Posts Tagged ‘σχόλια’

At your own risk, επεισόδιο 11, Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου

Wednesday, December 16th, 2015

Κοίτα η εκπομπή της Παρασκευής 11 Δεκεμβρίου ήταν γεμάτη αγάπη αλλά και πολύ κράξιμο για τα θρησκευτικά, τα πολιτικά, άφησα έξω τα μαθηματικά και τη φυσική! 
Με απρόσμενες μουσικές επιλογές, κάθε τραγούδι και κατηγορία! 
Ελπίζω να περάσατε καλά όσοι την ακούσατε και να πάθετε το ίδιο όσοι την ακούστε σε κονσέρβα! 
Καλή ακρόαση

At your Own Risk, Kafatos on Trollradio.gr Friday december 11th by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

Share on Facebook

At your Own Risk, επεισόδιο 26, μετά τον Robbie Williams και παρέα…

Sunday, June 21st, 2015

…με τα καφατάκια στο στούντιο!

Ακούστε την εκπομπή, πώς περάσαμε στη συναυλία του Ρόμπι του Γουίλιαμς, ανεβαστικές μουσικές, τις επιλογές του Αντώνη και της Μαρίνας, και σχόλια για ό,τι μου έκανε εντύπωση!
(αν δε βαριέστε φυσικά)
Καλή ακρόαση!

 

 

Kafatos amagi episode 26 21-6-2015 me kafatakia by Atyourownrisk_Gianniskafatos on Mixcloud

 
Share on Facebook

Η κατάντια του δήμου, της γειτονιάς είναι πλέον στα χέρια μας! – Οι “περιπολίες” συνεχίζονται!

Wednesday, August 24th, 2011

Συνεχίζω να φωτογραφίζω και να καλώ το 100,

όταν πρέπει να παιδιά μου να βγουν στο δρόμο

γιατί …κόβεται το πεζοδρόμιο.


Σας καλώ να κάνετε το ίδιο! Κράξτε και καταγγείλτε!!!

Ιδού τι είδα Τετάρτη απόγευμα στο κέντρο του Παλαιού Φαλήρου, στην οδό Αγίου Αλεξάνδρου

Για να είμαι δίκαιος, ο κύριος με το γκρι -που βήκε φλου, είχε αλάρμ και έφυγε! δεν πήγε όμως να παρκάρει στον ειδκό χώρο για πάρκινγκ, αλλά προτίμησε να κλείσει το σημείο που είναι να περνάνε παιδιά, καρότσια, πιο ανήμποροι απο μάς κλπ!

Καλή σύνεχεια …

Share on Facebook

Η κατάντια του δήμου, της γειτονιάς είναι πλέον στα χέρια μας!

Tuesday, August 23rd, 2011

και εξηγούμαι!

πριν από μερικά χρόνια είχα προκαλέσει τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου να πάρει το καρότσι με το μωρό μου και να πάει στην απέναντι γωνία να πάρει μια φραντζόλα ψωμί και να γυρίσει.

Φυσικά έκανα πλάκα στον Δήμαρχο, αλλά η κουβέντα ότι η Αγίου Αλεξάνδρου πρέπει να μετατραπεί σε ήπιας κυκλοφορίας για να ξανανιώσουν άνρθωποι και οι πεζοί που ζουν εδώ, ήταν μονόδρομος. Τότε η κουβέντα μου θύμησε τους καταστηματάρχες της Ερμού που έβγαιναν με μαύρες σημαίες όταν είχε ανακοινωθεί η πεζοδρόμηση. Μετά βεβαίως ήρθαν τα μπαλόνια τα πολύχρωμα όπως και το πλήθος, το πάρτυ! Έτσι τότε ο δήμαρχος είχε επικαλεστεί τους καταστηματάρχες που θα έχαναν κόσμο – αν δηλαδή συνέχιζε ο δρόμος να είναι κλειστός από την παραλιακή όταν καποιοι τρόμπες διπλοπάρκαραν και έκλειναν τις διαβάσεις και δεν μπορούσες να τον διαβείς …

Τελικά στο Παλαιό Φάληρο φάνηκε ότι νίκησαν οι πολιτες και όχι οι καταστηματάρχες και η Αγίου Αλεξάνδρου άλλαξε όψη. Ο δήμος έκάνε αυτό που ήταν καλύτερο για τους κατοίκους, τους επισκέπτες και τους περαστικούς.

