Posts Tagged ‘Μεταίχμιο’

At your Own Risk – Επεισόδιο 23, Παρασκευή 8-4-2016

Sunday, April 10th, 2016

Μια εκπομπή μμμούρλια! 

Ακου, να δεις ποια θεωρώ "μπουμπουκιασμένα" τραγούδια, που ταιριάζουν με το άρωμα από τις Νεραντζιές (που γλύτωσαν από τον Κακλαμάνη), νέες κυκλοφοριές, αγαπημένα κολλήματα. 

Στην εκπομπή μιλησα επίσης για το βιβλίο του ψυχαναλυτή – φιλόσοφου Σλαβόι Ζίζεκ "Προβλήματα στον Παραδεισο, Ο Κομμουνισμός με το τέλος της Ιστορίας (Μεταίχμιο), και κληρωσα ένα αντίτυπο. 

Ευτυχώς έχουμε τη μουσική, που δε μας προδίδει ποτέ! (όπως και οι αληθινοί φίλοι!!!)

Καλή ακρόαση τρολάκια!

Share on Facebook

At your own Risk, επεισόδιο 13 – David Bowie και Ηλίας Μαγκλίνης καλεσμένος

Tuesday, January 12th, 2016

Η εκπομπή της Παρασκευής 8 Ιανουαρίου, της πρώτης για το 2016 ξεκίνησε με ένα ημίωρο αφιέρωμα στον λατρεμένο μου θεό, τον Bavid Bowie με αφορμή το καινούριο, τελευταίο αλμπουμ του με τίτλο Black Star.
Σήμερα που ανεβάζω την εκπομπή αυτό το "τελευταίο" ειναι τόσο οριστικό μετα τον θάνατο του θρυλικού αυτού τύπου! 
Στη δεύτερη ώρα της εκπομπής ειχα τη χαρά να φιλοξενήσω στο στούντιο του trollradio.gr τον συγγραφέα και συνάδελφο δημοσιογράφο, Ηλία Μαγκλίνη. Μιλήσαμε με αφορμή το καινούριο του, συναρπαστικό, μυθιστόρημα την "Πρωνινή Γαλήνη" που κυκλοφόρησε μεσα στο δεκέμβριο από τις εκδόσεις "Μεταίχμιο"
Καλή σας ακρόαση

 

At your Own Risk, Giannis Kafatos, www.trollradio.gr – Elias Maglinis – Bowie tribute (before death) by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

Χίλντα Παπαδημητρίου: “‘Εχουνε όλοι κακούς σκοπούς” (εκδ.Μεταίχμιο)

Monday, January 6th, 2014

H πλατεία της Νέας Σμύρνης δε τη χώραγε! Και αφού έκλεισε το δισκοπωλείο τό 'ριξε στο γράψιμο. Κι έτσι έχει δική της όλη την Αθήνα να την κάνει νουάρ. Και πάει και τουρνέ!
Ροκάδικο αστυνομικό – μια …βουλκέγ…ατάκα, αλλά ειναι αλήθεια!
Ανακαλύψτε τα βιβλία της! Θα περάστε καλά

Με αυτές τις κουβέντες μου είχα κάνει share μια συνέντευξη της Χίλντας Παπαδημητρίου που αναδημοσιεύτηκε στο FB, στα μέσα του Νοέμβρη, αρκετούς μήνες μετά την ανάγνωση του δεύτερου αστυνομικού μυθιστορήματός της: "Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς" (εκδ. Μεταίχμιο)


Είχαμε βρεθεί και στην παρουσίασή του βιβλίου, στο Φλοράλ, είχαμε πει ότι θα βρεθούμε για να κάνουμε ένα βιντεάκι για το u-hoo, ως συνήθως ο καιρός και ο χρόνος είναι πιο δυνατός και τελικά καταφέραμε να συναντηθούμε ενα μεσημέρι λίγο πριν τα χριστούγεννα για έναν ωραιότατο καφέ και κουβέντα.


Η προσπάθεια να συναντηθούμε ξεκίνησε από τη μέρα που διάβασα την τελευταία σελίδα του πρώτου της βιβλίου ("Για μια χούφτα βινύλια" εκδόσεις Μεταίχμιο).
Ξέρεις όμως πώς είναι αυτά τα "θα τα πούμε" … Με δική μου ευθύνη λοιπόν το καθυστερημένο ραντεβού έγινε και έτσι είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά μια γειτονίσσα κατ' αρχήν, αφού εκείνη είναι Νεοσμυρνιώτισσα και εγω Παλαιοφαληριώτης.


