Posts Tagged ‘Κέδρος’

At Your Own Risk, επεισόδιο 12, Παρασκευή 18-12, τελευταίο για το 2015

Sunday, January 3rd, 2016

Ιδού λοιπόν η τελευταία εκπομπή για το 2015, με εκλεκτή παρέα στο στούντιο του trollradio.gr


O συγγραφέας Δημήτρης Σωτάκης, παρέα με το πρόσφατό του βιβλίο "Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος στην πρώτη ώρα της εκπομπής μας ξεναγεί στον φανταστικό τόπο που δημιούργησε για τον ήρωά του. Ενα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τους ανθρώπους-σκιές που κυκλοφορούν δίπλα μας. 
Στη δεύτερη ώρα της εκπομπής δεν κανουμε αποτίμηση της χρονιάς που έφυγε αλλά ακούμε τις μουσικές που αγαπάμε – και πολλές από αυτές τις ακούσαμε πρώτη φορά το 2015! 
Καλή ακρόαση και καλή χρονιά! 
Ελπίζω το 2016 να είναι για όλους καλύτερο, με όποιον τρόπο θελει ο καθένας μας

 

 

At your Own Risk, Kafatos on Trollradio.gr Friday december 18th last show of 2015 by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

 
Share on Facebook

Πάτι και Ρόμπερτ, ένα βιβλίο για την περιπέτεια του Rock ‘n Roll και την ποίηση

Wednesday, December 23rd, 2015

Είμαι πολύ τυχερός, διάβασα ένα βιβλίο της μεγαλύτερης ίσως ποιήτριας της ροκ. Η λατρεμένη Patti Smith, έγραψεε ενα βιογραφικό βιβλίο ίσως όχι μονο της δικής της ζωής, κι αυτό ειναι που του δίνει μεγαλύτερη αξία! 


Στο βιβλίο "Πατι και Ρόμπερτ" η Patti Smith, περιγράφει τη νιότη της παρέα με τον ξεχωριστό στη δική της ζωή αλλά και στην καλλιτεχνική αύρα της Νέας Υόρκης Robert Mapplethort


Η περιπέτεια, η ποιήση, η Νέα Υόρκη των καλλιτεχνών της δεκαετίας του εβδομήντα, το rock 'n roll, τα όνειρα που δεν πιάσαμε αλλά τουλάχιστον τραγουδάμε! ,
Όλα σε ενα βιβλίο! 


Με τις μουσικές της αναφορές είναι ένα βιβλίο που το ακούς καθώς το ρουφάς! 
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, σε μετάφραση Αλέξη Καλοφωλιά

Αυτό το τραγούδι, όπως λέει και η ίδια η Πατι, ήταν προφητικό γι' αυτό που θα (την) ακολουθούσε! 

Share on Facebook

At your own Risk, επεισόδιο 8, διαβάζοντας Occupy του Noam Chomski – μεταξύ άλλων

Thursday, November 26th, 2015

Εδώ λοιπόν στην εκπομπή διαβάζουμε αποσπάσματα από το πρόσφατο βιβλίο του Noam Chomski "Occupy" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος
Ακούμε νέες κυκλοφορίες και αγαπημένα τραγούδια 
Α, παίζω και δύο τραγούδια που συνδέονται πολύ με τα παιδιά μου
Καλή σας ακρόαση! 

At your Own Risk, Giannis Kafatos on Trollradio.gr Radio Show by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

Soloup: Αϊβαλί, ένα βιβλίο ιστορίας αλλά …αλλιώς

Monday, December 22nd, 2014

Όταν το πρωτοάνοιξα κι όσο το διάβαζα η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο του Soloup, ήταν μια γλυκιά πίκρα!
Η ιστορία, μεγάλη κυρία ιδότροπη, παρεξηγημένη και παρεξηγίσιμη,  που λέει τα δικά της αλλά ποιος έχει τ' αυτιά να τα ακούσει …!!!

Ο καλλιτέχνης γράφει τη δική του ιστορία για την "ιστορία" που πάνω-κάτω ξέρουμε.
Με σκίτσα σπαραχτικά όπως ο σπαραγμός που ακουγόταν σ' εκείνα τα μέρη της ανατολής!

 

Το Αϊβαλί του Soloup είναι ένα απολαυστικό ταξίδι!
Πριν το ξεφυλλίστε, μπορείτε να ακούστε την κουβέντα που είχαμε με τον καλλιτέχνη στην εκπομπή At your own Risk στον amagiradio

 

Ο Soloup μιλάει στην εκπομπή At your own risk για το βιβλίο του “Aϊβαλί” by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

Θοδωρής Καραγεωργίου: “e-drugs”

Monday, August 16th, 2010

Μια συλλογή διηγημάτων με πρωταγωνιστή ένα κομπιούτερ, μια σύνδεση στο ίντερνετ, ένα… κόλλημα.

Ο Θοδωρής Καραγεωργίου ανησυχεί, και εμένα αυτό μου αρκεί. Ανησυχεί και γράφει. Για τη γενιά του και όχι μόνο. Για όλους μας, που περνάμε λίγες, πολλές, πάρα πολλές, μερικές ώρες μπροστά σε ένα άγνωστο σύμπαν που μας προκαλεί, προσκαλεί, εκλιπαρεί, παρακαλεί, περιγελά, παραπλανά: το ίντερνετ.
Το βιβλίο του κυκλοφορεί από τον Κέδρο και λέγεται  "e-drugs" και έχω τη χαρά να σου παρουσιάσω παρακάτω και τον ίδιο τον Θοδωρή να διαβάζει καποια αποσπάσματα, αυτή τη φορά μπροστά στη δική του κάμερα – μια και ζει στην Καβάλα, αλλά και ένα καινουριο διήγημα που δεν συμπεριλαμβάνεται στην τυπωμένη έκδοση. Ο συγγραφέας το έστειλε με μέιλ σε γνωστούς και φίλους. Μέσα στη λίστα του βρέθηκα κι εγώ!
Καλή … προβολή
και kαλή ανάγνωση.

 

