου αστυνομικού μυθιστορήματός της: "Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς" (εκδ. Μεταίχμιο)


Είχαμε βρεθεί και στην παρουσίασή του βιβλίου, στο Φλοράλ, είχαμε πει ότι θα βρεθούμε για να κάνουμε ένα βιντεάκι για το u-hoo, ως συνήθως ο καιρός και ο χρόνος είναι πιο δυνατός και τελικά καταφέραμε να συναντηθούμε ενα μεσημέρι λίγο πριν τα χριστούγεννα για έναν ωραιότατο καφέ και κουβέντα.


Η προσπάθεια να συναντηθούμε ξεκίνησε από τη μέρα που διάβασα την τελευταία σελίδα του πρώτου της βιβλίου ("Για μια χούφτα βινύλια" εκδόσεις Μεταίχμιο).
Ξέρεις όμως πώς είναι αυτά τα "θα τα πούμε" … Με δική μου ευθύνη λοιπόν το καθυστερημένο ραντεβού έγινε και έτσι είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά μια γειτονίσσα κατ' αρχήν, αφού εκείνη είναι Νεοσμυρνιώτισσα και εγω Παλαιοφαληριώτης.


Μιλήσαμε για το δισκοπωλείο, για το πού πήγαν οι δίσκοι όταν τελικά έκλεισε ο κύκλος του, τη γάτα της, τα παιδιά μου, τη μουσική, τα βινύλια, τα βιβλία, τα ραδιόφωνα, τις συναυλίες.


          Ξέρεις, εγώ έγινα δημοσιογράφος λιγότερο για να σώσω τόν κόσμο και πολύ περισσότερο για να γνωρίζω πιο εύκολα από 'σένα που δεν είσαι, τους ανρθώπους που επιθυμώ. Στις μέρες μας δεν είναι και τόσο ευπρόσδεκτοι οι "δημοσιογράφοι", αλλά πάντως την ευκολία να βρούμε αυτό που θέλουμε (αρκεί να το θέλουμε…) την έχουμε.


Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν συναντούμε κάποιον για "συνέντευξη" ήδη ξέρουμε γι' αυτόν. Η συνάντηση με τη Χίλντα δεν ήταν συνέντευξη (γι' αυτό και δε σου λέω τι είπαμε, σου ανέφερα μόνο κάποια από τα θέματα) είχε όμως αυτή την αίσθηση. Εγώ έπινα καφέ με μια συγγραφέα που την γνώρισα μέσα από τα μάτια τις σκέψεις και τις ιδέες των ηρώων της. Με έναν τρόπο την ήξερα κι είχα τη χαρά να τη συναντήσω για να ανακαλύψω και την ίδια τη Χίλντα που γέννησε τη μούρη, τον αστυνομικό Χάρη Νικολόπουλο που αν και δεν τον πιάνει το μάτι σου, παρά τα κιλάκια που περισσεύουν, καταφέρνει να ανακαλύψει τον ένοχο στο ροκ συμπαν που φτιάχνει με έναν απλό, αλλά όχι απλοϊκό λόγο.


Μου άρεσαν ανέκαθεν τα νουάρ μυθιστορήματα. Μου αρέσουν και τα δύο μυθιστορήματα της Χίλντας γιατί κινούνται στους χώρους που μου είναι τόσο οικείοι. Μουσικοί, μουσική, συναυλίες, τοποθεσίες. Παντού θα μπορούσα να είμαι ένας κομπάρσος στα "σετ" που δημιουργεί και τοποθετεί τους ήρωές της. ΚΙ εσύ το ίδιο ξέρεις!