Μιλήσαμε για το δισκοπωλείο, για το πού πήγαν οι δίσκοι όταν τελικά έκλεισε ο κύκλος του, τη γάτα της, τα παιδιά μου, τη μουσική, τα βινύλια, τα βιβλία, τα ραδιόφωνα, τις συναυλίες.


          Ξέρεις, εγώ έγινα δημοσιογράφος λιγότερο για να σώσω τόν κόσμο και πολύ περισσότερο για να γνωρίζω πιο εύκολα από 'σένα που δεν είσαι, τους ανρθώπους που επιθυμώ. Στις μέρες μας δεν είναι και τόσο ευπρόσδεκτοι οι "δημοσιογράφοι", αλλά πάντως την ευκολία να βρούμε αυτό που θέλουμε (αρκεί να το θέλουμε…) την έχουμε.


Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όταν συναντούμε κάποιον για "συνέντευξη" ήδη ξέρουμε γι' αυτόν. Η συνάντηση με τη Χίλντα δεν ήταν συνέντευξη (γι' αυτό και δε σου λέω τι είπαμε, σου ανέφερα μόνο κάποια από τα θέματα) είχε όμως αυτή την αίσθηση. Εγώ έπινα καφέ με μια συγγραφέα που την γνώρισα μέσα από τα μάτια τις σκέψεις και τις ιδέες των ηρώων της. Με έναν τρόπο την ήξερα κι είχα τη χαρά να τη συναντήσω για να ανακαλύψω και την ίδια τη Χίλντα που γέννησε τη μούρη, τον αστυνομικό Χάρη Νικολόπουλο που αν και δεν τον πιάνει το μάτι σου, παρά τα κιλάκια που περισσεύουν, καταφέρνει να ανακαλύψει τον ένοχο στο ροκ συμπαν που φτιάχνει με έναν απλό, αλλά όχι απλοϊκό λόγο.


Μου άρεσαν ανέκαθεν τα νουάρ μυθιστορήματα. Μου αρέσουν και τα δύο μυθιστορήματα της Χίλντας γιατί κινούνται στους χώρους που μου είναι τόσο οικείοι. Μουσικοί, μουσική, συναυλίες, τοποθεσίες. Παντού θα μπορούσα να είμαι ένας κομπάρσος στα "σετ" που δημιουργεί και τοποθετεί τους ήρωές της. ΚΙ εσύ το ίδιο ξέρεις!


Δεν έχει σημασία αν είσαι ροκάς ή ό,τι άλλο θες να βάλεις ως χαρακτηρισμό σ' αυτά που ακούς για να εκτιμήσεις αυτό που εγώ βρίσκω ως προτέρημα στη γραφή της Χίλντας Παπαδημητρίου. Είσαι παντού ευπρόσδεκτος, γιατί έχεις περάσει μια βόλτα από εκεί που πέρασε το θύμα και ο δολοφόνος, οπωσδήποτε!
                    Αν είσαι και λίγο ροκάς, με πολύ ανοιχτά αυτιά θα ακούς καθώς διαβάζεις και τις μουσικές που μπλέκει η συγγραφέας στην πλοκή της. 'Ενας τόσο δα στίχος από ένα τραγούδι που ξέρεις, αλλά μπορεί να μην έχεις προσέξει ποτέ γίνεται η αφορμή για μια απολαυστική ανάγνωση.


Στο "Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς" το θέμα είναι να βρεθεί πώς δολοφονήθηκε ο μέγας σταρ τραγουδοποιός Απόστολος Μελησσινός.
                        Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όμως δεν είναι μια σειρά εξισώσεων. Και η Χίλντα Παπαδημητρίου προσωπικά με κέρδισε και για τη φόρμα της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους ήρωές της.


Η κριτική της για τη μουσική και τους μουσικούς τη δεκαετία του 70 και του 80 και το πώς έχουν γίνει αντιληπτοί σήμερα πέραν του ότι μου ταιριάζει, είναι τόσο δυνατά διανθισμένη  μέσα από πάθη των ηρώων της που κάνει το βιβλίο της να είναι συναρπαστικό από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα!

