Giannis Kafatos

Οι δολολοφόνοι ξαναχτύπησαν. Πιο ντελικάτα, πιο hi-tec αλλά ξαναχτύπησαν και αυτή τη φορά πέτυχαν έναν άντρα 52 ετών. Οι τρομοκράτες- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ θα ψάξουν πάλι με τη ρητορική τους να βρουν στηρίγματα στα αποκαμωμένα συναισθήματα μας/κάποιων. Ας ψάξουμε για μια αγκαλιά,αλλά ας μη δωθεί πάλι από κάποιους άλλοθι σε τέτοιες πράξεις βίας.
Ο δρομέας του Βαρώτσου που τόσο μου αρέσει, καθε πρωί που τον βλέπω βρώμικο αλλά πάντα έτοιμο να τρέξει, μου δίνει μια "αμπάριζα" για τη νέα μέρα που ξημερώνει – βλεπεις έχω τη χαρά όταν είμαι στην ώρα μου να περνάω από μπροστά του πριν το ρολόι δείξει 6 το πρωί.
Μερικές φορές με κάνει να θέλω να πάω φόρα και την κάνω κι εγώ. Μερικές όμως …

Οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ξαναχτύπησαν γιατί τους άφησε το σύστημα. Το απρόσωπο, το πολυπρόσωπα ανεύθυνο ευθύνεται για μία χήρα - που δε θα πάρει σύνταξη αν δεν πληροί τα όρια που έχει θέσει η Τρόικα – και δύο ορφανά που δε χάρηκαν τον πατέρα τους. Μπορεί να τα είχε μαλώσει πριν φύγει από το σπίτι. Τ’ αγαπάει όμως. Κάποιος πρέπει να τους το λέει αυτό συνεχεια. Ο δολοφονημένος πατέρας τους τα αγαπάει.Ακόμη και τώρα. Τα αγαπάει. Δεν πειράζει που μάλωναν καμιά φορά. Ο μπαμπάς τα αγαπάει.

Αλήτες
Είστε ένα τίποτα. Ακόμη κι όταν αφήνετε χήρες και ορφανά είστε ένα τίποτα.
Δεν αντιπροσωπεύετε κανέναν.
Είστε ένα τίποτα.
Καμια δικαιολογία για τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Είμαι συγκλονισμένος, για μία ακόμη φορά. Για όσες φορές "μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "οι ένοχοι θα οδηγηθούν στις φυλακές". Είμαι συγκλονισμένος για  όσες φορές "η δημοκρατία θα νικήσει". Είμαι συγκλονισμένος για όσα ορφανά άφησαν πίσω τους οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Είμαι συγκλονισμενος για όσες φορές οι ίδιοι και οι ίδιοι δεν τολμάνε να πουν καταφατσα στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, παρα ψάχνουν να τα πουν λίγο αλλιώτικα και τελικά να μην τους πουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Περίμενα το καλοκαίρι,το φετεινό κάπως περίεργο λόγω της καταστασης, λόγω των απολυμενων συμβασιούχων.Τελικά πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Πάντα κάποια ορφανά γιατί έτσι αποφασίσαν κάποιοι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τη μια με μολότοφ, την άλλη με το περίστροφο που μπέρδεψε την ευθεία με την τεθλασμένη, την άλλη με δέμα.
Εγραψα στο προφίλ μου στο Facebook:
Φρικη
παρατηρείς τη φρίκη
κι αφήνεις ενα παπαροσχόλιο στο FB για να "ξορκίσεις" την απραξία
Παρών κι εγώ στο εργο! Έξω βρέχει, κλαίει μια οικογένεια, πάω να χαϊδεψω τα παιδιά στα κρεβάτια τους – Ευτυχώς εγώ μπορώ!

δεν ξέρω τι άλλο να πω. Δε θέλω άλλο να λέω.

Καλό σου-κου. Είναι βασικό μάθημα  να μπορούμε να ξεπερνάμε το πένθος μας και να προχωράμε. Η ζωή έτσι κι αλλιώς το κάνει. Καλό είναι να είμαστε κι εμείς μαζί της!

(επειδή ξέρω ότι είσαι καλλιεργημένος αναγνώστης, μπορεις να το τραγουδήσεις κιόλας – είναι εύκολο!)

