Giannis Kafatos

"Αφανείς, φτωχοί, κυνηγημένοι, μα πάντα
μαζί και πάνω από την Ιστορία.
Στους γονείς μου"

Έτσι ξεκινάει η περιπέτεια της ανάγνωσης του βιβλίου του συναδέλφου δημοσιογράφου (εφ.Τα ΝΕΑ), Παύλου Κάγιου, "Και με κλειστά τα μάτια θα βλέπω" που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Δεν ειμαστε φίλοι, το βιβλίο του όμως στάθηκε η αφορμή να γνωριστούμε και να πιούμε έναν καφέ. Εκείνος καπνίζει, οπότε με "καφέ και τσιγάρο" που λέμε,  κουβεντιάσαμε για τα βιβλία, τη δουλειά μας, την κατάσταση που βιώνουμε – που είναι πρωτόγνωρη αλλά που όσο περνάει ο καιρός μπαίνει κι αυτή στα ελληνικά καλούπια της συνήθειας.
Τι τύχη να μπορείς να γνωρίζεις τους συγγραφείς που διαβάζεις!!!

Θα ήταν πολύ μονόπλευρο να σου πω οτι το βιβλίο του είναι ένα βιβλίο για τον πόλεμο με τους γερμανούς, τον εμφύλιο, τη χούντα. Είναι και γι’ αυτά! Αλλά κυρίως είναι για την προσπάθεια που κάνουν οι ήρωές του να ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και συχνά μπορεί να "τσακίσει" και τον πιο σκληροτράχηλο. Όμως "η πίστη που έχει ο ένας για τον άλλο" (όπως λέει και στην περίληψη) κάνει την πραγματίκοτητα από βουνό, λόφο που ξεπερνιέται.
Σου είπα πριν για "περιπέτεια" της ανάγνωσης. Θέλω να πω ότι ζεις τις περιπέτειες των ηρώων του Κάγιου σα να είσαι δίπλα τους. Βλέπεις, οσφραίνεσαι, τρέμεις, γελάς, ανακουφίζεσαι, τσαντίζεσαι σα να είσαι δίπλα τους. Έχουν πολλά συναισθήματα να βγάλουν οι ήρωες και τη πρώτης και της "δευτερης" γραμμής.
Το βιβλίο πλημμυρίζει με εικόνες μιας Ελλάδας που έχεις ακούσει, έχεις δει σε μαυρόασπρες φωτογραφίες, έχεις ακούσει από τη γιαγιά σου, κι από τις αναμνήσεις των γονιών σου.

 Είναι μια βιογραφία; Δεν ξέρω και φτάνοντας στο τέλος του βιλίου βλέπεις τελικά ότι δεν έχει καμία σημασία.
Πάντως ο συγγραφέας στις ευχαριστίες που κάνει  αναφέρει τον πατέρα του που πριν πεθάνει το 2004, είχε αρχίσει να αφηγείται τη ζωή του, αλλά και τη μητέρα του – ως εξής: "Στη Βασιλική Κάγιου, στη μάνα μου, την αγράμματη μούσα μου, που πολλά από τα υπερβατικά σημεία σε όλα μου τα βιβλία γεννήθηκαν από αυτή.Στο τωρινό το μότο είναι "δικό" της και οι αφηγήσεις της ζωής της οδηγός για το χαρακτήρα ολου του βιβλίου".

Ο Παύλος, στο βίντεο που ακολουθεί διαβάζει αποσπάσματα που διαλέξαμε παρέα, ένα πρωινό του Ιουνίου με κάφε, τσιγάρο (δικό του) και κουβέντα.

Καλή προβολή και ανάγνωση.

Τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, την γνωρίζω, επαγγελματικά μόνο, πολλά χρόνια. Πάντα είχα την τιμη να αποδέχεται τις σχετικές μου προτάσεις για κάποια εμφάνισή της στην τηλεόραση με – δυστυχώς – κακές αφορμές, λόγω της κύριας επαγγλεματικής της ιδίοτητας που είναι κλινική ψυχολόγος.
Δεν ήταν δύσκολο να την προσεγγίσω. Συναντηθήκαμε τυχαία όμως, στις αρχές του καλοκαιριού στο Public στην παρουσιάση του βιβλίου του Τζούμα. Τότε ακόμη το νέο της βιβλίο, Το χάρισμα της Βέρθας από τις εκδόσεις Καστανιώτη, δεν είχε βγει στα βιβλιοπωλεία, ήταν στο τυπογραφείο. Πάντα ευγενική, δεν αρνήθηκε όταν  της ζήτησα να γυρίσουμε κάποια βίντεο για το μπλογκ μου, αφού θα κυκλοφορούσε το βιβλίο κι αφού το είχα διαβάσει.