 

Τώρα ήρθε η δική μας ώρα:

να καταγγέλουμε τον κάθε μαλάκα

που νομίζει ότι μπορεί να παρκάρει στα πιο μεγάλα πεζοδρόμια.

Ομοίως και αυτόν τον μαλάκα, που κλείνει τις διαβάσεις!

 

Πιστέψτε με οι τηλεφωνητές στο 100 είναι πολύ ευγενείς και εφόσον δεν κυνηγάνε τον Παλαιοκώστα στέλνουν την τροχαία και κόβει κλήσεις.
Ας σταματήσουμε να περιμένουμε τους άλλους να κάνουν κάτι. Ας κάνουμε κάτι ο κάθένας μας. Είναι καθήκον μας.

Απολαυστικές φωτο από μια απογευματινή βόλτα λοιπόν!

Προφανώς και δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα και οι αριθμοί είναι φόρα παρτίδα!

Α, να μην ξεχάσω και αυτούς που έχουν μαγαζιά! Είναι δυνατόν να έχουν πάρει άδεια για τραπεζοκαθίσματα που αφήνουν ένα,  δύο άντε τρεις -στο τσακίρ κέφι – πλάκες πεζοδρομίου για τους πεζούς?


Αύριο, σε εργάσιμη ώρα θα κάνω ρεπορτάζ! Και μετά θα συνεχίσω τις φωτογραφίσεις.

Αν είστε γείτονες, στείλτε φωτο του είδους (gkafat@gmail.com) να τις κάνουμε μια ωραία έκθεση. Είμαι βέβαιος ότι ο δήμος θα τις θαυμάσει!!!

Αν δεν είμαστε γείτονες, κάντε το ίδιο και στη δική σας γειτονιά! Αυτοί θέλουν κράξιμο και πρόστιμο!

Μη σας πιάσει το "μαθητικό" …εγώ δεν καρφώνω …

ή το απελπιστικά ελληναράδικο …δεν είναι δική μου δουλειά!!!

Share on Facebook

Radio Friday: διακοπές στην κόλαση

Friday, May 20th, 2011

μετά την προσταγή της πολυχρονεμένης μας Αγγέλας-καγκελας Μέρκελ οι διακοπές κινδυνεύουν. Είναι που πλερώ, αρα διατάζει και εμείς ακολουθούμε.
Για να δούμε. Ο μπαμπάς ανήγαγε τα "μπάνια του λαού" ως το απόλυτο πολιτικό όπλο. Ο γιος που είναι πιο … αμερικανάκι τι θα πράξει!


Αν είναι αυτός ένας  λόγος για να σταματήσει η απραξία και η μακάρια αταραξία … τι να πω! Άφεριμ!
(και καραπιπερίμ επίσης)

Αρχίζουν οι πρόβες και όπου νά ΄ναι οι παιδικές παραστάσεις σε σχολεία, νηπιαγωγεία κλπ ξεκινάνε. Ό,τι καλύτερο. Καλή επιτυχία σε όλα τα μπουμπούκια που η γλώσσα τους πάει ροδάνι στις πρόβες αλλά μόλις σταθούν απέναντι στους γονείς (γιαπωνέζους -με τις κάμερες να πυροβολούν -και πρώτο βάζω το τομάρι μου), τις γιαγιάδες, τις θειές κλπ κομπλάρουν και είναι τόσο γλυκά, μα τόσο που θέλεις να τα λιώσεις στα φιλιά και στις αγκαλιές!!!

