Giannis Kafatos

Τη Δευτέρα 21 Νοεµβρίου 2011 στις 6:30 µ.µ., στο 104 Κέντρο Λόγου & 

Τέχνης των Εκδόσεων Καστανιώτη, η Ευγενία Φακίνου µας ταξιδεύει νοερά

στη Λατινική Αµερική µε το νέο της βιβλίο Το τρένο των νεφών.

Η συγγραφέας µάς ξεναγεί στη λατινοαµερικάνικη ήπειρο, αλλά και στη

λατινοαµερικάνικη λογοτεχνία – το «τρένο των νεφών» είναι υπαρκτός

σιδηρόδροµος που ταξιδεύει στην οροσειρά των Άνδεων. Ο ήρωας του

µυθιστόρηµατος ακολουθεί αυτή τη διαδροµή και ζει τη δική του οδύσσεια, 

αναζητώντας τον πατέρα του, σε αυτό το τρένο-φάντασµα που «όταν

φεύγει από το σταθµό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και

χάνεται». Ένα ταξίδι από τη ζωή έως το θάνατο, µε ατµοµηχανή το όνειρο.

Για το βιβλίο θα µιλήσουν οι: 

Μαρία Δαµηλάκου, λέκτορας Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήµιο, Σεραφείµ Φυντανίδης, δηµοσιογράφος, Ανταίος Χρυσοστοµίδης, διευθυντής της σειράς της ξένης λογοτεχνίας των Εκδόσεων Καστανιώτη. 

Αποσπάσµατα από το βιβλίο θα διαβάσουν οι ηθοποιοί: 

Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Κωνσταντίνος Ασπιώτης.

Δύο µέρες µετά, την Τετάρτη 23 Νοεµβρίου στις 6 µ.µ., ξεκινάει τις συναντήσεις της η λέσχη ανάγνωσης του 104, όπου, µε «οδηγό» την Ελένη

Γεωργοπούλου, τα µέλη της λέσχης ταξιδεύουν στο λογοτεχνικό σύµπαν της Ευγενίας Φακίνου για να ανακαλύψουν όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις. 

Η παρακολούθηση είναι δωρεάν και οι συναντήσεις θα γίνονται ανά δεκαπενθήµερο. Οι ενδιαφερόµενοι µπορούν να επικοινωνήσουν µε το

ταµείο του θεάτρου για να δηλώσουν τη συµµετοχή τους (περιορισµένος  αριθµός θέσεων).

104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης

Θεµιστοκλέους 104 & Καλλιδροµίου

Τηλ. 210-38.26.185

http://104.kastaniotis.com

Κάνε κλικ για να δεις την παρουσίαση του βιβλίου της κυρίας Φακίνου στην "Κοινωνία Ωρα Μέγκα"

Έκλεισα πριν από λίγο (Κυριακάτικο απόγευμα, τέλος Οκτωβρίου) το βιβλίο, αφού διάβασα και την τελευταία του λέξη. Νομίζω ότι θα κάνω καιρό να επιστρέψω από το ταξίδι που ξεκίνησα στην πρώτη του σελίδα.