Έτσι είχα τη χαρά να περάσω ένα ωραίο απόγευμα μέσα σ’ ένα σπίτι που ξεχειλίζει από βιβλία, μεράκι και ίχνη της εγγονής της. Της απολογήθηκα ότι δεν είχα προλάβει να διαβάσω ολόκληρο το βιβλίο και της υποσχέθηκα ότι με αυτό θα ξεκινούσα τα διαβάσματα στις διακοπές μου. Όπως κι έκανα.

Η Βέρθα, αυτό το πλάσμα που διατρέχει τις σελίδες του βιβλίου της είναι μια καλή αφορμή για να σκεφτείς πολλά και διαφορετικά πράγματα. Αβίαστα. Οι σκέψεις βομβαρδίζουν το κεφάλι σου καθώς διαβάζεις. Το ξετύλιγμα της ιστορίας παραμερίζει από το νου σου και στη θέση του μπαίνουν ιδέες. Κι όταν καταλαγιάσουν οι ιδέες αρχίζουν οι σκέψεις και η Βέρθα είναι πάντα εκεί να καθοδηγεί, να ακολουθεί και να παρακολουθεί.
Όπως κάνει το φάντασμα του αδελφού της, που τη συναντάει κρυφά τις νύχτες. Όπως κάνουν η ήρωες των ζωγράφων που οριοθετούν κι αυτοί κάποια μονοπάτια που άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε πιο δύσκολα προσπαθείς να τα διαβείς.

Καλύτερα όμως δες την ίδια τη συγγραφέα να σου μιλάει για το βιβλίο της

"Βέρθα."Μπερθ".Γέννηση. Παράξενο κορίτσι!" (σελ 167)

Καλή προβολή και καλή ανάγνωση.

Εχθές το πρωί, μόλις τελειώσαμε την εκπομπή και βρισκόμασταν μεταξύ καφέ, τυρόπιτας,εφημερίδων μπαίνει ο Καμπουράκης στο γραφείο μας κάθεται απέναντι και λέει: "Γιάννη,  άκου κάτι". Το άκουσα και την άκουσα και του "υποσχέθηκα" μόλις το δημοσιεύσει στο Protagon.gr να το αντιγράψω. Ιδού λοιπόν το πόνημα:

Ενα δελφίνι πνίγεται

Ήταν ξαπλωμένη νωχελικά σε μια μπαμπού πολυθρόνα παραλίας, ένα μέτρο μακριά από μένα. Εκεί την είχε φέρει η τύχη εκείνο το πρωινό. Ήταν ωραία κοπέλα, νέα και φροντισμένη. Το χρώμα του κορμιού της ήταν μπρονζέ, το πρόσωπο της όμορφο. Μέσα στον συνωστισμό της παραλίας, η ξαπλώστρα της ήταν τοποθετημένη λοξά. Μπροστά στα μάτια μου ήταν τα πόδια της.

Δεν είχα κάνει ούτε μισή πονηρή σκέψη -πιστέψτε με- μέχρι την αποφράδα στιγμή που το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα δάκτυλα του ποδιού της. Κάτι γαλάζιο και μικροσκοπικό, τράβηξε την προσοχή μου. Ίσιωσα τα γυαλιά μου, για να καταφέρω να φέρω βόλτα πρεσβυωπία και υπερμετρωπία, επικεντρώνοντας τες σ’ ένα σημείο. Ναι, πάνω στο καλοβαμμένο νύχι ήταν ζωγραφισμένο ένα γαλάζιο παιχνιδιάρικο δελφινάκι. Ίσως να ήταν και αυτοκόλλητο. Που να ξέρω πως φτιάχνουν τα νύχια τους οι κοπέλες;

