Σαν σήμερα το 1990 εργαζόμουν στον Αντ1. Ρεπόρτερ. Καθόμουν με τους συναδέλφους μου γύρω από ενα μεγάλο γραφείο που το λέγαμε "ταβλα" και όταν ήμασταν χαλαροί κάναμε πλάκες, κουτσομπολεύαμε, φλερτάραμε, πλακωνόμασταν και γενικώς περνούσαμε την ώρα μας. Εκεί στην τάβλα κάποιος πήγε στα φαξ να δει τα τηλεγραφήματα από τα πρακτορεία.
Τότε δεν είχαμε ακόμη ίντερνετ και τα ξένα πρακτορεία έστελαναν τα τηλεγραφήματά τους τα οποιά τυπώνονταν σε ειδικά μηχανήματα σε ρολλά χαρτί πενταπλό όπου κάθε φύλλο είχε άλλο χρώμα.
Ο κλητήρας έκοβε κάθε τόσο ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί κι ο συνάδελφος του εξωτερικού δελτίου, ή κάποιος από μας με έναν χάρακα για οδηγό κοβαμε το μεγάλο κομμάτι ανα είδηση.
Βαρετή αλλά πολύ υπεύθυνη δουλειά γιατί μπορεί μέσα στο χαμό μια είδηση να … κοβόταν. Απλώς και μόνο επειδή ο χάρακας μπήκε στραβά, ή δεν κάθησε σωστά και τέλος πάντων όταν έχεις από εκομμάτι 5 μέτρων 5πλο χαρτί να κόψεις πολλές μικρές ή μεγάλες ειδησούλες, σε μέγεθος χαρτιού εννοώ ε, ένα λάθος μπορεί να γίνει. Πάντα κάποιος βαριόταν να κάνει αυτή τη δουλειά.
Δε θυμάμαι ποιος έκοψε εκείνη τη μέρα το χαρτί.
Θυμάμαι όμως πολύ καλά ότι μόλις μας διάβασε την είδηση παγώσαμε. Νομίζω ότι βούρκωσα αλλά το μάζεψα γιατί δεν ήταν και πολύ σικ ένας ρεπόρτερ να κλάψει για μια είδηση θανάτου. Μετα από πολλά χρόνια όταν πέθανε η Μελίνα αποενοχοποιήθηκε και το κλάμμα στους ρεπόρτερ, που τελικά ειναι και άνθρωποι ε!

Αμέσως ειδοποιήσαμε το αρχείο της τηλεόρασης, τον μουσικό επιμελητή του ραδιοφώνου , μετά αρχισαν τα τηλεγραφήματα με το βιογραφικό, τις λεπτομέρειες, κλπ κλπ.

Είπαμε εκείνη την εποχή ακόμη και τα "γρηγορα" δεν ήταν στο φτερό όπως σήμερα που με ένα googlaρισμα και ένα yourub-ο-ψάξιμο έχεις τα πάντα μπροστά στα μάτια και τ' αυτιά σου

Όπως και η μουσική. Και τότε ήταν προς κατανάλωση αλλά σήμερα είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη που περνάει και χάνεται … αλλά αυτό είναι άλλο θέμα κουβέντας, την κάνουμε μιαν άλλη φορά!

καλημέρα, θα μου πεις γιατί με τέτοιο πεσιμιστικό τίτλο;
Θα σου πω: κι ευχαριστημένος να είσαι. Θα μπορούσα να αρχίσω τα μπινελίκια προς πολλούς κι από πολύ νωρίς. Δεν το κάνω σεβόμενος τα παδιά μου που είναι πολύ χαρούμενα που έμαθαν το ποιηματάκι τους κι έκαναν γιορτή στο σχολειό. Μόνο αυτά σέβομαι. Κανένα γαμημένο παρελθόν και κανέναν από όλους αυτούς που γαμάνε το παρόν και το μέλλον των παιδιών μου. Κανέναν.

όπως κατάλαβες είμαι πολύ πολύ θυμωμένος. Πάλι. Και τι κάνω περί τουτου; Φοβάμαι μη με πει ο πώς τον λέν’ ότι ειμαι αντιδραστικός και δεν …
Δεν ξέρω. Ξέρω ότι επειδή δεν είμαι τράπεζα να με στηρίζουν κάθε τόσο τουναντίον με σκίζουν, ως πολίτη εννοώ, μην πάει ο νους στο στο κακό … κάθε τόσο με εθνική μεγαλοπρέπεια !!!

