Giannis Kafatos

Θύμωσα πολύ όταν είδα ότι έστησαν "τείχο" από πλέξιγκλας και σίδερο και διχοτόμησαν την Αθήνα.
Φοβήθηκαν λέει, μην και δεν μπουν στη βουλή. Και δεν δουλεψουν. Ή μήπως το έκαναν για να μπορούν οι δικοί τους άνθρωποι, με τις κουκούλες και τα τσιμπράγκαλα να ξέρουν τα … όρια …
Ένιωσα και οργή και ντροπή.
Γι’ αυτό και "θυμησα" στην υπουργάρα Παπουτσή, που έβαλε το μαχαίρι στο κοκκαλο για το ναυάγιο του Σάμινα, ότι αν ξώμεινε από σίδερα να πεταχτεί μέχρι Πολυτεχνείο. Εχει εκεί την πόρτα την σκουριασμένη, την τσαλακωμένη από το τανκ, αλλά καταρρακωμένη από τα "παιδιά" του πολυτεχνείου που ασελγούν εδώ και χρόνια στην αισθητική μου, αλλά και στο μέλλον της ελλάδας.

Φτου σας!

Μη φοβάστε οι "φοβισμένοι". Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από βρισιές και αυγά. Μην μπερδεύετε την ανυπαρξία σας με τη δημοκρατία.

Σήμερα στο σύνταγμα αρχίσατε να ρίχνετε δακρυγόνα για να σπάσετε τον τσαμπουκά. Και να δώσετε "χωρο" στα δικά σας παιδιά να μπουν μέσα και να αμαυρώσουν ό,τι εδώ και τόσες μέρες σας ενοχλούσε: τον απλό κόσμο που σας βρίζει για τις πράξεις και τις παραλείψεις σας!

Είχα χρόνια να νιώσω δακρυγόνα να μου καινε τα μάτια, το λαιμό και για πρώτη φορά το δέρμα! Ευχαριστώ που μου τα θυμήσατε.

κι όπως έλεγε κι η γιαγιά μου: το φόβο μας νά’χετε!!!

kale γιατί οι βολευτές και οι υπηρέτες αυτών … τρόμαξαν, και χαλάστηκαν που τους έκραξε ο κόσμος; πού ζούσαν τόσο καιρό?

Live Streaming – Sintagma Square, Aganaktismenoi… by Dailymotion_gr_live

κάποιοι ενοχλούνται και λοιδωρούν μιλώντας για "μόδα"

Ε, και? τόσες "μοδες" τους έχουμε φάει στη μάπα μας και είδαμε που καζαντήσαμε.
Ας ζήσουμε λοιπόν κι αυτή τη … μόδα.
Κι όποιου δεν του αρέσει (που δεν μπορεί να την καπηλευτεί, τη …μόδα) ας φύγει, ή ας παραιτηθεί αν έχει τα ούμπαλα, ή ας επιστρέψει τα κλεμένα …

καλημέρα, λέω αηδιασμένος για να μη σε πάρω στο λαιμό μου.
Εκλασε μέντες το πολιτικό σταφ της χώρας από προχθές που κατέβηκες στις πλατείες

σε γουστάρει μονο όταν σε ελέγχει. Οταν δεν … σε τρέμει και ψάχνει να βρει τρόπους να σε βγάλει σκάρτο. Αφού δεν μπορεί να σε διαφθείρει αποροφώντας σε …

η γενιά του πολυτεχνείου. Ό,τι πιο fake μας έχει γαμίσει το μέλλον. Τους αφήσαμε, κάποτε ίσως τους "χρειαζόμασταν". Τώρα μόνο για έρμα, για τον πάτο της λιμνης Βουλιαγμένης (που λένε ότι δεν έχει). Όλοι αυτοί οι "επαναστάτες" που μόλις έπιασαν δύο φράγκα και αναρριχήθηκαν  σε θέσεις εξουσίας έγιναν χειρότεροι φασίστες από τον παπαδόπουλο και τον Ιωαννίδη. Προσβαλαν υφισταμένους, γάμησαν λόγω θέσης και υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας.
Τους αφήσαμε.
Φτάνει πια!

Φτάνει πια γιατί αγανακτιση δεν είναι μόνο η συγκέντρωση στις πλατείες.
Ας τους δείξουμε ότι τα έχουμε πάρει στα σοβαρά, κι όχι παιδιάστικα.
Κάντε στάση αγορών ακριβών προϊόντων. Κάντε, βομβαρδίστε με καταγγελίες τις εταιρίες κινητής που δεν έχουν σήμα καμπανα, ούτε κουδουνάκι στις πλατείες. Ας αντιδράσουμε έμπρακτα!