Και ξαφνικά, κάτι συνέβη μέσα στο κεφάλι μου. Το δελφίνι ζωντάνεψε κι άρχισε να χοροπηδά γεμάτο χάρη, σκορπίζοντας γύρω-γύρω νερά και λευκές αφρόσκονες (του Ελύτη η λέξη). Τα αυτιά μου γέμισαν από τους ήχους που έκανε το υπέροχο δελφίνι σε κάποια άλλη βαθιά καταγάλανη θάλασσα, από τα πλατσουρίσματα και τα χαριτωμένα του στριγκλίσματα. Πέταξα το βιβλίο που κρατούσα, ψαχούλεψα στην τσάντα, έβγαλα ένα σημειωματάριο με το στυλό και μετά από προσπάθεια μιας ώρας έγραψα:

Δελφίνι σε ζωγράφισαν σ’ ενός νυχιού την άκρη
δελφίνι πέτρωσες εκεί μακριά από τους βυθούς σου
μα είναι ο βυθός της άβυσσος, πόντος, γαλάζια μάκρη
είν’ το νυχάκι της βαθύ σαν τους ωκεανούς σου.

Δελφίνι ταξιδιάρικο δελφίνι μαγεμένο
βούτα σε τούτο το κορμί που χρόνια περιμένω
να σεργιανίσω στους γιαλούς ν’ αγγίξω τ’ ακρογιάλια του
να μεταλάβω τη χαρά απ’ τα ακριβά κοράλλια του.

Μόλις το τέλειωσα, σηκώθηκα αναστενάζοντας, μάζεψα τα πράγματα μου, έσκισα τη σελίδα και αποχωρώντας έτεινα το χαρτί προς το μέρος της:

- "Συγνώμη για την ενόχληση, δεν γνωριζόμαστε, αλλά έγραψα αυτό το μικρό ποιηματάκι για σάς” της είπα με ευγένεια. “Αφού είναι δικό σας, κρατείστε το”.
- "Για μένα;” ρώτησε γεμάτη έκπληξη.
- "Μάλιστα, για σας.”

Πήρε το χαρτί, διάβασε φευγαλέα τις λίγες γραμμές, τις ξαναδιάβασε, γέλασε με χάρη και μου είπε:
- "Είναι πολύ ωραίο. Ευχαριστώ πολύ”.
- "Αλήθεια σας αρέσει;”
- "Πολύ. Να το δώσετε στον Μακρόπουλο να το βάλει σε δίσκο. Θα γίνει μεγάλο σουξέ.”
- "Στον …Μακρόπουλο;;;”
- "Ναι. Πεθαίνω για Μακρόπουλο. Είναι και ο πρώτος. Μακράν. Εσάς δεν σας αρέσει;”

Έστρεψα το βλέμμα μου προς το νυχάκι της. Και πρώτη φορά είδα δελφίνι να πνίγεται μπροστά στα μάτια μου…

Δεν μπορώ να σου πω ότι τον γνωρίζω καλά, παρά το γεγονός ότι τον ξέρω.  Μπορώ όμως να σου πω ότι ειναι από τις κλασικές περιπτώσεις πολύ δυνατού ομιλητή. Ξέρει πώς να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο και ως συγγραφέας.

Παρακολουθώ μια σειρά "μαθημάτων" που κάνει για την "τέχνη του γονιού" στην "αιθουσα διδασκαλίας" του πολυχώρου των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Όπως καταλαβαίνεις η άποψή μου είναι από πρώτο χέρι. Με οδηγούς το μπεστ σέλερ "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς Θέλουν" και το καινούριο του βιβλίο-εγχειρίδιο "Δεν παίζεις μόνο εσύ.Υπάρχουν κι άλλοι – Ηθος και τέχνη στις ανθρώπινες σχέσεις", κάθε Τετάρτη γονείς και δάσκαλος αναπτυσουμε απορίες, λύνουμε απορίες, ανακαλύπτουμε θέσφατα που κανείς δεν είχε σκεφτεί, γενικώς μαθαίνουμε να περπατάμε με πιο σταθερά βήματα σε μονοπάτια που άλλοι έχουν το ταλέντο να τα ανακαλύπτουν νωρίς,εύκολα και μόνοι τους και άλλοι να θέλουν έναν οδηγό – όπως μεσα στη ζούγκλα: πας γιατί σε σαγηνεύει ή γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αλλά το άγνωστο σε τρομάζει.  