Νομίζω ότι το παθαίνουν όλοι όσοι πάνε για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική. Είναι ένα ταξίδι που δεν τελείωνει όσα χρόνια κι αν περάσουν από την ημερομηνία επιστροφής.
Το ίδιο και το βιβλίο της κυρίας Φακίνου. Με συντρόφεψε όλη την Κυριακή. Ξέχασα την κρίση, τις κραυγές, … όχι, όχι, δεν τα ξέχασα. Τα είδα με άλλα μάτια και τα αφουγράστηκα αλλιώς.
Είμαι περήφανος που έχουμε μια ελληνίδα συγγραφέα που έγραψε το ίδιο μαγικά με τον τρόπο που γράφουν οι τρανοί διάσημοι συνάδελφοί της στο νότιο ημισφαίριο. Εκεί που η μαγεία και η πραγματικότητα είναι όπως τα χρώματα της πλαστελίνης που παίζουν εκεί απέναντι τώρα τα παιδιά μου. Μπερδεύονται, ενωνονται και δίνουν άλλες απρόσμενες αποχρώσεις. Και το έκανε τόσο φυσικά που δύο φορές -σου μιλάω ειλικρινά- γύρισα στο εξώφυλλο να σιγουρευτώ ότι διαβάζω Φακίνου και όχι μια μετάφραση κάποιου αγαπημένου νοτιομερικάνου συγγραφέα!
Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις πώς μια εξέχουσα ελληνίδα συγγραφέας συνομιλεί τόσο στα ίσα με τα λογοτεχνικά μας (νομίζω και δικά της) ινδάλματα, διατηρώντας όμως το δικό της "είναι"!!!
Το τρένο των νεφών είναι από τα ομορφότερα αναγνώσματα και ήρθε σε μια στιγμή που το χρειαζόμουν τόσο πολύ!
Εγώ στο τρένο που περιγράφει δεν έχω ανέβει… αλλά ξέρω το δρομολογιό του!
Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω και να σου προτείνω να το διαβάσεις. Είναι από τα ταξίδια που οφείλουμε στον εαυτό μας!

Ευγενία Φακίνου – Το τρένο των νεφών from Kastaniotis Editions on Vimeo.

Καλή ανάγνωση!

Ένα πολύ άγριο και γρήγορο βιβλίο. Όπως και η καθημερινότητα. Βίαιη και άγρια.

Η Λένα Διβάνη είναι γνωστή μου. Όχι φίλη μου. Εκτός από αγαπημένη νέα συγγραφέας, εδώ και χρόνια πια, είναι πάντα μια καλή έκπληξη με τη σχετική χαιρετούρα σε συναυλίες.
Πώς άλλοι συναντιούνται στα "κοσμικά"; Ε, εγώ τυχαίνει να τη συναντώ σε συναυλίες. Όχι πάντα τις "μεγάλες" (στους U2 δεν ήταν γιατί όπως μου είχε πει της αρέσει μόνο το ένα … τραγούδι τους one!). Κυρίως στις "μικρές".
Τη διαβάζω όμως από το πρώτο της βιβλίο. Μ’ άρεσε η γραφή της. Μ’ αρέσει και ο τρόπος της, το ύφος. Στις – λίγες – τηλεοπτικες της εμφανίσεις βγάζει έναν τσαμπουκα χωρίς να γίνεται αγενής αλλά και χωρίς να επιτρέπει να "πέσει κάτω καρφίτσα".

Το πιο πρόσφατό της βιβλίο είναι το " Ένα πεινασμένο στόμα" από τον Καστανιώτη. Οπως ήδη σου είπα είναι γρήγορο και βίαιο. Παράλληλα είναι γεμάτο σε συναισθήματα και εικόνες που είναι πολύ πολύ δυνατές. Και οι άμεσες, οι ρεαλιστικές αλλά και – αυτό μ’ αρέσει πολύ στο βιβλίο – οι εικόνες που υπονοούν κάτι έχουν μια τρομακτική δύναμη.
‘Ακου τι λέει η ίδια, μήνες μετά τη συγγραφή, για το τι είναι Σημερα "ένα πεινασμένο στομα"

Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που διαβάζει το βιβλίο της. Ελπίζω και σε σένα. Καλή προβολή και … καλή ανάγνωση

"Αφανείς, φτωχοί, κυνηγημένοι, μα πάντα
μαζί και πάνω από την Ιστορία.
Στους γονείς μου"

Έτσι ξεκινάει η περιπέτεια της ανάγνωσης του βιβλίου του συναδέλφου δημοσιογράφου (εφ.Τα ΝΕΑ), Παύλου Κάγιου, "Και με κλειστά τα μάτια θα βλέπω" που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Δεν ειμαστε φίλοι, το βιβλίο του όμως στάθηκε η αφορμή να γνωριστούμε και να πιούμε έναν καφέ. Εκείνος καπνίζει, οπότε με "καφέ και τσιγάρο" που λέμε,  κουβεντιάσαμε για τα βιβλία, τη δουλειά μας, την κατάσταση που βιώνουμε – που είναι πρωτόγνωρη αλλά που όσο περνάει ο καιρός μπαίνει κι αυτή στα ελληνικά καλούπια της συνήθειας.
Τι τύχη να μπορείς να γνωρίζεις τους συγγραφείς που διαβάζεις!!!

