Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλημέρα χρόνια πολλά και με το καλό να μας έρθει η νέα χρονιά. 
Αυτό είναι το τελευταίο RF για το 11, και ποιος χέστηκε θα μου πεις. Ουδείς. Αλλά έτσι έχουμε συνηθίσει, όσο πλησιάζει το τέλος της χρονιάς να μνημονεύουμε το τελευταίο τάδε, το έσχατο δείνα, το τελευταίο χέσιμο, η τελευταία μαλακία κλπ της χρονιάς.

Μ' αυτό το τραγούδι θέλω ν' αποχαιρετήσω μια … δεν ξέρω τι να πω. Δε θα βάλω χαρακτηρισμό. Θ' αποχαιρετήσω τη σκηνοθέτη Λουκία Ρικάκη. Αποχώρησε προχθές και το μεσημέρι της Παρασκευής η μάνα της και οι φίλοι της την είδαν για τελευταία φορά. Την αποχαιρετήσαμε. Τα μωβ γυαλάκια που τόνιζαν τα μάτια που μας χάρισαν εικόνες! 
Τρέμω. Τρέμω στην ιδέα της μάνας που θάβει το παιδί της. Τρέμω και υποκλίνομαι. Δυστυχώς η ζωή μας θυμίζει με τον πιο ξερό τρόπο το περιεχόμενό της. Και στα "περιεχόμενα" της ζωής μας είναι και ο θάνατος.
Πάμε Tricky, για ν' ακούει εκεί ψηλά και να γουστάρει. (είχαμε ακούσει πολύ Τricky κάποτε που την είχα καλέσει στο στούντιο του Rock FM για να μιλήσουμε για τις ταινίες της.)
Δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω όσο ζούσε, θα το ψάξω τώρα αν έκανε τελικά ένα ντοκιμαντέρ που κουβεντιάζαμε ένα απόγευμα με θέμα: "Πού πάνε τα βιβλία όταν πεθάνουν" Μακάρι να το είχε προλάβει έστω στα χαρτιά και οι συνεργάτες της να το κάνουν εικόνα. Είχε μια ιδιοφυή σύλληψη. Ελπίζω… γιατί όχι!

Αποχαιρέτα ό,τι ήξερες για τη ζωή που είχες φτιάξει σε σχέση με το μισθό που έπαιρνες. 
Χάρη στα πιο άχρηστα πολιτικά κνόδαλα μπορεί όποιος θέλει να σου κόβει μισθούς, το ρεύμα, αργότερα ίσως και το νερό μπορεί και το κωλαράκι σου που θες νερό και δημόσιο σχολείο. 
Αποχαιρέτα τα λεφτά που δουλεύεις εσύ για να χαίρονται τις καταθέσεις τους οι άλλοι! Δες εδώ τις περιούσιες των βουλευτών. Δε γενικεύουμε! Όχι η γενίκευση είναι φασισμός. Εγώ το ζω στο πετσί μου επειδή κάνω τη δουλειά του δημοσιογράφου. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι πληρωμένα παπαγαλάκια. Είναι κάποιοι. Ομοίοως και οι πολιτικοί. Δεν πλούτισαν όλοι εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Κάποιοι όμως μάλλον ναι, αν και δε θα βρούμε ποτέ αποδείξεις. Βλέπεις η Ελλάδα δεν έχει έναν Stieg Larson να βρει και να φέρει στο φως όλα όσα έχουν γαμίσει τη ζωή έστω κι ενός έλληνα.

Νομίζω ότι θέλω να πάω έξω από το σπίτι του υπουργού-φίλου ΓΑΠ-Παπακωνσταντίνου και μόλις βγει να τον ρωτήσω: σε ποια γλώσσα αποφάσισε νέα αύξηση στη ΔΕΗ? Μεσοσταθμικά λέει, 9%. Δηλαδή μπορεί και περισσότερα. Αυτός δηλαδή που δεν έχει να πληρώσει το πετρελαίο για να ζεσταθεί και καίει σόμπα ή κλιματιστικό τώρα ούτε σόμπα ή κλιματιστικό γιατί ο μικρός ολλανδέζος αποφάσισε ότι τα 100 εκατομμύρια που είχε κέρδη η ΔΕΗ το τελευταίο εννιάμηνο δεν είναι τόσο καλά όσο τα 400 μύρια που είχε πέρσυ και άρα … ΠΛΗΡΩΣΕ μαλάκα! (με την καλή έννοια). Και λέω σε "ποια γλώσσα" το σκέφτηκε, γιατί θυμήθηκα ένα άρθρο του Μάνου Αντώναρου που είχε ως θέμα πώς κάποιος που δεν έχει ως μητρική την ελληνική και στο σπίτι του μιλάει αγγλικά, ολλανδικά, γερμανικά κλπ μπορεί να καταλάβει από καημό, φιλότιμο, και τσίπα – έννοιες αμιγώς ελληνικές!
Επίσης θέλω να μάθω να βρίζω στα ολλανδικά! (για ευνόητους λόγους) Neuken είναι ένα …ξέσπασμα αν τα λέει καλά ο  googlης