Η αηδία μου, αυτή τη στιγμή ήθρε από μια ανάμνηση. Με αφορμή τη σύλληψη του Μλάντιτς. (γκουγκλαρε για περισσότερες πληροφορίες). Οταν ήμουν σε αποστολή για την εκκένωση του Σαράγιεβο μια παγωμένη νύχτα λίγο έξω από το Πάλε συναντήσαμε τους σημερινούς κρατουμενους. Απίστευτα μέτρα ασφάλειας. Εκείνο όμως που μου προκαλεί την αήδια είναι  κάποιες περιγραφές ελλήνων δημοσιογράφων που είχαν πάει στον πόλεμο σε διάφορες περιόδους. Δυστυχως δεν τους έχω ηχογραφήσει ουτε βιντεοσκοπήσει να περιγράφουν πώς πυροβολούσαν αμάχους στο πλευρό ελεύθερων σκοπευτών.
Κατάλαβες για τι είδους αλητεία μιλάμε.
Κι αυτούς τους ανεχτήκαμε! και φταίμε!

όσο κι αν πεις ότι είναι πασοκικο το επιχείρημα, δεν μπορείς και να το απορρίψεις με τη μία: μα καλά η αριστερά μπόρεσει να συγκυβερνήσει για να βάλει στη φυλακή τον Παπανδρέου (dirty 89), αλλά δεν μπορεί να συνεννοηθεί προκειμένου να μην χρεωκοπήσει η χώρα … (μια σκέψεη λίγο πριν τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο).

καλό σου-κου Αγανακτισμένοι και Αγανακτισμένες μου!
αυτοί έχουν χρεωκοπήσει, εμείς πονάμε! Ας τους δείξουμε πώς είναι να πονάς … (μεταφόρκαλι σπικινγκ)

(η φωτογραφία είναι από τα κρανία … κατόπιν επμήκυνσης, από τη Νασκα του Περού)

καλή σαρακοστή. Η πρώτη που δε θα κρατήσει μόνο σαράντα μέρες.
ένα μικρό κολαζάκι έτσι για το καλό! Με την καλή έννοια …

Οργίζομαι. Αλλά η οργή αυτή είναι προσωπική, ατομική, σχεδόν ατομιστική θα έλεγα. Ακόμη! Αφορά εμένα και προσπαθώ να τη διαχειριστώ χωρίς να πληγώνω τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ακτίνα αγκαλιάς…

Οργίζομαι χωρίς να είμαι ΣΥΡΙΖΑ. Ακούγοντας βεβαίως λίγο ειδήσεις, διαβάζοντας εφημερίδες, ακούγοντας δηλώσεις πολιτικών καταλαβαίνω ότι όπου να ‘ναι μπορεί με νέο μνημονιακό νόμο να απαγορεύεται και η οργή γιατί αυτή θα υποθήκευε το μέλλον της χώρας. Πώς είναι το σπίτι μου υποθηκευμένο ας πούμε… ε, έτσι!

πλέον εκτός όλων των άλλων οι πολιτικοί μας (δηλαδή κάποιοι κυβερνητικοί) και κάποιοι δημοσιογράφοι αποφάσισαν πάλι για ‘μας και έβγαλαν χρησμό για την "οργή" και την οργή μας. Οπότε λέω κι έγω … (επί του τ-σερτίου)

Η ιδέα της ύβρεως, έτσι όπως τη μάθαμε στο σχολείο στα τιμημένα 80’s, μου εντυπώθηκε πολύ βαθιά στο μυαλό. Απ’ ό,τι μάθαμε στο σχολείο αυτή περισσότερο απ’ όλα! Η ύβρις. Το να σηκώσεις τη μύτη σου πιο ψηλά από την κούτρα σου με απλά λόγια.

Η πρόκληση. Η αμετροέπεια. Η αίσθηση του «εγώ κι άλλος κανείς δεν υπάρχει». Η συνεχής και αδιάλειπτη συμπεριφορά που σε κάνει να νομίζεις ότι  είσαι «θεός». Και που, φυσικά, εφόσον το κάνεις, δείχνεις ότι δεν υπάρχει θεός. Κανείς θεός. Όπως και αν αντιλαμβάνεται κάποιος το θείο. Ο «υβριστής» υπερβαίνει τα εσκαμμένα και νομίζει ότι κανένας κερατάς Δίας δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει από τον Όλυμπο να του φέρει τύφλωση και, τελικά, την τιμωρία που του αναλογεί. Γι’ αυτό και δεν αλλάζει ποτέ και καμιά από τις ποταπές – προς τους άλλους – συμπεριφορές του.

το υπόλοιπο κείμενο στην aixmi.gr