Θα ήταν πολύ μονόπλευρο να σου πω οτι το βιβλίο του είναι ένα βιβλίο για τον πόλεμο με τους γερμανούς, τον εμφύλιο, τη χούντα. Είναι και γι’ αυτά! Αλλά κυρίως είναι για την προσπάθεια που κάνουν οι ήρωές του να ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και συχνά μπορεί να "τσακίσει" και τον πιο σκληροτράχηλο. Όμως "η πίστη που έχει ο ένας για τον άλλο" (όπως λέει και στην περίληψη) κάνει την πραγματίκοτητα από βουνό, λόφο που ξεπερνιέται.
Σου είπα πριν για "περιπέτεια" της ανάγνωσης. Θέλω να πω ότι ζεις τις περιπέτειες των ηρώων του Κάγιου σα να είσαι δίπλα τους. Βλέπεις, οσφραίνεσαι, τρέμεις, γελάς, ανακουφίζεσαι, τσαντίζεσαι σα να είσαι δίπλα τους. Έχουν πολλά συναισθήματα να βγάλουν οι ήρωες και τη πρώτης και της "δευτερης" γραμμής.
Το βιβλίο πλημμυρίζει με εικόνες μιας Ελλάδας που έχεις ακούσει, έχεις δει σε μαυρόασπρες φωτογραφίες, έχεις ακούσει από τη γιαγιά σου, κι από τις αναμνήσεις των γονιών σου.

 Είναι μια βιογραφία; Δεν ξέρω και φτάνοντας στο τέλος του βιλίου βλέπεις τελικά ότι δεν έχει καμία σημασία.
Πάντως ο συγγραφέας στις ευχαριστίες που κάνει  αναφέρει τον πατέρα του που πριν πεθάνει το 2004, είχε αρχίσει να αφηγείται τη ζωή του, αλλά και τη μητέρα του – ως εξής: "Στη Βασιλική Κάγιου, στη μάνα μου, την αγράμματη μούσα μου, που πολλά από τα υπερβατικά σημεία σε όλα μου τα βιβλία γεννήθηκαν από αυτή.Στο τωρινό το μότο είναι "δικό" της και οι αφηγήσεις της ζωής της οδηγός για το χαρακτήρα ολου του βιβλίου".

Ο Παύλος, στο βίντεο που ακολουθεί διαβάζει αποσπάσματα που διαλέξαμε παρέα, ένα πρωινό του Ιουνίου με κάφε, τσιγάρο (δικό του) και κουβέντα.

Καλή προβολή και ανάγνωση.

Τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, την γνωρίζω, επαγγελματικά μόνο, πολλά χρόνια. Πάντα είχα την τιμη να αποδέχεται τις σχετικές μου προτάσεις για κάποια εμφάνισή της στην τηλεόραση με – δυστυχώς – κακές αφορμές, λόγω της κύριας επαγγλεματικής της ιδίοτητας που είναι κλινική ψυχολόγος.
Δεν ήταν δύσκολο να την προσεγγίσω. Συναντηθήκαμε τυχαία όμως, στις αρχές του καλοκαιριού στο Public στην παρουσιάση του βιβλίου του Τζούμα. Τότε ακόμη το νέο της βιβλίο, Το χάρισμα της Βέρθας από τις εκδόσεις Καστανιώτη, δεν είχε βγει στα βιβλιοπωλεία, ήταν στο τυπογραφείο. Πάντα ευγενική, δεν αρνήθηκε όταν  της ζήτησα να γυρίσουμε κάποια βίντεο για το μπλογκ μου, αφού θα κυκλοφορούσε το βιβλίο κι αφού το είχα διαβάσει.