                                  Η εικοστή πρώτη Νοεμβρίου ήταν μια μέρα που θα άλλαζε ριζικά τη ζωή της Φρίντα. Λίγες ώρες πριν ούτε που θα μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα της συνέβαινε, και είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς πως σε οποιονδήποτε και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα του ερχόταν ο ουρανός στο κεφάλι. Πρόκειται, σίγουρα, για κάτι που δεν το σκέφτεσαι, για κάτι που δύσκολα περνάει από το μυαλό σου, και πιθανότατα, για κάτι που δεν έχεις ακούσει να συμβαίνει ποτέ.
Ο άντρας της βρισκόταν ήδη στη δουλειά του, σε ένα γραφείο κάπου στο κέντρο της πόλης. Ο γιος της είχε φύγει για το σχολείο. Η ίδια θα έπρεπε να βρισκόταν επίσης στη δουλειά της υπό άλλες συνθήκες αυτή τη στιγμή. Τους φαντάστηκε και τους δύο, ανυποψίαστους τελείως για αυτό που είχε συμβεί, αλλά και αυτό που θα ακολουθούσε. Ήταν πραγματικά απίστευτο.
Η Φρίντα έκλεισε το κινητό της και το ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας. Ήταν ο διευθυντής της εταιρίας της, μόλις είχε απολυθεί. Το χειρότερο όμως, αναφορικά με τη δουλεία τουλάχιστον, δεν ήταν αυτό· ήταν πως ο λόγος για τον οποίο είχε απολυθεί δεν θα της άφηνε και πολλά περιθώρια να την προσλάβουν σε κάποια άλλη εταιρία. Η δουλειά της όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μάλλον το τελευταίο που την ένοιαζε. Είχε να νοιαστεί για έναν σορό άλλα προβλήματα που θα έπεφταν σα ντόμινο από στιγμή σε στιγμή.
Τα μαλλιά της έσταζαν ακόμη νερά, από το μπάνιο που είχε κάνει λίγο πριν. Το ζεστό νερό καθώς έπεφτε πάνω της την είχε ηρεμήσει έστω και ελάχιστα, όμως τώρα ο τρόμος επανερχόταν ακόμη μεγαλύτερος. Έβλεπε το κινητό μπροστά της και σκεφτόταν σοβαρά εδώ και αρκετή ώρα να το απενεργοποιήσει. Οι κλείσεις ερχόταν η μία με την άλλη το τελευταίο διάστημα, δεν άντεχε άλλο. Περίμενε όμως τηλέφωνο από τον δικηγόρο με τον οποίο είχε μιλήσει το πρωί. Της είχε κάνει λόγο για αποζημίωση, ηθική βλάβη και διάφορα άλλα. Αν και το στομάχι της ήταν ένας κόμπος σφιχτά δεμένος, αν και το μυαλό της γύριζε, έπρεπε να συγκεντρωθεί, να κάνει υπομονή, να μιλήσει με τον δικηγόρο, ήταν το μόνο που της έμενε πια.
Για να φτάσουμε όμως ως την εικοστή πρώτη Νοεμβρίου, την καταραμένη για την Φρίντα εκείνη ημέρα, και να καταλάβουμε το τι έχει συμβεί, θα πρέπει να εξετάσουμε τα γεγονότα από την αρχή. Ή τουλάχιστον από την αρχή, αν μπορεί κανείς να θέσει, βέβαια, ως αφετηρία των αποτελεσμάτων τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Το σίγουρο πάντως είναι πως από εκεί μπορούμε να αρχίσουμε να εξετάζουμε τα γεγονότα και όχι από πιο πριν.  
Στις τέσσερις Μαρτίου λοιπόν, η Φρίντα καθόταν μπροστά από τον υπολογιστή της και έψαχνε τρόπους για να απαλλαγεί από τα ενοχλητικά πουλιά που μαζευόντουσαν στην αυλή της. Το σπίτι της, ένα δίπατο κλασικό, με μια πανέμορφη αυλή με κήπο γεμάτο παρτέρια από λουλούδια και όμορφα δεντράκια ήταν ένα όνειρο ζωής. Με τη σκληρή δουλειά και τις οικονομίες αρκετών χρόνων είχαν καταφέρει με τον σύζυγό της να το κάνουν πραγματικότητα πριν μερικούς μήνες. Τα πάντα ήταν έτσι ακριβώς όπως τα είχε φανταστεί: ξύλινα πατώματα, μεγάλα παράθυρα, χοντρές κολόνες, παρτέρια, δέντρα με σκιουράκια, πλακόστρωτο μονοπάτι που διέσχιζε τον κήπο έως το πίσω γκαράζ και την κεντρική είσοδο της αυλής.
Το μόνο πρόβλημα που παρουσιάστηκε μετά την αγορά του σπιτιού ήταν αυτά τα καταραμένα πουλιά. Κοπάδια ολόκληρα επισκέπτονταν το σπίτι και την αυλή της κάθε βράδυ και έμεναν εκεί έως το επόμενο πρωί. Από τη μία είχε να αντιμετωπίσει τις αποτρόπαιες κουτσουλιές τους που γέμιζαν το όμορφο πλακόστρωτο μονοπάτι της, τη βεράντα με τα γυαλιστερά μάρμαρα και τα σκαλοπάτια για την είσοδο του σπιτιού, και από την άλλη έπρεπε να υπομένει τον πρωινό θόρυβο από τα τιτιβίσματα και το κελάηδαμά  τους που την ξυπνούσε από τις έξι το ξημέρωμα.
Είχε, βέβαια, δοκιμάσει μερικά αυτοσχέδια τεχνάσματα με κροτίδες, μακριά ξύλα με έγχρωμες νάιλον σακούλες στις άκρες τους και cd κρεμασμένα με πετονιά από τα κάγκελα των μπαλκονιών του δευτέρου ορόφου, αλλά το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να καταστρέψει το όμορφο εξωτερικό ντεκόρ του σπιτιού της και τίποτα παραπάνω. Τα πουλιά δεν έλεγαν να την αφήσουν σε ησυχία.
Έτσι αναζητώντας τρόπους απαλλαγής από ενοχλητικά πουλιά κατέληξε σε ένα forum με θέμα ακριβώς αυτό που έψαχνε. Μερικοί από τους χρήστες πρότειναν τις είδη γνωστές στη Φρίντα λύσεις οι οποίες όπως αποδείχτηκε είχαν αποβεί μάταιες στην περίπτωσή της. Αφού έγινε μέλος του forum σχολίασε πως cd και νάιλον σακούλες δεν έχουν να προσφέρουν το παραμικρό.
Έπειτα εξέτασε κάποιες άλλες προτάσεις πιο δραστικές. Μία από αυτές ήταν η χρήση μίας συσκευής παραγωγής ήχων χαμηλής συχνότητας, οι οποίοι δεν γίνονται αισθητοί από τον άνθρωπο, αλλά για τα πουλιά είναι σαν να ηχούν σειρήνες στα αυτιά τους. Η συγκεκριμένη συσκευή κόστιζε γύρω στα εκατό ευρώ. Μία άλλη πρόταση, πιο δελεαστική και αρκετά οικονομικότερη ήταν η χρήση ποντικοφάρμακου ανάμικτου με σπόρους ταΐσματος. Μία τελευταία, οι παγίδες πουλιών. Η Φρίντα παρήγγειλε το ποντικοφάρμακο.
Στις είκοσι τέσσερις Απριλίου έκανε πράξη κάτι που σκεφτόταν εδώ και αρκετό καιρό. Η Φρίντα ήταν μια γυναίκα που πλησίαζε τα σαράντα. Αν και η ομορφιά δεν ήταν το μεγάλο της προσόν, θα μπορούσε να πει κανείς, πως ακόμη τουλάχιστον κρατιόταν. Κατά τη διάρκεια της ζωής της είχε κάποιες ερωτικές περιπέτειες, μα ποτέ κάτι το ιδιαίτερο. Είχε παντρευτεί στα είκοσι τρία της και από τότε η ερωτική ζωή της βάλτωσε. Όχι πως την ένοιαζε κάτι τέτοιο όλα αυτά τα χρόνια ή πως είχε δώσει ποτέ σπουδαία σημασία. Ο άντρας της δε, ο οποίος δεν ήταν και ιδιαίτερα εμφανίσιμος, δεν φημιζόταν καθόλου για τις ερωτικές του ορέξεις. Καθώς τα χρόνια περνούσαν όμως, μια σκέψη όλο και πιο έντονη τριβέλιζε το μυαλό της, μια σκέψη που το τελευταίο διάστημα έτεινε να γίνει εμμονή. Και σε αυτό είχε συμβάλει κατά κάποιο τρόπο και ο άντρας της, ο οποίος κόντευε να την ξεχάσει σαν ερωτική σύντροφο.
Το θέμα για τη Φρίντα ήταν πως είχε να κάνει έρωτα σχεδόν ένα χρόνο. Παλιότερα κάτι τέτοιο δεν θα την απασχολούσε και τόσο, τώρα όμως, με την ηλικία να γέρνει εις βάρος της, τα πράγματα άλλαζαν. Χρειαζόταν μια μικρή επιβεβαίωση πως μετράει ακόμη, πως μπορεί να συγκινήσει ένα αρσενικό αν ήθελε, και δυστυχώς οι όποιες της προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Αυτό που είχε θεωρήσει ως υπεύθυνο ήταν το σχετικά μικρό της στήθος.
Έτσι τη μέρα εκείνη έψαξε στο διαδίκτυο για κάποιον πλαστικό χειρούργο. Λίγες ώρες αργότερα είχε κλείσει ραντεβού σε μία πολύ καλή ιδιωτική κλινική με εξειδικευμένους χειρούργους. Οι εικόνες που είχε δει την είχαν αφήσει άφωνη. Οι άνθρωποι έκαναν φανταστική δουλειά. Με ένα όχι και τόσο μεγάλο ποσό θα μπορούσε να αποκτήσει το στήθος που πάντα ονειρευόταν και η αυτοπεποίθηση της θα ανέβαινε κατακόρυφα, όπως και η ζήτησή της από τα απανταχού αρσενικά. Μια βδομάδα αργότερα η Φρίντα μπήκε στο χειρουργείο.
Στις δώδεκα Μαΐου έθεσε στη μηχανή αναζήτησης το ερώτημα αν οι φιλίες στο διαδίκτυο μπορούν να αποδειχθούν αληθινές. 
Στις δύο Ιουνίου πληκτρολόγησε στη μηχανή αναζήτησης το όνομα και το επίθετό της αλλά δεν βρήκε κανένα σύνδεσμο.
Στις δέκα οκτώ Ιουνίου επέστρεψε στο σπίτι της λίγο μετά τη μια τη νύχτα. Ο άντρας της έλειπε σε ένα συνέδριο εκτός πόλης και ο γιος θα κοιμόταν τη νύχτα εκείνη σε κάποιο φίλο του. Άναψε ένα τσιγάρο, έβαλε ένα ποτό και άνοιξε τον υπολογιστή της. Το κεφάλι της ήδη γύριζε από αυτά που είχε πιει στο μπαρ που βρισκόταν μέχρι εκείνη την ώρα. Άλλη μια έξοδός της είχε αποβεί άκαρπη. Η πλαστική της είχε πετύχει, αλλά τα αποτελέσματα που περίμενε δεν έλεγαν να έρθουν. Οι άντρες δεν της έδιναν πια την σημασία που κάποτε μπορούσε εύκολα να κερδίσει. Ίσως να είχαν αλλάξει και οι εποχές, ίσως αυτοί οι άντρες να μην ήταν και τόσο άντρες όσο θα έπρεπε, ίσως πάλι, μια σαραντάρα να μην είναι και ότι καλύτερο για κάποιους.
