Giannis Kafatos

Ταξιδεύω για τον Ελύτη δε σημαίνει απλώς περιηγούμαι. Ταξιδεύω σημαίνει μετατοπίζομαι, μετουσιώνω πνευματικές εμπειρίες, έτσι που να αποτελούν όχι μόνον αποτυπώσεις ερεθισμάτων, αλλά προτροπές πράξης' λέξεις-εφαλτήρια ενεργειών, λέξεις-στοχαστικές απεικονίσεις αισθήσεων, λέξεις-προάγγελοι της αυριανής μέρας.

Με αυτή τη φράση ξεκινάει το βιβλίο που επιμελήθηκε η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Ένα βιβλίο του Ελύτη αλλά χωρίς τον ίδιο, όπως λέει σε άλλο σημείο της εισαγωγής της. 

"Ο Ναυτίλος του Αιώνα"

Μια όμορφη "περιπέτεια" ανάγνωσης, ένα χάρμα ιδέσθαι, στην καλαίσθητη έκδοση του "ΙΚΑΡΟΥ" , του πνευματικού σπιτιού του μεγάλου μας ποιητή, που με αυτό τον τρόπο θυμίζει στον αναγνώστη, τον μυημένο αλλά και τον νέοτερο, τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ελύτη!

Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα ταξίδι μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη στους σημαντικότερους σταθμούς του εικοστού αιώνα, στα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ποιητικής του ταυτότητας. Ένα ταξίδι στη ζωή και το έργο του με οδηγό τον ίδιο τον ποιητή.

Η περιήγηση στον κόσμο του Οδυσσέα Ελύτη ξεκινά με την ενότητα Έφερα τη ζωή μου ως εδώ, ένα εκτενές χρονολόγιο που διατρέχει τον εικοστό αιώνα. Παρουσιάζονται οι σταθμοί στη ζωή και το έργο του Οδυσσέα Ελύτη παράλληλα με μεγάλα ιστορικά, πολιτικά και πολιτιστικά γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Και μόνο γι' αυτές τις 98 σελίδες το βιβλίο έχει μια σπάνια αξία. Δεν είναι ένα συνηθισμένο "αλμανάκ", μια ξερή καταγραφή όσων έχουν γίνει. Είναι κάτι παραπάνω γιατί ενώ η αριστερή σελίδα έχει τον "μεγα κόσμο" η δεξιά έχει καταγράψει τη ζωή και το έργο του ποιητή. Ένα μάθημα ιστορίας, τόσο απαραίτητο στις μέρες που ζούμε!

Ακολουθούν δέκα ενότητες που επιγράφονται με έναν θεματικά οικείο στίχο και περιλαμβάνουν αποσπάσματα του ποιητικού και πεζογραφικού έργου του ποιητή και πλούσιο πληροφοριακό, ζωγραφικό και φωτογραφικό υλικό: Παρουσιάζονται τα βιβλία του, η σχέση του με την ελληνική γλώσσα, η ποιητική σύνθεση Το Άξιον Εστί, σχέση του και οι αλληλεπιδράσεις του με τα ρεύματα και τους κορυφαίους δημιουργούς του Δυτικού κόσμου, οι μεταφράσεις των βιβλίων του σε όλο τον κόσμο. Σε χωριστή ενότητα παρουσιάζονται αποσπάσματα της κριτικής πάνω στο έργο του Ελύτη από το 1938 έως το 2006.

Δεν έχει αξία εγώ τώρα να δαχτυλογραφήσω "ατάκες" και σκέψεις του Ελύτη. Είναι τόσο αρμονικά "δεμένες" στο βιβλίο σα να κάνεις μια φιλική …κουβεντούλα, με έναν από τους πιο σπουδαίους έλληνες διανοητές!

Στη συνέχεια αποκαλύπτονται – πάντα μέσα από τα λόγια του ποιητή – η σχέση του ποιητή με τη μουσική και τη ζωγραφική, τα στοιχεία του αξιακού του συστήματος, και τέλος η δύναμη και η σημασία της ποίησης στη ίδια τη ζωή.

Το βιβλίο με τα κείμενα και την τόσο πλούσια εικονογράφηση διατρέχει την ιστορία της τέχνης του εικοστού αιώνα, μέσα από τη ματιά του Οδυσσέα Ελύτη.

Καλή ανάγνωση, καλό ταξίδι στον πιο μαγικό από τους κόσμους που έχει φτιάξει ποτέ ποιητής

Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική υποστήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση και της Enel Green Power Hellas.

Τιμή: 50,00€, 400 σελίδες

Πόσο μακριά θα πήγαινες για να γιατρέψεις κάποιον που αγαπάς; Ένα εκπληκτικό ταξίδι κουράγιου και ελπίδας.  (από τις εδόσεις Πατάκη)