Τι να σου πω  τωρα … μπαίνει η άνοιξη. Ανθίζουν οι νερατζιές στα πεζοδρόμια και η μυρωδιά τους με τρελαίνει … με ξεσηκώνει!!! Ki εκεί που λες για την ανοιξη και τα αρώματα θυμάσαι τον Κακλ-ΑΜΑΝ-η που τσεκουρωσε τις νερατζιές στο Κολωνάκι για να βάζει κάτι αυστραλιανά δέντρα, λες κι έχουμε κοάλα να βγαίνουν στη Σκουφά για μεζεδάκι! Πώς να ηρεμήσω γιατρέ μου … Κιχ δε βγάζει ο γιατρός, οπότε συνεχίζω μονάχος …

Πότε θα τους πετάξουμε στη θάλασσα, και θα κάνουμε "ριστάρτ"
Τι εννοείς … τι εννοώ;
Μόνος μου πνίγομαι γιατρέ μου;
(πάλι δεν απαντά)

<

Πριν από μερικά χρόνια είχα ασχοληθεί με το κομμάτι των προσφορών των εφημερίδων προς τους αναγνώστες τους. Η εμπειρία μου και το καλό μου όνομα στην πιάτσα με έφεραν δίπλα σε έναν εκδότη που διέθετε διάθεση να αγοράσει και να προσφέρει στους αναγνώστες του τα πάντα. Αυτό το ήξερα εγώ, αλλά όχι – από την αρχή τουλάχιστον – ο εκάστοτε συνομιλητής μου. Ο συνομιλητής λοιπόν αυτός, εκπροσωπούσε, στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει να κουβεντιάσουμε, τραγουδιστές. Έλληνες και ξένους.

Αυτό που με κάνει να ανοίγω αυτή την κουβέντα είναι ότι ακόμη κι εκείνη την εποχή, που κάποιος ήταν διατεθειμένος να χρυσώσει κάποιον καλλιτέχνη, ειδικά αυτούς που ποτέ δεν είχαν μπει στο παιχνίδι των προσφορών, πολλές φορές έβρισκε τόσο κλειστές πόρτες… Μιλάμε για ερμητικά κλειστές πόρτες που δεν άφηναν περιθώρια για κουβέντα ακόμη και στα πιο υψηλά κλιμάκια. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τα «όχι» ήταν κάθετα, αν και πάντα πολύ ευγενικά ακόμη και στις συζητήσεις… top of the tops. Και, νομίζω, ότι με καταλαβαίνετε

Ακούω καινούριους Chemical Brothers

Mέσα κοιμούνται όλοι

Θα ήθελα να δυναμώσω τη μουσική, αλλά θα τους ξυπνήσω.

Θα ήθελα να μετρήσω τα μπαλάκια της γυάλας, με την ίδια λαχτάρα που Αντώνης και Μαρίνα θα τα ήθελαν να τα ανοίξουν για να δουν τα βλαμενοπαίχνιδα που κρύβονται εντός τους

Βαρέθηκα ο ένας να κατηγορεί τον άλλον

Βαρέθηκα να κολλάει το λαπτοπι μου διάφορα που μου δυσκολεύουν την ηλεκτρονική μου ζωή. (κάθε που το ανοίγω εσχάτως δείχνει οτι βρισκόμαστε στισ 27 δεκεμβρίου 2006 – πάλι καλά που έχω παιδιά δηλαδή)

Α, μ’ αρέσει τρελλά ο νέος δίσκος της Duffy. Θα το βάλω μόλις τελειώσω με τους κέμικαλς!

Παλιά θα αναβα τσιγάρο για  να απολαύσω την ησυχία μου. Τώρα δεν το χρειάζομαι. Ούτε καν υποκατάστατο (με πολλές θερμίδες κατά βάση). Μου φτάνει η μουσική.

Ήμουν μεταξύ του να πάρω το βιβλίο μου – διαβάζω το "Γαλανομάτικο Αγόρι" της Τζόαν Χάρις (άπαιχτο) – ή να παίξω εγώ με τις λέξεις στο βλογκ μου.

Προφανώς διάλεξα το δεύτερο.

Τι μαλάκας! Εβαλα το ποντίκι πάνω στο τζαμένιο τραπέζι! Πώς να δουλεψει αφού δεν βρίσκει "καπου" να χτυπήσει! Πήρα ένα Α4 χαρτί με ζωγραφιές του Αντώνη – πολύ καλό  mouse-pad.