    Με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ, βρήκε αυτό που έψαχνε μάταια τόσο καιρό. Ήταν μια σελίδα που με ογδόντα μόλις ευρώ μπορούσες να παραγγείλεις έναν νεαρό στο σπίτι σου για μία ολόκληρη ώρα. Έβγαλε την πιστωτική της και διάλεξε, από φωτογραφίες μάλιστα, τον καλύτερο κατά τη γνώμη της.
Ο νεαρός βρισκόταν μισή ώρα αργότερα στο σπίτι της. Είχε μεγάλες πλάτες, άτριχο στήθος, γυμνασμένους μύες και όμορφο πρόσωπο. Έκαναν έρωτα τρεις φορές και έφυγε όπως ακριβώς ήρθε. Τότε η Φρίντα αισθάνθηκε τόσο μόνη όσο ποτέ άλλοτε, αισθάνθηκε ένα κενό αβάσταχτο να την πλακώνει και μία θλίψη για την ύπαρξή της ολόκληρη που δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους λυγμούς της. Είχε να κλάψει από μικρό παιδί.                        
Στις είκοσι Ιουνίου αναζητούσε εναλλακτικούς τρόπους για ύπνο, καθώς το τελευταίο διάστημα της είχε παρουσιαστεί μία ενοχλητικότατη αϋπνία που την κρατούσε ξύπνια τις περισσότερες ώρες της νύχτας και μισοκοιμισμένη ολόκληρη τη μέρα. Κάποιος της πρότεινε να χαλαρώνει τα βράδια με ένα, δύο ποτήρια κρασί, ιδίως όταν είχε αντιμετωπίσει μία δύσκολη μέρα.
Στις εφτά Ιουλίου, με ένα ποτήρι κρασί στα χέρια και ένα τσιγάρο στα χείλη, έψαχνε για εταιρίες καλλυντικών που να ζητούν ηγετικά στελέχη.
Στις δύο Αυγούστου προσπαθούσε να μάθει αν το να πίνεις κάθε βράδυ δύο ποτήρια κρασί σε κάνει αλκοολικό.
Στις δέκα τέσσερις Αυγούστου άνοιξε έντρομη την αυλόπορτα του σπιτιού της, έτρεξε από το πλακόστρωτο μονοπάτι ως τα σκαλιά, τα ανέβηκε μπήκε στο σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή και πληκτρολόγησε με χέρια που έτρεμαν: «κολλάει το H.I.V. με την ανάσα;» Ένα δεκάλεπτο πριν βρισκόταν μέσα σε ένα αστικό. Το αυτοκίνητό της είχε παρουσιάσει μία βλάβη και είχε αναγκαστεί να το εγκαταλείψει σε ένα συνεργείο. Η ζέστη ήταν αποπνικτική μέσα στο αστικό και οι μυρωδιές της γύριζαν τα σωθικά, μα το χειρότερο ήρθε μία στάση πριν από τη δικιά της.
Ένας νεαρός με βρόμικα ρούχα και λιγδιασμένα μαλλιά την πλησίασε. Το σώμα του ήταν σαν όρθιος σκελετός και το πρόσωπό του ρουφηγμένο. Ένιωσε την ανάσα του που μύριζε, πάνω της. Το χέρι του της άγγιξε τον ώμο. Και τότε τη ρώτησε σφυρίζοντας μέσα από τα δόντια του: «Έχετε να μου δώσετε ένα ευρώ; Να φάω κάτι, είμαι άρρωστος, έχω έιτζ».
Στις δύο Σεπτεμβρίου έψαχνε να βρει τρόπους με τους οποίους μπορείς να απαλλαγείς από το κενό που νιώθεις μέσα στην ψύχη σου, ιδίως τις ώρες που ο ήλιος βασιλεύει. Δυστυχώς για τη Φρίντα όλες τις οι προσπάθειες στο συγκεκριμένο θέμα αποδείχτηκαν μάταιες.
Στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου πληκτρολόγησε τη λέξη «i-doser», χωρίς να γνωρίζει καν η ίδια περί τίνος πρόκειται. Μία συνάδερφός της τής είχε μιλήσει για ένα είδος ήχων με χαμηλές συχνότητες που επηρεάζουν τον εγκέφαλο και τη λειτουργία του σε τέτοιο βαθμό όσο και αρκετά ναρκωτικά. Όταν μπήκε σε ένα σχετικό forum και ρώτησε περισσότερες λεπτομέρειες, το πρώτο πράγμα που άκουσε ήταν για τα i-dosers. Έτσι βάλθηκε να τα ψάχνει.
    Στις δώδεκα Οκτωβρίου έκλεισε ραντεβού με τoν διευθυντή της Orfy.ltd, μίας νέας και ανερχόμενης εταιρίας καλλυντικών. Τη μέρα εκείνη αντάλλαξαν αλλεπάλληλα mails με προτάσεις, αντιπροτάσεις, προσφορές και αντιπροσφορές. Ο διευθυντής της Orfy.ltd, όπως και κάθε άλλος διευθυντής, αποδείχτηκε σκληρός στις διαπραγματεύσεις του για τη θέση, τα χρήματα και τα δικαιώματα που ζητούσε η Φρίντα. Όταν όμως άκουσε την τελική προσφορά της, δελεάστηκε για τα καλά.
Γιατί η προσφορά της Φρίντα είχε να κάνει με την παράδοση δέκα τεσσάρων από τις πατέντες καλλυντικών της εταιρίας στην οποία ήδη εργαζόταν. Το κίνητρο για τον διευθυντή της νεοσύστατης Orfy.ltd ήταν πραγματικά μεγάλο, καθώς θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για την εφόρμηση της εταιρίας του στον χώρο των δυνατών.
Όσο για τη Φρίντα ένιωθε επιτέλους πως είχε φτάσει η ώρα της δικαίωσής της. Δέκα οκτώ χρόνια τώρα έδινε τον καλύτερο εαυτό της στην εταιρία που δούλευε, αλλά η συμπεριφορά των ανωτέρων της δεν ανταποκρινόταν στις θυσίες της. Η υποσχόμενη εδώ και χρόνια προαγωγή της δεν έλεγε να έρθει, αλλά και οι οικονομικές παροχές που τις προσέφεραν δεν αντιστοιχούσαν ούτε κατά διάνοια στο έργο της. Γιατί η αλήθεια είναι πως η Φρίντα είχε όντως προσφέρει πολλά στην εταιρία της, είχε συμβάλει κατά πολύ στην επιτυχημένη πορεία της, και είχε δώσει ένα ολόκληρο κομμάτι από τον εαυτό της γι’ αυτόν τον στόχο.        
Στις δέκα οκτώ Οκτωβρίου, καθώς καθάριζε το δωμάτιο του γιου της βρήκε μέσα σε ένα από τα συρτάρια του ένα μικρό φακελάκι. Το σήκωσε στα χέρια της, το επεξεργάστηκε, και διαπίστωσε πως υπήρχαν υπολείμματα από μία άσπρη σκόνη στο εσωτερικό του. Έτρεξε τότε στον υπολογιστή και έψαξε για την κοκαΐνη. Είδε εικόνες, κάποια άρθρα, έξαψε για το πότε κάποιος θεωρείται εθισμένος και ποιες είναι οι αντιδράσεις του και οι συνέπειες στην ζωή του.
Από εκείνη τη μέρα η Φρίντα παρατηρούσε τον γιο της, του έκανε διάφορες ερωτήσεις, χωρίς όμως να κινήσει την περιέργειά του και έψαχνε το δωμάτιο του όταν έλειπε και έβρισκε την ευκαιρία. Ποτέ όμως δεν διαπίστωσε κάτι το ύποπτο και ποτέ ξανά δεν βρήκε κάποιο παρόμοιο σακουλάκι με αυτή την άσπρη σκόνη.
Στις είκοσι εφτά Οκτωβρίου η Φρίντα ερευνούσε στο διαδίκτυο από πού προέρχεται το ροχαλητό και πως αντιμετωπίζεις τον άντρα σου που ροχαλίζει.
Στις τέσσερις Νοεμβρίου, έπειτα από έναν μικρό έλεγχο αγοράς, παρήγγειλε έναν δονητή.  
Στις δέκα οκτώ Νοεμβρίου έψαχνε για το εάν πρόβλημα στο συκώτι μπορεί να προκαλέσει έντονη τριχόπτωση. Τα μαλλιά της έπεφταν τον τελευταίο μήνα όπως ποτέ άλλοτε. Η αλήθεια είναι πως πάντα αντιμετώπιζε ένα μικρό πρόβλημα τριχόπτωσης, ιδίως τους μήνες του φθινοπώρου και της άνοιξης. Αυτό που συνέβαινε όμως τώρα ήταν ανησυχητικό. Στην ανησυχία της αυτή προστέθηκε και ένας οξύς πόνος δεξιά του στομαχιού της, που δεν τον είχε νιώσει ποτέ ξανά.
Στις είκοσι μία Νοεμβρίου ξύπνησε στις οκτώ το πρωί όπως και κάθε καθημερινή. Ετοίμασε καφέ και πρωινό. Ο άντρας της ήπιε τον καφέ του και έφυγε για τη δουλειά του. Ο γιος της έφαγε και έφυγε για το σχολείο του. Στις εννέα παρά τέταρτο και ενώ η Φρίντα ετοιμαζόταν να ξεκινήσει και αυτή για τη δουλειά της χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε.
Ο άνθρωπος που της μίλησε της εξήγησε πως ήταν αντιπρόσωπος της διαδικτυακής μηχανής αναζήτησης που χρησιμοποιούσε. Με μεγάλη του λύπη την πληροφόρησε πως από κάποιο λάθος, για το οποίο δεν ευθυνόταν η εταιρία του, και που δεν είχε ακόμη εξακριβωθεί τι ακριβώς ήταν, είχαν διαρρεύσει όλες οι αναζητήσεις της στο διαδίκτυο και οι σχετικές με αυτές παραγγελιές και τα mail της από τις τέσσερις Μαρτίου έως και  τις δέκα οκτώ Νοεμβρίου.
Η εταιρία είχε μόλις καταφέρει να απομονώσει και πάλι τις αναζητήσεις της και να τις καταστήσει ασφαλείς. Δυστυχώς όμως στο διάστημα αυτό των τριών ημερών, πολλές από αυτές είχαν ήδη μεταφερθεί σε άλλες τοποθεσίες και είχαν διαδοθεί σε ένα ευρύτερο κοινό.
Τηλεφώνησε αμέσως σε κάποιον δικηγόρο. Εκείνος τη σύνδεσε με έναν συνάδερφό του, ειδικευμένο σε περιπτώσεις σαν τη δική της.
Ακολούθησαν πολλά και διάφορα τηλεφωνήματα, από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, μέχρι και άγνωστους.
Το μεσημέρι ο δικηγόρος ξανατηλεφώνησε. Δυστυχώς τελικά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά, καθώς η εταιρία αναζήτησης είχε πολλές δικλίδες ασφαλείας στα καταστατικά και στα συμβόλαιά της που την προστάτευαν από μηνύσεις των χρηστών της σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Η Φρίντα έκλεισε το τηλέφωνο. Έπειτα άνοιξε τον υπολογιστή και πληκτρολόγησε στη μηχανή αναζήτησης το όνομα και το επίθετό της. Οι συνδέσεις που εμφανίστηκαν ήταν τρομακτικά πολλές. Μπήκε στην πρώτη από αυτές. Ένα ολόκληρο ντοκιμαντέρ είχε στηθεί για τη ζωή της από τις τέσσερις Μαρτίου έως και  τις δέκα οκτώ Νοεμβρίου με βάση τις αναζητήσεις της στο διαδίκτυο.
Η πόρτα του σπιτιού άνοιξε. Ο άντρας της μαζί με τον γιο της μόλις είχαν επιστρέψει. Γελούσαν, έλεγαν μάλλον κάποιο αστείο μεταξύ τους
.     