Όταν ο γιος του, ο Ρόουαν, διαγνώστηκε µε αυτισµό, ο Ρούπερτ Άιζακσον, λάτρης των αλόγων όλη του τη ζωή, ένιωσε συντετριμμένος. Θα μπορούσε άραγε να καταφέρει να επικοινωνήσει µε τον γιο του κάποτε και, ακόμη περισσότερο, να μοιραστεί το θαύμα των αλόγων µαζί του; Και τότε κάτι εκπληκτικό συνέβη. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου κοντά στο σπίτι τους, ο Ρόουαν το έσκασε μέσα από έναν φράκτη και έτρεξε κάτω από τις οπλές ενός αλόγου που ζούσε σε διπλανό αγρόκτημα, µιας ευερέθιστης φοράδας που την έλεγαν Μπέτσι. Αντί να τον ποδοπατήσει, η φοράδα έσκυψε το κεφάλι της και παρέμεινε τελείως ακίνητη – ένα λεπτό βαθιάς ομορφιάς και αποκάλυψης. Ο Ρούπερτ κατάλαβε πως ο απόμακρος, απρόσιτος γιος του είχε πραγματική επικοινωνία µε το άλογο. Άρχισε να παίρνει τον Ρόουαν μαζί του και να ιππεύουν την Μπέτσι. Σύντομα ο Ρόουαν άρχισε να μιλάει και να βελτιώνεται εντυπωσιακά. Τότε, ο Ρούπερτ είχε μια τρελή, απίστευτη ιδέα: Τι θα συνέβαινε εάν υπήρχε ένα μέρος στον κόσμο όπου άλογα και θεραπεία μπορούσαν να συναντηθούν; Τι θα συνέβαινε εάν ο αυτισμός του Ρόουαν μπορούσε να μετατραπεί σε πύλη για περιπέτεια; Την περιπέτεια μιας ολόκληρης ζωής; «Το παιδί και το άλογο» είναι η συγκινητική αληθινή ιστορία του εκπληκτικού ταξιδιού που έκαναν ο Ρούπερτ, η σύζυγός του Κριστίν και ο Ρόουαν μέσα στην αδάμαστη γη της εξωτερικής Μογγολίας. Ταξίδεψαν γύρω από τον μισό κόσμο για να διασχίσουν μαζί –ιππεύοντας άλογα– αυτή τη χώρα, ώστε να συναντήσουν εκεί τους παραδοσιακούς θεραπευτές, κληρονόμους αιώνων πειθαρχίας και έμπνευσης. Είναι ένα εκπληκτικό ταξίδι, ξέχειλο από προκλήσεις, αναπάντεχα όμορφα και ασυνήθιστα γεγονότα. Είναι μια αξέχαστη ιστορία που δείχνει πως ακόμη και στις σκοτεινότερες στιγμές µας μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε τη χαρά, πως η θεραπεία μπορεί να επιτευχθεί µε τους πλέον αναπάντεχους τρόπους και πως το μαγικό και το γήινο μπορούν να συνυπάρξουν ώστε να μεταμορφώσουν τις ζωές µας.

Ο Ρούπερτ Άιζακσον γεννήθηκε στο Λονδίνο. Η µητέρα του κατάγεται από τη Νότιο Αφρική και ο πατέρας του από τη Ζιµπάµπουε. Το πρώτο του βιβλίο, «The Healing Land», συµπεριλήφθηκε στον κατάλογο των «New York Times» µε τα αξιόλογα βιβλία του 2004. Ζει στο Όστιν του Τέξας µε τη σύζυγό του Κριστίν και τον γιο τους Ρόουαν. «Το αγόρι και το άλογο» (The horse boy, 2009, νούµερο 1 µπεστ σέλερ των«Sunday Times» στην Αγγλία) µεταφράζεται σε 30 γλώσσες. 

Μια ιστορία αγάπης ενός άντρα προς το παιδί του και τη γυναίκα του, αλλά και προς έναν μυστικιστικό πολιτισμό. (Independent Weekly)

Θρίαμβος της ανθρώπινης ψυχής… Μόνο µία φορά στη ζωή σου ως κριτικός βιβλίου θα κλάψεις κυριολεκτικά από συγκίνηση επειδή ένα μµικρό αγόρι αρχίζει να ελέγχει τις κινήσεις του στην όχθη ενός ποταμού στη Μογγολία…  (The Daily Telegraph)

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά µε το βιβλίο βλ. www.horseboythebook.com . Και για το ομώνυμο ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία του Michel Orion Scott (πέρα από τη λαµπρή διεθνή του καριέρα, τιµήθηκε µε το Βραβείο κοινού στο 2ο Κινηµατογραφικό Φεστιβάλ Υγείας «Ιπποκράτης»,  Κως, 2010) βλ. www.horseboythemovie.com

(και στον Ιππικό όμιλο στο Γουδή υπάρχει τμήμα θεραπευτικής ιππασίας. 210-7488566. Το έχουμε παρουσιάσει σε ρεπορτάζ στην εκπομπή κατά καιρούς και πάντα οι γονείς και τα παιδιά που συμμετέχουν ήταν κατενθουσιασμένοι)
Καλή δύναμη!!!

Tweet

Έκλεισα πριν από λίγο (Κυριακάτικο απόγευμα, τέλος Οκτωβρίου) το βιβλίο, αφού διάβασα και την τελευταία του λέξη. Νομίζω ότι θα κάνω καιρό να επιστρέψω από το ταξίδι που ξεκίνησα στην πρώτη του σελίδα.

Νομίζω ότι το παθαίνουν όλοι όσοι πάνε για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική. Είναι ένα ταξίδι που δεν τελείωνει όσα χρόνια κι αν περάσουν από την ημερομηνία επιστροφής.
Το ίδιο και το βιβλίο της κυρίας Φακίνου. Με συντρόφεψε όλη την Κυριακή. Ξέχασα την κρίση, τις κραυγές, … όχι, όχι, δεν τα ξέχασα. Τα είδα με άλλα μάτια και τα αφουγράστηκα αλλιώς.
Είμαι περήφανος που έχουμε μια ελληνίδα συγγραφέα που έγραψε το ίδιο μαγικά με τον τρόπο που γράφουν οι τρανοί διάσημοι συνάδελφοί της στο νότιο ημισφαίριο. Εκεί που η μαγεία και η πραγματικότητα είναι όπως τα χρώματα της πλαστελίνης που παίζουν εκεί απέναντι τώρα τα παιδιά μου. Μπερδεύονται, ενωνονται και δίνουν άλλες απρόσμενες αποχρώσεις. Και το έκανε τόσο φυσικά που δύο φορές -σου μιλάω ειλικρινά- γύρισα στο εξώφυλλο να σιγουρευτώ ότι διαβάζω Φακίνου και όχι μια μετάφραση κάποιου αγαπημένου νοτιομερικάνου συγγραφέα!
Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις πώς μια εξέχουσα ελληνίδα συγγραφέας συνομιλεί τόσο στα ίσα με τα λογοτεχνικά μας (νομίζω και δικά της) ινδάλματα, διατηρώντας όμως το δικό της "είναι"!!!
Το τρένο των νεφών είναι από τα ομορφότερα αναγνώσματα και ήρθε σε μια στιγμή που το χρειαζόμουν τόσο πολύ!
Εγώ στο τρένο που περιγράφει δεν έχω ανέβει… αλλά ξέρω το δρομολογιό του!
Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω και να σου προτείνω να το διαβάσεις. Είναι από τα ταξίδια που οφείλουμε στον εαυτό μας!

