Giannis Kafatos

"όταν οδηγείς καλύτερα να κοιτάς περισσότερο τον καθρέφτη, γιατί ό,τι γίνεται πίσω σου … θα έρθει μπροστά σου" μου είχε πει κάποιος που ξέρει από τιμόνι όταν πρωτάρχισα να οδηγώ. Το τηρώ. Έχει δίκιο. Μπορεί ας πούμε εκεί που είσαι στο φανάρι κάποιος μετανάστης σε αναπηρικό καροτσάκι και με παραδοσιακή φορεσιά να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα για ελεημοσύνη!

Καλημέρα, Χρόνια πολλά Κώστα / Ελένη

Ποιος την είπε την παροιμία: στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει? Και γιατί? Είχε δίκιο?
Είμαστε καταραμένοι ή … ξεπλυμένοι μετά τη φοβερή νυχτερινή νεροποντή που κατάφερε να ξυπνήσει ακόμη κι εμάς τα παιδιά της νύχτας.
Μπορούμε πάντα βεβαίως να είμαστε και καταραμένοι και ξεπλυμένοι (αλλά όχι από τις αμαρτίες μας).
Τι ‘βδομάδα κι αυτή που ακόμη δεν τέλειωσε.

Ας προχωρήσουμε στην ανάλυση ενός ολωσδιόλου λάθους που δονεί τις πορείες, τις συγκεντρώσεις … έξωθεν αλλά και άλλους που τρέμουν γενικώς! Τι λέει λοιπόν το πλήθος το αλλαλάζων: Να καεί Να καεί το bourdelo η Βουλή. 
Έχουμε και λέμε: Να καεί (δις): αυτή ειναι μια άποψη. Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα γιατί είμαι κατά των καταστροφών. Ποιος είσαι εσύ που θα αναλάβεις το έργο του "στρατηγού άνεμου"! Απαγορεύεται να βάζουμε φωτιές. Επίσης σκέψου τι θα χτίσουν στη θέση του! Απαπαπά-πα-πα! Αστο μια χαρά το νεοκλασικόν!

Συνεχίζουμε: το μπουρδελο η Βουλή: πάλι βλέπω λάθος. Εδώ δεν είναι θέμα γνώμης. Αυτός που έβγαλε το σύνθημα δεν ξέρω τι σχέση έχει με τους εν λόγω χώρους. Μπορεί να είναι τόσο τραυματική που να μην θέλει να τα ξαναδεί στα μάτια του. Όμως εκεί - είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε έχεις πάει  και βγει επιτυχημένα μουδιασμένος είτε έχεις πάει και βγει μυστικά κατσουφης – οι νόμοι και οι κανόνες που είναι συγκεκριμενοι και άγραφοι τηρούνται. Αρα;;; Άρα πριν παραλληλίσουμε ένα χώρο που δε γουστάρουμε για δικούς μας λόγους "μπουρδέλο" γιατί  τάχα μου εκεί γίνται το μάλε-βράσε να μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι λάθος. Στα μπουρδελα οι  νόμοι τηρούνται. Κι όποιος δεν τους τηρεί, ακόμη κι αν δεν τους ξέρει τιμωρείται. Πάει και τελειώσε!

Πρν πεις λοιπόν κάτι να το σκεφτεσαι δύο φορές. Ποιος φοβάται τον οργισμένο? Όταν ο οργισμένος καταρρίψει την άλλη παροιμία: "ο τρελλός είδε το μεθυσμένο και φοβήθηκε" και πάρει τη θέση του τρελλού και πάψει να φοβάται … τότε σίγουρα κάποιοι θα έχουν τους λόγους τους να είναι … φοβισμένοι. Παραληρώ; μπορεί! έχει σημασία; Για ποιον;

Καλό σου-κου, βρεγμένο ή στεγνό, τρισκατάρατο ή ευλογημένο, ό,τι σας προκύψει!

σσσσσ, μπορεί να ακούνε. Αυτό ειναι πάρα πολύ επικίνδυνο, αν δεν είσαι βέβαιος, βεβαίως ποιοι είναι αυτοί που ακούν και με ποιο σκοπό. Ζεις σε μια χώρα που κανείς δεν ακούει κανέναν κι ο καθένας δε θεωρεί κανέναν πιο σημαντικό από τον ίδιο του τον εαυτό ώστε να του προσφέρει τ’ αυτιά του για να τον ακούσει.