 Απόψε θέλω να πάω κόντρα στην Αγγέλα-καγκέλα και να κάνω το Black Duck καλοκαιρινή παραλία. Να νιώθεις την άμμο δροσερή στα πόδια σου βραδάκι μετά από μια καυτή μέρα. Οι μουσικές του καλοκαιριού λοιπόν με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα μας απόψε στη Χρήστου Λαδά 9α!!!

 ξέρω ότι μπορεί να τιμωρηθώ για την αποκοτιά μου αυτή, αλλά θα το ρισκάρω!

Αντε. Μη μας απαγορεψουν και τα όνειρα!!!

 

Απαγορεψτε να σας απαγορεύουν!

Απαγορέψτε να σας απαγορεύουν!

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες

Share on Facebook

Radio Friday: τεχνοτροπίες απόλαυσης

Friday, May 13th, 2011

Καλημέρα, καλημέρα χρεωμένε!

Μπέτυ πόσο πάει?

Οι πιο παλιοί το θυμάστε το σύνθημα, ε! (εχει γίνει και βιβλίο). Τώρα το αλλάζουμε

Hellina … posso paei?
Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!!!
με εννοείτε ε!

οπότε αφού δεν μπορείς να τον αποφύγεις … απόλαυσέ τον!

 Φρικη, φρικη, σε όλες τις γλώσσες. Και πλεον δεν μας αφήνει η φρίκη να ονειρευόμαστε. Τα όνειρα σε άλλη γλώσσα είναι δύσκολα, ή είναι αδύνατα;

έχω ξεκινήσει μαθήματα τατού… Tattoo αρτιστ. Έχω ζωγραφίσει από μικρός με διάφορετικούς και πολλούς τρόπους.Σε ξύλο, περγαμηνή, γυαλί, χαρτί. Αυτού του είδους η "ζωγραφική" δεν παίζεται. Είναι με κάθε τρόπο τόσο Ζωντανή!
Θα σας κρατώ ενήμερους για την πρόοδο, και περιμένω τα σχέδια που προτιμάτε … να τα κουβεντιάσουμε!
Κάνουμε tattoo  για να δείξουμε ή για να κρύψουμε κάτι?
(αυτό κι αν είναι θέμα για κουβέντα)

 Λες τελικά να βρήκα τι θα γίνω οταν μεγαλώσω …

Αυτά λέει η Ντόρις Ντέι στον "Άνθρωπο που ήξερε πολλά" του Χίτσκοκ. Από τότε μέχρι σήμερα πολλά άλλαξαν και πολλά έμειναν ίδια!

Η δουλειά δεν είν’ ντροπή (αρκεί να την έχεις – μέρες μνημονιου γαρ)

Καλό σου-κου- συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

 

Share on Facebook

T-shirt Stories: Ossama … game over

Tuesday, May 3rd, 2011

 

Share on Facebook

Φουκαράτσιδες και φουκάτσιδες ή ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν αααα αταξίδευτο!

Wednesday, March 2nd, 2011

Περισσότερο κι από την ασχήμια του στυλ που πρεσβεύει το τηλεπαιχνίδι  … Big Brother με ενοχλεί ο νικητής της φετινής version.
Δεν με ενοχλεί που αυτός έχει εκατόν τόσα χιλιάρικα μείον τους φόρους κι εγώ δεν τα έχω. Δε με ενοχλεί ούτε το γεγονός ότι η λεβεντογέννα Κρήτη «έριξε τείχη» για να τον υποδεχτεί λες και γύρναγε ο πολεμιστής.
Δε με πειράζει τίποτα από το «τίποτα» που έκανε κι έδειχνε τόσους μήνες μαζί με τα άλλα παιδόπουλα τα έγκλειστα. Δεν μου καίγεται καρφί!
Δε με πειράζει που είναι θέμα σε τηλεοράσεις και περιοδικά επείδή πουλάει! Γιατί να με πειράξει, προϊόν είναι, μόνος του μετέβαλε τον εαυτό του σε προϊόν.
Δε με πείραξε τίποτα! Μη σου πω ότι καμιά φορά που είδα την εκπομπή  μου έκανε εντύπωση μια ντομπροσύνη ανάκατη με μια πρέζα πονηράδας και δουλεμένη με την αγαθοσύνη του καλοσυνάτου χωριατόπαιδου.
Δε με ενόχλησε τίποτα λοιπόν . Καλά όχι και τίποτα …