Ευγενία Φακίνου – Το τρένο των νεφών from Kastaniotis Editions on Vimeo.

Καλή ανάγνωση!

Καλημέρα, σήμερα είναι η μέρα που το κάμπινγκ αδειάζει για να ξαναγεμίσει. Αύριο θα είναι η δική μας μέρα που θα αδειάσουμε τη γωνιά μας για τους επόμενους. Αδειάζουμε τη γωνιά, γεμάτοι όμως! Τόσες μέρες ο ένας με τον άλλον. Όλη η οικογένεια μαζί. Χωρίς να λείπει η μαμά ή ο μπαμπάς για δουλειά κλπ. Full time job. Πόσο αναγκαίο είναι αυτό! Πόσο χρειάζεται να είσαι 24 ωρες μαζί με τα παιδιά τις χαρές, τα νεύρα, τα γέλια, τις γκρίνιες! Είναι και κουραστικό -για λέμε και του στραβού το δίκιο – αλλά είναι τελίκώς και τόσο απαραίτητο!!!

 Είδα έναν τρελλαμένο πατέρα προχτές στο κάμπινγκ. Εχει χτυπήσει στο μπράτσο και μάλιστα σε τεράστιο μέγεθος  tattoo, την προσωπογραφία της νεογέννητης κόρης του. Τη λατρεύει. Την κανακεύει μέσα στο καρότσι, στην αγκαλιά του. Τον παρατηρώ τόσες μέρες! Είναι ο τυπικός χαζομπαμπάς.

Προχθές το βράδυ την αγαπούσε τόσο πολύ που ξέχασε να αφήσει στην ακρη το τσιγάρο …και με το τσιγάρο στο στόμα τακτοποιούσε το μωρό μέσα στο καροτσάκι του.

Η διάταξη ήταν κεφάλι μπαμπά, τσιγάρο, στάχτη, καπνός, κεφάλι μωρού …

Φέτος στις διακοπές διάβασα πολλά βιβλία. Με συνεπείρε;όμως -εκτός από τα βιβλία – η ιστορία του συγγραφέα Stieg Larsson. Αυτός, μακαρίτης πια, έγραψε τρία  βιβλία υπό  (κάθε λινκ σε πάει σε άλλο βιβλίο) τον γενικό τιτλο Μιλένιουμ (στα ελληνικά απο τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ), και αφού παρέδωσε τα χειρόγραφα στον εκδότη του πέθανε. Σουηδός, δημοσιογράφος. Ό, τι καλύτερο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια σε πολιτικό,κοινωνικό θρίλερ. Ουμανιστής και μεγάλος μάστορας της ανατροπής. Εκείνο όμως που με συντάραξε είναι το γεγονός ότι ενώ είχα τη σουηδία για πολύ δημοκρατική χώρα, ανακαλύπτω ξαφνικά και μια άλλη εικόνα της "τελειότητας". Η δε εικόνα αυτή φαίνεται και στα γραπτά του αλλά και σε ένα γεγονός πολύ ενδεικτικό:όταν πέθανε ο Λάρσον στα 55 του, όλα τα δικαιώματα από το χρυσάφι της τριλογίας του πήγαν στον πατέρα και τον αδελφό του με τους οποίους ήταν μαλωμένος και δεν μιλιόταν για πολλά χρόνια και όχι στη σύντροφο της ζωής του -που είχαν επιλέξει να μην παντρευτούν!

Είμαι βέβαιος ότι και οι δύο βασικοί ήρωες των βιβλίων του … θα έκαναν κάτι για να διορθωθεί αυτή η αδικία!

Ψάξε τα βιβλία, αγόρασέ τα και τα τρία (γιατί θα χρειαστεί να σπάσεις βιβτρίνες αν τελειώσεις το πρώτο και δεν έχεις το δεύτερο!!!) Μπιλίβ μι!!!

 Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες, όσοι έχετε διακοπές καλό υπόλοιπο. Όσοι επιστρέφετε, αφήστε τις γκρίνιες εκεί και επιστρέψτε αποφασισμένοι για πράξεις κι όχι για γκρίνια. Όσοι δεν πήγατε διακοπές δικαιούστε (λίγη) γκρίνια αλλά οφείλετε ακόμη περισσότερη αποφασιστικότητα στο "πράττειν" -με εννοείτε ε! (κι αν δεν με εννοείτε να ξεκαθαρίσω ότι δεν εννοώ ότι φταίτε -απαραιτήτως -εσείς που δεν πήγατε).

Τα κεφάλια ψηλά λοιπόν! Όχι "μέσα". (κάποιοι βολεύτηκαν αρκετά χρόνια μ’ αυτή τη μαλακία!!!)

Ο Τόμας Λανγκ είναι ένας παλιός στρατιωτικός που φυτοζωεί στο Λονδίνο καταναλώνοντας ουίσκι και τριγυρνώντας με την αγαπημένη του μοτοσικλέτα. Για να κερδίσει τα προς το ζην, «εργάζεται» ως σωματοφύλακας και μισθοφόρος σε διάφορες αποστολές που του αναθέτουν οι παλιοί του γνώριμοι από το στρατό, μέχρι τη μέρα που κάποιος του προτείνει εκατό χιλιάδες δολάρια προκειμένου να δολοφονήσει τον εκατομμυριούχο κύριο Γουλφ. Ο Λανγκ όχι μόνο αρνείται, αλλά και επιχειρεί να προειδοποιήσει το υποψήφιο θύμα του για τον κίνδυνο που διατρέχει. Απερισκεψία; Ένδειξη καλής ανατροφής; Κεραυνοβόλος έρωτας με την κόρη του εκατομμυριούχου Γουλφ; Ο παρ’ ολίγον πληρωμένος δολοφόνος βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα συνωμοσιών, εκβιασμών και δολοφονιών μέσα σ’ ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον όπου παρεπιδημούν ακραίοι και αδίστακτοι χαρακτήρες. Και μερικές πολύ πολύ ελκυστικές γυναίκες.