Share on Facebook

Νίκος Δαββέτας “Η Εβραία Νύφη”

Monday, May 31st, 2010

Η κόκα κόλα λάιτ, ένα λαμπατέρ με μικρό καλώδιο (άρα προβληματισμός για το φωτισμό), ένα παλιό γραφείο τύπου "πι" (άσε τι είχα πάθει με ένα τέτοιο πριν από χρόνια: γέμισε σαράκι …) αντιμετωπίζουμε παρεμφερή ζητήματα οφθαλομολογικού χαρακτήρα και η επίσκεψη στο σπίτι του συγγραφέα και όπως ανακάλυψα και συναδέλφου – δημοσιογράφου – έγινε πιο οικεία -φαινόταν άλλωστε από το τηλέφωνο.

Ο Νίκος Δαββέτας έχει δώσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη Μαίρη Παπαγιαννίδου (Βήμα)  με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "Η Εβραία Νύφη".
Αντιγράφω:
"ΗΕβραία νύφη, μαζί με τα μυθιστορήματα Το Θήραματο 2004 και Λευκή πετσέτα στο Ριγκ το 2006, συγκροτούν μιαν άτυπη τριλογία με φόντο τη μεταπολεμική μας Ιστορία. Ωστόσο και τα τρία βιβλία μου διαδραματίζονται στο παρόν. Από το παρόν ξεκινά η πλοκή τους για να κατα γράψει μέσα από διαδοχικά φλας μπακ τον αντίκτυπο συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων στις νεότερες γενιές. Και επιδιώκω αυτή την προσέγγιση γιατί πιστεύω πως μόνο κατανοώντας το παρελθόν μας μπορούμε να ερμηνεύσουμε το παρόν. Μου κάνει μάλιστα τρομερή εντύπωση η απαξιωτική στάση ορισμένων Ελλήνων σχετικά με το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν μας, τη στιγμή που σε ολόκληρη την Ευρώπη γράφονται και διαβάζονται παρόμοιας θεματολογίας βιβλία. Από τους νομπελίστες Γκύντερ Γκρας, Ιμρε Κέρτες και Χέρτα Μίλερ, ως τον Σεμπάστιαν Μπάρι, τον Πιέρ Ασουλίν, τον Χαβιέρ Θέρκας, τον Αντόνιο Μολίνας και τον Αλεσάντρο Μπάρικο, η Ιστορία πρωταγωνιστεί. Θυμηθείτε την περσινή διπλή επιτυχία- ως κείμενο και ως φιλμ – του Μπέρχαρντ Σλινκ με το “Διαβάζοντας στη Χάννα”. Και προβληματίζομαι γιατί στη χώρα μας ένα βιβλίο π.χ. για τον ιρλανδικό ή τον ισπανικό εμφύλιο φαίνεται πως ενδιαφέρει περισσότερους αναγνώστες από ό,τι ένα βιβλίο για τον ελληνικό. Μήπως κάποιοι συμπατριώτες μας φοβούνται να κοιτάξουν το είδωλό τους στον καθρέφτη;".