Με ενόχλησε, δηλαδή όχι απλώς με ενόχλησε με έβγαλε από τα ρούχα μου όταν ο νικητής, το κοπέλι μεθυσμένο από τη χαρά και την πρώτη αλλαζονεία  από το γεγονός ότι είναι το κέντρο του «κόσμου» (όσων ασχολούνται με το τίποτα) βγήκε και δήλωσε σε μια ερώτηση: Γιάντα να ταξιδέψω, μια χαρά είναι η Αζία Βαρβάρα και η Κρήτη!
Καταλαβαίνεις τι είπε ο παλίκαρος, ο ντελικανής; Είπε ότι αφού ξέρει το χωριό του και την περιοχή στην οποία ανήκει το χωριό του … δεν έχει καμία ανάγκη να ταξιδέψει. Δε γουστάρει να δει και να γνωρίσει τίποτ’ άλλο. Είναι τόσο «ολιγαρκής» μέσα στην ανέμελη άγνοιά του! Δεν τον νοιάζει να βγει παραέξω γιατί προφανώς ό,τι χρειάζεται το έχει στο χωριό του – που τώρα πια αυτός θα αποτελεί το επίκεντρο, θα είναι πρώτη σειρά στην παρέλαση της 25 Μαρτίου, πάνω στην εξέδρα του παπά να πει το Χριστός Ανέστη το Πάσχα κλπ κλπ.
Πριν από χρόνια (δυστυχώς πολλά) σχεδιάζα την καλοκαιρινή μου εξόρμηση σε ένα μέρος του κόσμου που ονειρευόμουν να ταξιδέψω από μικρό παιδί. Στο Περού. Οι συγκυρίες ήταν τέτοιες που ήταν ένα πολύ φτηνό για τα δεδομένα της εποχής ταξίδι!  Ένας συνάδελφος,  πολιτικός συντάκτης, μου είπε: καλά δε βλέπεις τι αυτοκίνητο οδηγείς που θες Περού. Άντε πάρε ένα καινούριο … Την ίδια ώρα ο συνταξιδιώτης μου και αδελφικός μου  φίλος έπαιρνε δάνειο για να μη χάσει την ευκαιρία να ταξιδέψει κι αυτός.
Καταλαβαίνεις γιατί πράγμα μιλάμε; Καταλαβαίνεις γιατί είμαι έξαλλος με το μειράκιον το εκατομμυριούχο … που λέει ότι μια χαρά είναι το χωριό του και ότι δεν έχει ανάγκη να ταξιδέψει!
Δε θέλει κάποιος να γυρίσει και να μυρίσει! Δεν τον ακούμπησε το γονίδιο του «παππού» Οδυσσέα. Δε θέλει να βρέξει τα πόδια του σε άλλες θάλασσες, δε θέλει να δοκιμάσει άλλο κρασί, άλλη ρακή, άλλο ρύζι, άλλο αραποσίτι, άλλη μπύρα. Δε θέλει το μάτι του να καταγράψει άλλα τοπία, άλλα νέφη, άλλους ορεινούς όγκους, άλλου είδους γυναίκες. Δε θέλει να χαθεί και να πρέπει να ζητήσει σε μια γλώσσα που δε γνωρίζει βοήθεια. Θέλει να μείνει ένα καράβι ααα αταξίδευτο, που λέει και το τραγούδι … (θυμάστε όμως τι έπαθε το καράβι αυτό ε!).
Αυτό είναι αγάπη για την πατρίδα; Ή μήπως είναι η έκφραση ενός ακόμη ευνουχισμένου νέου που δεν μπορεί να ζήσει μακριά από τη φούστα – για να διατηρήσω ένα επίπεδο και μην πω τίποτ’ άλλο – της μάνας του. Και τι θα γίνει αυτός ο νέος όταν μεγαλώσει, όταν  τώρα που είναι τόσο νέος δείχνει τόσο γερασμένος. Και τι παιδιά θα βγάλει. Και πώς θ’ αντέξει να ζήσει σ’ ένα περιβάλλον που είναι γεμάτο από ταξιδιώτες της ζωής; Και πώς θ’ αντέξουν κι οι άλλοι γύρω του.
Αν πω κάποια ατάκα για τον κρητικό σωβινισμό κινδυνεύω να παρεξηγηθώ. (Για την ιστορία σας λέω ότι κι εγώ από τη λεβεντογέννα κατάγομαι – Μοναστηράκι Αμαρίου). Αν πω καμία ατάκα για την παιδεία που παίρνουν τα παιδιά στην επαρχία θα μου πουν ότι «δεν την λέμε επαρχία, είναι υποτιμητικό, τη λέμε περιφέρεια …
Αν πω ο,τιδήποτε κινδυνεύω να παρεξηγηθώ – είναι και πολύ της μόδας άλλωστε.
Δεν μπορώ όμως να αντέξω την πραγματικότητα. Δε θέλω βρε αδερφέ! Δε γουστάρω με τίποτα τους γεννημένους γέρους. Με φοβίζουν. Σαν τους κυρίους με τα Γκρι στη Μόμο, σαν τους θανατοφάγους που ρουφάνε τη ζωή στο Χάρι Πότερ.

