Posts Tagged ‘πολιτισμός’

Μάνος Χατζηδάκις, ένα βιογραφικό σε πρώτο πρόσωπο

Thursday, June 19th, 2014

(κείμενο που γράφτηκε από τον λατρεμένο συνθέτη  με αφορμή τη συναυλία του Μάνου Χατζηδάκι στη Μελβούρνη το 1980)

 

«Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη
 τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας
 μετανάστες.
Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με
 φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία – όταν ακόμη υπήρχε
 στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.
Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την
 στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις
 δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί
 με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν' αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Έγινα τόσο
 ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.
Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της
 Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ' απομάκρυναν
 απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να
 εξαφανιστώ. Γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή – σαν ήρθε η
 απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με
 μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.
Ταξίδεψα πολύ. Κ' αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο
 προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι
 Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη
 ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.
Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα
 έγραψα πολλά τραγούδια – δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, – μέσ' απ' τα οποία
 ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.
To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου
 τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα
 εξοφλήσω.
Εξόφλησα τα χρέη μου το '72 κι' επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το
 καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε
«Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους
 χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν
 τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το
«Πολύτροπο», μ' ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος
 αριθμός.
Κι' έτσι απ' το '75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να
 την ξεχωρίσουμε ή υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ' όλους τους
 απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ' όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα
 χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ' αυτή που λέτε την
 περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές
 καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο
 ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους,
κατάφεραν ν' αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος».
Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του
 ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.
Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:
Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι'
όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ' αυτό που μας
 διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.
Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» –
πού λένε – κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική
 νεότητα,
τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες,
τους εφησυχασμένους συνομήλικους,
την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία
 την πάσα λογής χυδαιότητα
 καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.
Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη
«υψηλού πάθους». Γι' αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΙΖΔΑΚΗΣ
 Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980». 

 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέος Κόσμος" της Μελβούρνης στο πλαίσιο των αναμνήσεων για τα 20 χρόνια από την αποχώρηση του Μάνου Χατζιδάκι

Share on Facebook

Με μολύβι Φάμπερ, νούμερο 2, της Άλκης Ζέη

Saturday, November 23rd, 2013

                Και μόνο ο τίτλος σε ταξιδεύει. Την εποχή που τα δάχτυλα σου ακουμπάνε πιο πολύ κι από σάρκα, ένα πληκτρολόγιο ή την σούπερ ντούπερ οθόνη του έξυπνου κινητού σου, ο τίτλος της αυτοβιογραφίας της σπουδαίας κυρίας της λογοτεχνίας, Άλκης Ζέη, είναι ταξίδι. Την εποχή που το μαλακό φάμπερ ήταν το μέσο για να δούμε στο χαρτί τι γράμματα μαθαίναμε. Και μετά, κάποια σχεδιάκια, και στα ξύσματα από την ξύστρα με τις ρόγες των δαχτύλων φτιάχναν τις σκιές …

               Με αυτό το μολύβι η νεαρή Άλκη άρχισε να σκαρώνει τις ιστορίες της, πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι. Παραδέχεται ότι όλα άρχισαν από τις ερωτικές επιστολές που έγραφε, αυτή παιδάκι, για τις αγράμματες κοπέλες που είχαν στη δούλεψή τους  οι αστοί των Αθηνών. Κι ευτυχώς. Αυτές οι επιστολές εξελίχθηκαν τόσο πολύ καλά για μας, τότε παιδιά, αλλά και για τα δικά μας παιδιά, σήμερα!

Η λογοτεχνία της Άλκης Ζέη έχει μέσα της κάτι το … δεν ξέρω πώς να στο πω με λόγια, θα στο πω με ένα παιδικό παιχνίδι: παίρνω αμπάριζα και βγαίνω

             Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, δεν ζήλεψα τη συγγραφέα που ως παιδί, ως κοπέλα και ως έφηβη έζησε τις μεγάλες στιγμές της σύχρονης ιστορίας μας, αυτής που δε μας μαθαίνει κανείς, και κανείς δε μας μαθαίνει ούτε καν να την αναζητούμε να τη μάθουμε – και με δικές μας ευθύνες.