             Όταν συναντώ έναν συγγραφέα, αλλά και οποιονδήποτε καλλιτέχνη του απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ώρες μου που δεν τις σπατάλησε αλλά τις γέμισε με εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Αυτό το Ευχαριστώ το είχα πει στη Χίλντα από το πρώτο της μυθιστόρημα, και της το επανέλαβα και τώρα που βρεθήκαμε.


Καταφέραμε να ξεπεράσουμε το τρακ της και την έστησα μπροστά στην κάμερά μου για να μας διαβάσει με το δικό της τρόπο ένα αγαπημένο της κομμάτι  από το βιβλίο της.

                     (το γύρισμα κάναμε στο βιβλίοπωλείο- καφέ  Booktalks, Αρτέμιδος και Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο)


Καλή προβολή και εσείς … καλή ανάγνωση.

Αν κάνεις κλικ ΕΔΩ θα πας σε μια λίστα στο youtube και θα ακούσεις όλα τα τραγούδια που αναφέρονται στο μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου

 

Share on Facebook

Με μολύβι Φάμπερ, νούμερο 2, της Άλκης Ζέη

Saturday, November 23rd, 2013

                Και μόνο ο τίτλος σε ταξιδεύει. Την εποχή που τα δάχτυλα σου ακουμπάνε πιο πολύ κι από σάρκα, ένα πληκτρολόγιο ή την σούπερ ντούπερ οθόνη του έξυπνου κινητού σου, ο τίτλος της αυτοβιογραφίας της σπουδαίας κυρίας της λογοτεχνίας, Άλκης Ζέη, είναι ταξίδι. Την εποχή που το μαλακό φάμπερ ήταν το μέσο για να δούμε στο χαρτί τι γράμματα μαθαίναμε. Και μετά, κάποια σχεδιάκια, και στα ξύσματα από την ξύστρα με τις ρόγες των δαχτύλων φτιάχναν τις σκιές …

               Με αυτό το μολύβι η νεαρή Άλκη άρχισε να σκαρώνει τις ιστορίες της, πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι. Παραδέχεται ότι όλα άρχισαν από τις ερωτικές επιστολές που έγραφε, αυτή παιδάκι, για τις αγράμματες κοπέλες που είχαν στη δούλεψή τους  οι αστοί των Αθηνών. Κι ευτυχώς. Αυτές οι επιστολές εξελίχθηκαν τόσο πολύ καλά για μας, τότε παιδιά, αλλά και για τα δικά μας παιδιά, σήμερα!

Η λογοτεχνία της Άλκης Ζέη έχει μέσα της κάτι το … δεν ξέρω πώς να στο πω με λόγια, θα στο πω με ένα παιδικό παιχνίδι: παίρνω αμπάριζα και βγαίνω

             Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, δεν ζήλεψα τη συγγραφέα που ως παιδί, ως κοπέλα και ως έφηβη έζησε τις μεγάλες στιγμές της σύχρονης ιστορίας μας, αυτής που δε μας μαθαίνει κανείς, και κανείς δε μας μαθαίνει ούτε καν να την αναζητούμε να τη μάθουμε – και με δικές μας ευθύνες.


Το κυρίαρχο συναίσθημα διαβάζοντας το βιβλίο και μπαίνοντας έτσι κι εγώ μέσα στις παρέες της Αθήνας, είναι ότι η κυρία Ζέη είχε την τιμή και τη χαρά να περιστοιχίζεται από τα πιο λαμπρά μυαλά του ελληνικού πολιτισμού και ως μία από αυτά να συμμετέχει ισότιμα σε ένα δούναι και λαβείν πνευματικής εγρήγορσης.
Όχι, αυτό δεν είναι το συναίσθημα. Αυτό που μόλις διατύπωσα στην προηγούμενη παραγραφο ειναι τα δεδομένα. Το συναίσθημα θα στο πω τώρα: ζήλεια, και απογοήτευση.
Δε θέλω να πω ονόματα, αλλά δες, ποιοι είναι σήμερα στις προβεβλημένες παρέες πνευματικών ανρθώπων και τι σχέση μπορεί να έχει το έργο τους με εκείνα τα μυαλά που μας έμαθαν να σκεφτόμαστε αλλά και να αισθανόμαστε.