Share on Facebook

Radio Friday: Οι δολοφόνοι ξαναχτύπησαν

Thursday, June 24th, 2010

Οι δολολοφόνοι ξαναχτύπησαν. Πιο ντελικάτα, πιο hi-tec αλλά ξαναχτύπησαν και αυτή τη φορά πέτυχαν έναν άντρα 52 ετών. Οι τρομοκράτες- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ θα ψάξουν πάλι με τη ρητορική τους να βρουν στηρίγματα στα αποκαμωμένα συναισθήματα μας/κάποιων. Ας ψάξουμε για μια αγκαλιά,αλλά ας μη δωθεί πάλι από κάποιους άλλοθι σε τέτοιες πράξεις βίας.
Ο δρομέας του Βαρώτσου που τόσο μου αρέσει, καθε πρωί που τον βλέπω βρώμικο αλλά πάντα έτοιμο να τρέξει, μου δίνει μια "αμπάριζα" για τη νέα μέρα που ξημερώνει – βλεπεις έχω τη χαρά όταν είμαι στην ώρα μου να περνάω από μπροστά του πριν το ρολόι δείξει 6 το πρωί.
Μερικές φορές με κάνει να θέλω να πάω φόρα και την κάνω κι εγώ. Μερικές όμως …

Οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ξαναχτύπησαν γιατί τους άφησε το σύστημα. Το απρόσωπο, το πολυπρόσωπα ανεύθυνο ευθύνεται για μία χήρα – που δε θα πάρει σύνταξη αν δεν πληροί τα όρια που έχει θέσει η Τρόικα – και δύο ορφανά που δε χάρηκαν τον πατέρα τους. Μπορεί να τα είχε μαλώσει πριν φύγει από το σπίτι. Τ’ αγαπάει όμως. Κάποιος πρέπει να τους το λέει αυτό συνεχεια. Ο δολοφονημένος πατέρας τους τα αγαπάει.Ακόμη και τώρα. Τα αγαπάει. Δεν πειράζει που μάλωναν καμιά φορά. Ο μπαμπάς τα αγαπάει.