Έτσι είχα τη χαρά να περάσω ένα ωραίο απόγευμα μέσα σ’ ένα σπίτι που ξεχειλίζει από βιβλία, μεράκι και ίχνη της εγγονής της. Της απολογήθηκα ότι δεν είχα προλάβει να διαβάσω ολόκληρο το βιβλίο και της υποσχέθηκα ότι με αυτό θα ξεκινούσα τα διαβάσματα στις διακοπές μου. Όπως κι έκανα.

Η Βέρθα, αυτό το πλάσμα που διατρέχει τις σελίδες του βιβλίου της είναι μια καλή αφορμή για να σκεφτείς πολλά και διαφορετικά πράγματα. Αβίαστα. Οι σκέψεις βομβαρδίζουν το κεφάλι σου καθώς διαβάζεις. Το ξετύλιγμα της ιστορίας παραμερίζει από το νου σου και στη θέση του μπαίνουν ιδέες. Κι όταν καταλαγιάσουν οι ιδέες αρχίζουν οι σκέψεις και η Βέρθα είναι πάντα εκεί να καθοδηγεί, να ακολουθεί και να παρακολουθεί.
Όπως κάνει το φάντασμα του αδελφού της, που τη συναντάει κρυφά τις νύχτες. Όπως κάνουν η ήρωες των ζωγράφων που οριοθετούν κι αυτοί κάποια μονοπάτια που άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε πιο δύσκολα προσπαθείς να τα διαβείς.

Καλύτερα όμως δες την ίδια τη συγγραφέα να σου μιλάει για το βιβλίο της

"Βέρθα."Μπερθ".Γέννηση. Παράξενο κορίτσι!" (σελ 167)

Καλή προβολή και καλή ανάγνωση.

Επιτέλους! Τελειώσα την ανάγνωση. Επιτέλους ο Τζουμ τελείωσε τις υποχρεώσεις του σε κανάλια δημοσιοργάφους, στο έθνος και στη μουσική και συναντηθήκαμε στα στούντιο του Εν Λευκώ – άλλωστε αυτά τα στούντιο και η μουσική του επιμελήτρια και διευθύντρια του σταθμου, Κατερίνα Κάφκα, έχουν τη ζηλευτή τους θέση στο τρίτο μέρος της βιογραφρίας του.Η Κάφκα, είναι η φωτογράφος του εξωφύλλου!

Πάνω, ολέ και θρίαμβος. Η όποια πανωλεθρία πάντα ελλοχεύει, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που την ξορκίζουν και δεν της επιτρέπουν – ακόμη κι όταν έρχεται με διάθεση αρμένικης βίζιτας – να γίνεται ορατή.

Είμαι Τζουμικός, άρα δεν μπορώ και δε θέλω να σου πω την αλήθεια να μιλήσω με καμία αίσθηση "αντικειμενικού".

Παραμένω Τζουμικός και μετά το γδύσιμο που τόλμησε ο Κωνσταντίνος Τζούμας ψυχή τε και σώματι μέσα από το τρίτο βιβλίο της αυτοβιοργαφίας του.
Παραμένω Τζουμικός ακόμη κι όταν διαφωνώ με τις πράξεις ή τις παραλείψεις που περιγράφει με έναν καταπληκτικό τρόπο στο βιβλίο του.
Οταν διαβάζεις το βιβλίο μιας προσωπικότητας που γουστάρεις είναι προφανές ότι το ένστικκτο της αυτοσυντήρησης δε σ’ αφήνει να διαφωνήσεις και πολύ μαζί του. Ακόμη κι όταν … πρέπει. Τι θα πει "πρέπει"; Τίποτα. Αυτά με τα οποία μεγαλώνει ο καθένας μας.