           Ναι, ρούφηξα το βιβλίο της κυρίας Ζέη και με έπιασε μια βαθιά απογοήτευση.


Από την άλλη πρέπει να σου πω ότι μαγεύτηκα που "περπάτησα" μαζί της σε μια Αθήνα που εμείς και οι πολιτικοί μας προσπάθησαν να θάψουν στο μπετόν και την αντιπαροχή.
          Ενα μυθιστόρημα δρόμου, ας μου επιτραπεί η κινηματογραφική έκφραση, είναι η αυτοβιογραφία της Άλκης Ζέη "Με μολύβι Φάμπερ νούμερο δύο" από το Μεταίχμιο.
Οι φρενήρεις ρυθμοί  μιας νιότης που κρατάει ακόμη μέσα της η συγγραφέας, παρασύρουν τον αναγνώστη στην περιπέτεια της ζωής της σε μια Αθήνα που μόνο ανέφελη δεν ήταν, αν σκεφτείς ότι μας περιγράφει την κατοχή και τον εμφύλιο.

             Τέλειωσα το βιβλίο, το έκλεισα και αμέσως η εικόνα ενός πιτσιρικιού που ξύνει το μολύβι του και λερώνεται κι αρχίζει το γράψιμο στο τραπέζι της κουζίνας κάτω από το άγρυπνο βλέμμα μιας μάνας μου ήρθε στο μυαλό.
Και μετά μια τρελλή διάθεση για σουλάτσο στην Αθήνα. Σίγουρος ότι δε θα πετύχω ούτε τον Γκάτσο, ούτε τον Χατζηδάκι, ούτε τη Ζωρζ Σαρρή, ούτε τον Ελύτη, αλλά βαθιά πεπεισμένος ότι όσο κι αν η η πόλη έχει αλωθεί, θα αισθανθώ την αύρα τους.


Και μόνο γι' αυτό της το βιβλίο θα ήταν αρκετό για ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην κυρία Άλκη Ζέη.
Ευτυχώς είχε πολλά μολύβια, και έτσι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ευχαριστήσω τη συγγραφέα των αναμνήσεών μου!
Καλή σας ανάγνωση!

Share on Facebook

Ο Ζωγράφος του Μπελογιάννη, του Νίκου Δαββέτα

Tuesday, November 19th, 2013

          

           Αυτή η μικρή μαυρόασπρη, προφανώς, φωτογραφία, το χαμογελαστό πρόσωπο που κοιτούσε το θάνατο με το ίδιο βλέμμα που κοιτούσε τους πάντες μέσα από το φακό του φωτογράφου, ήταν η αφορμή για το περίφημο σκίτσο του Πάμπλο Πικάσο "Μπελογιάννης, ο άντρας με το λουλούδι"

          Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο είναι πιο γνωστός για μας ο, αγνωστος εν τέλει, Μπελογιάννης.
Το ίδιο άγνωστος για τους περισσότερους από εμάς, όπως άγνωστη παραμένη η ιστορία μας.
            Ακόμη κι αυτή που μας κάνει περφήφανους τάχα, κάνει κάποιους να εγκληματούν στο όνομά της, πιστεύω ότι παραμένει άγνωστη σε πολλά σημεία της. Και δεν  αναφέρομαι μόνο στις "πτυχές" τις αποχρώσεις. Μιλάω για την γενικότερη αγραμματοσύνη περί ιστορίας.
Έτσι όπως μας τη δίδασκαν, και όπως τη διδάσκουν στα παιδιά μας.

Νομίζω ότι πιο πολλά ξέρουμε για τις απόψεις περί την ιστορία όσων ασέλγησαν στο κορμί της, παρά τα ίδια τα γεονότα.

            Η μεγάλη επιτυχία του βιβλίου του Νίκου Δαββέτα  "Ο Ζωγράφος του Μπελογιάννη" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο είναι το γεγονός ότι αποτελεί αφορμή να ανατρέξουμε στην Ιστορία. Την ιστορία μας.
Είτε πρόκεται για ένα απλό "γκουγκλάρισμα" είτε για μια επίσκεψη σε ένα βιβλιοπωλείο, η αφορμή δίνεται. Στο χέρι, τη διάθεση και το χρόνο του καθενός είναι να την πιάσει!