Το κυρίαρχο συναίσθημα διαβάζοντας το βιβλίο και μπαίνοντας έτσι κι εγώ μέσα στις παρέες της Αθήνας, είναι ότι η κυρία Ζέη είχε την τιμή και τη χαρά να περιστοιχίζεται από τα πιο λαμπρά μυαλά του ελληνικού πολιτισμού και ως μία από αυτά να συμμετέχει ισότιμα σε ένα δούναι και λαβείν πνευματικής εγρήγορσης.
Όχι, αυτό δεν είναι το συναίσθημα. Αυτό που μόλις διατύπωσα στην προηγούμενη παραγραφο ειναι τα δεδομένα. Το συναίσθημα θα στο πω τώρα: ζήλεια, και απογοήτευση.
Δε θέλω να πω ονόματα, αλλά δες, ποιοι είναι σήμερα στις προβεβλημένες παρέες πνευματικών ανρθώπων και τι σχέση μπορεί να έχει το έργο τους με εκείνα τα μυαλά που μας έμαθαν να σκεφτόμαστε αλλά και να αισθανόμαστε.


           Ναι, ρούφηξα το βιβλίο της κυρίας Ζέη και με έπιασε μια βαθιά απογοήτευση.


Από την άλλη πρέπει να σου πω ότι μαγεύτηκα που "περπάτησα" μαζί της σε μια Αθήνα που εμείς και οι πολιτικοί μας προσπάθησαν να θάψουν στο μπετόν και την αντιπαροχή.
          Ενα μυθιστόρημα δρόμου, ας μου επιτραπεί η κινηματογραφική έκφραση, είναι η αυτοβιογραφία της Άλκης Ζέη "Με μολύβι Φάμπερ νούμερο δύο" από το Μεταίχμιο.
Οι φρενήρεις ρυθμοί  μιας νιότης που κρατάει ακόμη μέσα της η συγγραφέας, παρασύρουν τον αναγνώστη στην περιπέτεια της ζωής της σε μια Αθήνα που μόνο ανέφελη δεν ήταν, αν σκεφτείς ότι μας περιγράφει την κατοχή και τον εμφύλιο.

             Τέλειωσα το βιβλίο, το έκλεισα και αμέσως η εικόνα ενός πιτσιρικιού που ξύνει το μολύβι του και λερώνεται κι αρχίζει το γράψιμο στο τραπέζι της κουζίνας κάτω από το άγρυπνο βλέμμα μιας μάνας μου ήρθε στο μυαλό.
Και μετά μια τρελλή διάθεση για σουλάτσο στην Αθήνα. Σίγουρος ότι δε θα πετύχω ούτε τον Γκάτσο, ούτε τον Χατζηδάκι, ούτε τη Ζωρζ Σαρρή, ούτε τον Ελύτη, αλλά βαθιά πεπεισμένος ότι όσο κι αν η η πόλη έχει αλωθεί, θα αισθανθώ την αύρα τους.


Και μόνο γι' αυτό της το βιβλίο θα ήταν αρκετό για ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην κυρία Άλκη Ζέη.
Ευτυχώς είχε πολλά μολύβια, και έτσι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ευχαριστήσω τη συγγραφέα των αναμνήσεών μου!
Καλή σας ανάγνωση!

Share on Facebook

T-shirt Stories: ας φάνε Free Wi-Fi

Thursday, November 7th, 2013

Τώρα που το free Wi-Fi έρχεται τι ανάγκη έχουμε?

Τα λύσαμε όλα τα προμπλέμια μας!

Παντεσπανάτοι γουάιφαϊώτες μην ταράζεστε από τίποτα! Όλα ειναι μια χαρά! Μη χαλάτε την αταραξία και γίνει κάν' ας κύκλος στη λίμνη … μη  και τρομάξουν τα κουνούπια που μας απομυζούν!

Η φωτογραφία που έκανα "σκουτί" είναι του φωτορεπόρτερ, φίλου μου Σπύρου Τσακίρη, που δεν ξέρει ότι του την "εκλεψα", να του το πείτε!!!!

