Posts Tagged ‘πολιτική’

At your Own Risk – Επεισόδιο 23, Παρασκευή 8-4-2016

Sunday, April 10th, 2016

Μια εκπομπή μμμούρλια! 

Ακου, να δεις ποια θεωρώ "μπουμπουκιασμένα" τραγούδια, που ταιριάζουν με το άρωμα από τις Νεραντζιές (που γλύτωσαν από τον Κακλαμάνη), νέες κυκλοφοριές, αγαπημένα κολλήματα. 

Στην εκπομπή μιλησα επίσης για το βιβλίο του ψυχαναλυτή – φιλόσοφου Σλαβόι Ζίζεκ "Προβλήματα στον Παραδεισο, Ο Κομμουνισμός με το τέλος της Ιστορίας (Μεταίχμιο), και κληρωσα ένα αντίτυπο. 

Ευτυχώς έχουμε τη μουσική, που δε μας προδίδει ποτέ! (όπως και οι αληθινοί φίλοι!!!)

Καλή ακρόαση τρολάκια!

Share on Facebook

Ο Κοκός ως άλλος Ευαγγελοπουλος

Thursday, December 18th, 2014

…αυτο το τηλεοπτικό υποπροϊόν κατοχυρωσε τον τιτλο “Εθνικος σταρ” και πορευτηκε στα τηλεσκουπιδια που τον εκαναν ακομη μεγαλυτερο νουμερο…

Κάπως έτσι ο κυρ Γλυξκμπουργκ κατοχυρωσε το ονομα: Κωνσταντινος τεως Βασιλεύς Παύλου. Για να βγαλει ΑΦΜ.
Αντε σε καλη μεριά

image

image

Από το Ποντικι που κυκλοφορει σήμερα

Share on Facebook

T-shirt Stories: η παράταση της παράστασης …

Thursday, November 27th, 2014

Διαβάζοντας τις ειδήσεις για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα!
και παρά το κρύο, ένα σκουτάκι ειναι ό,τι πρέπει! βγαίνει σε πολλά κόμματα, εεεε χρώματα ήθελα να πω!

 

Share on Facebook

Λουκάνικος, ένα σύμβολο που όλοι (εντάξει όχι “όλοι”) είχαν ανάγκη

Monday, October 20th, 2014

Αll Dogs Go To Heaven

Αυτό το graffiti στου Ψυρρή, είναι ένας μικρός φόρος τιμής ή να το πω καλύτερα ένα αναμνηστικό μιας εποχής.

Μιας εποχής τόσο ταραγμένης, τόσο παρεξηγημένης, τόσο πνιγμένης στα δακρυγόνα.
Και κάθε εποχή θέλει ένα σύμβολο, κάθε ιστορία έναν ήρωα

Ο Λουκάνικος που "στενοχωρεί" διάφορα νεοφιλελέ πληκτρολόγια και συγκινεί – ευτυχώς πολύ περισσότερους πέθανε, ήσυχα σε έναν καναπέ ενος από τους δεκάδες ανωνυμους που περιθάλπουν αδέσποστα ζώα.

με πολύ χαρά ειδα αυτό το grafftiti στο site tovima.gr και σας δίνω μια φωτό, τις υπόλοιπες θα τις δείτε εδω.

 

Martinez, N. Gramms & Smart είναι οι καλλιτέχνες!

Share on Facebook

Μάνος Χατζηδάκις, ένα βιογραφικό σε πρώτο πρόσωπο

Thursday, June 19th, 2014

(κείμενο που γράφτηκε από τον λατρεμένο συνθέτη  με αφορμή τη συναυλία του Μάνου Χατζηδάκι στη Μελβούρνη το 1980)

 

«Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη
 τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας
 μετανάστες.
Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με
 φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία – όταν ακόμη υπήρχε
 στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.
Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την
 στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις
 δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί
 με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν' αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Έγινα τόσο
 ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.
Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της
 Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ' απομάκρυναν
 απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να
 εξαφανιστώ. Γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή – σαν ήρθε η
 απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με
 μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.
Ταξίδεψα πολύ. Κ' αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο
 προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι
 Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη
 ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.
Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα
 έγραψα πολλά τραγούδια – δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, – μέσ' απ' τα οποία
 ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.
To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου
 τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα
 εξοφλήσω.
Εξόφλησα τα χρέη μου το '72 κι' επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το
 καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε
«Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους
 χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν
 τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το
«Πολύτροπο», μ' ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος
 αριθμός.
Κι' έτσι απ' το '75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να
 την ξεχωρίσουμε ή υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ' όλους τους
 απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ' όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα
 χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ' αυτή που λέτε την
 περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές
 καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο
 ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους,
κατάφεραν ν' αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος».
Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του
 ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.
Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:
Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι'
όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ' αυτό που μας
 διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.
Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» –
πού λένε – κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική
 νεότητα,
τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες,
τους εφησυχασμένους συνομήλικους,
την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία
 την πάσα λογής χυδαιότητα
 καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.
Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη
«υψηλού πάθους». Γι' αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΙΖΔΑΚΗΣ
 Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980». 

 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέος Κόσμος" της Μελβούρνης στο πλαίσιο των αναμνήσεων για τα 20 χρόνια από την αποχώρηση του Μάνου Χατζιδάκι

Share on Facebook

Morrissey – World Peace Is None Of Your Business

Wednesday, May 21st, 2014

Πολιτικό τραγούδι από τον Morrissey! Ναι και πολύ καλό μάλιστα!!!