Δεν έχει σημασία αν είσαι ροκάς ή ό,τι άλλο θες να βάλεις ως χαρακτηρισμό σ' αυτά που ακούς για να εκτιμήσεις αυτό που εγώ βρίσκω ως προτέρημα στη γραφή της Χίλντας Παπαδημητρίου. Είσαι παντού ευπρόσδεκτος, γιατί έχεις περάσει μια βόλτα από εκεί που πέρασε το θύμα και ο δολοφόνος, οπωσδήποτε!
                    Αν είσαι και λίγο ροκάς, με πολύ ανοιχτά αυτιά θα ακούς καθώς διαβάζεις και τις μουσικές που μπλέκει η συγγραφέας στην πλοκή της. 'Ενας τόσο δα στίχος από ένα τραγούδι που ξέρεις, αλλά μπορεί να μην έχεις προσέξει ποτέ γίνεται η αφορμή για μια απολαυστική ανάγνωση.


Στο "Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς" το θέμα είναι να βρεθεί πώς δολοφονήθηκε ο μέγας σταρ τραγουδοποιός Απόστολος Μελησσινός.
                        Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όμως δεν είναι μια σειρά εξισώσεων. Και η Χίλντα Παπαδημητρίου προσωπικά με κέρδισε και για τη φόρμα της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους ήρωές της.


Η κριτική της για τη μουσική και τους μουσικούς τη δεκαετία του 70 και του 80 και το πώς έχουν γίνει αντιληπτοί σήμερα πέραν του ότι μου ταιριάζει, είναι τόσο δυνατά διανθισμένη  μέσα από πάθη των ηρώων της που κάνει το βιβλίο της να είναι συναρπαστικό από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα!

             Όταν συναντώ έναν συγγραφέα, αλλά και οποιονδήποτε καλλιτέχνη του απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ώρες μου που δεν τις σπατάλησε αλλά τις γέμισε με εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Αυτό το Ευχαριστώ το είχα πει στη Χίλντα από το πρώτο της μυθιστόρημα, και της το επανέλαβα και τώρα που βρεθήκαμε.


Καταφέραμε να ξεπεράσουμε το τρακ της και την έστησα μπροστά στην κάμερά μου για να μας διαβάσει με το δικό της τρόπο ένα αγαπημένο της κομμάτι  από το βιβλίο της.

                     (το γύρισμα κάναμε στο βιβλίοπωλείο- καφέ  Booktalks, Αρτέμιδος και Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο)


Καλή προβολή και εσείς … καλή ανάγνωση.

Αν κάνεις κλικ ΕΔΩ θα πας σε μια λίστα στο youtube και θα ακούσεις όλα τα τραγούδια που αναφέρονται στο μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου

 

Share on Facebook

Με μολύβι Φάμπερ, νούμερο 2, της Άλκης Ζέη

Saturday, November 23rd, 2013

                Και μόνο ο τίτλος σε ταξιδεύει. Την εποχή που τα δάχτυλα σου ακουμπάνε πιο πολύ κι από σάρκα, ένα πληκτρολόγιο ή την σούπερ ντούπερ οθόνη του έξυπνου κινητού σου, ο τίτλος της αυτοβιογραφίας της σπουδαίας κυρίας της λογοτεχνίας, Άλκης Ζέη, είναι ταξίδι. Την εποχή που το μαλακό φάμπερ ήταν το μέσο για να δούμε στο χαρτί τι γράμματα μαθαίναμε. Και μετά, κάποια σχεδιάκια, και στα ξύσματα από την ξύστρα με τις ρόγες των δαχτύλων φτιάχναν τις σκιές …

               Με αυτό το μολύβι η νεαρή Άλκη άρχισε να σκαρώνει τις ιστορίες της, πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι. Παραδέχεται ότι όλα άρχισαν από τις ερωτικές επιστολές που έγραφε, αυτή παιδάκι, για τις αγράμματες κοπέλες που είχαν στη δούλεψή τους  οι αστοί των Αθηνών. Κι ευτυχώς. Αυτές οι επιστολές εξελίχθηκαν τόσο πολύ καλά για μας, τότε παιδιά, αλλά και για τα δικά μας παιδιά, σήμερα!