Κομμάτι – κομμάτι οι Chemicals είναι όλο και πιο ατμοσφαιρικοί. Έχουν "μεγαλώσει" βεβαίως κι αυτοί, όπως κι εγώ ως ακροατής τους, αλλά παραμένουν ευφυείς! Ναι! ο όρος "ευφυείς" ταιριάζει σε κάποιυς από τους αγαπημένους μου μουσικούς, όπως οι Chemicals kai φυσικά ο Moby. Με φτιάχνει και ο Parov Stellar τελευταίως. Και από τα ελληνικά είμαι υποταγμένος στην ατμόσφαιρα των Travel Mind syndrome (ki ας έχασα Κατερίνα μου τα Live τους – που θα μου πάει θα τους πετύχω)

Κουράζεται η ψυχή μου να ακούω για ανέργους, για πιθανούς ανέργους και να συναντάω ανρθώπους που σταυροκοπιούνται που έχουμε – ακόμη κι ευτυχώς – δουλειά.
Όταν ήμουν μικρός … μου φαινόταν πολύ μεγαλίστικη η κουβέντα "την υγειά μας νά’χουμε" . Μετά άρχισα να τη χρησιμοποιώ περισσότερο κι εγώ (προφανώς μεγάλωσα, αλλά εχασα ανθρώπους, και έκανα παιδιά και άρα απέκτησε άλλο νόημα). Είναι ωστόσο κουραστικό να εύχεσαι τα ίδια και τα ίδια.
θέλω να ακούσω πρωτότυπες ευχές … και να πιάσουν αν αυτό είναι δυνατόν! Τι σκατά χριστούγεννα έρχονται.

Το βύσινο της μαμάς μετράει για "ποτό" ?
 Φέτος έχει λίγη παραπάνω κανέλλα αλλά παραμένει άπαιχτο.

Μα 100 γαμημένα ευρώ για έναν πύργο της playmobile? Α-στο διάολο πια! Πόσα όχι αντέχει να ακούει ένα παιδί. Πόσα όχι μπορώ να λέω ως μπαμπάς!

Συνάντησα στο γυμναστήριο ένα παλικάρι που δεν είχε πόδι. Είχε ένα ψέυτικο και έκανε τις ασκήσεις του. Μου φάνηκε γνωστή φάτσα και τον ρώτησα. Τελικά ήταν γνωστός αθλητής και μάλιστα στην εθνική ομάδα. Είπαμε κάποιες κοινοτυπίες που λένε άγνωστοι στο γυμναστήριο και όταν του είπα την ακόμη μεγαλύτερη κοινοτυπία: είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε γιατί δίνετε κουράγιο σε τόσες οικογένειες … εισέπραξα την απάντηση που ΜΑΣ αξίζει: Δεν κάνω τίποτα για τους άλλους. Ο καθένας μας έχει τους δικούς του εφιάλτες να ξορκίσει. Δεν αντέχω να σηκώνω στις πλάτες μου ξένους εφιάλτες! Μου αρκούν οι δικοί μου.
Έχουν περάσει δέκα μέρες από την κουβέντα, αλλά δεν ξεχνιέται με τίποτα! Ειδικά σήμερα που γίνεται κουβέντα ένεκα της "ημερας των ατόμων με αναπηρία".

Ξορκίζω τους δικούς μου εφιάλτες. Δεν έχω χώρο για άλλους!

Λοιπόν,

πήγα στου Πανούση, στο "Γυάλινο" μουσικό θέατρο. Πήγα με καλή παρέα, πήγα με καλή διάθεση.
Αλλά κάθε φορά που πάω στο "Γυάλινο" για να δω και να ακούσω καλή μουσική λέω τα ίδια πράγματα μόλις βγω και κινδυνεύω να γίνω γραφικός.

Αυτοί οι χώροι που είναι σκυλάδικα, μεγάλες πίστες αλλά το παίζουν δήθεν του εντέχνου και του πολιτισμού μου τη βαράνε στο κεφάλι.

Τουλάχιστον στα μεγάλα λαϊκο-ποπ-μάγαζα έχουν κάνει και επενδύσεις και τέλος πάντων ξέρεις που πάς.

220 ευρώ το μπουκάλι ανα τέσσερα άτομα ρε παλικάρια είναι βαρύ!