Τις προάλλες είχα ανεβάσει ένα βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου του στο Public.  Πηγαίνω – όταν τα καταφέρνω – σε αρκετές παρουσιάσεις βιβλίων. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση στην παρουσίαση του Τζούμα ότι είδα πολλούς συγγραφείς. Κανονικούς συγγραφείς. Όχι τους περιστασιακούς που χρειάζονται τη δημοσιότητα. Μ’ ‘άρεσε αυτό. Επίσης η παρουσίαση ήταν Τζούμας … με καταλαβαίνεις; Δεν ήταν μπαστουνοκατάπιους (που έλεγε τον εγγλέζο ο Αστερίξ). Ήμασταν όλοι λυμένοι.
Στην παρουσίαση αυτή, κάποιος φώναξε στον Τζούμα: διάβασε κάτι από το βιβλίο. Και διάβασε ένα κομμάτι που είχα ξεχωρίσει κι εγώ να του ζητήσω να διαβάσει στην κάμερα. Βασικά είχα τσακίσει πολλές σελίδες που θα ήθελα να τις ακούσω από τον Τζουμ-ντε-λα-Τζουμ.
"Είσαι τρελλός" μου είπε και περιορίστηκα σε δύο   αποσπάσματα. Ε, μαζί με αυτό της παρουσιάσης έχουμε Τζουμ επί τρία στο βίντεο που έφτιαξα με πολύ αγάπη και μεράκι – ελπίζω να σας αρέσει.

Καλή ανάγνωση και καλή προβολή

 Ο Γιώργος Κοτανίδης με έμμετρο λόγο παρουσιάζει τον κολλητό του, τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Βρεθήκαμε στο Public, όπου έγινε η παρουσιάση του βιβλίου του Τζούμα "Πανωλεθρίαμβος" που θριαμβευτικά  κυκλοφόρησε από τον Καστανιώτη. (σε λίγες μέρες θα έχουμε και Τζούμα σε βίντεο να μας διαβάζει αποσπάσματα)!!!

Δεν μπορώ να σου πω ότι τον γνωρίζω καλά, παρά το γεγονός ότι τον ξέρω.  Μπορώ όμως να σου πω ότι ειναι από τις κλασικές περιπτώσεις πολύ δυνατού ομιλητή. Ξέρει πώς να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο και ως συγγραφέας.

Παρακολουθώ μια σειρά "μαθημάτων" που κάνει για την "τέχνη του γονιού" στην "αιθουσα διδασκαλίας" του πολυχώρου των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Όπως καταλαβαίνεις η άποψή μου είναι από πρώτο χέρι. Με οδηγούς το μπεστ σέλερ "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς Θέλουν" και το καινούριο του βιβλίο-εγχειρίδιο "Δεν παίζεις μόνο εσύ.Υπάρχουν κι άλλοι – Ηθος και τέχνη στις ανθρώπινες σχέσεις", κάθε Τετάρτη γονείς και δάσκαλος αναπτυσουμε απορίες, λύνουμε απορίες, ανακαλύπτουμε θέσφατα που κανείς δεν είχε σκεφτεί, γενικώς μαθαίνουμε να περπατάμε με πιο σταθερά βήματα σε μονοπάτια που άλλοι έχουν το ταλέντο να τα ανακαλύπτουν νωρίς,εύκολα και μόνοι τους και άλλοι να θέλουν έναν οδηγό – όπως μεσα στη ζούγκλα: πας γιατί σε σαγηνεύει ή γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αλλά το άγνωστο σε τρομάζει.  

Τέλος πάντων, ας τ’ αφήσουμε αυτά στην άκρη κι ας δούμε τον καθηγητή ψυχολογίας και ψυχαναλυτή να γίνεται αναγνώστης. Μεγάλη μου τιμή.

Και μέσα στη δίνη της ανάγνωσης ανακαλύπτω και το μυθιστόρημα που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια στου Καστανιώτη και ιδού:

Στην προσωπική του σελίδα www.siderman.gr (κατά το spiderman όπως μου επεσήμανε όταν κρατούσα σημείωσεις, θα βρεις κι άλλα ενδιαφέροντα με τα οποία καταπιάνεται όπως τα χάικου, που γράφει και στέλνει στους φίλους και τους γνωστούς του κάθε Δευτέρα – ακόμη και τις προάλλες, του Αγίου Πνεύματος!)