Αλήτες
Είστε ένα τίποτα. Ακόμη κι όταν αφήνετε χήρες και ορφανά είστε ένα τίποτα.
Δεν αντιπροσωπεύετε κανέναν.
Είστε ένα τίποτα.
Καμια δικαιολογία για τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ
.

Είμαι συγκλονισμένος, για μία ακόμη φορά. Για όσες φορές "μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "οι ένοχοι θα οδηγηθούν στις φυλακές". Είμαι συγκλονισμένος για  όσες φορές "η δημοκρατία θα νικήσει". Είμαι συγκλονισμένος για όσα ορφανά άφησαν πίσω τους οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Είμαι συγκλονισμενος για όσες φορές οι ίδιοι και οι ίδιοι δεν τολμάνε να πουν καταφατσα στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, παρα ψάχνουν να τα πουν λίγο αλλιώτικα και τελικά να μην τους πουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Περίμενα το καλοκαίρι,το φετεινό κάπως περίεργο λόγω της καταστασης, λόγω των απολυμενων συμβασιούχων.Τελικά πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Πάντα κάποια ορφανά γιατί έτσι αποφασίσαν κάποιοι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τη μια με μολότοφ, την άλλη με το περίστροφο που μπέρδεψε την ευθεία με την τεθλασμένη, την άλλη με δέμα.
Εγραψα στο προφίλ μου στο Facebook:
Φρικη
παρατηρείς τη φρίκη
κι αφήνεις ενα παπαροσχόλιο στο FB για να "ξορκίσεις" την απραξία
Παρών κι εγώ στο εργο! Έξω βρέχει, κλαίει μια οικογένεια, πάω να χαϊδεψω τα παιδιά στα κρεβάτια τους – Ευτυχώς εγώ μπορώ!

δεν ξέρω τι άλλο να πω. Δε θέλω άλλο να λέω.

Καλό σου-κου. Είναι βασικό μάθημα  να μπορούμε να ξεπερνάμε το πένθος μας και να προχωράμε. Η ζωή έτσι κι αλλιώς το κάνει. Καλό είναι να είμαστε κι εμείς μαζί της!

Share on Facebook

Radio Friday: σουπερφραουλοσοκολατένιακαραμέλα

Thursday, June 10th, 2010

Καλημέρα
με αυτή τη λέξη ποταμό, η Μαρία Μηλαϊτη, μουσικοπαιδαγωγός, διασκεύσε το
supercalifragilisticexpialidocious της Μαίρης Πόπινς στη γιορτή του Νηπιαγωγείου του γιου μου και του παιδικού σταθμού της κόρης μου. Ο Αντώνης με τα υπόλοιπα παιδιά της Λιλιπούπολης αποχαιρέτησαν το νηπιαγωγείο τους με το τραγούδι από την κλασική Λιλιπούπολη χωρίς βεβαίως να συνειδητοποιούν ότι μεγαλώνουν και πλησιάζει με βήμα γοργό η πρώτη τους φορά που θα αφήσουν κάτι πίσω τους. Την πρώτη φάση της παιδικής τους ηλικίας. Μακάρι όλα τα παιδιά να μπορούν να το κάνουν ομαλά και τραγουδιστά, έστω κι αν τη στιγμή που το κάνουν δεν το καταλαβαίνουν. Φτιάχνουν τα φόλντερ της μνήμης τους.
Συγκινηθήκαμε: οι μπαμπάδες κρυμένοι πίσω από βιντεοκάμερες (σαν τους κινέζους στην καλντέρα το ηλιοβασίλεμα), οι μαμάδες με ανάμεικτο το καμάρι και χαλαρά βλεφαριάσματα, οι γιαγιάδες και οι παπούδες χαλαρά και κανονικά, χωρίς να ντρεπονται.