Η λογοτεχνία της Άλκης Ζέη έχει μέσα της κάτι το … δεν ξέρω πώς να στο πω με λόγια, θα στο πω με ένα παιδικό παιχνίδι: παίρνω αμπάριζα και βγαίνω

             Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, δεν ζήλεψα τη συγγραφέα που ως παιδί, ως κοπέλα και ως έφηβη έζησε τις μεγάλες στιγμές της σύχρονης ιστορίας μας, αυτής που δε μας μαθαίνει κανείς, και κανείς δε μας μαθαίνει ούτε καν να την αναζητούμε να τη μάθουμε – και με δικές μας ευθύνες.


Το κυρίαρχο συναίσθημα διαβάζοντας το βιβλίο και μπαίνοντας έτσι κι εγώ μέσα στις παρέες της Αθήνας, είναι ότι η κυρία Ζέη είχε την τιμή και τη χαρά να περιστοιχίζεται από τα πιο λαμπρά μυαλά του ελληνικού πολιτισμού και ως μία από αυτά να συμμετέχει ισότιμα σε ένα δούναι και λαβείν πνευματικής εγρήγορσης.
Όχι, αυτό δεν είναι το συναίσθημα. Αυτό που μόλις διατύπωσα στην προηγούμενη παραγραφο ειναι τα δεδομένα. Το συναίσθημα θα στο πω τώρα: ζήλεια, και απογοήτευση.
Δε θέλω να πω ονόματα, αλλά δες, ποιοι είναι σήμερα στις προβεβλημένες παρέες πνευματικών ανρθώπων και τι σχέση μπορεί να έχει το έργο τους με εκείνα τα μυαλά που μας έμαθαν να σκεφτόμαστε αλλά και να αισθανόμαστε.


           Ναι, ρούφηξα το βιβλίο της κυρίας Ζέη και με έπιασε μια βαθιά απογοήτευση.


Από την άλλη πρέπει να σου πω ότι μαγεύτηκα που "περπάτησα" μαζί της σε μια Αθήνα που εμείς και οι πολιτικοί μας προσπάθησαν να θάψουν στο μπετόν και την αντιπαροχή.
          Ενα μυθιστόρημα δρόμου, ας μου επιτραπεί η κινηματογραφική έκφραση, είναι η αυτοβιογραφία της Άλκης Ζέη "Με μολύβι Φάμπερ νούμερο δύο" από το Μεταίχμιο.
Οι φρενήρεις ρυθμοί  μιας νιότης που κρατάει ακόμη μέσα της η συγγραφέας, παρασύρουν τον αναγνώστη στην περιπέτεια της ζωής της σε μια Αθήνα που μόνο ανέφελη δεν ήταν, αν σκεφτείς ότι μας περιγράφει την κατοχή και τον εμφύλιο.

             Τέλειωσα το βιβλίο, το έκλεισα και αμέσως η εικόνα ενός πιτσιρικιού που ξύνει το μολύβι του και λερώνεται κι αρχίζει το γράψιμο στο τραπέζι της κουζίνας κάτω από το άγρυπνο βλέμμα μιας μάνας μου ήρθε στο μυαλό.
Και μετά μια τρελλή διάθεση για σουλάτσο στην Αθήνα. Σίγουρος ότι δε θα πετύχω ούτε τον Γκάτσο, ούτε τον Χατζηδάκι, ούτε τη Ζωρζ Σαρρή, ούτε τον Ελύτη, αλλά βαθιά πεπεισμένος ότι όσο κι αν η η πόλη έχει αλωθεί, θα αισθανθώ την αύρα τους.


Και μόνο γι' αυτό της το βιβλίο θα ήταν αρκετό για ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην κυρία Άλκη Ζέη.
Ευτυχώς είχε πολλά μολύβια, και έτσι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ευχαριστήσω τη συγγραφέα των αναμνήσεών μου!
Καλή σας ανάγνωση!