Εδώ και πάλι, μετά από έναν ωραιότατο καφέ στα ανοιξιάτικα Εξάρχεια, στο Φλοράλ, στη γειτονιά που επέλεξε να ζει στην Αθήνα, αφού άφησε τη θεσσαλονίκη, ο συγγραφέας  Αύγουστος Κορτώ. Δε θα σου πω τι είπαμε για τη Θεσσαλονίκη – και όχι μονο – γιατί η συμφωνία μας ήταν "ον κάμερα ανάγνωση" και όχι συνέντευξη. Νομίζω όμως ότι μπορώ να σου πω πως καταλήξαμε σε συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει και με πολλούς φίλους μου που κι αυτοί "αφησαν τη Θεσσαλονική στην ησυχία της κι εκείνη τους άφησε στη δικιά τους"

Του τηλεφώνησα ένα πρωί : "Καλημέρα, Καφάτος Γιάννης  ο … Αύγουστος στο τηλέφωνο;" Μου απάντησε λέγοντας το πραγματικό του όνομα.Η αλήθεια είναι ότι πριν από μερικά χρόνια, είχαμε βρεθεί σε κάποιο μπαρ ένα βράδυ με μια μεγάλη παρέα λογτεχνών δημοσιογράφων – κυρίως βιβλιοκριτικών, αλλά το κανονικό του όνομα δεν το θυμόμουν. Δεν έχει άλλωστε σημασία, αφού ως Αύγουστος Κορτώ  ζει πλέον από τα βιβλία του.

Έχω διαβάσει μερικά από τα (πολλά) βιβλία του – πολύ διαφορετικά και απρόβλεπτα μπορώ να σου πω παροτρύνοντάς σε να "δοκιμάσεις". Το τελευταίο διάστημα, που διαβάζω το "Δεκαέξι" μεταφέρομαι στη σοβιετική Μόσχα, που προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ από το θάνατο του "πατερούλη" και πιο συγκεκριμένα στον κόσμο του ήρωά του, που κι αυτός έχασε τον δικό του "πατερούλη". Ομολογώ ότι δεν έχω τελειώσει την ανάγνωση αλλά η μέχρι τώρα αίσθηση είναι πολύ όμορφη. Μ’ αρέσει που αφήνω την ανοιξιάτικη & δυναμιτισμένη Αθήνα και "μπαίνω" στη μουντή σοβιετία που φωτίζεται από κάποιες νότες και παρακολουθώ έναν πολύ ιδιαίτερο … ετερόφωτο ήρωα.

Το πρώτο απόσπασμα που θα δεις να διαβάζει ο Αύγουστος το επέλεξα εγώ, ενώ το δεύτερο που είναι η εισαγωή του 10ου κεφαλαίου το διάλεξε ο ίδιος: "ας διαβάσω αυτό, γιατί δε συνηθίζω να είμαι τόσο περιγραφικός …"

Το μυθιστόρημα "ΔΕΚΑΕΞΙ" κυκλοφορεί από τον "Καστανιώτη"

στη δική μου κάμερα για την ακρίβεια, 

ένα απόσπασμα που ταιρίαζει πολύ σε μας τους… μη μου άπτου έλληνες από το δεύτερο μέρος της αυτοβιοργαφίας του με τίτλο Complete Unknown.

Όμως μας κάνει και μια ξεναγηση στο εξώφυλλο του βιβλίου του, μας συστήνει τις διασημότητες που ως "unknown" in New York … those days με τον έναν ή τον άλλο τρόπο γνώρισε.

Καλή προβολή.

Και επειδή είμαστε προ των πυλών της κυκλοφορίας του τρίτου μέρους της αυτοβιογραφίας με τον απολύτως Τζουμικό τίτολο "Πανωλεθρίαμβος" (όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη) ο αγαπημένος μου / μας Κωνσταντίνος μου λέει και δύο κουβέντες για το τι θα έχει αυτό το τρίτο μέρος του βιβλίου του

          Κωνσταντίνε, ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Και με το συμπάθειο να σου πω ότι τόσα χρόνια που επαγγελματικώς γνωριζόμαστε παρατηρώ για πρώτη φορά μια … εσάνς άγχους να σε περιβάλλει. Τσ τσ τσ, δε σου πάει καθόλου!!!

Σε φιλώ γλυκά και περιμένω την επόμενη συνάντησή μας για την ανάγνωση του Πανωλεθριάμβου