Δε λέω περάσαμε ωραία, γελάσαμε, απολαύσαμε, αναπολήσαμε, είπαμε δύο κουβέντες μεταξύ μας, αλλά νισάφι το κέρατό μου μέσα. Στριμωγμένοι  στα καρεκλάκια σαν παστές σαρδέλες να μην μπορείς να κουνηθείς, αφήσαμε τον Πανούση να ξυπνήσει τους τουμπανιασμένους επαναστάτες που κοιμόνται στα βάθη της ψυχής ενός εκάστου των παρόντων και χτυπήσαμε παλαμάκια, πληρώσαμε, ζητήσαμε απόδειξη μετά από σκέψη (εδώ να πω ότι το μαγαζί τις είχε έτοιμες πριν τις ζητήσουμε) και φύγαμε χαρωποί και γελαστοί.

Αλλά τα 220 ευρώ ανα τέσσερα άτομα …

Μην ξανακούσω κάνεναν να παραπονιέται για τις τιμές των εισιτηρίων σε καμιά μεγάλη συναυλία! Κι εκεί σα να πας σε σκυλάδικο είναι.
Στα θέματα … τιμής ως έλληνες δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας.

Άντε και του χρόνου!

( Ο Τζιμάκος, χωρίς να έχει γράψει καινουρια τραγούδια, ζωγραφίζει και είναι τόσο φρέσκος. Το φινάλε, το LadyGAGA-Κικόν είναι όλα τα λεφτά / όσα περίσεψαν δηλαδή -χαχαχαχα)

Πάρε και δύο βιντεάκια να ‘χεις να πορεύεσαι Πανουσικώς!

Πάτα ΕΔΩ για να πάρεις μια ιδέα από τα καινούρια της τραγούδια

Η Μόνικα από πολλούς κατηγορήθηκε ως "διαττών" αστέρας. Τώρα είναι εδώ για να "απαντήσει".

… την Τετάρτη 16 Ιουνίου θα είναι στο θέατρο Λυκαβηττού

Κατεβάστε τώρα το νέο τραγούδι των Wovenhand "Truth"

από το νέο τους άλμπουμ με τιτλο

"The Threshingfloor"

Klik στο εξωφυλο και άκου!!!

Το άλμπουμ κυκλοφορεί 10 Μαϊου

Είναι θρύλος,

είναι γέρος

έγραψε τρελλές μουσικές

μετά τους Beatles στην κιθάρα μου αυτόν είχα "κακοποιήσει" περισσότερο (και τους Simon & Garfunkel)

και τώρα

… τώρα που γίνομαι 41, ανήμερα στα γενέθλιά μου, όπως μου είπε ο φίλος Κώστας  ψε το βράδυ με ένα λιτό μεϊλάκι, έρχεται λέει στη Μαλακάσσα, στο Terra Vibe

(στη φωτό ο Bob, η  Cher χιλιάδες πλαστικές πριν, και ο βίαιος πρώην σύζυξ της, Sony)

Η γυναίκα μου τον σιχαίνεται, τόσο πολύ που δεν τολμώ να σου πω με ποιον τον σύγκρινε. Κάθε άποψη σεβαστή.

Γιατί έρχεται τώρα στην Ελλάδα?

Γιατί τώρα τον κάλεσαν?

Γιατί τώρα αντέχουν τα λεφτά τπου ζητάει?

Γιατί τώρα ανακάλυψε τη χώρα με το μικρό αλλά φιλότιμο και φανατικό κοινό?

Ποιος ξέρει?  Μπορεί να ήθελε να πικάρει την Ντιόν Γουόργουικ που ακύρωσε την εμφάνιση στο Μέγαρο γιατί λέει η γραία φοβήθηκε για την ασφάλεια της ίδιας και του συγκροτήματός της από την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλαδα – μωρέ λες να έχει μαλώσει ο Bob με το συγκρότημά του και να θέλει να τους ξεκάνει και να μπλέξει σε περιπέτειες την δόλια πατρίδα????

Η πρώτη μου αντίδραση – που εξακολουθεί να ισχύει ώρες μετά το "νεο" είναι ότι εκεί θα γιορτάσω τα γενέθλιά μου φέτος, παρέα με κάποιους φίλους και γνωστούς κι έναν "αγνωστο" θρύλο, γέρο πάνω στη σκηνή.