Share on Facebook

Ο Ζωγράφος του Μπελογιάννη, του Νίκου Δαββέτα

Tuesday, November 19th, 2013

          

           Αυτή η μικρή μαυρόασπρη, προφανώς, φωτογραφία, το χαμογελαστό πρόσωπο που κοιτούσε το θάνατο με το ίδιο βλέμμα που κοιτούσε τους πάντες μέσα από το φακό του φωτογράφου, ήταν η αφορμή για το περίφημο σκίτσο του Πάμπλο Πικάσο "Μπελογιάννης, ο άντρας με το λουλούδι"

          Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο είναι πιο γνωστός για μας ο, αγνωστος εν τέλει, Μπελογιάννης.
Το ίδιο άγνωστος για τους περισσότερους από εμάς, όπως άγνωστη παραμένη η ιστορία μας.
            Ακόμη κι αυτή που μας κάνει περφήφανους τάχα, κάνει κάποιους να εγκληματούν στο όνομά της, πιστεύω ότι παραμένει άγνωστη σε πολλά σημεία της. Και δεν  αναφέρομαι μόνο στις "πτυχές" τις αποχρώσεις. Μιλάω για την γενικότερη αγραμματοσύνη περί ιστορίας.
Έτσι όπως μας τη δίδασκαν, και όπως τη διδάσκουν στα παιδιά μας.

Νομίζω ότι πιο πολλά ξέρουμε για τις απόψεις περί την ιστορία όσων ασέλγησαν στο κορμί της, παρά τα ίδια τα γεονότα.

            Η μεγάλη επιτυχία του βιβλίου του Νίκου Δαββέτα  "Ο Ζωγράφος του Μπελογιάννη" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο είναι το γεγονός ότι αποτελεί αφορμή να ανατρέξουμε στην Ιστορία. Την ιστορία μας.
Είτε πρόκεται για ένα απλό "γκουγκλάρισμα" είτε για μια επίσκεψη σε ένα βιβλιοπωλείο, η αφορμή δίνεται. Στο χέρι, τη διάθεση και το χρόνο του καθενός είναι να την πιάσει!

                      Το βιβλίο του Νίκου Δαββετα είναι ένα νουάρ μυθιστόρημα με όλη τη μαεστρία του απαιτητικού είδους: ήρωες, τοποθεσίες, ατμόσφαιρα, αγωνία, κυνήγητο, κορύφωση, φινάλε.
Τα προσχέδια του Πικάσο για τον Μπελογιάννη, που έγιναν φέιγ-βολαν στην Ευρώπη στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για να αποτραπεί η εκτέλεση του κομμουνιστή πολιτικού, ήταν η αίτια για τη δολοφονία του ιδιοκτήτη τους; Ήταν πλαστά;
Να, από εκεί ξεκινάει ο συγγραφέας την πλοκή του για να μας δώσει τελικά ένα πολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.


          Είχα τη χαρά να σου γνωρίσω τον Δαββέτα, με αφορμή το προηγούμενό του βιβλίο, την "Εβραία Νύφη. Τότε με είχε υποδεχθεί στο σπίτι του στην Καλλιθέα και κάναμε και ένα βίντεο (κάνε κλικ εδω να το δεις) – και πάλι τον ευχαριστώ.


Σκοπός μου ήταν να ξανακάνουμε ένα βίντεο και για αυτό το βιβλίο. Και μάλιστα μου το έστειλε με το που κυκλοφόρησε στα τέλη της άνοιξης.

   Επειδή όμως ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό … και παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα αυτό    κυριάρχησε στα καλοκαιρινά μου  αναγνώσματα, είπα έστω και χωρίς το βίντεο να   σου πω τις σκέψεις μου αλλά και να  ευχαριστήσω τον συγγραφέα γιατί μας δίνει μια πολύ καλή ευκαιρία να πάμε και να ψάξουμε, να μάθουμε, να ρωτήσουμε.

