Giannis Kafatos

(από ένα e-mail που μου έστειλε ο φίλος μου Νότης)

Tweet

αυτή μάλλον είναι η φωτογραφία ορόσημο από το γάμο στο Λόντον, προχθές.
Μπορεί η κοπέλα να μην είπε το "ομπέι" στον όρκο της, μπορεί να άφησε λυτά τα μαλλιά της, ο Μάκης  (William Γουλιαμάκης Μάκης) όμως την έσκισε την γάτα

κοίτα, κοίτα και το κοριτσάκι παρανυφάκι στην άκρη – κλείνει τ’ αυτιά του … αλλά μαθαίνει από μικρό το δόλιο!!!

χαχαχχα

Καλημέραααααααααα
εγώ σ’ αυτό το γάμο δε θα πάωωωωω (με προφορά πλουσίας του Λαζόπουλου απο Μήτσους)
Δε θα πάω χρυσσσό μου (με την ίδια προφορά)
Αλλά θα τονε δω! (λόγω δουλειάς) μαζί με πολλούς πολλούς πολλούς μοναρχιδικούς και μοναρχιδίζοντες της οικουμένης.
God save the Queen

Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα με τον Αρβανιτίδη σου τον σουπερμαρκετά, που τον καταγγέλουν οι εργαζόμενοι ότι τους υποχρεωνει να αγοράζουν το περίσευμα σε αρνιά τώρα που τέλειωσε το πάσκουα, όπως παλιαότερα τους υποχρέωνε να αγοράζουν τα ληγμένα και τέλος, πάντα με τις καταγγελίες, ότι αν γίνει ληστεία, ή κλοπή και οι υπάλληλοι δεν τρέξουν ξωπίσω από τον κλέφτουρα … μετά πρέπει να πληρώσουν τα κλεμμένα!
God save the Queen

Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει? Θα το δούμε από Κυριακή και θα τα πούμε. Εμείς ως τόπος εκτός από πιθανόν βρεγμένα καταρεμένος είμαστε και κατουρημένοι. Μας κατ’ραν’ κάθε μέρα τα spread & ta CDS
και ερωτώ: Ξέρεις ότι Τσακ Νόρις ήταν ο μόνος που ξεπαρθένεψε το αγνό παρθένο ελαιόλαδο…
(αν έρθει και το περιπτέρι και το καρχαρίνι στη μόδα θα ψάξω να βρω την ποδιά τσεκλένης …)

Γκοντ σέιβ δε κουίν, εντ δε μόναρκι(δια) σαλούτς δε νιου πρινσες …
άντε και στα δικά μας οι λεφετρες
τσιιρς ντίαρς βλογκερς εντ φιμέιλ βλόγκερς

καλή σαρακοστή. Η πρώτη που δε θα κρατήσει μόνο σαράντα μέρες.
ένα μικρό κολαζάκι έτσι για το καλό! Με την καλή έννοια …

Ειναι ωραίες οι παρέες. Είναι ωραίο να μπαίνεις σε καινούριες παρέες. Όπως όταν πας σε ένα πάρτυ που ξέρεις έναν δύο, αλλά εκεί γνωρίζεις καινούρια πρόσωπα. Έτσι κάπως είδα την πρόσκληση του Χρήστου Παναγιωτόπουλου στο aixmi.gr.

Αυτό που ακολουθεί είναι το εισαγωγικό κείμενο του Χρήστου:

"Πώς αντιδρά κανείς σε δίσεκτους καιρούς; Πώς αντιμετωπίζει τις χαμένες προσδοκίες για το αύριο, πώς ξορκίζει τους εσωτερικούς του δαίμονες; Σε μέρες μίζερες οικονομικά, άγονες πολιτικά και άνυδρες πνευματικά, όταν όλα μοιάζουν δυσδιάκριτα μέσα σε ένα καταθλιπτικό ημίφως. Τα παρατάει; Παραδίδεται ή λουφάζει; Διαπραγματεύεται ή δραπετεύει; Αντιστέκεται, κατά τη γνώμη μου. Και μοιράζεται τη γνώση, τις σκέψεις και τις ιδέες του με άλλους. Οσους μπορεί περισσότερους.