Τράβα μπρος
τρέχα γύρω απ’ τα κανόνια

Τράβα μπρος
με σαμπάνιες – βαρελότα

Τράβα μπρος
μη φοβάσαι τα τακούνια

Τράβα μπρος
πρύμα πλώρα με κουδούνια

Τράβα μπρος και μη σε μέλει
μπάλο μα και τσιφτετέλι
φάε κι ένα κουφετάκι
να γλυκάνει το δοντάκι

Τράβα μπρος
σκούπισε τα δάκρυα σου
Τράβα μπρος
της μαμάς και του μπαμπά σου
Τράβα μπρος
η νυφούλα μας περνάει
Τράβα μπρος
ο γαμπρός μας χαιρετάει

Τράβα μπρος και μη γκρινιάζεις
τό ‘χε πάντα ένα μαράζι
όλο μάχες και αγώνες
ηθελέ-και- λίγες κότες

Τράβα μπρος
και η Σερ το είχε κάνει
Τράβα μπρος
ασμα πάνω στο κανόνι
Τράβα μπρος
η Χρουσάλω ξεσαλώνει
Τράβα μπρος
μονο κοίτα που … τελειώνει ….

ααα

ααα

ααα

συγχαρητήρια στην Εφημερίδα "Θέμα" που έβγαλε το θέμα με το πάρτυ πάνω στο ιστορικό Θωρηκτό Αβέρωφ, που λειτουργεί ως μουσείο στη Μαρίνα του Παλαιού Φαλήρου.

Καλημέρα
με αυτή τη λέξη ποταμό, η Μαρία Μηλαϊτη, μουσικοπαιδαγωγός, διασκεύσε το supercalifragilisticexpialidocious της Μαίρης Πόπινς στη γιορτή του Νηπιαγωγείου του γιου μου και του παιδικού σταθμού της κόρης μου. Ο Αντώνης με τα υπόλοιπα παιδιά της Λιλιπούπολης αποχαιρέτησαν το νηπιαγωγείο τους με το τραγούδι από την κλασική Λιλιπούπολη χωρίς βεβαίως να συνειδητοποιούν ότι μεγαλώνουν και πλησιάζει με βήμα γοργό η πρώτη τους φορά που θα αφήσουν κάτι πίσω τους. Την πρώτη φάση της παιδικής τους ηλικίας. Μακάρι όλα τα παιδιά να μπορούν να το κάνουν ομαλά και τραγουδιστά, έστω κι αν τη στιγμή που το κάνουν δεν το καταλαβαίνουν. Φτιάχνουν τα φόλντερ της μνήμης τους.
Συγκινηθήκαμε: οι μπαμπάδες κρυμένοι πίσω από βιντεοκάμερες (σαν τους κινέζους στην καλντέρα το ηλιοβασίλεμα), οι μαμάδες με ανάμεικτο το καμάρι και χαλαρά βλεφαριάσματα, οι γιαγιάδες και οι παπούδες χαλαρά και κανονικά, χωρίς να ντρεπονται.
Γιατί είναι ντροπή να δακρύζεις από χαρά και δεν ξέρω γω τι άλλα συναισθήματα όταν κοιτάς το παιδί σου; Τέτοιοι έχουμε γίνει!!! (τρομάρα μας)

Είναι αδύνατον πια να ακούσω αυτό … και αυτό το τραγούδι και να μη μουσκέψουν τα μάτια μου! (ελπίζω να μη μου περάσει ποτε!!!)

Μη μου πείτε ότι δε γουστάρατε ποτέ να μυρίζετε την κόλλα ουχου στην ώρα της χειροτεχνίας στο σχολείο. Το ίδιο και το διαλυτικό του μπλάνκο. Εμείς τουλάχιστον ως μαθητές περάσαμε μια φάση κοκεταρίας των σημειώσεων που τα θέλαμε όλα κομ-ιλ-φο και με το μπλάνκο διορθώναμε και με το διαλυτικό το αραιώναμε. Μετά ανακαλύψαμε ότι το μπλάνκο "γραφει" πολύ ωραία ως λευκό στο πρασινωπό θρανίο. Τα χρόνια πέρασαν, το μπλάνκο έγινε eraser, τώρα πια ένα backspace ή ένα select & delete λευκαίνουν κι απολυμαίνουν λάθη  ή … μετανοιες στα γραπτά μας.

Παρακαλώ, μην ποινικοποιείστε και το μπλάνκο μας! άντε!