                      Το βιβλίο του Νίκου Δαββετα είναι ένα νουάρ μυθιστόρημα με όλη τη μαεστρία του απαιτητικού είδους: ήρωες, τοποθεσίες, ατμόσφαιρα, αγωνία, κυνήγητο, κορύφωση, φινάλε.
Τα προσχέδια του Πικάσο για τον Μπελογιάννη, που έγιναν φέιγ-βολαν στην Ευρώπη στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για να αποτραπεί η εκτέλεση του κομμουνιστή πολιτικού, ήταν η αίτια για τη δολοφονία του ιδιοκτήτη τους; Ήταν πλαστά;
Να, από εκεί ξεκινάει ο συγγραφέας την πλοκή του για να μας δώσει τελικά ένα πολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.


          Είχα τη χαρά να σου γνωρίσω τον Δαββέτα, με αφορμή το προηγούμενό του βιβλίο, την "Εβραία Νύφη. Τότε με είχε υποδεχθεί στο σπίτι του στην Καλλιθέα και κάναμε και ένα βίντεο (κάνε κλικ εδω να το δεις) – και πάλι τον ευχαριστώ.


Σκοπός μου ήταν να ξανακάνουμε ένα βίντεο και για αυτό το βιβλίο. Και μάλιστα μου το έστειλε με το που κυκλοφόρησε στα τέλη της άνοιξης.

   Επειδή όμως ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό … και παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα αυτό    κυριάρχησε στα καλοκαιρινά μου  αναγνώσματα, είπα έστω και χωρίς το βίντεο να   σου πω τις σκέψεις μου αλλά και να  ευχαριστήσω τον συγγραφέα γιατί μας δίνει μια πολύ καλή ευκαιρία να πάμε και να ψάξουμε, να μάθουμε, να ρωτήσουμε.

 

Καλή ανάγνωση

Share on Facebook

Καλοκαιρινός διαγωνισμός απο τις Εκδόσεις Μεταίχμιο

Monday, June 28th, 2010
ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
για τους φίλους και τις φίλες του βιβλίου
από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
300 τυχεροί κερδίζουν το αγαπημένο τους βιβλίο

Το καλοκαίρι είναι ήδη εδώ και επειδή το βιβλίο είναι το καλύτερο ταξίδι του νου και της ψυχής, οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ετοίμασαν για τους φίλους και τις φίλες του βιβλίου προτάσεις ανάγνωσης μέσα από δείγματα γραφής.

Γνωρίστε σπουδαία μυθιστορήματα ελλήνων συγγραφέων αλλά και συγγραφέων από όλο τον κόσμο, αστυνομικές περιπέτειες και θρίλερ που ξυπνάνε τις αισθήσεις, βιβλία φαντασίας που κόβουν την ανάσα, έγκυρες και συναρπαστικές βιογραφίες, graphic novel για όσους αγαπούν τα κόμικς κ.ά.

Οι αναγνώστες μπορούν να επισκεφθούν τον δικτυακό μας τόπο www.metaixmio.gr, να διαβάσουν αποσπάσματα από τα νέα μας βιβλία και να κερδίσουν. Αρκεί να επιλέξουν το αγαπημένο τους καλοκαιρινό ανάγνωσμα και να πάρουν μέρος στη μεγάλη κλήρωση για να το αποκτήσουν. Δεν έχουν παρά να συμπληρώσουν τη φόρμα του διαγωνισμού έως τις 10 Ιουλίου. Τα ονόματα των νικητών θα ανακοινωθούν στον δικτυακό τόπο των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ στις 15 Ιουλίου.
Κάθε αναγνώστης μπορεί να επιλέξει μόνο ένα βιβλίο και να συμμετάσχει μόνο μία φορά.

Οι νικητές που κατοικούν στην Αττική μπορούν να παραλάβουν το δώρο τους με την επίδειξη της ταυτότητάς τους από τον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα, τηλ. 211 3003580) έως τις 31 Ιουλίου. Όσοι από τους νικητές κατοικούν στην υπόλοιπη Ελλάδα θα λάβουν το δώρο τους ταχυδρομικά.

Καλό καλοκαίρι συντροφιά με ένα καλό βιβλίο…

Share on Facebook

Νίκος Σιδέρης, ένας siderman(.gr) που, αναλόγως, άλλοτε ρωτάει κι άλλοτε …διαβάζει

Wednesday, May 26th, 2010

Δεν μπορώ να σου πω ότι τον γνωρίζω καλά, παρά το γεγονός ότι τον ξέρω.  Μπορώ όμως να σου πω ότι ειναι από τις κλασικές περιπτώσεις πολύ δυνατού ομιλητή. Ξέρει πώς να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο και ως συγγραφέας.