Εχοντας κατά νου ότι ιδέες που μοιράζονται, δεν πεθαίνουν ποτέ. Μπορούν να δημιουργήσουν το καινούργιο, το νεωτερικό. Αυτή είναι η μήτρα που γέννησε το aixmi.gr. Εναν δημόσιο χώρο προβληματισμού, γνώσης, ανταλλαγής απόψεων και ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Οσοι καταθέτουν τη γνώμη τους εδώ, το κάνουν στο όνομα των πεποιθήσεων τους, χωρίς προκαταλήψεις και εμμονές. Δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, επιχειρηματίες, επιστήμονες, άνθρωποι των κοινωνικών κινημάτων και του πολιτισμού μιλούν για ό,τι τους κινητοποιεί, τους ευχαριστεί, τους θυμώνει, τους πονάει.Ανθρωποι με κοινές ανησυχίες, αλλά διαφορετικές ματιές. Ανθρωποι που πιστεύουν ότι η γνώση του κόσμου βοηθά να γίνει καλύτερη η ζωή μας. Μια ζωή που είναι διαρκής πρεμιέρα, χωρίς πρόβα και δυνατότητα επανάληψης… "

Καλημέρα.

Χθες κατέβασα τα παιδιά στην είσοδο της πολυκατοικίας, τους έδωσα λίγα ευρώ και τα έστειλα στο μινι μάρκετ, πενήντα μέτρα πιο κάτω, στο ίδιο πεζοδρόμιο,  να κάνουν κάτι μικροψώνια.
Περήφανοι όλοι! Τα περίμενα στα σκαλιά, παραμονεύοντας βεβαίως ότι μπήκαν και βγήκαν. Περήφανοι όλοι. Μικροί μεγάλοι.

Των U2 ανήμερα. Μεγαλώσαμε παρέα. Ωραία. Ο καθένας με τον τρόπο του. Μοιραστήκαμε πολλά τρίλεπτα και τετραλεπτα … όσο κρατάει ένα τραγούδι. Δεν είναι και λίγο πράμα!

Βαριέμαι το σίριαλ "εκλογές". Τόσοι "σωτήρες" μαζεμένοι. Γιατί δεν παραδέχονται ανοιχτά ό,τι η εξουσία είναι καύλα και από ‘κεί και πέρα θέλουν να κάνουν κι ένα δύο πραγματάκια. Θα ήταν τόσο ειλικρινές!

Εμετός: Μού ΄πεσαν όλες οι πληροφορίες μαζί  και μπούκωσα: Ο Τσόκλης γουστάρει τους βιαστές γιατί φταίνε οι γκόμενες που κουνάνε τα βυζιά τους. Ο σκηνοθέτης που στην ταινία πορνό βιάζει ένα νεογέννητο για να δείξει την καταπίεση. Και το εστιατοριο που σερβίρει ανθρώπινο κρέας, με φρέσκα κομμάτια που τα πουλανε πένητες από κάπου στην Αφρική.Εμετός!

Θέλω πολύ να αγιάσω και δε μ’ αφήνουν! Μεταξύ open gov, open 24 (που έκλεισαν βεβαίως) και open university, μπορώ να πάρω μια open πίτα με μια μερίδα gyros?

Λυπάμαι που διάβασα ότι ο εκδοτικός οίκος ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ έβαλε λουκέτο. Λυπάμαι που ο Μανάβης της Αγίου Αλεξάνδρου έβαλε λουκέτο. Λυπάμαι για τα λουκέτα. Και νά ‘ξερα να τα … ανοίξω δε θά ‘ξερα τι να κάνω μετά. Λυπάμαι που λουκετάρεται η ζωή μας όσο πιο … οπεν γίνεται!!!

Καλή συναυλία – όσοι πάτε
Καλό σου-κου σε όλους και όλες
Αύριο το βράδυ, σαββατικάτικα θα παίξω μουσικές στα cd του MATAROA (Ιεράς Οδού και Κεραμεικού), στην ταράτσα με θέα τη …θεά Ακρόπολη. Αν δε βαριέστε κοπιάστε.

*τουμπου-τουμπου ζα τουμπου ζίτσου (λαμπροί στίχοι απο τα σεβεντις)

Οι αρχηγοί, οι πολιτικοί μεταμφιέζονται πλέον. Για να γλυτώνουν το κράξιμο. Εμείς τους βρήκαμε … και ιδού

νέα ήθη στο μικρό "κράτος στο Λιβάδι".

Χθες τα ΜΑΤ κατέβηκαν στο σταθμό της Ομόνοιας. Τυχαίο; Δε νομίζω. Έτσι που είναι η πλατεία Ομονοίας, ούτε τα ΜΑΤ δεν την αντέχουν.