(αντιγράφω από το NME)


You spend years waiting for someone to write a decent protest song, only for it to arrive in the most peculiar fashion. 'World Peace Is None Of Your Business' just is Morrissey's most overtly political song ever, with not a single word wasted, and not a single intonation left unconsidered.

"Each time you vote, you support the process" is the sucker punch, delivered three times in a row but – and here's why it's so great – sung in a way that's warmer and more inviting than anything he's done in years. A more than welcome return.

άκου το τραγούδι και διάβασε και τους στίχους


World peace is none of your business
You must not tamper with arrangements
Work hard and sweetly pay your taxes
Never asking what for

Oh oh, you poor little fool
Oh oh, you fool

World peace is none of your business
Police will stun you with their stun guns
Or they'll disable you with tasers
That's what governments for

Oh oh, you poor little fool
Oh oh, you fool

World peace is none of your business
So would you kindly keep your nose out
The rich must profit and get richer
And the poor must stay poor

Oh oh, you poor little fool
Oh oh, you fool

Each time you vote you support the process
Each time you vote you support the process
Each time you vote you support the process
Brazil, Bahrain
Oh, Egypt, Ukraine
So many people in pain

No more you poor little fool
No more you fool

  

 

 


 

Share on Facebook

Η Απεργία των Ψηφοφόρων

Saturday, May 17th, 2014

    Πήγα μια βόλτα στο αγαπημένο μου Booktalks, το   βιβλιοκαφέ της γειτονιάς μου, στο Παλιό Φάληρο και δεν έφυγα παραπονεμένος!
   

    Βρήκα αυτό το μικρό διαμαντάκι!

 

   Ο συγγραφέας έγραψε το άρθρο με αυτόν τον τίτλο στην εφημερίδα Figaro, το νοέμβριο του 1888.
Εκτός από συγγραφέας, ο Μιρμπώ ήταν κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος. Το "Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας" που το είδαμε στο σινεμα με την υπογραφή του Λουίς Μπουνιουέλ είναι το πιο γνωστό του εργό.
 

  Δεν έχω διαβάσει άλλα έργα του, αλλά τούτο, ΄δω το μικρό βιβλιαράκι – κόσμημα από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ, που αγαπάω από την πρώτη μέρα που αρχισα να αγοράζω μόνος μου βιβλία – παλιά δηλαδή, είναι ένας δυναμίτης. Και ορίζει αυτό που λέει το οπισθόφυλλο για τον μακαρίτη τον Μιρμπώ: λοτεχνικά ανορθόδοξος, πέρα από κατηγοριοποιήσεις, περιφρονούσε σχολές και θεωρίες και και έσβηνε μεσα σε όλα τα λογοτεχνικά είδη τη ριζική του αποστροφή προς οτιδήποτε θεσμικό. Βίαια ατομικιστής και αναρχικός, ενσάρκωνε τον κριτικό, δυνητικά ανατρεπιτικό διανοούμενο.

Στο βιβλίο υπάρχουν δύο κείμενα που έναν καταιγιστικό λόγο χτυπάνε την εξουσία. Ο λόγος του Μιρμπώ όμως βάζει και την διάσταση του πώς τα "θυματα" έχουν εσωτερικεύσει και άρα αποδεχτεί την εξουσία που τους ασκείται!.

"Είμαι ψηφοφόρος, όλα για μένα γίνονται.

Είμαι το θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας"


Να, μια πολύ ωραία φράση από το βιβλίο!

Να το διαβάσετε, αφού ψηφήσετε! Καλή ανάγνωση!!!

 

Share on Facebook

T-shirt Stories: από τις Κάνες έρχονται και στην κορφή κανέλλα

Wednesday, May 14th, 2014

 

Share on Facebook

T-shirt Stories: Πλέω σε έναν ωκεανό πλεονασμάτων

Wednesday, March 19th, 2014

   

Εύχομαι το πλεόνασμα να είναι ζάχαρη για όσους το πάρουν,
     και να αφήσει μια γλυκειά γεύση όταν το φάνε! 

 


Ομοίως, εύχομαι, να μην είναι δηλητήριο για όσους δεν το δικαιούνται …

 

Share on Facebook

T-shirt Stories: Επιτυχία – Αποτυχία … όλα είναι θέμα προθέσεων

Wednesday, January 1st, 2014

 

(συνεχιζοντας την ανάγνωση από τον τίτλο) στην πλουσιότατη ελληνική γλώσσα.


Μόνη αυτή έμεινε κάπως πλούσια, και άφθονη, παρά τις greeklish επιθέσεις  και τα άλλα ανθελληνικά κέντρα που θέλουν κι αυτή να την κουρσέψουν (όπως υποστηρίζουν -μεταξύ άλλων- και αυτοί που υποστηρίζουν ότι μας ψεκάζουν)


Τέλος πάντων,  anyway  η ΕΠΙτυχία και η ΑΠΟτυχία είναι μια πρόθεση μακριά η μία από την άλλη.


Και κάπου εκεί, κι εμείς!


Καλή χρονιά,

εύχομαι λίγο περισσότερη αμφισβήτηση όσων σερβίρονται κρύα ή ζεστά, αριστερά ή δεξιά
Ξεκινάω τη νέα χρονιά στο βλογκ μου με σκέψεις και φυσικά ένα T-shirt Story.

 


 

Share on Facebook