Δε νομίζω ότι χρείαζεται να σου πω εγώ περισσότερα. Ο κύριος Νίκος Δαββέτας διαβάζει δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του. Για μια ακόμη φορά είμαι τυχερός -μου άνοιξε το σπίτι του (εκτός από το μυαλό που το κατάφερε με το βιβλίο του)."Η Εβραία Νύφη" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.


Καλή προβολή

 


 

Share on Facebook

Κωστής Γκιμοσούλης “Το Φάντασμά της”

Tuesday, May 25th, 2010

Το διάβασα το βιβλίο, τις μέρες που ήμουν αναγκαστικά ξαπλωτός ενεκα του ατυχήματος. Και ξαφνικά όσο διάβαζα, τόσο αισθανόμουν ότι ήμουν κι εγώ ένα κομμάτι αυτού του παράξενου ταξιδιού. Το είχα στο μυαλό μου συνεχώς, παρά τα υπόλοιπα βιβλία και ταινίες και μουσικές που κατανάλωσα ως "υποχρεωτικώς ξαπλωτός".

Μετά αναζήτησα τον συγγραφέα κύριο Γκιμοσούλη και στο τέλος βρεθήκαμε με τον Κωστή στο φίλοξενο ισόγειο στο Κουκάκι και λέγαμε διάφορα όσο να γίνει ο ελληνικός στο γκαζάκι της κουζίνας. Τον βρήκα να δακτυλογραφεί, "αντιγράφω" το είπε, παιδικά και όχι μονο παραμύθια από το σημεωματάριο του. Γράφει με μηχανικό μολύβι.

Και διαβάζει στην κάμερα μου δύο αποσπάσματα. Το ένα το διάλεξα εγώ, το άλλο το ήθελε ο ίδιος.

 

Καλή προβολή.

 

(από το οπισθόφυλλο ) Το φάντασμα ενός άγνωστου άντρα, εγκλωβισμένου μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου, εμφανίζεται σ’ έναν περιπλανώμενο ταξιδιώτη. Του ζητά να βοηθήσει τη γυναίκα του να ξεπεράσει το θάνατό του, ώστε εκείνος να περάσει στην άλλη πλευρά.

Πώς βοηθάς κάποιον να συνεχίσει να ζει; Πώς βοηθάς κάποιον να πεθάνει λυτρωμένος; Ο ταξιδιώτης, η Περσεφόνη και το φάντασμα του άντρα της, ζωντανοί-νεκροί ο καθένας στον κόσμο του, θα διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Απροστάτευτοι τόσο από τον έρωτα όσο και από το θάνατο, θα ξεκλειδώσουν το μυαλό, το σώμα και την ψυχή του άλλου, σε μια σχέση αφοσίωσης όπου κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε σιωπή ή επαφή βουτά τόσο στη λογική όσο και στο παράλογο.

Μια παράτολμη, ενίοτε κωμικοτραγική, ιστορία για τα άπατα νερά της απώλειας, της μοναξιάς και της ελευθερίας.

Το βιβλίο του Κωστή Γκιμοσούλη, που σου συστήνω να ανακαλύψεις κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Share on Facebook

Λιόπη Αμπατζή: “Ποτό για παρέα” – Σεξουαλική διασκέδαση στη σύγχρονη Ελλάδα

Thursday, February 18th, 2010

έχω αρχίσει να διαβάζω το βιβλίο της κυρίας Αμπατζή και πραγματικά το βρίσκω μοναδικό. Είναι δημοσιοργαφική έρευνα, είναι μυθοπλασία, είναι επιστημονική έρευνα. Είναι συναρπαστικό και πρωτότυπο. Σου κάνω ατάτσ παρακάτω ένα δικό της κείμενο που βρήκα στο νετ.

Είμαι στις πρώτες σελίδες και πραγματικά σου λέω είμαι ακόμη μεσα στις σελίδες του. Περιμένω να επιστρέψω σπίτι, να κοιμηθούν τα παιδιά να συνεχίσω την ανάγνωση!

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 

Η γλώσσα της ετεροφυλόφιλης επιθυμίας στην κονσομασιόν.
Δρ. Λιόπη Αμπατζή
Ερευνήτρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)


Τα μπαρ με «κονσομασιόν» αφορούν σε  κοινωνικούς χώρους όπου έμφυλες σχέσεις με ερωτικό περιεχόμενο διαπλέκονται με την κατανάλωση και το χρήμα στο πλαίσιο της ανδρικής νυχτερινής διασκέδασης. Οι σχέσεις αυτές περιβάλλονται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά με κομβικό σημείο την  δεδομένη κι απροϋπόθετη αποδοχή της ερωτικής επιθυμίας των ανδρών από τις γυναίκες. Απροϋπόθετη και δεδομένη στο βαθμό που οι άνδρες- πελάτες του μπαρ αγοράζουν και προσφέρουν ποτά στις γυναίκες- εργαζόμενες (τις κονσοματρις). Αυτή η πρακτική ονομάζεται κέρασμα κι έρχεται –όπως έχω δείξει αλλού (Aμπατζή, 2007)-  να  διαχειριστεί την αμφιθυμία που σχετίζεται με αυτόν τον τύπο οικονομικο-σεξουαλικής  επικοινωνίας και  που απορρέει από τις κυρίαρχες κανονιστικές αντιλήψεις για την ερωτική επιθυμία και την ικανοποίησή της-  αντιλήψεις που μοιράζονται από κοινού άνδρες και γυναίκες, πελάτες κι εργαζόμενες.
Με άλλα λόγια, η κονσομασιόν μπορεί να περιγραφεί ως ερωτική ετερο-κοινωνικότητα που διαμεσολαβείται από εγχρήματες ανταλλαγές.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να μιλήσει κανείς για μια ιδιαίτερη «γλώσσα της κονσομασιόν», ωστόσο, η αποτύπωση και ερμηνεία γλωσσικών εκφράσεων παραπέμπει ενδεικτικά στην αποτύπωση αντιλήψεων, πρακτικών και συναισθημάτων που διαπλέκονται με ζητήματα έμφυλων σχέσεων και σεξουαλικότητας, αλλά και με τη συγκρότηση λόγων για την επιθυμία. Η γλώσσα εδώ γίνεται αντιληπτή ως μια κοινωνικά επηρεασμένη «λεκτική χειρονομία», «μια από τις πολλές δυνατές χρήσεις [ή γλώσσες] του σώματός μας», είναι μόνο μία από τις πολλές, διαφορετικές «εμπειρίες» που ζούμε συνεχώς μέσα στον μη γραμμικό χρόνο. (Παπαγαρουφάλη, 2002).
 Στην ανακοίνωση αυτή, θα επιχειρήσω να διερευνήσω τον ενδεικτικό χαρακτήρα των γλωσσικών εκφράσεων στο πλαίσιο της πρακτικής της κονσομασιόν, δηλαδή, την έμμεση και  διαμεσολαβημένη  σχέση του λόγου που παράγουν οι ομιλητές με την ‘κονσομασιόν’ ως του συμφραζομένου όπου οι γλωσσικές εκφράσεις  αποκτούν σημασία,  και να δείξω την έμφυλη και σεξουαλική συγκρότηση της ίδιας της πρακτικής της κονσομασιόν..

Επιπλέον, η γλωσσική κωδικοποίηση της επιθυμίας, αλλά και η γλωσσική επιτέλεση της ερωτικής επικοινωνίας διαπλέκεται με κοινωνικά τοποθετημένες ‘αρσενικότητες’ και ‘θηλυκότητες’. Η κατά κονσομασιόν υλο-ποίηση  της ‘θηλυκότητας’ και της ‘αρσενικότητας’ απομιμούνται το «κανονιστικό ιδανικό του φύλου» καθώς και «τη φυσικοποιημένη εξιδανίκευση της ετεροφυλοφιλίας» (Butler 1991).

