Giannis Kafatos

Εχθές το πρωί, μόλις τελειώσαμε την εκπομπή και βρισκόμασταν μεταξύ καφέ, τυρόπιτας,εφημερίδων μπαίνει ο Καμπουράκης στο γραφείο μας κάθεται απέναντι και λέει: "Γιάννη,  άκου κάτι". Το άκουσα και την άκουσα και του "υποσχέθηκα" μόλις το δημοσιεύσει στο Protagon.gr να το αντιγράψω. Ιδού λοιπόν το πόνημα:

Ενα δελφίνι πνίγεται

Ήταν ξαπλωμένη νωχελικά σε μια μπαμπού πολυθρόνα παραλίας, ένα μέτρο μακριά από μένα. Εκεί την είχε φέρει η τύχη εκείνο το πρωινό. Ήταν ωραία κοπέλα, νέα και φροντισμένη. Το χρώμα του κορμιού της ήταν μπρονζέ, το πρόσωπο της όμορφο. Μέσα στον συνωστισμό της παραλίας, η ξαπλώστρα της ήταν τοποθετημένη λοξά. Μπροστά στα μάτια μου ήταν τα πόδια της.

Δεν είχα κάνει ούτε μισή πονηρή σκέψη -πιστέψτε με- μέχρι την αποφράδα στιγμή που το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα δάκτυλα του ποδιού της. Κάτι γαλάζιο και μικροσκοπικό, τράβηξε την προσοχή μου. Ίσιωσα τα γυαλιά μου, για να καταφέρω να φέρω βόλτα πρεσβυωπία και υπερμετρωπία, επικεντρώνοντας τες σ’ ένα σημείο. Ναι, πάνω στο καλοβαμμένο νύχι ήταν ζωγραφισμένο ένα γαλάζιο παιχνιδιάρικο δελφινάκι. Ίσως να ήταν και αυτοκόλλητο. Που να ξέρω πως φτιάχνουν τα νύχια τους οι κοπέλες;

Και ξαφνικά, κάτι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου. Το δελφίνι ζωντάνεψε κι άρχισε να χοροπηδά γεμάτο χάρη, σκορπίζοντας γύρω-γύρω νερά και λευκές αφρόσκονες (του Ελύτη η λέξη). Τα αυτιά μου γέμισαν από τους ήχους που έκανε το υπέροχο δελφίνι σε κάποια άλλη βαθιά καταγάλανη θάλασσα, από τα πλατσουρίσματα και τα χαριτωμένα του στριγκλίσματα. Πέταξα το βιβλίο που κρατούσα, ψαχούλεψα στην τσάντα, έβγαλα ένα σημειωματάριο με το στυλό και μετά από προσπάθεια μιας ώρας έγραψα:

Δελφίνι σε ζωγράφισαν σ’ ενός νυχιού την άκρη
δελφίνι πέτρωσες εκεί μακριά από τους βυθούς σου
μα είναι ο βυθός της άβυσσος, πόντος, γαλάζια μάκρη
είν’ το νυχάκι της βαθύ σαν τους ωκεανούς σου.

Δελφίνι ταξιδιάρικο δελφίνι μαγεμένο
βούτα σε τούτο το κορμί που χρόνια περιμένω
να σεργιανίσω στους γιαλούς ν’ αγγίξω τ’ ακρογιάλια του
να μεταλάβω τη χαρά απ’ τα ακριβά κοράλλια του.

Μόλις το τέλειωσα, σηκώθηκα αναστενάζοντας, μάζεψα τα πράγματα μου, έσκισα τη σελίδα και αποχωρώντας έτεινα το χαρτί προς το μέρος της:

- "Συγνώμη για την ενόχληση, δεν γνωριζόμαστε, αλλά έγραψα αυτό το μικρό ποιηματάκι για σάς” της είπα με ευγένεια. “Αφού είναι δικό σας, κρατείστε το”.
- "Για μένα;” ρώτησε γεμάτη έκπληξη.
- "Μάλιστα, για σας.”