Η εθνική στην Αφρική … έχω πάει. Είμαι τόσο φριχτά τυχερός, ήμουν δηλαδή το καλοκαίρι του 1994 που βρέθηκα να γυρίζω την πιο πολύχρωμη χώρα που έχω επισκεφτεί για πολλέ μέρες. Από το Ντούρμπαν (έτσι μ’ αρέσει να το προφέρω) με την εσάνς των ναυτικών στα μπαρ και των απίστευτων θαλασσινών μέχρι το καρμικό Κέιπ Τάουν, μια από τις "ακρες" του κόσμου. Ακόμη ανατριχιάζω όταν φέρνω στα μάτια μου τα κύματα που ενώνονται και σκάνε στον αέρα στο ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας – εκεί που ενώνονται δύο ωκεανοί και αρχίζει το ταξίδι του μυαλού στις θέσεις του "Ιπτάμενου Ολλανδού", του πούλμαν που μας μεταφέρει.
Μακάρι να γίνει ωραία γιορτή χωρίς παρατράγουδα. Κάτι θ’ αφήσει στη χώρα που γέννησε τόσο χρώμα και τόσο μίσος όμως!!!

Αυξάνονται οι ματαιώσεις συναυλιών, αυξήσεις των ακάλυπτων επιταγών, αυξημένα περιστατικά στις εφημερίες των ψυχιατρικών νοσοκομείων της Αθήνας, αυξήσεις στις αυτοκτονίες … τελικά "μας τρομάζουν τα νέα μέτρα" (παρά την κηλαηδονική καντάτα περί του αντιθέτου)

Αισθάνομαι κάτι στον αέρα, αλλά ακόμη δεν ξέρω, αν εγω δεν το πιάνω 100% ή αν δεν είναι … έτοιμο να πιαστεί και να μας πιάσει όλους. Κάτι γίνεται πάντως. Ερήμην; Με άπαντες παρόντες; Δεν ξέρω. Αισθάνομαι πολύ χάλια, όταν τη σπάω, είτε γιατί δεν είμαι σε φάση είτε – ακόμη χειρότερα – δεν θέλω να δώσω … θάρετα, σε ανθρώπους που πάνε να κάνουν πλάκα. Προσπαθώ στο φτερό να το διορθώνω  αλλά δεν ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα. Θεέ μου ας μη μεταλλαχτώ σε ό,τι φοβοσιχαίνομαι περισσότερο: σε κρυόκωλο!

Καλό σουκού εβριμπόντι!!!

Καλημέρα, μπήκε το καλοκαίρι.

Τι θα πει "πού μπήκε";
Εκεί που μπαινει κάθε χρόνο …
Α, λες φέτος θα είναι ένα αλλιώτικο, πιο Διεθνές, όπως τα παλιά χρόνια που το διεθνές τζετ σετ ερχόταν να γνωρίσει την πατρίδα του Ζορμπά και τότε εμείς αποφασίσαμε ότι τους θέλουμε τους τουρίστες αλλά στην αραχτή. Να μη γίνουμε οι σερβιτόροι της ευρώπης και λοιπά και λοιπά μέχρι που φτάσαμε στο φετεινό καλοκαίρι θα είναι Διεθνές, Νομισματικώς δεν ξέρω πώς θα πάνε τα πράγματα και το Ταμείο θα είναι μείον!

Καλημέρα, μπήκε το καλοκαίρι

Κάθομαι και πίνω ένα αναψυκτικό, διαβάζω το βιβλίο μου και δίπλα μου στο καφενείο έρχονται σιγά σιγά υπάλληλοι εταιρείας κούριερ, μεγάλης και τρανής και Διεθνούς. Τα νέα είναι καταιγιστικά: "παιδιά, μόλις με πήραν από τα γραφεία … πάει ο Ταδε τον απέλυσαν". Τα παιδιά μετά από δευτερόλεπτα σιγής – που μου έδωσαν χρόνο να ανοιξω περισσότερο τ’ αυτιά μου – είπαν όλοι, με τη σειρά: Ε, καλά! Τα ήθελε ο κώλος του. Επειδή ήταν αξύριστος? Ναι του λέει αυτός που είχε την αρχική πληροφορία. Στέλεχος της εταιρείας τον πέτυχε στο δρόμο να μη φοράει κράνος και να είναι εξύριστος.
Τα ίδια και στην Πίτσα χατ, λέει μια γυναίκα συνάδελφος, κι από εκεί για θέματα συμπεριφοράς τον έδιωξαν. Τα θέλει ο κώλος του. Δεν κοιτάει τι γίνεται. Βρήκε τώρα να κάνει τον ήρωα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση που δεν άκουσα ούτε μια κουβέντα, ούτε μια τόση δα λεξουλα για τον συνέδελφο τους που να δείχνει μια συμπάθεια.