Τέλος πάντων, ας τ’ αφήσουμε αυτά στην άκρη κι ας δούμε τον καθηγητή ψυχολογίας και ψυχαναλυτή να γίνεται αναγνώστης. Μεγάλη μου τιμή.

Και μέσα στη δίνη της ανάγνωσης ανακαλύπτω και το μυθιστόρημα που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια στου Καστανιώτη και ιδού:

Στην προσωπική του σελίδα www.siderman.gr (κατά το spiderman όπως μου επεσήμανε όταν κρατούσα σημείωσεις, θα βρεις κι άλλα ενδιαφέροντα με τα οποία καταπιάνεται όπως τα χάικου, που γράφει και στέλνει στους φίλους και τους γνωστούς του κάθε Δευτέρα – ακόμη και τις προάλλες, του Αγίου Πνεύματος!)

Το διάβασα το βιβλίο, τις μέρες που ήμουν αναγκαστικά ξαπλωτός ενεκα του ατυχήματος. Και ξαφνικά όσο διάβαζα, τόσο αισθανόμουν ότι ήμουν κι εγώ ένα κομμάτι αυτού του παράξενου ταξιδιού. Το είχα στο μυαλό μου συνεχώς, παρά τα υπόλοιπα βιβλία και ταινίες και μουσικές που κατανάλωσα ως "υποχρεωτικώς ξαπλωτός".

Μετά αναζήτησα τον συγγραφέα κύριο Γκιμοσούλη και στο τέλος βρεθήκαμε με τον Κωστή στο φίλοξενο ισόγειο στο Κουκάκι και λέγαμε διάφορα όσο να γίνει ο ελληνικός στο γκαζάκι της κουζίνας. Τον βρήκα να δακτυλογραφεί, "αντιγράφω" το είπε, παιδικά και όχι μονο παραμύθια από το σημεωματάριο του. Γράφει με μηχανικό μολύβι.

Και διαβάζει στην κάμερα μου δύο αποσπάσματα. Το ένα το διάλεξα εγώ, το άλλο το ήθελε ο ίδιος.

Καλή προβολή.

(από το οπισθόφυλλο ) Το φάντασμα ενός άγνωστου άντρα, εγκλωβισμένου μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου, εμφανίζεται σ’ έναν περιπλανώμενο ταξιδιώτη. Του ζητά να βοηθήσει τη γυναίκα του να ξεπεράσει το θάνατό του, ώστε εκείνος να περάσει στην άλλη πλευρά.

Πώς βοηθάς κάποιον να συνεχίσει να ζει; Πώς βοηθάς κάποιον να πεθάνει λυτρωμένος; Ο ταξιδιώτης, η Περσεφόνη και το φάντασμα του άντρα της, ζωντανοί-νεκροί ο καθένας στον κόσμο του, θα διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Απροστάτευτοι τόσο από τον έρωτα όσο και από το θάνατο, θα ξεκλειδώσουν το μυαλό, το σώμα και την ψυχή του άλλου, σε μια σχέση αφοσίωσης όπου κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε σιωπή ή επαφή βουτά τόσο στη λογική όσο και στο παράλογο.

Μια παράτολμη, ενίοτε κωμικοτραγική, ιστορία για τα άπατα νερά της απώλειας, της μοναξιάς και της ελευθερίας.

Το βιβλίο του Κωστή Γκιμοσούλη, που σου συστήνω να ανακαλύψεις κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Είναι πολύ ενδιαφέρον να συναντάς και να μιλάς με ανθρώπους που μπορούν να βλέπουν μακριά, και σίγουρα είναι σαγηνευτικό να μιλάς με κάποιον που μπορέι να διαβάζει τον νυχτερινό ουράνιο θόλο, τότε που οι αστερισμοί, οι πλανήτες, και οι γαλαξίες "φωτίζουν" το … απρόσωπο μαύρο της νύχτας. Κάποτε είχα συναντήσει εναν ταξιδιώτη που πίνοντας μπίρα εξηγούσε σ΄ εμένα και τους φίλους μου τους αστερισμούς που βλέπαμε στον ουρανό του νοτίου ημισφαιρίου. Απλώς μας έλεγε ονοματα και προσπαθούσε να κάνει το βλέμμα μας να "νετάρει" στο σωστό σημείο. Μια μαγική βραδιά.