(καλό Σεπτέμβριο … μπρρρρρρρρρρρρρρρρρ)

Η φωτογραφία είναι από το "γκαριζω"

Καταλαβες κάτι εσύ από τα όσα γίνονται γύρω-τριγύρω, μέσα κι έξω, πάνω και κάτω?
Ναι ε!
Μπράβο, μπράβο, εύγε
Είσαι πολύ μπροστά. Είσαι ο σούπερμαν που τα προλαβαίνει όλα και τελειώνει … πρώτος – με την καλή έννοια.
Η ζωή κάνει τους κύκλους της αλλά μπορεί να είσαι εσύ σ’ εκείνη την τροχιά που σε βρίσκει η ατυχία στον αδόξαστο και σου γαμάει τη ζωή σου!
Γι’ αυτό και η λέξη "ατυχία" είναι λάθος. Η σωστή λέξη είναι Αλητεία! Ναι αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει αυτό που ζουν πολλοί συνάνθρωποί μας και φίλοι και γνωστοί και άγνωστοι  από κάτι περίεργα λαμόγια αφεντικά τους.
Αυτή η πολιτικώς ορθή πολτοποίηση των συναισθημάτων με λεξούλες που δε λένε τίποτα  αλλά γαμάνε τη ζωή κάποιων έχει γίνει από τους ίδιους που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους και δεν κατέληγε στην τσέπη τους.
Νά ‘χα μπροστά μου τον που καθιέρωσε την Πολιτικώς ορθή λογική και ομιλία, αυτόν δηλαδή που σκέφτηκε: δεν είναι ωραίο να μιλάμε για απολύσεις. Μας κάνει να φαινόμαστε κακοί. Ενώ αν λέμε: περιορισμός των δαπανών … μεχρι να καταλάβουν τι συμβαίνει θα είναι είναι ήδη έξω από την πόρτα.
Βεβαίως κρατάει από παλιά αυτή η ιστορία: να σου θυμήσω  … "εύξεινος πόντος", "ακρωτήρι της καλής ελπίδας" …
Πάντα αδύναμε ανθρωπάκο ήθελες κάτι να σου γλυκαίνει τ’ αυτιά και το μυαλό. Αλλά αν είχες και μια στάλα μυαλό αγλύκαντο μπορεί και να καταλάβαινες τι παιχνίδι παιζότανε πάνω στο τεντωμένο σου τομάρι. Αλλά πού! Εκεί που κλάνει η αλεπού. Να βλέπεις! πάλι πας και κάνεις πλάκα.
Για κάνε λίγο πλάκα και με το λομπέρντο που σα το χατζατζάρη στο μπερτνέ φωνάζει και προσπαθεί με πείσει ότι …ε, αφού αλλάζει, αυτός ο παμμέγιστος, έναν νόμο του 57 δεν έγινε και τίποτα και πάλι φταίνε οι δημοσιογράφοι.Και μετά τη φοβιστική παρέμβασή του επί μια εβδομάδα για να μας πείσει ότι "προεδρικό διάταγμα και τα σκυλιά δεμένα" γιατί … κλπ κλπ κλπ με το ίδιο φοβιστικό ύφος κι αφού έχει διαφωνωσυμφωνήσει με τον εαυτό του λέει "όχι, καλύτερα να πάει το θέμα στη βουλή, ως άρθρο …". Δηλαδή τόταλι παρανόια.
Βαρέθηκα τους παμμέγιστους πολιτίσιανς που όταν δεν κοιτάζουν το συμφέρον τους ενδιαφέρονται πρωτίστως για το προσωπικό τους συμφέρον. Ακόμη κι αν αυτό λέγεται πολιτικό μέλλον και είναι θεμιτό, δε μπορώ να τους ακούω να αλυχτάνε και να δαγκώνουν κι όλας. Αφού η παροιμία άλλα λέει για τα σκυλιά που αλυχτάνε … ότι δε… δαγκώνουν.
Κι εγώ αλυχτώ, κι αφρίζω και φοβάμαι μη με δει ο μπογιας και νομίζει ότι λύσιαξα και με σκοτώσει (έλα να το πούμε γλυκά: μου κάνει ευθανασία).
Τι λέγαμε;
Ναι!
Για τις πλακίτσες και το καραμελωμένο μυαλό (σαν αγγλική σπεσιαλιτέ ακούστηκε αυτό) που δεν καταλαβαίνει τι σκατά γίνεται και δε μπορεί να αντιδράσει. Α, έλεγα (τι κρίση μεγαλομανίας αυτό το "λέγαμε") … γι΄ αυτά που γίνονται ξαφνικά και σου γαμάνε τη ζωή. Όταν ήμουν νεότερος τα έβλεπα στο Αστυ και στο Αλφαβιλ : νέος αγγλικός κινηματογράφος και μετά τα αναλύαμε η παρέα στο Καφενείο στην Πλάκα ή στον Ιπποπόταμο στη Δελφών. Αν τα βλέπαμε περισσότεροι άνθρωποι τότε, μπορεί να ήμασταν αλλιώς.
Κενό κενός ατενίζω και προσπαθώ να γεμίσω τις "πράσινες" μπαταρίες μου τις οικολογικές προς χάριν της Μαρίνας και του Αντώνη μου. Δεν είμαι ακριβώς απαισιόδοξος, δεν μου επιτρέπεται να είμαι.
Είμαι όμως φριχτά απογοητευμένος. Κατ’ αρχήν από μένα τον  ίδιο. Και όπως καταλαβαίνεις αυτό έχει σα συνέπεια να είμαι απογοητευμένος κι από τους υπόλοιπους. Δεν είναι όμως τώρα ώρα για ψυχανάλυση. Τώρα είναι ώρα για δράση. Μωρ’ λες να διαβάζει η αντιτρομοκρατική τα κείμενά μου και να μη μου δώσουν τη βίζα που τάχα καταργήθηκε όταν θελήσω να φύγω μετανάστης στην Αστόρια;
Θα το ρισκάρω. Νομίζω ότι ένα πιάτο μάλλον θα βρω να το πλύνω και στο Ελλαδολομπερντιστάν. Τώρα μάλιστα που διαβάζω στις εφημερίδες ότι "φεύγουν οι Αλβανοί γιατί δεν υπάρχουν δουλειές"  σκέφτομαι ότι ως ιθαγενής μπορεί να έχω καλύτερη τύχη …Τέλος πάντων! Να πάλι κρίση μεγαλομανίας. Μετά το "εμείς" τώρα νομίζω ότι διαβάζουν τα κείμενα μου άνθρωποι σε εντεταλμένη υπηρεσία. Τσσσσου ρε Γιαννάκη.
Είμαι όμως ήδη πιο ήσυχος. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Πάγκαλος και φυσικά παμμέγιστος κι αυτός, βαθμολογεί την απόδοση των υπουργων, την ώρα που ένεκα μουντιάλ  οι περισσότεροι παρακολουθούν τις αποδόσεις στο στοίχημα.