Η λεκτική επικοινωνία στην κονσομασιόν μπορεί να ιδωθεί ως επαναλαμβανόμενη κοινωνική τελετουργία όπου επιβεβαιώνονται τα κανονιστικά πρότυπα αλλά ταυτόχρονα εκτίθεται η «καταστατική αστάθεια της ετερο-φυλοφιλίας». Έτσι, μέσα από την αποτύπωση διαλόγων μεταξύ ανδρών και γυναικών στο μπαρ, θα προσπαθήσω να δείξω ότι στην αποθέωση της κανονιστικής ετεροφυλοφιλίας (άνδρες που επιθυμούν και γυναίκες που είναι αντικείμενα της επιθυμίας) υπάρχουν ρωγμές αλλά και ανατροπές που αναδεικνύουν αυτό που η Butler (1991) ονομάζει «καταστατική αστάθεια» του ετερο-κανονικού μοντέλου (πχ γυναίκες με επιθετική- ενεργητική  «αρρενωπή» σεξουαλικότητα που απειλούν τους άνδρες, και άνδρες με παθητική συμπεριφορά).

Τον καιρό που έκανα την έρευνα κυκλοφορούσε μεταξύ των φίλων μου μία ανεκδοτολογική περιγραφή του πεδίου: η φυλή του «μπούρου μπούρου»…
Το Μπούρου- μπούρου, ή αλλιώς μπρίρι –μπίρι ή ακόμα, ντούρου- ντούρου αποτελούν ιθαγενείς και εννοιολογικές κατηγορίες που προκύπτουν μέσα από  ονοματοποιητικές  πρακτικές, και στο πλαίσιο της κονσομασιόν, έρχονται να περιγράψουν τη βασική πρακτική της διασκέδασης και της συναναστροφής στο μπαρ.

Την πρώτη νύχτα στο μπαρ,  όπου ξεκίνησα την έρευνα εργαζόμενη ως ‘κονσοματρίς’, μου υπέδειξαν να πάω σε πελάτη και ρώτησα “Τι να κάνω” η απάντηση ήταν “πιάσε του την κουβέντα και κάνε τον να σε κεράσει”.
Όταν αργότερα ρώτησα τι θα έπρεπε να λέω με τους πελάτες μου είπαν  τα εξης: “λες ό,τι σου ρχεται. Συμφωνείς με ό,τι λένε. Συνεχίζεις την κουβέντα τους αν ξέρεις για το θέμα που μιλάνε, πολιτική πχ. Αν δεν ξέρεις, φέρνεις την κουβέντα εκεί που θέλεις, συνήθως στα ερωτικά. Μη σκέφτεσαι για  αυτούς, μην κουράζεις το μυαλό σου, να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου και γι αυτούς που αγαπάς” και συνέχισε “εδώ πρέπει να είμαστε ευχάριστες. Εδώ είναι μπαρ, φώτα, ποτά. Έρχεται ο άλλος κουρασμένος, με προβλήματα στη δουλειά, με τη γυναίκα του…”
Μια άλλη γυναίκα έσπευσε να συμπληρώσει  “λες ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι, αρκεί να μιλάς”… “δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να κοροϊδέψεις 5 βλαμμένους”. Τις επόμενες μέρες όποτε αναφερόντουσαν οι γυναίκες στους πελάτες τους αποκαλούσαν  ‘βλαμμένους’, ‘ανώμαλους’  “στους 10 οι 3 να είναι νορμάλ”…

Η αναζήτηση πληρωμένης ερωτικής συντροφιάς καθιστά αυτόματα τους πελάτες ‘ανώμαλους’ και ‘βλαμμένους’. Όπως έχει δείξει η Gayle Rubin, ακολουθώντας το Φουκώ,  στη σεξουαλική διαστρωμάτωση:
όσο οι σεξουαλικές συμπεριφορές κι ενασχολήσεις κατεβαίνουν την ιεραρχική διαβάθμιση, τα άτομα που εμπλέκονται υπόκεινται στο τεκμήριο ψυχικής ασθένειας, δυσφήμισης, εγκληματικότητας, περιορισμένης κοινωνικής και φυσικής κινητικότητας, απώλειας θεσμικής υποστήριξης, και οικονομικές κυρώσεις. ([1984] 2006:420)
Σύμφωνα με κυρίαρχο ετεροκανονικό σύστημα, η σεξουαλικότητα που είναι ‘σωστή’, ‘κανονική’ και ‘φυσιολογική’ πρέπει να είναι  ετεροφυλόφιλη, συζυγική, μονογαμική, αναπαραγωγική και μη εμπορευματοποιημένη. Οποιαδήποτε σεξουαλικότητα παραβιάζει αυτούς τους κανόνες είναι ‘κακή’, ‘ανώμαλη’, ‘αφύσικη’. Σε αυτό το πλαίσιο οι καταναλωτές της κονσομασιόν περιγράφονται ως ‘ανώμαλοι και βλαμμένοι’, με ένα λεξιλόγιο και ύφος υποτίμησης και δυσφήμησης. Για να αναζητούν την πληρωμένη ερωτική συντροφιά υπολείπονται σε κάτι- που είτε αφορά στην εξωτερική εμφάνιση ή στη ψυχο- διανοητική τους κατάσταση.
Σας θυμίζω ότι στο δημόσιο λόγο η πορνεία αναφέρεται συχνά ως το «αναγκαίο κακό» διότι παρέχει σεξουαλικές υπηρεσίες σε άνδρες με ψυχολογικά, διανοητικά ή σωματικά προβλήματα, ενώ απορροφά τη βία και την ένταση –που θα στρεφόταν ενάντια σε μη-πόρνες γυναίκες- ανδρών που δε μπορούν αλλιώς να εκτονώσουν τη σεξουαλική τους ορμή…

Η εμβληματικότητα του σεξουαλικού ανδρισμού εστιάζεται κυρίως στην εννοιολόγηση της ερωτικής επιθυμίας ως γνωρίσματος των ανδρών, δηλαδή ως έμφυλης διαφοράς με σωματικές κι ανατομικές διαστάσεις. Η ερωτική επιθυμία, όπως έχει καταδείξει συστηματικά ο Κ. Γιαννακόπουλος (1995, 1996, 1998, 2001) περιγράφεται ως ένστικτο, που εδράζεται στο κάτω μέρος του σώματος, και σωματοποιείται ως φυσιολογική βιολογική λειτουργία (στύση).  Ο άνδρας καλείται από νεαρή ηλικία να επιβεβαιώνει και να δημοσιοποιεί τον ανδρισμό του μέσα από σεξουαλικές σχέσεις με γυναίκες. Εξάλλου, η δύναμη της σεξουαλικής ανάγκης των ανδρών θεωρείται τόσο μεγάλη, που υποχρεούνται να την ικανοποιήσουν με οποιονδήποτε –πολιτισμικά και κοινωνικά δυνατό– τρόπο. Επιπλέον, θεωρείται ότι οι άνδρες από τη «φύση» τους είναι φορείς της σεξουαλικής επιθυμίας και οι γυναίκες τα αντικείμενα αυτής της επιθυμίας. Ο Γιαννακόπουλος μάλιστα (1995, 2001) υποστηρίζει ότι στην ελληνική σεξουαλική κουλτούρα η εννοιολόγηση της σεξουαλικής συμπεριφοράς συνδέεται με τη συγκρότηση μιας έμφυλης ταυτότητας ή, με άλλα λόγια, η υιοθέτηση μιας σεξουαλικής συμπεριφοράς δεν οδηγεί στη συγκρότηση μιας σεξουαλικής αλλά μιας έμφυλης ταυτότητας. 