Ο σημερινός μου συνομιλητής, ο  Chris Impey, εκτός από το χάρισμα της μεταδοτικότητας – εχει βραβευτεί πολλές φορές ως καθηγητής – έχει και το προνόμιο της γνώσης. Όσο μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη όταν αναφέρεσαι στο … σύμπαν.

Γνωρίσα τον ίδιο πριν βουτήξω μέσα στις σελίδες του βιβλίου του, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, και μετά έτρεξα να διαβάσω αυτά που με τόσο πάθος προσπάθησε να μου εξηγήσει.
Βρεθήκαμε με τον κύριο Ιμπι, στο φιλόξενο Ευγενίδειο Ιδρυμα λίγο πριν παρουσιάσει τις ιδέες του στο αθηναϊκό κοινό που είχε γεμίσει το αμφιθέατρο του Πλανηταρίου. Πραγματικά μια πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση. Δεν μπαίνω στη λογική να τον μεταφράσω ή να τον υποτιτλίσω. Προτιμήσαμε να μη διαβάσει απλώς ενα απόσπασμα αλλά να κάνει μια "ξενάγηση" στις σελίδες του βιβλίου του. Στο τέλος αναφέρεται στον "ιδανικό" αναγνώστη του!

(από το δελτίο τύπου):

Η αστροβιολογία -η μελέτη της ζωής στο Διάστημα- αποτελεί σήμερα ένα από τα ταχύτερα εξελισσόμενα και πιο δημοφιλή επιστημονικά πεδία. Στο βιβλίο αυτό ο βραβευμένος λόγιος και ερευνητής Κρις Ίμπι διερευνά τα θεμέλια του εν λόγω κλάδου, το πού κατευθύνεται και τι μπορεί να ανακαλύψει. Το ταξίδι αρχίζει με τα πρώτα βήματα της επιστήμης και προχωρά με τις επαναστατικές θεωρίες που διατυπώθηκαν κατά την Αναγέννηση, μεταξύ των οποίων και η δήλωση του Κοπέρνικου ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του Σύμπαντος αλλά απλώς ένας πλανήτης, που περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Αλλά αν και η Γη δεν είναι ο μοναδικός πλανήτης, είναι ο μόνος ζωντανός πλανήτης που γνωρίζουμε ως σήμερα. Στη συνέχεια ο Ίμπι ασχολείται με το Διάστημα, όπου οι αστροβιολόγοι ερευνούν τη δυνατότητα ύπαρξης ζωής πέρα από τον κόσμο μας. Θα βρεθεί άραγε ζωή στον Άρη, στον "πλανήτη του θανάτου", που έχει σαμποτάρει τις περισσότερες πλανητικές αποστολές; Ή στην Αφροδίτη, την "κακή δίδυμη" αδελφή της Γης της οποίας η ζέστη μπορεί να λιώσει τον μόλυβδο; ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΥΜΠΑΝ είναι ένα αποκαλυπτικό βιβλίο για μια επιστήμη η οποία αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το Σύμπαν, ένας οδηγός για το τι πραγματικά σημαίνει ζωή και πού μπορεί να υπάρχει, καθώς και ένα εκπληκτικό έργο που ερμηνεύει το παρελθόν μας και προβλέπει το μέλλον μας.

 Καλά ταξίδια!!!

Εδώ και πάλι, μετά από έναν ωραιότατο καφέ στα ανοιξιάτικα Εξάρχεια, στο Φλοράλ, στη γειτονιά που επέλεξε να ζει στην Αθήνα, αφού άφησε τη θεσσαλονίκη, ο συγγραφέας  Αύγουστος Κορτώ. Δε θα σου πω τι είπαμε για τη Θεσσαλονίκη – και όχι μονο – γιατί η συμφωνία μας ήταν "ον κάμερα ανάγνωση" και όχι συνέντευξη. Νομίζω όμως ότι μπορώ να σου πω πως καταλήξαμε σε συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει και με πολλούς φίλους μου που κι αυτοί "αφησαν τη Θεσσαλονική στην ησυχία της κι εκείνη τους άφησε στη δικιά τους"