Αυτά λέει το βιβλίο στο οπισθόφυλλο. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις OPERA. Βρίσκομαι στην 150φεύγα σελίδα και σε διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορία, γραμμένη με τον τρόπο του κυρίου Λόρι. Δηλαδή γεμάτη δεικτικές κακίες, χιούμορ (προφανώς μαύρο) και περνάω υπέροχα μαζί του. Τόσο υπέροχα, μεσα από την εξαιρετική μετάφραση της κυρίας Αγγελίδου, που έβγαλα υπολογιστή για να στο συστήσω.
Σε λίγες μέρες οι διακοπές τελειώνουν, και το μυθιστόρημα του "γιατρού" είναι ό,τι πρέπει για την επιστροφή στην Αθήνα.
Ευχόμαι καλή ανάγνωση!!!

ααα, και κάτι άλλο. όπως λέει μέσα στο ενημερωτικό του αυτάκι, ο λατρεμένος ηθοποιός, που ευτυχώς τον θυμάμαι και ως λογαχό darling στην ανεπανάληπτη "Μαύρη Οχιά", έγραψε το βιβλίο πριν αναλάβει το ρόλο του ψυχάκια γιατρού. Διαβάζοντας το βιβλίο καταλαβαίνεις πώς χτίστηκε αυτός ο (σούπερ) ρόλος.

Η Αμαλία είναι μια e-φίλη. Γνωριστήκαμε ηλεκτρονικώς, βρεθήκαμε να πίνουμε ποτά, βρεθήκαμε σε σπίτια και εχθές βρεθήκαμε  – κόσμος πολύς και ωραίος στην παρουσιάση του βιβλίου της.
Δε θέλει τίτλους η κραυγή.
Ένας αμελιακός τίτλος. Δεν το έχω διαβάσει ακόμη το βιβλίο … αλλά θα το κάνω άμεσα. Εκτός από τα κείμενα της Αμελί για τις γυναίκες "της" έχει και ωραιότατες φωτογραφίες που τράβηξε ο κολλητός μου ο Σούλτας.

Πάρε μια ιδέα για τι μιλάμε. Δες την Αμαλία να διαβάζει ένα απόσπασμα από το βιβλίο της.

Καλοτάξιδο κοριτσάρα μου!!! Να χαίρεσαι τα μπουμπούκια σου, και να χαίρονται κι αυτά!

Απειλή: έρχεται κι άλλο βίντεο με το μικρό θεατρικό που είδαμε (το "ερχεται" είναι σχετικό …από αύριο εννοώ)

Μια συλλογή διηγημάτων με πρωταγωνιστή ένα κομπιούτερ, μια σύνδεση στο ίντερνετ, ένα… κόλλημα.

Ο Θοδωρής Καραγεωργίου ανησυχεί, και εμένα αυτό μου αρκεί. Ανησυχεί και γράφει. Για τη γενιά του και όχι μόνο. Για όλους μας, που περνάμε λίγες, πολλές, πάρα πολλές, μερικές ώρες μπροστά σε ένα άγνωστο σύμπαν που μας προκαλεί, προσκαλεί, εκλιπαρεί, παρακαλεί, περιγελά, παραπλανά: το ίντερνετ.
Το βιβλίο του κυκλοφορεί από τον Κέδρο και λέγεται  "e-drugs" και έχω τη χαρά να σου παρουσιάσω παρακάτω και τον ίδιο τον Θοδωρή να διαβάζει καποια αποσπάσματα, αυτή τη φορά μπροστά στη δική του κάμερα – μια και ζει στην Καβάλα, αλλά και ένα καινουριο διήγημα που δεν συμπεριλαμβάνεται στην τυπωμένη έκδοση. Ο συγγραφέας το έστειλε με μέιλ σε γνωστούς και φίλους. Μέσα στη λίστα του βρέθηκα κι εγώ!
Καλή … προβολή και kαλή ανάγνωση.

