Ειλικρινά δεν πίστευα στα μάτια και στα αυτιά μου.
Σύσωμος ο ελληνικός τύπος, με εξαίρεση τον Γιάννη Πρετεντέρη και την αφεντιά μου – στο λέω εξ’ αρχής, τα έβαλε με τον δημοσιογραφο των Financial Times που … τι έκανε το παλιόπαιδο? ε, τι έκανε?
Στριμωξε στις σκάλες του πρώην καταφυγίου νυν συνεδριακού κέντρου του Νταβός, τον έλληνα Πρωθυπουργό για να τον αναγκάσει να απαντήσει στις ερωτήσεις που ο ίδιος ή το μέσο που εργάζεται ήθελε.
Και πέσαν όλοι οι συνάδελφοι μου να τον φάνε. Πω-πω τι έκανε, τι αγενής, πώς τόλμησε, πόσο θρασύς …
Κι εκεί ειναι που χάνεις τη μπάλα.
Δηλαδή συγνωμη, το ρεπορτάζ (που όλοι πίνουν νερό στ’ όνομα του αλλά φοβούνται μη και τους πάρει καμιά σταγόνα …) πώς γίνεται? Μόνο από τις επίσημες δηλώσεις και απαντήσεις στις συνεντεύξεις τύπου?
Σε τελική ανάλυση, ο ρεπόρτερ, κυνήγησε τον κύριο Παπανδρέου όχι για να τον ρωτήσει κάτι προσωπικό αλλά για ένα θέμα που καίει την Ευρώπη (τάχα μου τώρα) και την τσέπη μας (κανονικά και με το νόμο).
Άκουσα κι έναν ταχα αντίλογο ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει συνέντευξη. Οκ, συμφωνώ. Ο πρωθυπουργός πάντως αν δεν ήθελε να μιλαει στις σκάλες μπορούσε με το ίδιο χαμόγελο που απαντούσε να πει ότι δε θέλω να σας μιλήσω άλλο, ό,τι είχα να πω το είπα στη συνέντευξη τύπου κλπ κλπ.
Εκείνο που δεν καταλαβαίνω και δε χωράει με τίποτα στη γκλάβα μου είναι το πώς οι συνάδελφοι μου ξέχασαν ότι ο ρόλος του δημοσιογραφου είναι να βγάλει την είδηση. Προφανώς όχι με κάθε μέσο, αλλά το να κυνηγήσεις το "θεμα" σου, δεν ειναι και προς θάνατο.
Εκτός αν καλόμαθε η γριά στα σύκα που λέει κι ο λαός μας και … άντε μην τ’ ανοιξω πρωτομηνιάτικα!
Γι’ αυτό δεν έγινα πολιτικός συντάκτης. Θυμάμαι ακόμη και δε νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπο του διευθυντή μου πριν από χρόνια που μου είπε ότι θέλει να με κάνει πολιτικό συντάκτη κι εγώ του είπα ευχαριστώ, προτιμώ το ελεύθερο ρεπορτάζ!
(εντάξει, εντάξει, δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν είναι όλοι έτσι κλπ κλπ κλπ πολιτικώς ορθά, οκ! Ναι δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά κάποιοι, πολλοί ΕΙΝΑΙ)
Στηρίζω λοιπόν το δημοσιογράφο που έκανε ό,τι μπορούσε για να πάρει μια απάντηση από έναν Πρωθυπουργό!
Δεν κυνηγησε κάναν κακομοίρη που σκοτώθηκε το παιδί του να τον ρωτήσει "πώς αισθάνεσαι"
Επίσης στηρίζω και τον όποιον πρωθυπουργό, υπουργό κλπ να μη θέλει να δώσει απαντήσεις. Ακόμη κι αυτό είναι στοιχείο του ρεπορτάζ!!!
(μια άλλη φορά θα σου πω ενα περιστατικό με έναν πολιτικό, έναν ρεπόρτερ που τον έστειλαν από το κανάλι του να κάνει μια όντως προβοκατόρικη ερώτηση στον πολιτικό, και πώς αντέδρασε ο πολιτικός, ο ρεπορτερ και οι υπόλοιποι ρεπόρτερ που ήταν παρέα!!!)
Αυτό το note, το έγραψα χθες στο Facebook. Αν θες να δεις το διάλογο που "προκάλεσε" πάτα ΕΔΩ
Share on Facebook
Στο έχω πει οτι με τη Μάρω Λεονάρδου δουλεύουμε μαζί από τότε που τα γραφεία της τηλεόρασης του ΑΝΤ1 ήταν κάτι μεγάλα χαρτόκουτα εν αναμονή των νέων γραφείων. Μετά χαθήκαμε επαγγελματικά ξαναβρεθηκαμε και συνεργαστήκαμε με πολύ κέφι και χαρά στο Μεγκα, και τώρα που τελειώσε η εκπομπή της εξακολουθούμε να βρισκόμαστε επειδή το θέλουμε κι όχι επειδή το επιβάλει η καθημερινότητα.
