Giannis Kafatos

      "Απ’ τές Εννιά"

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Η Βίκη, η Δήμητρα και Χρήστος δεν είναι ηθοποιοί, η Άσπα όμως είναι σκηνοθέτις και με τους τρεις εδώ κι ένα χρόνο δουλεύουν πάνω σε δεκαπέντε ποιήματα του Καβάφη και δύο του Σεφέρη. Δεν τα απαγγέλουν, τα παίζουν. Τα παιδιά που δεν είναι ηθοποιοί, ερμηνεύουν με αξιοπρέπεια και αξιοσημείωτο επαγγελματισμό ένα έργο που έχει "γραφεί" ερήμην των δημιουργών του.

Ούτε ο Σεφέρης ούτε ο Καβάφης έγραψαν τα ποιήματά τους για να παιχτούν στη σκηνή.

Κι όμως τα κείμενα έγιναν έργο … που αντέχει την αναμέτρησή του με τους θεατές.

Η Άσπα Κυρίμη, έβαλε τα τρία παιδιά σε ένα όχημα που άρχισε να το οδηγεί ανάμεσα σε λέξεις, ιδέες και νοήματα, σκηνικά και κοστούμια (Ιουλία Σταυρίδου), φώτα (Λευτέρης Παυλόπουλος), μουσική (Αθηνά Καψετάκη), και ξανά λέξεις, και ξανά κάποιες ιδέες κι ετσι γεννήθηκε αύτη τη η παράσταση: "Απ’ τες εννιά"

Παίζουν: Χρήστος Αδαμόπουλος, Βίκη Δεληγιαννάκη, Δήμητρα Κωστοπούλου

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή του Μαίου, στο Θέατρο "ΑΛΕΚΤΟΝ", στον πιο ανοιξιάτικο πεζόδρομο του Κεραμεικού, στην Οδό Σφακτηρίας 23 και Πλαταιών.

Θα σε περιμένωωωωω!!!

Καλημέρα,
πήγα θέατρο προχθες! Μεγάλο πράμα πια ένα θέατρο, αφού για να πας πρέπει να οργανώσεις το μπέιμπι -σίτινγκ που … θέλει την οργάνωσή του !
Τι ωραία παράσταση, τι παίξιμο, τι κίνηση, τι σκηνικό! Λευτέρης Βογιατζής εγγύηση, Δημήτρης Ίμελος καινούρια γνωριμία – για μένα – που πολύ χάρηκα που την έκανα!!!
Το σκηνικό με μάγεψε, "κομμάτια" του μας υποδέχτηκαν στην είσοδο. Μετά άρχισε να "διαλύεται" … μαζί με τους χαρακτήρες!
Στο προτείνω ανεπιφύλακτα – παρά τις κάποιες ενστάσεις που έχω με το κείμενο (τουλάχιστον στο πρώτο μισό του)

Ωραίο το “Ύστατο Σήμερα”, να δούμε τώρα πώς θα αντιμετωπίσουμε το ύστατο Τώρα που είναι πρωτίστως πρακτικό και διόλου καλλιτεχνικόν και απαράμιλλα πιεστικόν! Πιεστικόν όχι με την έννοια των ενεργοβόρων μηχανιμάτων που ανεβάζουν το νερό στο ντους του 7ου για να μη μένεις με τους σάπωνας και πάθεις φαγούρα … Πιεστικόν πιεστικότατο, τόσο που αναρωτιέμαι και κυρίως, φοβάμαι, ποιος θα την πληρώσει όταν θα σκάσουμε, γιατί κι αυτό θα γίνει … με καταλαβαίνεις!

Τιμώ τα έθιμα, δε φοβάμαι τη χολιστερίνη, τσικνισα με τη φουφού (= ψησταριά στα θεσσαλονικιώτικα) στο βορινό μπαλκόνι, Τιμώ τα γαστριμαγικά έθιμα. Τιμώ την πατρίδα μου και τα παϊδάκια της!!!
επίσης χθες “εμαθα” ότι την Τσικνοπέμπτη γιορτάζουν και τα γαλακτομπούρεκα. Τέτοιο κόσμο σε ουρά στο “Κοσμικόν” δεν έχω συναντήσει!!! Τέλος, θέλω να πω ότι κάποιος νοσηρός εγκέφαλος που σίγουρα ήθελε να βρει αφορμές να κακολογήσει την Ελλάδα και ”Έλληνας για τεμπέληδες, όρισε να τσικνίζουμε Πέμπτη, ενώ μπορούσε ωραιότατα να το κάνει αυτό Παρασκευή, ώστε να μπορείς να το ξενυχτήσεις άνευ τύψεων  …
(σαν κάτι άλλους που ντρέπονται να κάνουν την απεργία Παρασκευή για να μην τους κατηγορήσουν  … για κοπανατζήδες)!

Καλές αποκριές, προσοχή στους Μασκαράδες – όχι της εποχής, τους άλλους, τους μόνιμους, που δεν ήταν ποτέ συμβασιούχοι ή έστω “σταζίερςςςς” (μάι άςςς). Δηλαδή τι προσοχή, όσο και να προσέξεις εσύ … αυτοί “σε προσέχουν” κι απ΄ την καλή κι απ’ την ανάποδη!!!

Αλό, καλό Σου-κου μπρό΄