Πήρε το χαρτί, διάβασε φευγαλέα τις λίγες γραμμές, τις ξαναδιάβασε, γέλασε με χάρη και μου είπε:
- "Είναι πολύ ωραίο. Ευχαριστώ πολύ”.
- "Αλήθεια σας αρέσει;”
- "Πολύ. Να το δώσετε στον Μακρόπουλο να το βάλει σε δίσκο. Θα γίνει μεγάλο σουξέ.”
- "Στον …Μακρόπουλο;;;”
- "Ναι. Πεθαίνω για Μακρόπουλο. Είναι και ο πρώτος. Μακράν. Εσάς δεν σας αρέσει;”

Έστρεψα το βλέμμα μου προς το νυχάκι της. Και πρώτη φορά είδα δελφίνι να πνίγεται μπροστά στα μάτια μου…

Είναι γνωστό αλλά πάντα το ξεχνάμε … μέχρι που κάτι γίνεται και … τσουπ τρως τη χλαπάτσα της μικρότητας σου ως οντος, του "τίποτα" που είσαι … έμπροσθεν της ΦΥΣΗΣ.

Θές να πας με τη γκόμενα τρίημερο στο Αμστερνταμ για ρομαντζα στα κανάλια και φούμες, θες να πας στο παιδί σου που σου λέει ότι σπουδάζει στη Λόντρα, θες να πας να δοκιμάσεις τα καινούρια βαρέλια στα highlands, είσαι το ΔΝΤ και προγραμματίζεις mmmmeeting στο Ελλαδιστάν για μπιζνες στα Βαλκάνια …

όσο θέλεις χόρευε κι όσο θέλεις πήδα …

πιο ψηλά από την ηφαιστιακή στάχτη δε θα φτάσεις, όπως ακριβώς δηλαδή δε θα φτάσεις ούτε στον προορισμό σου.

Ακόμη μια "ιθάκη" που χάθηκε στη σκόνη για να παραφράσω "Τερμίτες" τους οποίους "αναγνωρίζω" – με την κυριολεκτική έννοια του όρου που παραπέμπει σε ένα από τα πιο άγρια …creatures, όπως λένε τα ντοκιμαντέρ που βλέπω - σε διάφορες φάτσες – που επίσης βλέπω – εδώ και χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει εφημερίδες και να παρακολουθεί την πολιτική ζωή και τα … τεκταινόμενα – my ass – να θρυματίζουν ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει αυτό που λέγεται Ελληνικό κράτος.

Παρατηρώ μια διάχυτη ανησυχία, εκνευρισμό, αηδία, γκρίνια  κλπ κλπ για την κατασταση σε βλογκς και σόσιαλ νετγουορκς και προβλέπω, συζητώντας με γνωστούς και φίλους, μια έκρηξη που όλοι συμφωνούμε ότι θα γίνει "εκτός" κομματικών γραμμών – εξ’ ου και η καθυστέρηση … Ελπιζω όμως ότι κάποιοι θα μας παρασύρουν …

και μέσα σε όλον τον ορυμαγδό … διάβασα και το άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη στο Protagon. Ο Καμπουράκης – που δουλεύουμε μαζί – παρακολούθησε την προηγούμενη εβδομάδα τη συζήτηση των αρχηγών στη βουλη΄. Πάρε μια ιδέα από το Εξαιρετικό!!! και επαρκώς σκοπτικό κείμενο (ολόκληρο στο protagon.gr)

…

Διότι μπορεί να εκπλαγείτε με την άποψη μου, αλλά έμεινα εξαιρετικά ικανοποιημένος. Διαπίστωσα τεράστιες θεμελιακές αλλαγές στον τρόπο σκέψης και ομιλίας των Πατέρων του Έθνους. Εξηγούμαι:

Σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς μας άνδρες, ήταν έκδηλη η εναγώνια αναζήτηση μιας σημασιογονικής μήτρας, μέσα από την οποία ο πολιτικός λόγος θα προχωρήσει σε ρήξη με το παρελθόν, θα αναβιώσει την απούσα μητρική πηγή και θα επιστρέψει σε μια αρχέγονη υπαρξιακή πολιτική αυθεντικότητα. Η κρίση οδήγησε στην κατάρρευση κάθε κώδικα και μύθου του παρελθόντος, έστρεψε τους πολιτικούς αρχηγούς στην εκ νέου ανακάλυψη της καθαρής ιδεολογικής εσωτερικότητας και τους οδήγησε στον χώρο της υποκειμενικής υπέρ-πολιτικής αυτό-δημιουργίας. Τώρα πια, τα ιστορικά υποκείμενα των οποίων ηγούνται, δεν είναι απλώς το μέτρο κάθε πράγματος, αλλά έγιναν τα ίδια κατανοήσιμα και «αντικειμενικά», δηλαδή αντικείμενα-εικόνες έξω από την ορώσα συνείδηση. Το υποκείμενο της πολιτικής πλέον είναι πολυπρισματικό, όχι πολυχασμένο.