Share on Facebook

Radio Friday: είμαστε στον αέρα και ΠΡΕΠΕΙ να ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Friday, September 13th, 2013

 

KOYN-TSAROYXHS-MINOTHS

Σήμερα συμπληρώνονται 105 χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Κουν και το google μας έκανε την τιμή να του αφιερώσει τη χαριτωμένη μαλακιούλα που βάζει στην homepage του όσο εμείς το αφήνουμε να μπαίνει στα ενδότερα …μας.

karolos_kouns_105th_birthday-2026005.4-hp
Τέλος πάντων, είδα αυτή τη φωτογραφία και σκέφτηκα: Ρε πούστη μου, κοίτα ποιοι έκαναν πολιτισμό στην Ελλάδα (Κάρολος Κουν, Γιάννης Τσαρούχης, Αλέξης Μινωτής) και δες τώρα τι γίνεται.
Φυσικά η συγκριση είναι σαν καθαρκτικό, αυτό που πρέπει να πάρουμε για να αδειάσει από μέσα μας, εκτός από τον φόβο που μας έχουν μπολιάσει, ο οχετός της καταναλωσης ειδώλων που εκτός από την ανασφάλειά τους δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα!
Είπαμε όμως, τα ΤΙΠΟΤΑ γίνονται Κάτι  όταν εμείς τους δίνουμε χώρο να αναπτυχθούν.


Σαν τους νεοναζί και τις φιληνάδες τους. Από την πλάκα και την απαξία τώρα μας κουνάνε το δάχτυλο, όταν δεν μας κουνάνε καδρόνια με καρφιά …

Να βάλω μουσική … ή να το κάνω στη μούγγα αυτό το Radio Friday που επέστρεψε στο βλογκάκι μου?
θα βάλω!

Μια γυναίκα που η φωνή της έχει περάσει στο DNA μας. Είχα τη χαρά να τη συναντήσω σήμερα το πρωί  στο στούντιο, ήρθε να πει δύο λόγια για τη συναυλία της, την Τρίτη στο Ηρώδειο. Μακάρι να είχαμε ώρα να την ακούμε να θυμάται όλους τους μεγάλους, τους πραγματικούς ανρθώπους που έκαναν πολιστιμό, και όχι ακροβατικά στις πίστες ή στις παραλίες.

Η σχολική χρονιά που ξεκίνησε … δεν ξεκίνησε καλά, όχι λόγω των απεργιών, αλλά λόγω των κενών. Οι απεργίες έπονται. Τα παιδιά μου πάνε δημοτικό. Μέχρι πέρσι είχαμε το θεσμό του ολοήμερου και τα παιδιά έμεναν μέχρι να σχολάσουν οι γονείς, κάνοντας τα μαθήματά τους, και παίζοντας. Τώρα … οι διευθυντές των σχολείων λένε κάθε πρωί … θα δούμε, σε λίγες μέρες κλπ. Με χαρά άκουσα τον υπουργό να λεέι ότι σε 4 μέρες το θέμα θα λυθεί. Επειδή φαντάζομαι εννοεί τις εργάσιμες, ελπίζω έως την Πέμπτη να έχουμε ολοήμερο … αλλίως τα παιδιά θα γίνουν μπαλάκι από γειτόνισσα σε φίλη, κι από φίλη σε γειτόνισσα!

Όταν το συζητάμε το θέμα με τη γυναίκα μου λέω: Ζούμε σε μια χώρα πτωχευμένη. Όχι ελέω μνημονίου κλπ αλλά ελέω σταρχιδισμού. Ποιος νοιάστηκε ουσιαστικά για την παιδεία των παιδιών μας?

Πρέπει να βρούμε τρόπο να ανασάνουμε.
Πρώτα το μυαλό μας, μετά να καθαρίσει το μέσα μας, η ψυχή μας. Είμαστε τόσο ποτισμένοι με δηλητήριο. Θέλουμε πολύ δουλειά. Θέλει πολύ δουλειά να καθαρίσουμε τη μαυρίλα που αρχίζει να καλύπτει τα πάντα, ύπουλα, σαν τη μνήμη cache που κάνει τα έξυπνα κινητά μας να σέρνονται … κι εμάς το ίδιο.
Πρέπει να πετάξουμε τα σκουπίδια  και να δίνουμε τη μάχη μας να μένει καθαρό ό,τι καθαρίσαμε. Μην αφήνουμε το σκοτάδι να νικάει το φως!
Μπορούμε;
Μπορώ?
Μπορούμε?