Αυτός είναι τόσο τρόμπας, ή αυτοί είναι τόσο φοβισμένοι;

Στη λαϊκή της γειτονιάς μου σήμερα που πήγα πρωί-πρωί είδα πολύ κόσμο για την ώρα. Το δημοτικό σχολείο είχε πάει "εκπαιδευτική" βόλτα. Τα πιτσιρίκια φώναζαν – ένα μάλιστα είχε κανονική φωνή τελάλη, εψαξα με το μάτι να δω άντρα να μιλάει, κι αυτό ήταν ένα κοντοστούπικο νιάνιαρο. Κάτι πρέπει να κάνει με τη φωνή που έχει. Ελπίζω καποιος να το "ακούει".
Χαλασμός με τα πιτσιρίκια, χαμόγελα από τους εμπόρους και κεράσματα. "λεμε ευχαριστώ όταν μας προσφέρουν κάτι και χαμογελάμε" επεσήμανε η δασκάλα σε κοπελίτσα.
Τι ωραίο μελίσσι!

Εχω άκομη στο σώμα μου την κεκτημένη ταχύτητα που το ήθελε να απογειωθεί με τον κυρ Bob Dylan. Μαζί και την απογοήτευση που η απογείωση δεν έγινε ποτέ! Νομίζω ότι πήγαινα χαμένος από χέρι. Δε νομίζω δηλαδή ότι θα έπαιζε αυτό το τραγούδι με τίποτα! (έλα όμως που εγώ το ήθελα σαν τρελλός!!!)

Ποιος ήρθε? ο Μαντέλης?

πού πήγε?

Καλημέρα μαλάκα! Αντε πλήρωσε για την καφετιέρα-ψυγείο-καταψύκτη-κουζίνα-εντοιχισμένο φούρνο-σου! Αντε πλέρωσε γιατί ο Μαντέλης τα παντελόνιασε. Μαζί του κι άλλοι. Στον κωδικό 101.000 εχει σκυλιάσει από χθες ο κύριος Αϊβαλιώτης ότι κρύβονται και Δημοσιογράφοι.

Καλημέρα στη χώρα που χρόνια τώρα βασική αρχή είναι ότι Κλέφτης είναι όποιος Πιάνεται! Κατάλαβες? Έτσι μεγάλωσες κωλοπαπάρι. Αρχιδόμαγκα του κερατά. Έτσι σε μεγάλωσε η γαμημένη προηγούμενη γενιά που μόλις είδε ξυρισμένη μασχάλη καύλωσε κι άρχισε να γαμεί ό,τι έβρισκε μπροστά της, Και το πρώτο που βρήκε ήταν η κωλοχώρα που μας έκανε ανθρώπους. Σκατά στη μουρη μας. Ολωνόνε! Ολοι έχουμε τις ευθύνες μας.Παπαρομαλάκα σκάσε και πλήρωνε τους. Από την εποχή που κάποιος "εκανε ένα δωράκι στον εαυτό του" μέχρι χθες που ο Μαντέλης είπε "α, διακόσια χιλιάρικα ευρώ στο λογαριασμό του κολλητού μου στην Ελβετία …" μεγαλώνεις λάθος και λαθραία. Γι’ αυτό σε βρίζουν οι γερμανοί. Αυτοί που πετάνε τη λάμπα επειδή συμπλήρωσε τις ώρες που λέει ο κατασκευαστής ότι δουλεύει σωστά κι ας ανάβει ακόμη!
Μας βρίζουν και γελάνε με τα χάλια μας. Αν δεν ήταν η Γερμανική δικαιοσύνη έναν πούτσο δε θα είχαμε πάρει χαμπάρι.Κατάλαβες?

Κι εγώ που βρίζω τι κατάλαβα? Το στυλ της κωλόγριας δεν αντιγράφεται, ούτε και μ’ ενδιαφέρει να το αντιγράψω. Βρίζω όμως για να ξεσπάσω κάπου. Έστω στον αέρα που αναπνέω. Μπας και φτάσει στα πνευμόνια και αυτών που θα ήθελα να βρίσω κατάμουτρα. Τι αρχίδια αέρας είναι αν δεν πηγαίνει παντού!
Δε θέλω να διαχειριστώ το θυμό μου και άλλες αμερικάνικες παπαριές. Στην αμερική ολόκληρος πρόεδρος απολογήθηκε για ένα τσιμπουκι (όπως πολύ επιτυχημένα είπε ο Οικονομέας προχθες το πρωί). Βλέπεις τα "αμερικανάκια"! Ενώ εδώ εσύ Ελληνάρα καραπουτσοκλή μου … βρίσε απλώς γιατί ποτε δε θα δεις κανένανε να απολογείται  ή πολύ περισσότερο να ζητάει συγνώμη για τα γαμισιάτικά του, κι ας μάς εχουν κάνει όλους μούσκεμα τα φλόκια τους!!!