Του τηλεφώνησα ένα πρωί : "Καλημέρα, Καφάτος Γιάννης  ο … Αύγουστος στο τηλέφωνο;" Μου απάντησε λέγοντας το πραγματικό του όνομα.Η αλήθεια είναι ότι πριν από μερικά χρόνια, είχαμε βρεθεί σε κάποιο μπαρ ένα βράδυ με μια μεγάλη παρέα λογτεχνών δημοσιογράφων – κυρίως βιβλιοκριτικών, αλλά το κανονικό του όνομα δεν το θυμόμουν. Δεν έχει άλλωστε σημασία, αφού ως Αύγουστος Κορτώ  ζει πλέον από τα βιβλία του.

Έχω διαβάσει μερικά από τα (πολλά) βιβλία του – πολύ διαφορετικά και απρόβλεπτα μπορώ να σου πω παροτρύνοντάς σε να "δοκιμάσεις". Το τελευταίο διάστημα, που διαβάζω το "Δεκαέξι" μεταφέρομαι στη σοβιετική Μόσχα, που προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ από το θάνατο του "πατερούλη" και πιο συγκεκριμένα στον κόσμο του ήρωά του, που κι αυτός έχασε τον δικό του "πατερούλη". Ομολογώ ότι δεν έχω τελειώσει την ανάγνωση αλλά η μέχρι τώρα αίσθηση είναι πολύ όμορφη. Μ’ αρέσει που αφήνω την ανοιξιάτικη & δυναμιτισμένη Αθήνα και "μπαίνω" στη μουντή σοβιετία που φωτίζεται από κάποιες νότες και παρακολουθώ έναν πολύ ιδιαίτερο … ετερόφωτο ήρωα.

Το πρώτο απόσπασμα που θα δεις να διαβάζει ο Αύγουστος το επέλεξα εγώ, ενώ το δεύτερο που είναι η εισαγωή του 10ου κεφαλαίου το διάλεξε ο ίδιος: "ας διαβάσω αυτό, γιατί δε συνηθίζω να είμαι τόσο περιγραφικός …"

Το μυθιστόρημα "ΔΕΚΑΕΞΙ" κυκλοφορεί από τον "Καστανιώτη"

στη δική μου κάμερα για την ακρίβεια, 

ένα απόσπασμα που ταιρίαζει πολύ σε μας τους… μη μου άπτου έλληνες από το δεύτερο μέρος της αυτοβιοργαφίας του με τίτλο Complete Unknown.

Όμως μας κάνει και μια ξεναγηση στο εξώφυλλο του βιβλίου του, μας συστήνει τις διασημότητες που ως "unknown" in New York … those days με τον έναν ή τον άλλο τρόπο γνώρισε.

Καλή προβολή.

Και επειδή είμαστε προ των πυλών της κυκλοφορίας του τρίτου μέρους της αυτοβιογραφίας με τον απολύτως Τζουμικό τίτολο "Πανωλεθρίαμβος" (όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη) ο αγαπημένος μου / μας Κωνσταντίνος μου λέει και δύο κουβέντες για το τι θα έχει αυτό το τρίτο μέρος του βιβλίου του

          Κωνσταντίνε, ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Και με το συμπάθειο να σου πω ότι τόσα χρόνια που επαγγελματικώς γνωριζόμαστε παρατηρώ για πρώτη φορά μια … εσάνς άγχους να σε περιβάλλει. Τσ τσ τσ, δε σου πάει καθόλου!!!

Σε φιλώ γλυκά και περιμένω την επόμενη συνάντησή μας για την ανάγνωση του Πανωλεθριάμβου

Σου είχα παρουσιάσει το παιδικό βιβλίο του δημοσιογράφου Χρίστου Καλουντζόγλου, το "Σιδερένιο Θηρίο".

Τις προάλλες, ο Χρίστος μου έστειλε μια πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου του σε ένα βιβλιοπωλείο της Νέας Σμύρνης. Κοντά στο σπίτι, ευκαιρία να πάω τα παιδιά, να δω το Χρίστο – δουλέψαμε χρόνια μαζί στον ΑΝΤ1 στα 90΄ς – την Ξένια τη γυναίκα του, την Ειρηνούλα την κόρη που στις παρουσιάσεις εκτελεί χρέη βοηθού – θα τη δεις.