Share on Facebook

Είναι ωραίο οι δάσκαλοι να …βαζουν ιδέες στα παιδιά μας ή Οι σχολικές γιορτές δεν είναι πάντα βαρετές

Monday, June 24th, 2013

 

Ένα κείμενο για το eimaimama.gr

 

 Είμαι πολύ περήφανος για το σχολείο που πηγαίνουν τα παδιά μου: το 1ο Δημοτικό σχολείο του Παλαιού Φαλήρου.
Είμαι, γιατί οι δάσκαλοι που έχουν είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τα κάνουν σωστούς ανρθώπους.
Θα μου πεις τι θα πει σωστούς ανρθώπους; Σωστή παρατήρηση, αφού πλέον ο καθένας θεωρεί διαφορετικά πράγματα σωστά και λάθος. Η εποχή μας έχει ρίξει στα σκατά τις αξίες και έχει βάλει στη θέση τους υπεραξίες ταριφοποιώντας ό,τι βρει μπροστά της.
 Η γιορτή της λήξης της χρονιάς είναι αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις που μοιράζομαι μαζί σου.


Σε μια εποχή που κάποιοι ποντάρουν στο να διαιρέσουν και να κάνουν τη διαφορετικότητα ενοχή, οι Δάσκαλοι των παιδιών μας έστησαν μια γιορτή με σκεπτικό να δείξουν στους μαθητές αλλά και στους γονείς τους τι μας ενώνει με τους άλλους ανθρώπους.


 Με τίτλο “Μεσόγειος… ένα σταυροδρόμι πολιτισμών …μια θάλασσα που μας ενώνει…” η γιορτή, που κράτησε είναι η αλήθεια σχεδόν ένα τρίωρο, ήταν ένα σούπερ μάθημα για τα παιδιά μας που με τις πρόβες που ξεκίνησαν σχεδόν το Πάσχα δεν έμαθαν μόνο τα λόγια ή τα χορευτικά τους, αλλά έκαναν εντατικά στη συνεργασία, και “ταξίδια” στους λαούς της Μεσογείου, που πιστεύω ότι ως θάλασσα έχει χρέος να ξεπλύνει τα ναζιστικά περιττώματα που έχουν βγει επιφάνεια …


Βάρναλης, Ελύτης, Καβάφης, Γκάτσος, Θοδωράκης, Ξαρχάκος, Χατζιδάκις, χασαποσέρβικα, τάνγκο, ταρατέλες, κυπρέικα, καλαματιανά, ποιηματάκια στα αιγυπτιακά και στα αλβανικά, μουσικοκινητικά δρώμενα για τη Μεσογειακή διατροφή, σφουγγαράδικα, σμυρνέικα, είναι τα κομμάτια του μωσαϊκού της υπέροχης αυτής γιορτής που μας έκανε υπερήφανους για τα παιδιά και – σας το ξαναλέω – και τους δασκάλους τους.
Μη νομίζετε ότι ήταν ένα λόγιο βαρετό απόγευμα για τον Παρνασσό (την αίθουσα όχι το βουνό …). Όχι ήταν μια ζωντανή γιορτή με τα πιτσιρίκια να χοροπηδάνε (τα πιο μικρά) και να χορεύουν με πάθος (τα πιο μεγάλα) και τα πιο σύγχρονα τραγούδια, με χιούμορ και πάθος.


Επειδή ως δημοσιογράφος είχα ασχοληθεί με την υπόθεση εκείνου του απίθανου τύπου που κατήγγειλε τη δασκάλα γιατί μάθαινε στα παιδιά τον Κεμάλ του Χατζιδάκι, σχεδόν βούρκωσα όταν ακούσα σύσσωμο το δημοτικό να τραγουδάει το υπέροχο αυτό τραγούδι για να κλείσει τη γιορτή.


Μπράβο που έχουμε τέτοιους δάσκαλους.
Τους ευχαριστούμε που βάζουν ιδέες στα παιδιά μας!

Share on Facebook