Σήμερα τα έχω πάρει στο κρανίο και δημοσίως! Δεν μπορώ πια. Αύριο γίνομαι 41. κατάλαβες μ’εχει πιάσει η κρίση των 41! κατάλαβες?

Δε γουστάρω άλλο να ζω σα να μου κάνουνε μονίμως πλάκα. Κατάλαβες!

Θέλω να γίνει κάτι και να αισθανθώ ότι τους γαμάω κι εγώ, όπως τόσα χρόνια με γαμάνε αυτοί. Κι εμένα και τον πατέρα μου, που ‘τρεχε κάποτε η μάνα μου να παρακαλέσει τον έφορο να μην τον βάλει φυλακή για ένα καθυστερημένο χρέος στην εφορία επειδή την επόμενη χρονιά από τα γαμημένα "υπερκέρδη" του έκλεισε η εταιρεία που δούλευε κι έμεινε χωρίς δουλειά και μας ψώνιζε η γιαγιά μέχρι να ορθοποδήσουμε. Υπάλληλος σε ναυτιλιακή εταιρεία. Σημειωτής. Πού όταν είχε καράβι να αδειασει εμενε 3 και 4 μέρες στο λιμάνι -τοσο που όταν ήμουν μικρόςκαι δεν καταλάβαινα, νόμιζα ότι είναι ναυτικός(και όταν γυρνουσε σπίτι κοιμόταν και δεν τον εβλεπα)! Κατάλαβες! Και την αδελφή μου, και βλέπω ότι συνεχίζεται το πήδημα και στα παιδιά μου.

όμως εγώ … δεν!

Γι’ αυτό ελπίζω ότι καποιοι που … δεν …  κάτι θα κάνουν και θα μας βρουν στο πλευρό τους. Αυτά που δε φωνάξαμε όταν επρεπε, μπορούμε να τα φωνάξουμε τώρα! Πρέπει -τουλάχιστον.
Σε κάποιους το χρωστάμε.

Σήμερα το Ραδιο Friday δεν έχει μουσική. Έχει τύψεις, έχει απογοήτευση, έχει νεύρα, έχει θυμό, έχει θλίψη, έχει κατάθλιψη, έχει μανία, έχει αγωνία, έχει φόβο, έχει άγχος, δεν έχει λογαριασμό στην Ελβετία, έχει έναν λογαριασμό στην Πειραιώς που περιμένει να γεμίσει με την επόμενη μισθοδοσία. Μπορούν όλα αυτά να αποτελέσουν μουσική? Δεν ξέρω. Μάλλον όχι. Εγώ τα έχω όλα αυτά! Θυμό, θλίψη, αγωνία, κατάθλιψη,φόβο,άγχος,μανία. Εγώ! Που αύριο γίνομαι 41 και είμαι ένας μαλάκας και μισός που άφηνα τόσα χρόνια τους μαντέληδες να γελάνε στη μούρη μου, να παίζουν με το μέλλον μου και τελικά με το μέλλον των παιδιὠν μου.

"όταν οδηγείς καλύτερα να κοιτάς περισσότερο τον καθρέφτη, γιατί ό,τι γίνεται πίσω σου … θα έρθει μπροστά σου" μου είχε πει κάποιος που ξέρει από τιμόνι όταν πρωτάρχισα να οδηγώ. Το τηρώ. Έχει δίκιο. Μπορεί ας πούμε εκεί που είσαι στο φανάρι κάποιος μετανάστης σε αναπηρικό καροτσάκι και με παραδοσιακή φορεσιά να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα για ελεημοσύνη!

Καλημέρα, Χρόνια πολλά Κώστα / Ελένη

Ποιος την είπε την παροιμία: στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει? Και γιατί? Είχε δίκιο?
Είμαστε καταραμένοι ή … ξεπλυμένοι μετά τη φοβερή νυχτερινή νεροποντή που κατάφερε να ξυπνήσει ακόμη κι εμάς τα παιδιά της νύχτας.
Μπορούμε πάντα βεβαίως να είμαστε και καταραμένοι και ξεπλυμένοι (αλλά όχι από τις αμαρτίες μας).
Τι ‘βδομάδα κι αυτή που ακόμη δεν τέλειωσε.