Γιατί είναι ντροπή να δακρύζεις από χαρά και δεν ξέρω γω τι άλλα συναισθήματα όταν κοιτάς το παιδί σου; Τέτοιοι έχουμε γίνει!!! (τρομάρα μας)

Είναι αδύνατον πια να ακούσω αυτό … και αυτό το τραγούδι και να μη μουσκέψουν τα μάτια μου! (ελπίζω να μη μου περάσει ποτε!!!)

Μη μου πείτε ότι δε γουστάρατε ποτέ να μυρίζετε την κόλλα ουχου στην ώρα της χειροτεχνίας στο σχολείο. Το ίδιο και το διαλυτικό του μπλάνκο. Εμείς τουλάχιστον ως μαθητές περάσαμε μια φάση κοκεταρίας των σημειώσεων που τα θέλαμε όλα κομ-ιλ-φο και με το μπλάνκο διορθώναμε και με το διαλυτικό το αραιώναμε. Μετά ανακαλύψαμε ότι το μπλάνκο "γραφει" πολύ ωραία ως λευκό στο πρασινωπό θρανίο. Τα χρόνια πέρασαν, το μπλάνκο έγινε eraser, τώρα πια ένα backspace ή ένα select & delete λευκαίνουν κι απολυμαίνουν λάθη  ή … μετανοιες στα γραπτά μας.

Παρακαλώ, μην ποινικοποιείστε και το μπλάνκο μας! άντε!

Η εθνική στην Αφρική … έχω πάει. Είμαι τόσο φριχτά τυχερός, ήμουν δηλαδή το καλοκαίρι του 1994 που βρέθηκα να γυρίζω την πιο πολύχρωμη χώρα που έχω επισκεφτεί για πολλέ μέρες. Από το Ντούρμπαν (έτσι μ’ αρέσει να το προφέρω) με την εσάνς των ναυτικών στα μπαρ και των απίστευτων θαλασσινών μέχρι το καρμικό Κέιπ Τάουν, μια από τις "ακρες" του κόσμου. Ακόμη ανατριχιάζω όταν φέρνω στα μάτια μου τα κύματα που ενώνονται και σκάνε στον αέρα στο ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας – εκεί που ενώνονται δύο ωκεανοί και αρχίζει το ταξίδι του μυαλού στις θέσεις του "Ιπτάμενου Ολλανδού", του πούλμαν που μας μεταφέρει.
Μακάρι να γίνει ωραία γιορτή χωρίς παρατράγουδα. Κάτι θ’ αφήσει στη χώρα που γέννησε τόσο χρώμα και τόσο μίσος όμως!!!

Αυξάνονται οι ματαιώσεις συναυλιών, αυξήσεις των ακάλυπτων επιταγών, αυξημένα περιστατικά στις εφημερίες των ψυχιατρικών νοσοκομείων της Αθήνας, αυξήσεις στις αυτοκτονίες … τελικά "μας τρομάζουν τα νέα μέτρα" (παρά την κηλαηδονική καντάτα περί του αντιθέτου)

Αισθάνομαι κάτι στον αέρα, αλλά ακόμη δεν ξέρω, αν εγω δεν το πιάνω 100% ή αν δεν είναι … έτοιμο να πιαστεί και να μας πιάσει όλους. Κάτι γίνεται πάντως. Ερήμην; Με άπαντες παρόντες; Δεν ξέρω. Αισθάνομαι πολύ χάλια, όταν τη σπάω, είτε γιατί δεν είμαι σε φάση είτε – ακόμη χειρότερα – δεν θέλω να δώσω … θάρετα, σε ανθρώπους που πάνε να κάνουν πλάκα. Προσπαθώ στο φτερό να το διορθώνω  αλλά δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα. Θεέ μου ας μη μεταλλαχτώ σε ό,τι φοβοσιχαίνομαι περισσότερο: σε κρυόκωλο!

Καλό σουκού εβριμπόντι!!!

Share on Facebook