Αντιγράφω από το mediasoup της Σεμίνας Διγενή, τη συνέντευξη του Δημήτρη Καμπουράκη

-Ποιός πιστεύετε πως είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, στην πόλη που ζείτε;
-Όλο και κάποιοι ερωτευμένοι θα υπάρχουν, είμαι βέβαιος. Αυτοί. Το πρόβλημα είναι, ότι η ευτυχία μπορεί πλέον να αναζητηθεί μόνο στη σφαίρα του ιδιωτικού. Τι κρίμα.

-Τι αντιπαθείτε πιο πολύ, στην καθημερινότητά σας;
-Την κοινή πεποίθηση των τηλεθεατών, ότι…

κυβερνώ τη χώρα. Συγνώμη, αλλά κάνω απλώς μια ενημερωτική εκπομπή. Ούτε συντάξεις βγάζω, ούτε αυθαίρετα νομιμοποιώ, ούτε χωματόδρομους ασφαλτοστρώνω.

-Ποιό βιβλίο πρεπει να διαβάσει το συντομότερο, ο Γ.Παπανδρέου;
-“Ο στρατηγός μεσ’ τον λαβύρινθό του” του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. Όχι γιατί θα του δώσει καμιά συνταγή διακυβέρνησης. Απλώς θα του εξηγήσει (ή θα τού υπενθυμίσει) ότι η μοναξιά του αρχηγού, δεν έχει καμιά μεγαλοπρέπεια.

-Ποιά θεωρείτε ότι είναι η Τριάδα των πιο Ανυπόληπτων Δημοσιογράφων της Τηλεόρασης;
-Δεν περιμένετε βέβαια, να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Αφ’ ενός ποιός είμαι εγώ που θα κρίνω τους άλλους, αφ’ ετέρου θα με σκίσουν. Ελάτε τώρα…

-Για ποιό θέμα, θα βγαίνατε να διαμαρτυρηθείτε στους δρόμους;
-Θα έκανα αντιδιαδήλωση στους “υπερπατριώτες” και τους ρασοφόρους, που διατυμπανίζουν την καθαρότητα του αίματος, που κυλά στις φλέβες τους και φοβούνται ότι θα μολυνθούν (τρομάρα τους) από παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ.

-Ποιός από τους ”διαμορφωτές” της κοινής γνώμης, αξίζει ταχύτατα, ένα περιποιημένο γιαούρτωμα;
-Όλη η γιαουρτοβιομηχανία της χώρας, δεν θα έφτανε. Και το τελευταίο κεσεδάκι για μένα.

-Ποιά Ελληνίδα πολιτικός, πρέπει να είναι παντελώς αδιάφορη στις παρέες;
-Δεν κάνω παρέα με πολιτικούς. Από πεποίθηση.

-Ποιόν απεχθάνεστε περισσότερο σ αυτήν τη χώρα και γιατί;
-Δεν αναφέρομαι εύκολα σε φυσικά πρόσωπα. Μ’ ενοχλεί όμως θανάσιμα ο περίφημος “μέσος” άνθρωπος, στον οποίο όλοι ορκίζονται. Δεν υπάρχει απεχθέστερη φιγούρα απ’ αυτόν. Σαν τον Προκρούστη σε τραβάει από τη μιά και σε κόβει από την άλλη, μέχρι να γίνεις κι εσύ “μέσος”.

-Ποιό θεωρείτε το πιό ανόητο απόφθεγμα;
-Το σύνθημα “είτε αλλάζουμε, είτε βουλιάζουμε”. Διότι κανένας μας δεν έχει διάθεση ν’ αλλάξει, ενώ έχουμε ήδη στρογγυλοκάτσει στον βυθό.

-Ποιός πιστεύετε πως είναι ο πιό υπερεκτιμημένος καλλιτέχνης της εποχής μας;
-Δεν ξέρω.

-Σε προηγούμενη ζωή, ποιά λάθη κάνατε και τα πληρώνετε τώρα;
-Κάποιον θα σκότωσα. Και τώρα, με σκοτώνουν τακτικά.