(δε χαραμίζω την τραγουδάρα για τον τίποτα …αλλά το ρεφρέν είναι στο μυαλό μου από χθες που άκουσα την είδηση – κι έχει κι άλλους παραλήπτες)

Αποχαιρετήστε την απάθεια που μας έκανε εύκολα θύματα.
Αποχαιρετήστε τον εγωκεντρισμό που μας έκανε τομάρια
Αποχαιρετήστε τους καλούς τρόπους απέναντι σε όσους δεν το αξίζουν.
Αποχαιρετήστε την παλιά σας ζωή. Ξεκινάει μια νέα, που δεν τη σχεδιάσατε εσείς, αλλά άλλοι πήραν μέτρα για μας! Εμείς απλώς τους αφήσαμε και τους αφήνουμε. Ελπίζω όχι για πολύ!

Μια χρονιά φεύγει. 
Ελπίζω του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε όλοι εδώ! Υγειείς. Με τις αδυναμίες και τις δυνατότητές μας. Ελπίζω να είμαστε εδώ, γιατί αν είμαστε εδώ μπορούμε να μετανοιώσουμε, να σχεδιάσουμε, να πούμε μπράβο, ή συγνώμη. 
Να είμαστε όλοι εδώ. Και κυρίως τα παιδιά μας. Να είναι εδώ για πολλά πολλά χρόνια – και να μη χρειάζεται να μετανοιώνουν για όσα εμείς…

Καλή χρονιά – εκτός από καλό σου-κου – συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Tweet

Ειλικρινά δεν πίστευα στα μάτια και στα αυτιά μου.
Σύσωμος ο ελληνικός τύπος, με εξαίρεση τον Γιάννη Πρετεντέρη και την αφεντιά μου – στο λέω εξ’ αρχής, τα έβαλε με τον δημοσιογραφο των Financial Times που … τι έκανε το παλιόπαιδο? ε, τι έκανε?
Στριμωξε στις σκάλες του πρώην καταφυγίου νυν συνεδριακού κέντρου του Νταβός, τον έλληνα Πρωθυπουργό για να τον αναγκάσει να απαντήσει στις ερωτήσεις που ο ίδιος ή το μέσο που εργάζεται ήθελε.
Και πέσαν όλοι οι συνάδελφοι μου να τον φάνε. Πω-πω τι έκανε, τι αγενής, πώς τόλμησε, πόσο θρασύς …
Κι εκεί ειναι που χάνεις τη μπάλα.
Δηλαδή συγνωμη, το ρεπορτάζ (που όλοι πίνουν νερό στ’ όνομα του αλλά φοβούνται μη και τους πάρει καμιά σταγόνα …) πώς γίνεται? Μόνο από τις επίσημες δηλώσεις και απαντήσεις στις συνεντεύξεις τύπου?
Σε τελική ανάλυση, ο ρεπόρτερ, κυνήγησε τον κύριο Παπανδρέου όχι για να τον ρωτήσει κάτι προσωπικό αλλά για ένα θέμα που καίει την Ευρώπη (τάχα μου τώρα) και την τσέπη μας (κανονικά και με το νόμο).
Άκουσα κι έναν ταχα αντίλογο ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει συνέντευξη. Οκ, συμφωνώ. Ο πρωθυπουργός πάντως αν δεν ήθελε να μιλαει στις σκάλες μπορούσε με το ίδιο χαμόγελο που απαντούσε να πει ότι δε θέλω να σας μιλήσω άλλο, ό,τι είχα να πω το είπα στη συνέντευξη τύπου κλπ κλπ.

(μια άλλη φορά θα σου πω ενα περιστατικό με έναν πολιτικό, έναν ρεπόρτερ που τον έστειλαν από το κανάλι του να κάνει μια όντως προβοκατόρικη ερώτηση στον πολιτικό, και πώς αντέδρασε ο πολιτικός, ο ρεπορτερ και οι υπόλοιποι ρεπόρτερ που ήταν παρέα!!!)

Αυτό το note, το έγραψα χθες στο Facebook. Αν θες να δεις το διάλογο που "προκάλεσε" πάτα ΕΔΩ