                                  Η εικοστή πρώτη Νοεμβρίου ήταν μια μέρα που θα άλλαζε ριζικά τη ζωή της Φρίντα. Λίγες ώρες πριν ούτε που θα μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα της συνέβαινε, και είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς πως σε οποιονδήποτε και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα του ερχόταν ο ουρανός στο κεφάλι. Πρόκειται, σίγουρα, για κάτι που δεν το σκέφτεσαι, για κάτι που δύσκολα περνάει από το μυαλό σου, και πιθανότατα, για κάτι που δεν έχεις ακούσει να συμβαίνει ποτέ.
Ο άντρας της βρισκόταν ήδη στη δουλειά του, σε ένα γραφείο κάπου στο κέντρο της πόλης. Ο γιος της είχε φύγει για το σχολείο. Η ίδια θα έπρεπε να βρισκόταν επίσης στη δουλειά της υπό άλλες συνθήκες αυτή τη στιγμή. Τους φαντάστηκε και τους δύο, ανυποψίαστους τελείως για αυτό που είχε συμβεί, αλλά και αυτό που θα ακολουθούσε. Ήταν πραγματικά απίστευτο.
Η Φρίντα έκλεισε το κινητό της και το ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας. Ήταν ο διευθυντής της εταιρίας της, μόλις είχε απολυθεί. Το χειρότερο όμως, αναφορικά με τη δουλεία τουλάχιστον, δεν ήταν αυτό· ήταν πως ο λόγος για τον οποίο είχε απολυθεί δεν θα της άφηνε και πολλά περιθώρια να την προσλάβουν σε κάποια άλλη εταιρία. Η δουλειά της όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μάλλον το τελευταίο που την ένοιαζε. Είχε να νοιαστεί για έναν σορό άλλα προβλήματα που θα έπεφταν σα ντόμινο από στιγμή σε στιγμή.
Τα μαλλιά της έσταζαν ακόμη νερά, από το μπάνιο που είχε κάνει λίγο πριν. Το ζεστό νερό καθώς έπεφτε πάνω της την είχε ηρεμήσει έστω και ελάχιστα, όμως τώρα ο τρόμος επανερχόταν ακόμη μεγαλύτερος. Έβλεπε το κινητό μπροστά της και σκεφτόταν σοβαρά εδώ και αρκετή ώρα να το απενεργοποιήσει. Οι κλείσεις ερχόταν η μία με την άλλη το τελευταίο διάστημα, δεν άντεχε άλλο. Περίμενε όμως τηλέφωνο από τον δικηγόρο με τον οποίο είχε μιλήσει το πρωί. Της είχε κάνει λόγο για αποζημίωση, ηθική βλάβη και διάφορα άλλα. Αν και το στομάχι της ήταν ένας κόμπος σφιχτά δεμένος, αν και το μυαλό της γύριζε, έπρεπε να συγκεντρωθεί, να κάνει υπομονή, να μιλήσει με τον δικηγόρο, ήταν το μόνο που της έμενε πια.
Για να φτάσουμε όμως ως την εικοστή πρώτη Νοεμβρίου, την καταραμένη για την Φρίντα εκείνη ημέρα, και να καταλάβουμε το τι έχει συμβεί, θα πρέπει να εξετάσουμε τα γεγονότα από την αρχή. Ή τουλάχιστον από την αρχή, αν μπορεί κανείς να θέσει, βέβαια, ως αφετηρία των αποτελεσμάτων τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Το σίγουρο πάντως είναι πως από εκεί μπορούμε να αρχίσουμε να εξετάζουμε τα γεγονότα και όχι από πιο πριν.  
Στις τέσσερις Μαρτίου λοιπόν, η Φρίντα καθόταν μπροστά από τον υπολογιστή της και έψαχνε τρόπους για να απαλλαγεί από τα ενοχλητικά πουλιά που μαζευόντουσαν στην αυλή της. Το σπίτι της, ένα δίπατο κλασικό, με μια πανέμορφη αυλή με κήπο γεμάτο παρτέρια από λουλούδια και όμορφα δεντράκια ήταν ένα όνειρο ζωής. Με τη σκληρή δουλειά και τις οικονομίες αρκετών χρόνων είχαν καταφέρει με τον σύζυγό της να το κάνουν πραγματικότητα πριν μερικούς μήνες. Τα πάντα ήταν έτσι ακριβώς όπως τα είχε φανταστεί: ξύλινα πατώματα, μεγάλα παράθυρα, χοντρές κολόνες, παρτέρια, δέντρα με σκιουράκια, πλακόστρωτο μονοπάτι που διέσχιζε τον κήπο έως το πίσω γκαράζ και την κεντρική είσοδο της αυλής.
Το μόνο πρόβλημα που παρουσιάστηκε μετά την αγορά του σπιτιού ήταν αυτά τα καταραμένα πουλιά. Κοπάδια ολόκληρα επισκέπτονταν το σπίτι και την αυλή της κάθε βράδυ και έμεναν εκεί έως το επόμενο πρωί. Από τη μία είχε να αντιμετωπίσει τις αποτρόπαιες κουτσουλιές τους που γέμιζαν το όμορφο πλακόστρωτο μονοπάτι της, τη βεράντα με τα γυαλιστερά μάρμαρα και τα σκαλοπάτια για την είσοδο του σπιτιού, και από την άλλη έπρεπε να υπομένει τον πρωινό θόρυβο από τα τιτιβίσματα και το κελάηδαμά  τους που την ξυπνούσε από τις έξι το ξημέρωμα.
Είχε, βέβαια, δοκιμάσει μερικά αυτοσχέδια τεχνάσματα με κροτίδες, μακριά ξύλα με έγχρωμες νάιλον σακούλες στις άκρες τους και cd κρεμασμένα με πετονιά από τα κάγκελα των μπαλκονιών του δευτέρου ορόφου, αλλά το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να καταστρέψει το όμορφο εξωτερικό ντεκόρ του σπιτιού της και τίποτα παραπάνω. Τα πουλιά δεν έλεγαν να την αφήσουν σε ησυχία.
Έτσι αναζητώντας τρόπους απαλλαγής από ενοχλητικά πουλιά κατέληξε σε ένα forum με θέμα ακριβώς αυτό που έψαχνε. Μερικοί από τους χρήστες πρότειναν τις είδη γνωστές στη Φρίντα λύσεις οι οποίες όπως αποδείχτηκε είχαν αποβεί μάταιες στην περίπτωσή της. Αφού έγινε μέλος του forum σχολίασε πως cd και νάιλον σακούλες δεν έχουν να προσφέρουν το παραμικρό.
Έπειτα εξέτασε κάποιες άλλες προτάσεις πιο δραστικές. Μία από αυτές ήταν η χρήση μίας συσκευής παραγωγής ήχων χαμηλής συχνότητας, οι οποίοι δεν γίνονται αισθητοί από τον άνθρωπο, αλλά για τα πουλιά είναι σαν να ηχούν σειρήνες στα αυτιά τους. Η συγκεκριμένη συσκευή κόστιζε γύρω στα εκατό ευρώ. Μία άλλη πρόταση, πιο δελεαστική και αρκετά οικονομικότερη ήταν η χρήση ποντικοφάρμακου ανάμικτου με σπόρους ταΐσματος. Μία τελευταία, οι παγίδες πουλιών. Η Φρίντα παρήγγειλε το ποντικοφάρμακο.
Στις είκοσι τέσσερις Απριλίου έκανε πράξη κάτι που σκεφτόταν εδώ και αρκετό καιρό. Η Φρίντα ήταν μια γυναίκα που πλησίαζε τα σαράντα. Αν και η ομορφιά δεν ήταν το μεγάλο της προσόν, θα μπορούσε να πει κανείς, πως ακόμη τουλάχιστον κρατιόταν. Κατά τη διάρκεια της ζωής της είχε κάποιες ερωτικές περιπέτειες, μα ποτέ κάτι το ιδιαίτερο. Είχε παντρευτεί στα είκοσι τρία της και από τότε η ερωτική ζωή της βάλτωσε. Όχι πως την ένοιαζε κάτι τέτοιο όλα αυτά τα χρόνια ή πως είχε δώσει ποτέ σπουδαία σημασία. Ο άντρας της δε, ο οποίος δεν ήταν και ιδιαίτερα εμφανίσιμος, δεν φημιζόταν καθόλου για τις ερωτικές του ορέξεις. Καθώς τα χρόνια περνούσαν όμως, μια σκέψη όλο και πιο έντονη τριβέλιζε το μυαλό της, μια σκέψη που το τελευταίο διάστημα έτεινε να γίνει εμμονή. Και σε αυτό είχε συμβάλει κατά κάποιο τρόπο και ο άντρας της, ο οποίος κόντευε να την ξεχάσει σαν ερωτική σύντροφο.
Το θέμα για τη Φρίντα ήταν πως είχε να κάνει έρωτα σχεδόν ένα χρόνο. Παλιότερα κάτι τέτοιο δεν θα την απασχολούσε και τόσο, τώρα όμως, με την ηλικία να γέρνει εις βάρος της, τα πράγματα άλλαζαν. Χρειαζόταν μια μικρή επιβεβαίωση πως μετράει ακόμη, πως μπορεί να συγκινήσει ένα αρσενικό αν ήθελε, και δυστυχώς οι όποιες της προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Αυτό που είχε θεωρήσει ως υπεύθυνο ήταν το σχετικά μικρό της στήθος.
Έτσι τη μέρα εκείνη έψαξε στο διαδίκτυο για κάποιον πλαστικό χειρούργο. Λίγες ώρες αργότερα είχε κλείσει ραντεβού σε μία πολύ καλή ιδιωτική κλινική με εξειδικευμένους χειρούργους. Οι εικόνες που είχε δει την είχαν αφήσει άφωνη. Οι άνθρωποι έκαναν φανταστική δουλειά. Με ένα όχι και τόσο μεγάλο ποσό θα μπορούσε να αποκτήσει το στήθος που πάντα ονειρευόταν και η αυτοπεποίθηση της θα ανέβαινε κατακόρυφα, όπως και η ζήτησή της από τα απανταχού αρσενικά. Μια βδομάδα αργότερα η Φρίντα μπήκε στο χειρουργείο.
Στις δώδεκα Μαΐου έθεσε στη μηχανή αναζήτησης το ερώτημα αν οι φιλίες στο διαδίκτυο μπορούν να αποδειχθούν αληθινές. 
Στις δύο Ιουνίου πληκτρολόγησε στη μηχανή αναζήτησης το όνομα και το επίθετό της αλλά δεν βρήκε κανένα σύνδεσμο.
Στις δέκα οκτώ Ιουνίου επέστρεψε στο σπίτι της λίγο μετά τη μια τη νύχτα. Ο άντρας της έλειπε σε ένα συνέδριο εκτός πόλης και ο γιος θα κοιμόταν τη νύχτα εκείνη σε κάποιο φίλο του. Άναψε ένα τσιγάρο, έβαλε ένα ποτό και άνοιξε τον υπολογιστή της. Το κεφάλι της ήδη γύριζε από αυτά που είχε πιει στο μπαρ που βρισκόταν μέχρι εκείνη την ώρα. Άλλη μια έξοδός της είχε αποβεί άκαρπη. Η πλαστική της είχε πετύχει, αλλά τα αποτελέσματα που περίμενε δεν έλεγαν να έρθουν. Οι άντρες δεν της έδιναν πια την σημασία που κάποτε μπορούσε εύκολα να κερδίσει. Ίσως να είχαν αλλάξει και οι εποχές, ίσως αυτοί οι άντρες να μην ήταν και τόσο άντρες όσο θα έπρεπε, ίσως πάλι, μια σαραντάρα να μην είναι και ότι καλύτερο για κάποιους.