Το φαινόμενο της ‘κονσομασιόν’ αποτελεί μία από τις πιθανότητες συγκρότησης κι επιτέλεσης της ετεροφυλόφιλης ερωτικής επιθυμίας αλλά και της έμφυλης υποκειμενικότητας.   Οι παραπάνω αντιλήψεις, ότι δηλαδή οι άνδρες από τη «φύση» τους έχουν κι αποδεικνύουν διαρκώς την ερωτική επιθυμία, θα έλεγα ότι σε μεγάλο αν όχι σε απόλυτο βαθμό, αναπαριστάνονται στην «κονσομασιόν», όπου οι άνδρες/φορείς της επιθυμίας την επιτελούν πληρώνοντας/κερνώντας γυναίκες/αντικείμενα της επιθυμίας.
Στην κονσομασιόν, αυτό το σύστημα αντιλήψεων για την εμφυλότητα και την επιθυμία, αφενός κεφαλαιοποιείται, και  νομιμοποιεί απόλυτα την πρακτική της εγχρήματης ερωτικής συναναστροφής, αλλά από την άλλη μεριά, διακωμωδεί τον ανδρισμό που απορρέει από αυτές τις αντιλήψεις.
 Η ΜcIntosh  (1968) έχει υποστηρίξει ότι  «Άνδρες που δεν νιώθουν την επιθυμία για το σεξ καθαυτό […] είναι περιφρονητέοι». Αντιστρέφοντας το σκεπτικό, έλεγε χαρακτηριστικά ένας άνδρας αφεντικό: «κάβλα είναι η αντίδραση του άντρα στο άγγιγμα μιας γυναίκας… έτσι είναι από τη φύση τους, μαλάκες…»
Η επιτηδειότητα της ‘κονσομασιόν’ έγκειται στην εξάντληση όλων αυτών των αντιλήψεων στην πράξη, και μεγιστοποίηση του κέρδους (κερασμένα ποτά) μέσα από την ταυτοποίηση του υποκειμένου με την υποτιθέμενη αισθητηριακή- βιολογο-ανατομική αντίδραση. Έτσι εκτός από ανώμαλοι και βλαμμένοι, οι άνδρες υπό την επήρεια του γυναικείου αγγίγματος (λεκτικές χειρονομίες), είναι  απολύτως αδύναμοι 
Εκφράσεις όπως τραχανάς, μπαγλαμάς, τυρί, κεφτές (με πόδια) περιγράφουν τον άνδρα- κορόϊδο, τον άνδρα –θύμα, υποταγμένο στη φύση του αλλά και τις γυναίκες- πρόκληση. Κυρίως παραπέμπουν στην άνθηση των μπαρ στην επαρχία στη δεκαετία του 80 και του 90, όπου οι άνδρες απομονωμένοι στην επαρχία και δεσμευμένοι από τις περιορισμένες δυνατότητας ερωτικής και σεξουαλικής συναναστροφής, αποσβολώθηκαν από την παρουσία εκατοντάδων γυναικών, ξένων, ερωτικοποιημένων και διαθέσιμων και κατέθεσαν τις  περιουσίες τους, τις επιδοτήσεις και τα δάνεια στα πόδια τους… «Έπρεπε να ’βλεπες τους βλάχους με τα τρακτέρ να μαζεύονται και να περιμένουν απέξω να ανοίξει το μαγαζί, σα διαδήλωση».
Από τη μεριά τους, οι γυναίκες της ‘κονσομασιόν’, επιτελούν στο μπαρ μια διττή και αμφίσημη θηλυκότητα, η οποία μέσα από εμπρόθετους μηχανισμούς  ελέγχου  και μετασχηματισμών του σώματος κινείται σε μία οριακότητα: ανάμεσα στην αρχετυπική εικόνα της δαιμόνιας Εύας/ πουτάνας και της συναισθηματικής, υποχωρητικής, γυναίκας που φροντίζει, περιποιείται και υποτάσσεται στις επιθυμίες του άνδρα.
Ο υπερτονισμός της θηλυκότητας, με τη μετωνυμική χρήση αντικειμένων (ψηλά τακούνια, μίνι φούστες, βαθιά ντεκολτέ, μακιγιάζ) και τη συμβολική επανεγγραφή μιας σεξουαλικοποιημένης προκλητικής σωματικότητας, εκείνες οι  υπερβολικές καρικατούρες που η κοινωνία λέει ότι σημαίνουν  να είσαι γυναίκα (McNeal, 1999), συγκροτεί μία υπερβολική απομίμηση μιας φυσικοποιημένης ταυτότητας και υπερφωτίζει τις επιτελεστικές όψεις του κοινωνικού φύλου.
Από την άλλη το καθεστώς της –επιτηδευμένης- διαθεσιμότητας προς τους άνδρες, η ψυχολογική εκτίμηση της διάθεσης του πελάτη και προσαρμογή της γυναίκας σε αυτή, η κολακεία και η φροντίδα- ντάντεμα, σκιαγραφούν μία αφοσιωμένη και υποταγμένη θηλυκότητα ή με τα λόγια ενός πελάτη:
    «Το αίσθημα που είχα την πρώτη φορά που πήγα σε τέτοιο μπαρ και κέρασα γυναίκα ήταν ότι βρέθηκα ξαφνικά απέναντι σε μια γυναίκα που συμπεριφερόταν σαν να ήταν η γκόμενά μου. Φαινόταν να έχει προσωπικό ενδιαφέρον για μένα, ήταν ζεστή και τρυφερή, και ήταν ανοιχτά σεξουαλική μαζί μου».
     
Γυναίκες που η εμφάνισή τους στο μπαρ ‘παρέκλινε’ του γενικού κανόνα αποτελούσαν την επιτομή μιας αρρενωπής θηλυκότητας και αποκαλούνταν με αρσενικοποιημένα τα ονόματά τους (Λάμπρος για τη Λαμπρινή,  Μήτσος για τη  Δήμητρα, κλπ).  Ωστόσο, πολλές γυναίκες υιοθετούν ανδρικά ονόματα για να αυτοαπακαλούνται πχ η Κατερίνα- Θανάσης, η Παναγιώτα- Παναής, προκειμένου να μιλήσουν για έναν εαυτό αυτόνομο, κινητικό, με δεξιότητες που υπερβαίνουν τις παραδοσιακές γυναικείες- όπως η ξέφρενη οδήγηση μηχανής μεγάλου κυβισμού και κόντρες στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, ή βαριές δουλειές και μαστορέματα- αλλά κυρίως το μεγάλωμα παιδιών χωρίς πατέρα, η αποκλειστική ευθύνη του νοικοκυριού και αναμφίβολα μια αίσθηση αυτοπροσδιορισμού και προσωπικής επιθυμίας που δε λογοδοτεί ποτέ και σε κανέναν. Εδώ σημειώνω χαρακτηριστικά, ότι η διαδεδομένη –και σε γυναίκες- έκφραση «στ’ αρχίδια μου» (δε με νοιάζει) δεν υιοθετείται από τις γυναίκες αυτές που χρησιμοποιούν το αντίστοιχο δικό τους σωματικό κιτάπι για να ‘γράψουν’ ό,τι/ όποιον δεν τις νοιάζει, «στο μουνί» ή «στη μουνάρα» ή «στην αρχοντομουνάρα τους»…
Το μοτίβο που κυριαρχεί στο μπούρου μπούρου  στο μπαρ είναι η διαρκής άμεση ή υπαινισσόμενη αναφορά στο σεξ. Άνδρες και γυναίκες χρησιμοποιούν συστηματικά λέξεις με σεξουαλικό περιεχόμενο και αναφέρονται απροκάλυπτα στη σεξουαλική πράξη, στα γεννητικά όργανα, στη σεξουαλική επιθυμία.
Ο υπερτονισμός της σεξουαλικότητας μέσω λεκτικών/ σωματικών πράξεων θεωρείται συστατικό στοιχείο της παρέας στο μπαρ και αποτελεί το μέσο επίτευξης της ‘καβλάντας’. Η ‘καβλάντα’, και τα ρήμα ‘καβλαντίζω’, κωδικοποιούν τον τύπο της ερωτικοποιημένης συντροφιάς κι αναφέρονται σε μία ανδρική σεξουαλικοποιημένη διασκέδαση,  συνδέονται με την κάβλα, κι αποτελούν λόγους για το σεξ, που δεν είναι πάντα εύκολο να ρηματοποιηθούν ειδικά έξω από το πλαίσιο της ανδρικής ομοκοινωνικότητας. Επιπλέον, όπως  λέει Rubin
Είναι διαφορετικό πράγμα η δημιουργία σεξουαλικών λόγων με τη μορφή της ψυχανάλυσης ή στο πλαίσιο μιας ηθικής σταυροφορίας, από το να αναπαριστούμε  γραφικά σεξουαλικές πράξεις ή γεννητικά όργανα. Το πρώτο είναι κοινωνικά επιτρεπτό με έναν τρόπο που καθιστά το δεύτερο απαράδεκτο.  ([1984] 2006: 435)
Ο σεξουαλικός λόγος που είναι εξαναγκασμένος στη σιωπή, τον ευφημισμό και την εμμεσότητα, στο  μπαρ βρίσκει τους τρόπους και τα μέσα επιτέλεσης, διακωμωδώντας και παρωδώντας κυρίως την αμηχανία ή τη μη πρόσβαση των γυναικών σε αυτούς. Έτσι, πολύ συχνά, οι γυναίκες μιλούν σεξουαλικούς λόγους σαν άνδρες. Παραθέτω το ακόλουθο περιστατικό
Κάποιο βράδυ σε ένα μπαρ στην Αθήνα, η ‘αφεντικίνα’ τσακώνεται με έναν πελάτη, ο οποίος μεθυσμένος αρνούνταν να πληρώσει ένα ποτό που είχε κεράσει. Ξαφνικά η ‘αφεντικίνα’ ορμάει από πίσω του, τον πιάνει από τη μέση και του λέει: «Ξέρω τι θες για να στρώσεις, πούτσο θες, θες να βάλω έναν πλαστικό και να σε γαμάω από τον κώλο», συνοδεύοντας τα λόγια της με μίμηση της σεξουαλικής πράξης. Αίφνης, ο πελάτης άρχισε να γελάει, η ‘αφεντικίνα’ συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, «Θα σε ξεκωλιάσω, θα σε γαμήσω», και αυτός κέρασε τόσο την ίδια όσο και την άλλη γυναίκα το ποτό της οποίας είχε προηγουμένως αμφισβητήσει. «Μα τι μαζόχας είναι αυτός, τέτοια θέλει να του λέω, για να ηρεμεί», είπε η ‘αφεντικίνα’, απευθυνόμενη στον υπόλοιπο κόσμο που παρακολουθούσε.
 