Ας προχωρήσουμε στην ανάλυση ενός ολωσδιόλου λάθους που δονεί τις πορείες, τις συγκεντρώσεις … έξωθεν αλλά και άλλους που τρέμουν γενικώς! Τι λέει λοιπόν το πλήθος το αλλαλάζων: Να καεί Να καεί το bourdelo η Βουλή. 
Έχουμε και λέμε: Να καεί (δις): αυτή ειναι μια άποψη. Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα γιατί είμαι κατά των καταστροφών. Ποιος είσαι εσύ που θα αναλάβεις το έργο του "στρατηγού άνεμου"! Απαγορεύεται να βάζουμε φωτιές. Επίσης σκέψου τι θα χτίσουν στη θέση του! Απαπαπά-πα-πα! Αστο μια χαρά το νεοκλασικόν!

Συνεχίζουμε: το μπουρδελο η Βουλή: πάλι βλέπω λάθος. Εδώ δεν είναι θέμα γνώμης. Αυτός που έβγαλε το σύνθημα δεν ξέρω τι σχέση έχει με τους εν λόγω χώρους. Μπορεί να είναι τόσο τραυματική που να μην θέλει να τα ξαναδεί στα μάτια του. Όμως εκεί - είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε έχεις πάει  και βγει επιτυχημένα μουδιασμένος είτε έχεις πάει και βγει μυστικά κατσουφης – οι νόμοι και οι κανόνες που είναι συγκεκριμενοι και άγραφοι τηρούνται. Αρα;;; Άρα πριν παραλληλίσουμε ένα χώρο που δε γουστάρουμε για δικούς μας λόγους "μπουρδέλο" γιατί  τάχα μου εκεί γίνται το μάλε-βράσε να μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι λάθος. Στα μπουρδελα οι  νόμοι τηρούνται. Κι όποιος δεν τους τηρεί, ακόμη κι αν δεν τους ξέρει τιμωρείται. Πάει και τελειώσε!

Πρν πεις λοιπόν κάτι να το σκεφτεσαι δύο φορές. Ποιος φοβάται τον οργισμένο? Όταν ο οργισμένος καταρρίψει την άλλη παροιμία: "ο τρελλός είδε το μεθυσμένο και φοβήθηκε" και πάρει τη θέση του τρελλού και πάψει να φοβάται … τότε σίγουρα κάποιοι θα έχουν τους λόγους τους να είναι … φοβισμένοι. Παραληρώ; μπορεί! έχει σημασία; Για ποιον;

Καλό σου-κου, βρεγμένο ή στεγνό, τρισκατάρατο ή ευλογημένο, ό,τι σας προκύψει!

Kalimera

mi se ksenizoun ta greeklish. Einai mia endiamesi katastasi. Pos to leei o Dante gia to dromo pros tin kolasi?

Η τελευταία μέρα τ’ Απρίλη είναι και η τελευταία μέρα της Hell-ass όπως την ξέρουμε. Ούτε καν όπως τη θυμούνται οι μαμάδες και οι μπαμπάδες μας – ενδεχομένως και εμείς οι λιιιιγο πιο μεγάλοι.  Αυτό από μονο του απαραιτήτως κακό δεν είναι. Είναι όμως γιατί ενώ η χώρα και πολλές από τις δομές της δεν θα υπάρχουν απο Δευτέρα – όπως οι δίαιτες … – θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν όλοι αυτοί που μας έφεραν εδώ που είμαστε. (δεν εννοώ ως φυσική παρουσία, να ΄ναι καλά – εννοώ ως πολιτικοί, υπουργοί, πρώην υπουργοί … ως Μέρος του Προβλήματος που ψηφοδεώς επιδιώκουν να μας επιβάλλουν τις λύσεις τους.

Υπάρχουν δε ακόμη μερικοί που "απορούν" πώς μπορούμε να υπάρχουμε "εμείς" που δεν πιστεύουμε στον πράσινο-οραματιστή Γιώργο που σαν τον καβαλάρη συνωνόματο άγιο θα σφάξει στο γόνατο το κακό και όλα θα πάνε καλά χωρίς παράλληλα να μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση στο ερώτημα: Η Μαρίνα μου και ο Αντωνής μου ετών 3μιση και 5μιση αντιστοίχως, πότε ως Ελληνόπουλα θα ζουν σε ένα χώρο … ας πούμε Ελλάδα χωρίς να χρωστούν τίποτα … ως κράτος??? (άρα θα έχουν μια αξία όσα επιμελώς ετοιμάζονται για μας???)