    Με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ, βρήκε αυτό που έψαχνε μάταια τόσο καιρό. Ήταν μια σελίδα που με ογδόντα μόλις ευρώ μπορούσες να παραγγείλεις έναν νεαρό στο σπίτι σου για μία ολόκληρη ώρα. Έβγαλε την πιστωτική της και διάλεξε, από φωτογραφίες μάλιστα, τον καλύτερο κατά τη γνώμη της.
Ο νεαρός βρισκόταν μισή ώρα αργότερα στο σπίτι της. Είχε μεγάλες πλάτες, άτριχο στήθος, γυμνασμένους μύες και όμορφο πρόσωπο. Έκαναν έρωτα τρεις φορές και έφυγε όπως ακριβώς ήρθε. Τότε η Φρίντα αισθάνθηκε τόσο μόνη όσο ποτέ άλλοτε, αισθάνθηκε ένα κενό αβάσταχτο να την πλακώνει και μία θλίψη για την ύπαρξή της ολόκληρη που δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους λυγμούς της. Είχε να κλάψει από μικρό παιδί.                        
Στις είκοσι Ιουνίου αναζητούσε εναλλακτικούς τρόπους για ύπνο, καθώς το τελευταίο διάστημα της είχε παρουσιαστεί μία ενοχλητικότατη αϋπνία που την κρατούσε ξύπνια τις περισσότερες ώρες της νύχτας και μισοκοιμισμένη ολόκληρη τη μέρα. Κάποιος της πρότεινε να χαλαρώνει τα βράδια με ένα, δύο ποτήρια κρασί, ιδίως όταν είχε αντιμετωπίσει μία δύσκολη μέρα.
Στις εφτά Ιουλίου, με ένα ποτήρι κρασί στα χέρια και ένα τσιγάρο στα χείλη, έψαχνε για εταιρίες καλλυντικών που να ζητούν ηγετικά στελέχη.
Στις δύο Αυγούστου προσπαθούσε να μάθει αν το να πίνεις κάθε βράδυ δύο ποτήρια κρασί σε κάνει αλκοολικό.
Στις δέκα τέσσερις Αυγούστου άνοιξε έντρομη την αυλόπορτα του σπιτιού της, έτρεξε από το πλακόστρωτο μονοπάτι ως τα σκαλιά, τα ανέβηκε μπήκε στο σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή και πληκτρολόγησε με χέρια που έτρεμαν: «κολλάει το H.I.V. με την ανάσα;» Ένα δεκάλεπτο πριν βρισκόταν μέσα σε ένα αστικό. Το αυτοκίνητό της είχε παρουσιάσει μία βλάβη και είχε αναγκαστεί να το εγκαταλείψει σε ένα συνεργείο. Η ζέστη ήταν αποπνικτική μέσα στο αστικό και οι μυρωδιές της γύριζαν τα σωθικά, μα το χειρότερο ήρθε μία στάση πριν από τη δικιά της.
Ένας νεαρός με βρόμικα ρούχα και λιγδιασμένα μαλλιά την πλησίασε. Το σώμα του ήταν σαν όρθιος σκελετός και το πρόσωπό του ρουφηγμένο. Ένιωσε την ανάσα του που μύριζε, πάνω της. Το χέρι του της άγγιξε τον ώμο. Και τότε τη ρώτησε σφυρίζοντας μέσα από τα δόντια του: «Έχετε να μου δώσετε ένα ευρώ; Να φάω κάτι, είμαι άρρωστος, έχω έιτζ».
Στις δύο Σεπτεμβρίου έψαχνε να βρει τρόπους με τους οποίους μπορείς να απαλλαγείς από το κενό που νιώθεις μέσα στην ψύχη σου, ιδίως τις ώρες που ο ήλιος βασιλεύει. Δυστυχώς για τη Φρίντα όλες τις οι προσπάθειες στο συγκεκριμένο θέμα αποδείχτηκαν μάταιες.
Στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου πληκτρολόγησε τη λέξη «i-doser», χωρίς να γνωρίζει καν η ίδια περί τίνος πρόκειται. Μία συνάδερφός της τής είχε μιλήσει για ένα είδος ήχων με χαμηλές συχνότητες που επηρεάζουν τον εγκέφαλο και τη λειτουργία του σε τέτοιο βαθμό όσο και αρκετά ναρκωτικά. Όταν μπήκε σε ένα σχετικό forum και ρώτησε περισσότερες λεπτομέρειες, το πρώτο πράγμα που άκουσε ήταν για τα i-dosers. Έτσι βάλθηκε να τα ψάχνει.
    Στις δώδεκα Οκτωβρίου έκλεισε ραντεβού με τoν διευθυντή της Orfy.ltd, μίας νέας και ανερχόμενης εταιρίας καλλυντικών. Τη μέρα εκείνη αντάλλαξαν αλλεπάλληλα mails με προτάσεις, αντιπροτάσεις, προσφορές και αντιπροσφορές. Ο διευθυντής της Orfy.ltd, όπως και κάθε άλλος διευθυντής, αποδείχτηκε σκληρός στις διαπραγματεύσεις του για τη θέση, τα χρήματα και τα δικαιώματα που ζητούσε η Φρίντα. Όταν όμως άκουσε την τελική προσφορά της, δελεάστηκε για τα καλά.
Γιατί η προσφορά της Φρίντα είχε να κάνει με την παράδοση δέκα τεσσάρων από τις πατέντες καλλυντικών της εταιρίας στην οποία ήδη εργαζόταν. Το κίνητρο για τον διευθυντή της νεοσύστατης Orfy.ltd ήταν πραγματικά μεγάλο, καθώς θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για την εφόρμηση της εταιρίας του στον χώρο των δυνατών.
Όσο για τη Φρίντα ένιωθε επιτέλους πως είχε φτάσει η ώρα της δικαίωσής της. Δέκα οκτώ χρόνια τώρα έδινε τον καλύτερο εαυτό της στην εταιρία που δούλευε, αλλά η συμπεριφορά των ανωτέρων της δεν ανταποκρινόταν στις θυσίες της. Η υποσχόμενη εδώ και χρόνια προαγωγή της δεν έλεγε να έρθει, αλλά και οι οικονομικές παροχές που τις προσέφεραν δεν αντιστοιχούσαν ούτε κατά διάνοια στο έργο της. Γιατί η αλήθεια είναι πως η Φρίντα είχε όντως προσφέρει πολλά στην εταιρία της, είχε συμβάλει κατά πολύ στην επιτυχημένη πορεία της, και είχε δώσει ένα ολόκληρο κομμάτι από τον εαυτό της γι’ αυτόν τον στόχο.        
Στις δέκα οκτώ Οκτωβρίου, καθώς καθάριζε το δωμάτιο του γιου της βρήκε μέσα σε ένα από τα συρτάρια του ένα μικρό φακελάκι. Το σήκωσε στα χέρια της, το επεξεργάστηκε, και διαπίστωσε πως υπήρχαν υπολείμματα από μία άσπρη σκόνη στο εσωτερικό του. Έτρεξε τότε στον υπολογιστή και έψαξε για την κοκαΐνη. Είδε εικόνες, κάποια άρθρα, έξαψε για το πότε κάποιος θεωρείται εθισμένος και ποιες είναι οι αντιδράσεις του και οι συνέπειες στην ζωή του.
Από εκείνη τη μέρα η Φρίντα παρατηρούσε τον γιο της, του έκανε διάφορες ερωτήσεις, χωρίς όμως να κινήσει την περιέργειά του και έψαχνε το δωμάτιο του όταν έλειπε και έβρισκε την ευκαιρία. Ποτέ όμως δεν διαπίστωσε κάτι το ύποπτο και ποτέ ξανά δεν βρήκε κάποιο παρόμοιο σακουλάκι με αυτή την άσπρη σκόνη.
Στις είκοσι εφτά Οκτωβρίου η Φρίντα ερευνούσε στο διαδίκτυο από πού προέρχεται το ροχαλητό και πως αντιμετωπίζεις τον άντρα σου που ροχαλίζει.
Στις τέσσερις Νοεμβρίου, έπειτα από έναν μικρό έλεγχο αγοράς, παρήγγειλε έναν δονητή.  
Στις δέκα οκτώ Νοεμβρίου έψαχνε για το εάν πρόβλημα στο συκώτι μπορεί να προκαλέσει έντονη τριχόπτωση. Τα μαλλιά της έπεφταν τον τελευταίο μήνα όπως ποτέ άλλοτε. Η αλήθεια είναι πως πάντα αντιμετώπιζε ένα μικρό πρόβλημα τριχόπτωσης, ιδίως τους μήνες του φθινοπώρου και της άνοιξης. Αυτό που συνέβαινε όμως τώρα ήταν ανησυχητικό. Στην ανησυχία της αυτή προστέθηκε και ένας οξύς πόνος δεξιά του στομαχιού της, που δεν τον είχε νιώσει ποτέ ξανά.
Στις είκοσι μία Νοεμβρίου ξύπνησε στις οκτώ το πρωί όπως και κάθε καθημερινή. Ετοίμασε καφέ και πρωινό. Ο άντρας της ήπιε τον καφέ του και έφυγε για τη δουλειά του. Ο γιος της έφαγε και έφυγε για το σχολείο του. Στις εννέα παρά τέταρτο και ενώ η Φρίντα ετοιμαζόταν να ξεκινήσει και αυτή για τη δουλειά της χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε.
Ο άνθρωπος που της μίλησε της εξήγησε πως ήταν αντιπρόσωπος της διαδικτυακής μηχανής αναζήτησης που χρησιμοποιούσε. Με μεγάλη του λύπη την πληροφόρησε πως από κάποιο λάθος, για το οποίο δεν ευθυνόταν η εταιρία του, και που δεν είχε ακόμη εξακριβωθεί τι ακριβώς ήταν, είχαν διαρρεύσει όλες οι αναζητήσεις της στο διαδίκτυο και οι σχετικές με αυτές παραγγελιές και τα mail της από τις τέσσερις Μαρτίου έως και  τις δέκα οκτώ Νοεμβρίου.
Η εταιρία είχε μόλις καταφέρει να απομονώσει και πάλι τις αναζητήσεις της και να τις καταστήσει ασφαλείς. Δυστυχώς όμως στο διάστημα αυτό των τριών ημερών, πολλές από αυτές είχαν ήδη μεταφερθεί σε άλλες τοποθεσίες και είχαν διαδοθεί σε ένα ευρύτερο κοινό.
Τηλεφώνησε αμέσως σε κάποιον δικηγόρο. Εκείνος τη σύνδεσε με έναν συνάδερφό του, ειδικευμένο σε περιπτώσεις σαν τη δική της.
Ακολούθησαν πολλά και διάφορα τηλεφωνήματα, από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, μέχρι και άγνωστους.
Το μεσημέρι ο δικηγόρος ξανατηλεφώνησε. Δυστυχώς τελικά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά, καθώς η εταιρία αναζήτησης είχε πολλές δικλίδες ασφαλείας στα καταστατικά και στα συμβόλαιά της που την προστάτευαν από μηνύσεις των χρηστών της σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Η Φρίντα έκλεισε το τηλέφωνο. Έπειτα άνοιξε τον υπολογιστή και πληκτρολόγησε στη μηχανή αναζήτησης το όνομα και το επίθετό της. Οι συνδέσεις που εμφανίστηκαν ήταν τρομακτικά πολλές. Μπήκε στην πρώτη από αυτές. Ένα ολόκληρο ντοκιμαντέρ είχε στηθεί για τη ζωή της από τις τέσσερις Μαρτίου έως και  τις δέκα οκτώ Νοεμβρίου με βάση τις αναζητήσεις της στο διαδίκτυο.
Η πόρτα του σπιτιού άνοιξε. Ο άντρας της μαζί με τον γιο της μόλις είχαν επιστρέψει. Γελούσαν, έλεγαν μάλλον κάποιο αστείο μεταξύ τους.     