Παρακολουθώ μια σειρά "μαθημάτων" που κάνει για την "τέχνη του γονιού" στην "αιθουσα διδασκαλίας" του πολυχώρου των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Όπως καταλαβαίνεις η άποψή μου είναι από πρώτο χέρι. Με οδηγούς το μπεστ σέλερ "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς Θέλουν" και το καινούριο του βιβλίο-εγχειρίδιο "Δεν παίζεις μόνο εσύ.Υπάρχουν κι άλλοι – Ηθος και τέχνη στις ανθρώπινες σχέσεις", κάθε Τετάρτη γονείς και δάσκαλος αναπτυσουμε απορίες, λύνουμε απορίες, ανακαλύπτουμε θέσφατα που κανείς δεν είχε σκεφτεί, γενικώς μαθαίνουμε να περπατάμε με πιο σταθερά βήματα σε μονοπάτια που άλλοι έχουν το ταλέντο να τα ανακαλύπτουν νωρίς,εύκολα και μόνοι τους και άλλοι να θέλουν έναν οδηγό – όπως μεσα στη ζούγκλα: πας γιατί σε σαγηνεύει ή γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αλλά το άγνωστο σε τρομάζει.  

Τέλος πάντων, ας τ’ αφήσουμε αυτά στην άκρη κι ας δούμε τον καθηγητή ψυχολογίας και ψυχαναλυτή να γίνεται αναγνώστης. Μεγάλη μου τιμή.

 

Και μέσα στη δίνη της ανάγνωσης ανακαλύπτω και το μυθιστόρημα που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια στου Καστανιώτη και ιδού:

Στην προσωπική του σελίδα www.siderman.gr (κατά το spiderman όπως μου επεσήμανε όταν κρατούσα σημείωσεις, θα βρεις κι άλλα ενδιαφέροντα με τα οποία καταπιάνεται όπως τα χάικου, που γράφει και στέλνει στους φίλους και τους γνωστούς του κάθε Δευτέρα – ακόμη και τις προάλλες, του Αγίου Πνεύματος!)

Share on Facebook

Όταν οι ιδέες νίκησαν τις φλόγες ή αλλιώς: Fahrenheit 451

Tuesday, May 4th, 2010

Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ καίγονται τα βιβλία. Αυτός είναι ο συμβολισμος του έργου (βιβλίο και κινηματογραφική ταινία).

Τη θυμάμαι την ταινία. Είχε τύχει να τη δω στην τηλεόραση και μετα την πέτυχα και σε θερινό σινεμά, λίγο μετά την πρώτη ανάγνωση του "1984" του Όργουελ. Αργότερα κάποιο καλοκαίρι κάπου στο Αιγαίο – κατά πάσα πιθανότητα στα βραχια της Φασολούς στη Σίφνο – διάβασα και το βιβλίο.

Τις προάλλες που βρέθηκα στο Μεταίχμιο, στον πολυχώρο, εκεί στην Ιπποκράτους και Τσιμισκή έπεσε το μάτι μου στη διασκευή σε κόμικ του απίθανου αυτού έργου που επίτρεψέ μου να πω ότι ψύγματά του "ζούμε" όλοι με έναν τρόπο

 

Το ξεφύλλισα, σχεδόν άρχισα να το διαβάζω. Καιρό είχα να αποκτήσω ένα κόμικ

έλα πάρε άλλη μια τζουρίτσα:

Συγγραφέας είναι ο Ρέι Μπραντμπερι και έγραψε αυτό το καλτ μυθιστόρημα πρίν από 55 χρονάκια. Και πόσες ομοιότητες μπορείς να βρεις με το σήμερα … πόσες!!!

 

"Μη σκέφτεσαι. Είναι επικίνδυνο.

Μην εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο εκτός από το κράτος. Πρόδωσε τους γείτονές σου. Και το κυριότερο: Κάψε όλα τα βιβλία"

 

 

Μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας δες ΕΔΩ (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχουν κώδικα ενσωμάτωσης αλλά βλέπεις …)

 

Share on Facebook