Παραλλήλως υπάρχουν και οι γαλαζωποί υμνητές του "αχ κυρ-Αντώνη πώς σ’ αγάπαμε" (αλα Μελινα άδουσα οκλαδόν αγκαλία με τα πόδια του Μάνου Χατζιδάκι) που χωρίς να απαντούν στο παραπάνω ερώτημα για τα παιδιά μου προσπαθούν να με πείσουν ότι "ξαφνικά" (αχ ένα ελάφι  – που λέει και το ανεκντοτ) οι αγορές μας μίσησαν κι από κει που ο βερεσές έγραφε …κανονικά "ξαφνικά’ απέθανε κι ήρθανε οι κακοί συγγενείς να μας ρουφήξουν το αίμα.

Και τέλος υπάρχουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι, που δε λέμε (πάντα) ψέματα. Αλλά δε λέμε και όλη την αλήθεια: ίσως γιατί δεν επαρκεί ο χρόνος, ίσως γιατί δεν την ξέρουμε και φυσικά ίσως γιατί δε θέλουμε και δε δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν τι θα πούμε, τι θα φωνάξουμε και τι θα κρύψουμε. Είναι δικαιώμά μας, δεν το συζητώ.

Ως πολίτες πάλι έχουμε δικαιώματα – για την ώρα – που καλό είναι να τα διεκδικήσουμε: και τα μικρά τα καθημερινά και τα μεγάλα. Και κατά μόνας και επιτέλους όλοι μαζί. Σε όλη τη γκάμα του volume!!!

Θέλω να βρίσω … πολλούς και πολλά κι εμένα μέσα

Του δανεισμού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν … να παραφράσω την Πόλυ Πάνου – θυμάμαι καλά?

 Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός, πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Πνιχτές ανάσες και βρισιές, βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές. Κι είναι θάνατος αργός του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός. Πληρωμένες αγκαλιές ιστορίες τραγικές γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές. Το τραγούδι σπαραγμός η ζωή κατατρεγμός, το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός. Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός. Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Σβήσαν τα φώτα στα στενά του λιμανιού τα καλντερίμια σκοτεινά και σταμάτησε η ζωή το ψέμα το φτασιδωμένο της να ζει. Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός ξεχαστήκαν κι ο καημός έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός και τα πρόσωπα χλωμά, κουρασμένα τα κορμιά μέσα στον ύπνο ψάχνουν να ‘βρουν λησμονιά

Στίχοι: Αλέκος Γαλανός
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Καλό σου-κου, καλό μήνα και καλά σαράντα

 και τέλος από σήμερα εγώ δεν ζω στην Ελλάδα. Αποφάσισα ότι την πατρίδα μου πλέον την λένε

Hell-ass

Οι ΔουΝουΤούδες

δεν ειναι βιζιτούδες

ούτε και λουλουδούδες

κι ας στέλνουνε … φιλιά

@@@@@

Οι ΔουΝουΤούδες ήρθανε

κοντά μας για να μείνουνε

να βλέπουνε ν’ ακούνε

λογαριασμό να δίνουνε

να κόβουνε να λύνουνε

@@@@@

Οι ΔουΝουΤουδες δε γελούν

δεν τρών’ δεν τραγουδάνε

μονάχα όποιου ξωκοιλε

το αίμα του ρουφάνε

@@@@@

Του ΔουΝουΤου απέναντι

πείτε του πώς πεθαίαίαίνω

απ’ τα πολλά ελλείμματα

εγώ

δεν πήρα μία

@@@@@

 (2b κοντίνιουντ)

Καλημέρα καλημέρα

η στάχτη έφυγε, το σταχτύ χρώμα, το γκρι, το μουντό, το πεθαμενί, παραμένει παρά το ξέσπασμα της άνοιξης στα μπαλκόνια και στις ραχούλες.

Πώς να χαρείς την άνοιξη τώρα που άνοιξε το ταμείον και σε περιμένει …

Γιατί μπορεί να χάρηκες την περασμενη βδομάδα που η σταχτη δεν "αφησε" το ΔΝΤ να φτάσει στην Ελλαδα αλλα τελικά η μόνη που δεν έφτασε ήταν η κυρία των μπλουζ και της τζαζ με το χαρακτηριστικό όνομα: Dee Dee Bridgewater. Εισιτήριο ούτε για δείγμα δεν είχε μείνει για το λάιβ στο Μέγαρο Μουσικής που θα ερμήνευε τραγούδια της τεράστιας Billie Holiday. Κρίμα!!!