 

Καλή ανάγνωση

Share on Facebook

“Πλανόδιοι Θεριστές”, το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου που είναι …λατινοαμερικάνα

Thursday, November 14th, 2013

… όχι δεν ζήλεψα τα ταλαντα "συναδέλφων δημοσιογράφων"  που αναζητούν χαμένες ταυτότητες, αλλά μετά το Τρένο των Νεφών η κυρία Φακίνου είναι πλέον δόνα Φακίνου στο δικό μου μυαλό.
       

         Ο τρόπος γραφής των ιστοριών της μου θυμίζει την εποχή που, νεότερος και άρα πιο ενθουσιώδης αναγνώστης και γενικώς πιο…, ρουφούσα τους συγγραφείς της νοτίου αμερικής που σου έβαζαν τα πιο απίθανα πράγματα μέσα στην αφήγηση, όμως ήταν τόσο φυσιολογικά για τον κόσμο που είχαν πλάσει που απλώς … σε ταξίδευαν – αν φυσικά τους το επέτρεπες ως αναγνώστης.
Εγώ το έκανα, με χάρα!

Γι' αυτό τη λέω λατινοαμερικάνα!

             Δηλώνω παραδομένος στη γραφή της για τον απλό απλούστατο λόγο ότι της επιτρέπω να με μεταφέρει όπου θέλει με τους ήρωές της και τα παθήματα τους, τα παθη και τις αγωνίες τους.


Όμως έχει τη χάρη και φυσικά την ικανότητα να μου αφήνει χώρο να βρίσκω κομμάτια από τις δικές μου αγωνίες, να ταιριάζω παζλ από τις δικές μου σκέψεις πλάι στα αντίστοιχα των ηρώων της κι έτσι να διαβάζω ένα βιβλίο και να αισθάνομαι, πολλές φορές, ότι ξεφυλλίζω εκείνο το ημερολόγιο που ποτέ δεν κάθισα να γράψω.
Κι ας έχω κρατήσει κι εγώ κάποιες σημειώσεις, όπως ένας από τους βασικούς ήρωες των Πλανόδιων Θεριστών.

 Η ηρωίδα έγκυος, η κατάρα, οι πλανόδιοι θεριστές, ο Βάιος, ο Σάββας, η Ρούλα, το παιδί, το δέντρο … δε θέλω να σου πω την υπόθεση, δεν με ενδιαφέρει να γίνω ενα είδος τρέιλερ … εντάξει τα λέει σε μια περίληψη στο οπισθόφυλλο (που διαβάζει αυτή τη στιγμή η κόρη μου Μαρίνα, που αναρωτιέται τι κάνω …). Μπορείς να δεις τι λέει ΕΔΩ στη σελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη.

 Με ενδιαφέρει να σου μεταφέρω ότι  άνθρωποι  (επίτηδες δε λέω οι "χαρακτήρες" γιατί μου φαίνεται θα είναι σαν να τους μειώνω) που φτιάχνει η δόνα Φακίνου, ο καθένας με τον τρόπο του μεταφέρει αγωνίες και συναισθήματα που σίγουρα, έστω και κατ' ελάχιστο έχουν απασχολήσει το μυαλό σου. Δεν είναι του χαρακτήρα μου, αλλά θα στοιχιμάτιζα.
Υπάρχει κανείς που δε θέλει να αγαπηθεί;
Α, έτσι μάλιστα! Βλέπεις! Στά ΄λεγα!

         Το βιβλίο Πλανόδιοι Θεριστές εκτός όλων των άλλων λογοτεχνικών αρετών του είναι κι ένα υπέροχο road movie. Αν το γύριζα ως ταινία θα επελέγα κι εγώ όπως η δόνα Φακίνου να μην ορίσω στο χάρτη τα μέρη της δράσης, αλλά να τα αφήσω να σχηματοποιηθόυν στο μυαλό του καθενός!
Είναι από αυτά τα φίλμ που εγώ τουλάχιστον θα ήθελα να έχω παίξει έστω και ως κομπάρσος!

 

Καλή ανάγνωση!
 

Share on Facebook