Ε, λοιπόν κι εγώ που δεν έχω παίξει στοίχημα σε προπατζίδικο θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς αν είναι δυνατόν ότι και πάλι θα μείνουμε στα λόγια και δε θα γίνει τίποτα. θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς, ότι δε θα κουνηθεί φύλλο και θα περάσουμε τη ζωή που μας έφτιαξαν – ερήμην – σε μια μακάρια ακινησία.Θέλω να στοιχηματίσω και να χάσω παταγωδώς ότι οι πράξεις μας θα είναι στο πλαίσιο του σαβουάρ βιβρ και ότι δε θα πάρουμε κανένα γιαούρτι – τώρα με τον καύσωνα δεν είναι να τα βγάζεις από το ψυγείο,ξυνίζουν γρήγορα-και δε θα το πετάξουμε στη μούρη κανενός.

Η ζωή θα συνεχίζεται με τα καραμελωμένα μας μυαλά να μαρινάρονται στην επίπλαστη ευμάρεια που φτιάξαμε με 40 άτοκες δόσεις μόνο που δε θα είναι μόνο η ζωή μας. Θα είναι και η ζωή όσων εξαρτιούνται από εμάς κι αυτό νομίζω το δικαίωμα δεν το έχουμε. Άς μην κάνουμε αυτό που – πιστεύουμε ότι – μας έκαναν.

Παραληρώ σε τεύχη. Σαν τα κομματάκια του εγκεφάλου που κάθε παρασκευή η ντε αγκοστίνη πουλάει στα περίπτερα σε προνομιακή τιμή των 3,99 ευρώ το πρώτο τεύχος.