I’m feeling blue…

Ναι, εχω βαρεθεί να ακούω τους πολιτικούς να τελειώνουν στη μούρη μας και μετά ανακουφισμένοι να κάνουν Politixxx για το καλό μας. "έχω βαρεθεί" … όχι είναι λίγη η έκφραση!!! Θυμός … μμμ μάλλον ταιριάζει καλύτερα αλλά ακόμη φαίνεται η χύτρα δεν έχει γεμίσει ατμό.

Τ’ Αη-Γιώργη σήμερα και γιορτάζει η μαμά μου και δεκάδες άλλοι και άλλες. Τελικά νομίζω ότι το "Γιώργος" είναι πλέον πιο διαδεδομένο από το "Γιάννης" απλώς το Γιάννης, λόγω καλύτερου marketing πετυχαίνει χαμηλότερα spread …

Dear God τι λέω … δεν πάμε – πάω – καθόλου καλά!

Χρόνια πολλά μαμά και οι υπόλοιποι!!!

Καλό δρόμο …

                             σώστε ό,τι προλάβετε ….

                                                                                      καλό σου-κου!!!

και Κουράζζζζ μεζ ανφαζ

* οι "κυριοι με τα γκρι" ειναι ας πούμε οι … κακοί στο καταπληκτικό βιβλίο του Μίχαελ Εντε: "Μόμο". Δε σου λέω τι κάκο κάνουν στον κόσμο της  Μόμος, αλλά αξίζει τον κόπο να το μάθεις …

Καλημέρα, καλημέρα, και καλή Παρασκευή εαρινή, διεθνοταμειακή, και επαρκώς τρομοκρατημένη.

Τον τίτλο για το σημερινό πρόγραμμα μου έδωσε ένα ωραιότατο βίντεον, το  οποίο βεβαίως ταιριάζει ταμαμ με όσα χαμερπή κάνουν τον ήχο του φιδιού γύρω μας. Μπαίνει κι άνοιξη, ξυπνάνε οι αρκούδες στο Νυμφαίο, ξυπνάνε και τα φίδια πανταχώθεν.

Γιατί ο υπουργός οικονομικών έστειλε επιστολή για να μάθουμε τι και πώς και πότε αν και όταν κλπ κλπ θα πάμε στο "μηχανισμό" Ευρώπης και ΔΝΤ … το μέιλ δεν είναι αρκούντος επίσημο? Κι από την άλλη έχουμε και του άλλους μηχανισμούς τους εκρηκτικούς που ταράζουν τους πρώην φιλήσυχους πολίτες που κοιτάν τη δουλειά  … τη δουλίτσα τους και κλείνονται στα έμπλεα των χρεών σπίτια τους και κοιτούν τι-βι χωρίς να κινδυνεύει πλέον η όρασή των ενεκα της υψηλής τεχνολογίας που με 48 άτοκες δόσεις ένα χρόνο μέτα έχουν αποκτήσει.

Σκέφτομαι μερικές φορές – ναι το παθαίνω κι αυτό – ότι καταπιέζομαι αρκετά σε σχέση με όσα θέλω να πω – πρωτίστως – και να κάνω – δευτερευόντως – με πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα που με ενοχλούν με πράξεις ή και με παραλείψεις τους. Ως πότε?

Αμέριμνη στον παριανό τοίχο η αραχνούλα κόβει τις βόλτες της και τρομάζει … όποιον φοβάται!!!

Stay scared όπως λέμε stay tuned, μείνετε συντονισμένα φοβισμένοι, γίνετε φοβικοί, είναι τόσο μα τόσο βολικό για κάποιους.

Επειδή το ΔΝΤ έρχεται σαν το παγοβούνι που συνάντησε ο Τιτανικός προτείνω να αρχίσουμε μαθήματα τάνγκο και να ανακαλύψουμε συνταγές μαγειρικής γκούλας για να γεμίσουμε αργεντίνικη και ουγγαρέζικη εμπειρία!!!

Η όρεξη – των άλλων για την πάρτη μας – έχει ανοίξει …

Καλή όρεξη, καλή άνοιξη, καλό σου-κού

 Ρε μπας και τελικά ένας … μηχανισμός θα μας σώσει?