-Στην επόμενη ζωή, ποιός-ά σας αξίζει να είστε;
-Θαρρώ πως σε τούτη τη ζωή, έφτασα στο ανώτατο στάδιο που θα μπορούσα. Το κάρμα μου τελικά, δεν ήταν και πολύ αξιόλογο. Τώρα μάλλον, θα ξαναπάρω την κατηφόρα. Λέω να γίνω ένα μοναχικό ταλαιπωρημένο αλμυρίκι, σε μια απομακρυσμένη παραλία στη νότια Κρήτη. Δίπλα σε κάποιο αρχαίο θεραπευτήριο. Παρέα με Μινωικές σκιές.

-Αν είσασταν ένας ξένος σ αυτήν τη χώρα και σας έδειχναν το Γιώργο Καρατζαφέρη και τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, ποιά δουλειά θα ορκιζόσασταν ότι κάνουν;
-Κάνουν ακριβώς, τη δουλειά που τους ταιριάζει.. Δυστυχώς.

-Ποιά πιστεύετε ότι θα είναι η επόμενη μεγάλη ”ΠΑΤΑΤΑ” στο σινεμά;
-Δεν καταλαβαίνω την ερώτηση, ρε παιδιά.

-Ποιό είναι το αγαπημένο σας τραγούδι;
-Το “Ρώσικα μάτια” του Ορφέα Περίδη. Έχουν μια γοητεία, τα απομεινάρια του υπαρκτού σοσιαλισμού της νεότητας μας.

-Με ποιόν δε θα πηγαίνατε -λόγω βαρεμάρας- ούτε στον Παράδεισο;
-Δεν έχω καμιά θέση στον παράδεισο τους. Τι να πω με όλους αυτούς, που μια ζωή ολόκληρη, δεν κατάφεραν ούτε μια αμαρτία της προκοπής να κάνουν;

-Ποιός βραδυνός παρουσιαστής, κάνει μόνο… μεσημεριανές ερωτήσεις;
-Άϊντε πάλι με τους συναδέλφους… Δε λέω. Υπάρχει πάντως.

-Σε ποιό πολιτικό πρόσωπο, δε θα εμπιστευόσασταν τα κλειδιά του σπιτιού σας;
-Σε όλους θα τα έδινα. Δεν κλέβουν βιβλία αυτοί. Κι εγώ μόνο βιβλία έχω στο σπίτι μου.

-Με ποιόν-ά ηθοποιό, γελάτε περισσότερο, όταν παίζει δραματικούς ρόλους;
-Δε μού έρχεται κάποιος στο νου.

-Ποιός πιστεύετε πως είναι ο πιό συχνός εφιάλτης του Αντ. Σαμαρά και ποιόν έχει πρωταγωνιστή ;
-Οι χειρότεροι και πιο θανατηφόροι εφιάλτες των πολιτικών, είναι αυτοί που εμφανίζονται ξαφνικά από τη γωνιά, χωρίς να τους ξέρουν. Σάματις ο Κραμανλής, είχε δει ποτέ τον Εφραίμ στον ύπνο του;

-Γιατί στην τηλεόραση όλοι μαγειρεύουν;
-Έλα ντε. Τη μισή ώρα μαγειρεύουν για να μας παχύνουν και την υπόλοιπη μισή γυμνάζονται για να μας αδυνατίσουν. Μυστήρια χούγια.

-Ποιό εμβόλιο, κατά τη γνώμη σας χρειαζόμαστε οι Ελληνες;
-Εμβόλιο κατά της μαλάκυνσης του εγκεφάλου δεν υπάρχει. Είμαστε κοινωνία, με προϊούσα εκφυλιστική τάση. Το άλλοτε κραταιό έθνος των Ελλήνων, έχει ανεπιστρεπτί μπεί στην τροχιά του γάμου της Μενεγάκη. Αυτοκαταστρεφόμαστε, αλλά με μαγκιά και σε ζωντανή σύνδεση. Ωραίοι είμαστε…

Σου είχα πει πόσο μου άρεσε ο ‘Άγιος Αγύρτης" του Καμπουράκη! Χτες λοιπόν καταφερα να πάω μέχρι το διπλανό γραφείο από το δικό μου και τον έβαλα να μου διαβάσει αγαπημένα  αποσπάσματα .

Ιδού λοιπόν ο συγγραφέας, συνάδελφος και φίλος Δημήτρης Καμπουράκης!!!

καλή … προβολή!!!

ακου με προσοχή αυτό το τελευταίο απόσπασμα! Άκου το σε παρακαλώ!!!