Το γεγονός ότι αυτά τα λόγια τα λέει γυναίκα όχι μόνο εξαλείφουν την αρνητική χροιά της απειλής και της προσβολής –που θα είχαν στο στόμα ενός άνδρα, ειδικά στο πλαίσιο μιας αντιπαράθεσης–, αλλά κάνουν τη σκηνή καρναβαλική, με την έννοια της πλήρους αντιστροφής. Η προηγούμενη ένταση εξαφανίστηκε και ο πελάτης, ξεκαρδισμένος στα γέλια, όχι μόνο δεν αμφισβητεί την οφειλή του αλλά σπεύδει να την επιβεβαιώσει κερνώντας επιπλέον ποτά.
Από την ‘καβλάντα’ απορρέει  μία απροσδιόριστη σεξουαλική επιθυμία. Η επιθυμία αυτή, αν και αποτελεί μέρος της ευχαρίστησης των ανδρών στο μπαρ και ζητούμενο της διασκέδασής τους, δεν οδηγείται σε ικανοποίηση μέσω της σεξουαλικής συνεύρεσης. Ωστόσο, η φαντασίωση της πιθανότητας της σεξουαλικής συνεύρεσης και της διαπροσωπικής οικειότητας καλλιεργείται συστηματικά αλλά αναβάλλεται επ’ αόριστον . 
Βασικός μηχανισμός αναβολής αλλά όχι ματαίωσης της πιθανότητας συνεύρεσης είναι το ‘ποίημα’ ή το ‘παραμύθι’, δηλαδή  ένας προκατασκευασμένος κι επαναλαμβανόμενος λόγος ή, ένα στυλ έτοιμων κατασκευασμένων αφηγήσεων –όπως  το ποίημα που έμαθες στο δημοτικό και το λες απέξω σε ακροατήριο- ,
“το παραμύθι που θα πεις στον άλλον  για να τον βάλεις στο λούκι να σε κερνάει”.
‘κονσομασιόν’ είναι “τα λόγια και τα έργα ώστε να καθηλώσεις αυτόν που είναι εκεί για όση περισσότερη ώρα μπορείς για να πάρεις όσα περισσότερα ποτά , άρα λεφτά μπορείς. Εκείνη την ώρα βλέπεις τον πελάτη σα μηχάνημα αυτόματης ανάληψης της Τράπεζας κι εσύ ψάχνεις τον κωδικό να πατήσεις ώστε τα λεφτά από τη δική του τσέπη να μπουν στη δική σου”.

Στόχος αυτής της κοινωνικής τελετουργίας δεν είναι να γίνει αναγκαστικά πιστευτό το περιεχόμενο της αφήγησης,  αλλά να δημιουργήσει, να σκηνοθετήσει την ατμόσφαιρα για την επικοινωνιακή κονσομασιόν. Επιδιώκει να  καταδείξει  το «πραγματικό» ενδιαφέρον της γυναίκας προς τον πελάτη και αντίστροφα. Και οι πελάτες, δημιουργούν αφηγήσεις ερωτικής επιθυμίας, με κυρίαρχο πολιτισμικό σενάριο την επιθυμία να κάνει αυτή τη γυναίκα ‘δική του’ και  να την παντρευτεί.
Αν και συχνά πρόκειται για δικαιολογίες για την αναβολή της συνεύρεσης, το ποίημα των γυναικών, κυρίως υπερθεματίζει την ικανότητα της λεκτικής επιτέλεσης . Καταστατικά αμφίσημος λόγος, αποτελεί τη βάση της ποιητικής του μπαρ, δείχνει ότι οι άνθρωποι έχουν συνείδηση δεν πιστεύουν τα λόγια τους αλλά θέλουν πολύ να το λένε και να τα ακούν- αυτό άλλωστε κάνουν. Γιατί, «… όταν συνομιλούμε, βιώνουμε τις σχέσεις που είχαμε, έχουμε και θέλουμε να έχουμε με πραγματικούς και φανταστικούς άλλους, και οι οποίες είναι υπεύθυνες για τις «λεκτικές χειρονομίες» μας» (Παπαγαρουφάλη 2002)

Βιβλιογραφία

Αμπατζή, Λ (2007), «Το κέρασμα στα ‘μπαρ με κονσομασιόν’: η διαχείριση του μη ανεκτού», Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών 122 (Α), σ. 3-21.

Butler, J (1991), «Imitation and gender insubordination» στο Fuss, D (επιμ).    Inside/Out. Lesbian Theories, Gay Theories. Νέα Υόρκη και Λονδίνο: Routledge

McIntosh, M (1968), “The Homosexual Role”, Social Problems 16, σ. 182-192

McNeal K., 1999, “Behind the make-up: Gender ambivalence and the double-bind of gay selfhood in drag performance”, Ethos 27 (3), 334-378.

Ochs, E. 1992. Indexing Gender. Στο A. Duranti & C. Goodwin (επιμ.), Rethinking Context: Language as an Interactive Phenomenon. Καίιμπριτζ: Cambridge University Press, 335-358.
   
Παπαγαρουφάλη Ε, (2002), «Η συνέντευξη ως σωματική επικοινωνία των συνομιλητών και πολλών άλλων», Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών 107, σ.29-46

Rubin G., ([1984] 2006), «Σκέψεις για τη σεξουαλικότητα: Σημειώσεις για μια ριζοσπαστική θεωρία των πολιτικών της σεξουαλικότητας» στο Γιαννακόπουλος, Κ. (επιμ.) Σεξουαλικότητα: Θεωρίες και πολιτικές της ανθρωπολογίας. (μτφ Λιόπη Αμπατζή) Αθήνα: Αλεξάνδρεια
.
Yannakopoulos K., 1995, Jeux du desir, Jeux du pouvoir: corps, émotions, et identité sexuelle des hommes au Pirée et à Athènes, αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή στην École des Hautes Études en Sciences Sociales, Παρίσι.

— (1996), «Amis ou amants? Amours entres hommes et identites sexuelles au Piree et a Athenes», Terrain 27, σ. 59-70
   
— (1998), «Corps erotique masculine et identites sexuelles au Piree et a Athenes», Gradhiva 23 (Dossier «Anthropologie des sexes»), σ.101-108   

Share on Facebook