Είχα πει στον Χρίστο ότι θέλω να τον συμπεριλάβω στην on camera ανάγνωση συγγραφέων και όταν έφτασα στο βιβλιοπωλείο του λέω "δεν πάμε να κάνουμε το βίντεο για το βλογκ μου"? 

"Τράβα την παρουσίαση, θα είναι καλύτερα από το να σου στηθώ να διαβάσω" μου λέει!

Ομολώ ότι έπαθα την πλάκα μου γιατί μόλις τα παιδιά κάθησαν στον κύκλο είδα τον "εξωτερικατζή" Χρίστο που δουλεύαμε μαζί να μεταμορφώνεται σε έναν από τους καλύτερους παραμυθάδες πού έχω δει κι ακούσει.

Είχα όλη τη διάθεση να σου ανεβάσω ολόκληρο το βίντεο όπου ο συγγραφέας απέδωσε το βιβλίο στα παιδιά και μετά έπαιξε μαζί τους το εκπαιδευτικό παιχνίδι που το συνοδεύει. Επείδη όμως πολλοί γονείς δεν θέλουν να "ανεβουν" τα παιδιά τους στο net το μάζεψα όσο μπορούσα.

Σου έχει τύχει να ανοίξεις ένα βιβλίο, που έχεις καιρό στη βιβλιοθήκη σου, τη στιγμή που πρέπει?

Για σκέψου?

Εμένα ναι! Κι απ’ αυτή την άποψη είμαι πολύ τυχερός που έχω την πολυτέλεια να έχω βιβλία που τα διαβάζω όταν θέλω (εγώ ή οι δυνάμεις του σύμπαντος) - σε διαφορα σημεία του σπιτιού πλέον.

Αλλά δεν είναι καταπληκτικό να ανοίγεις ένα βιβλίο και να λες: ναι ρε παιδί μου αυτό χρειαζόμουν τώρα. Πώς τό ΄ξερε ο καλλιτέχνης? (ίσως χρησιμοποιείς άλλο προσδιορισμό αλλά το νόημα και ο σεβασμός είναι ο ίδιος μη σου πω και μεγαλύτερος!!)

Αυτό ακριβώς έπαθα χθες, που άνοιξα το Graffito του κυρίου Παύλου Μάτεσι.

Ενα μικρό αριστούργημα. Όπως λέει και ο  τίτλος του: ένα γκράφιτι από λέξεις που για το δικό μου το μυαλό είναι ό,τι καλύτερο διάβασα το τελευταίο διάστημα και σίγουρα πρωτότυπο.

Στο οπισθόφυλο του βιβλίου μπορείς να διαβάσεις αυτά: Aν παρουσιαστεί στη Bουλή αιφνίδια θανατηφόρα, μεταδοτική ασθένεια; Aν, για να εμποδίσει εξάπλωση του λοιμού, η Xωροφυλακή χτίσει πόρτες και παράθυρα της Bουλής, μεταφέρει συγγενείς των πολιτικών και δωρολήπτες στην πλατεία της και πραγματοποιήσει ολοκαύτωμα; Aν ορισμένα πτηνά από τη Bουλή, που θα ανέλθουν «ψηλά», μεταδώσουν το μίασμα σε ουράνια πλάσματα; Aν τα αγάλματα βγουν γαλήνια από τα μουσεία και ζητήσουν ένα ποτήρι νερό; Kαι εάν ο πολίτης θεάται και τα μετέπειτα έργα του λοιμού: την πρωτεύουσα μεταποιημένη σε επίπεδη, ανθηρή πεδιάδα, όπου οι κάτοικοι (πρώην 6 εκατομμύρια, τώρα 6 χιλιάδες) ευτυχούν πλέον, και όλα τα ανωτέρω τα δουν ως happy end και αποφασίσουν ότι: Bουλή, Nόμοι, Kράτος, τους είναι περιττά;

και στη σελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη μπορείς να διαβάσεις και αυτά:

Καλή ανάγνωση,

                              πραγματικό τριπ – ταξίδι με λέξεις!!!

τέλειο!!!