Η Γκρέτα είναι συνάδελφος μου. Την είχα χάσει για χρόνια, αφού εγώ άλλαξα κατεύθυνση και δεν κάνω πια Ναυτιλιακό και Πειραϊκό ρεπορτάζ. Το FB φυσικά και βοήθησε στο να ξαναβρεθούμε. Η Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου όμως πλέον έχει γίνει και συγγραφέας. Εγώ την "έμαθα" ως τέτοια με το τρίτο της βιβλίο: Το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη" που κυκλοφορεί από τα "Ελληνικά Γράμματα".
Σαγηνευτικό το θέμα, αν και προσωπικά οτιδήποτε έχει να κάνει με αριθμούς με απωθεί! Όταν όμως άρχισα να το διαβάζω – και δε σου κρύβω ότι το ξεφύλλισα ενδελεχώς για να σιγουρευτώ ότι δε θα χρειαζόμουν χαρτί και μολύβι για να κάνω πράξεις – είδα ότι με τον "πατέρα" των μαθηματικών (και όχι μόνο) είναι δυνατόν να  "συνομιλήσεις" χωρίς να χρειάζεται να κάνεις πράξεις. Το ταξίδι είναι μοναδικό.

Η Γκρέτα έχει, με μεγάλη έρευνα, καταφέρει να θέσει ερωτήματα: απλά και ξάστερα. Όμως πίστεψε με: τα απλά είναι τα δύσκολα – κι αυτό δεν είναι δική μου "σοφία".

Στο βίντεο που κάναμε η συγγγραφέας διαβάζει κάποια αποσπάσματα από την εισαγωγή, για το περιβάλλον που βρέθηκε και μεγαλούργησε ο Αρχιμήδης: την Αλεξάνδρεια. Δεν ήθελε να διαβάσει "λιγο" από τον ήρωά της – κι η αλήθεια είναι κι εγώ δεν βρήκα κάτι να το αποσπάσω έτσι ξερά από το ταξίδι στη σκέψη του Αρχιμήδη.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το οπισθόφυλλο του βιβλίου κι εδώ μπορείς να το ξεφυλλίσεις ηλεκτρονικώς

«Το παλίμψηστο του Αρχιμήδη»: η μυθιστορηματική πορεία στο χρόνο μιας χαλκέντερης περγαμηνής, που επικαλύφθηκε με χριστιανικά κείμενα. Ένα παλίμψηστο ειλητάριο με κρυμμένα μυστικά που έμελλε να αλλάξουν την ιστορία των Μαθηματικών.

Αποκαλύπτει επίσης πώς κατάφεραν να διασωθούν από τον όλεθρο και να φτάσουν μέχρι τις μέρες μας τα ολιγάριθμα και ανεκτίμητα έργα της προχριστιανικής εποχής όπως το παλίμψηστο του Αρχιμήδη.