Μπορεί να ακούσει κανείς

τις ΚΡΑΥΓΕΣ των ανθρώπων που κάηκαν στη Μαρφίν της Σταδίου;

Μπορεί ν΄ακούσει κανείς

τις ΚΡΑΥΓΕΣ των παιδιών που με τα σάπια μυαλά μας τους βρωμίζουμε το μέλλον τους;

Μπορεί ν’ ακούσει κανείς

τις φωνές των αγέννητων παιδιών, όπως αυτό  στην κοιλιά της μάνας του στη Μαρφίν στη Σταδίου;

Καλημέρα σας, έχω απορίες στο σημερινό RF

Αναρωτιέμαι δηλαδή, αφού όποιος δεν κάνει ό,τι λέει ο αρχηγός διαγράφεται. Δεν μπαίνω τώρα στην κουβέντα αν είναι σωστό, αν είναι περίπου σωστό, αν είναι λάθος ή αν είναι ολέθριο λάθος. Συμβαίνει! κι αφού συμμβαίνει μονίμως αναρωτιέμαι: γιατί δεν καταργείται το πολυπρόσωπο κοινοβούλιο; Βάλε εκεί χάμου τους 3,4,5,6 αρχηγούς και ν’ αποφασίζει για 4 χρόνια για όλα τα θέματα αυτός που κέρδισε τις εκλογές και πάπαλα. Είναι τόσο βαρετά στημένο αυτό το παιχνίδι του τάχα μου κοινοβουλευτισμού. Μόλις πάει να ανακατωθεί λίγο η σούπα, να φύγει αυτή η εμετική πέτσα που πιάνει κάθε έλος που σέβεται τον ευαυτό του … τσουπ Διαγραφές και πάει η διασκέδαση του δημοκράτη

 πότε, πού, πώς, γιατί

σχεδόν για όλα παίρνεις απαντήσεις. Ίσως περισσότερες απ’ όσες μπορείς ν’ αντέξεις. Σχεδόν … γιατί το … "γιατί" Πότε δεν απαντιέται

Πόσα απίδια πιάνει ο σάκος; Θα μου πεις εξαρτάται από το μέγεθος του σάκου, εφόσον ξέρεις τι είναι τα απίδια και πού θα τα βρεις. Φτηνιάρικα λεκτικά ακροβατικά. Σαν τα τσίρκο με τη φαγωμένη τέντα, τις δύο καχεκτικές μαϊμούδες και τους καχεκτικούς χαρμολυπημένους κλόουν σε περιοδία στην τιμημένη επαρχία. Παρακμή. Φελινική, ιντελεκτουέλ αλλά πάντως Παρακμή

 Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε μόνοι μας. Ίσως δεν το καταλαβαίνουμε, ίσως δεν το επιδιώκουμε: συμβαίνει και το αφήνουμε.

Είμαστε πολλοί

Καλημέρα σας και καλό σου-κου

Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ καίγονται τα βιβλία. Αυτός είναι ο συμβολισμος του έργου (βιβλίο και κινηματογραφική ταινία).

Τη θυμάμαι την ταινία. Είχε τύχει να τη δω στην τηλεόραση και μετα την πέτυχα και σε θερινό σινεμά, λίγο μετά την πρώτη ανάγνωση του "1984" του Όργουελ. Αργότερα κάποιο καλοκαίρι κάπου στο Αιγαίο – κατά πάσα πιθανότητα στα βραχια της Φασολούς στη Σίφνο – διάβασα και το βιβλίο.

Τις προάλλες που βρέθηκα στο Μεταίχμιο, στον πολυχώρο, εκεί στην Ιπποκράτους και Τσιμισκή έπεσε το μάτι μου στη διασκευή σε κόμικ του απίθανου αυτού έργου που επίτρεψέ μου να πω ότι ψύγματά του "ζούμε" όλοι με έναν τρόπο

Το ξεφύλλισα, σχεδόν άρχισα να το διαβάζω. Καιρό είχα να αποκτήσω ένα κόμικ

έλα πάρε άλλη μια τζουρίτσα:

Συγγραφέας είναι ο Ρέι Μπραντμπερι και έγραψε αυτό το καλτ μυθιστόρημα πρίν από 55 χρονάκια. Και πόσες ομοιότητες μπορείς να βρεις με το σήμερα … πόσες!!!

"Μη σκέφτεσαι. Είναι επικίνδυνο.

Μην εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο εκτός από το κράτος. Πρόδωσε τους γείτονές σου. Και το κυριότερο: Κάψε όλα τα βιβλία"

Μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας δες ΕΔΩ (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχουν κώδικα ενσωμάτωσης αλλά βλέπεις …)

Kalimera

mi se ksenizoun ta greeklish. Einai mia endiamesi katastasi. Pos to leei o Dante gia to dromo pros tin kolasi?

Η τελευταία μέρα τ’ Απρίλη είναι και η τελευταία μέρα της Hell-ass όπως την ξέρουμε. Ούτε καν όπως τη θυμούνται οι μαμάδες και οι μπαμπάδες μας – ενδεχομένως και εμείς οι λιιιιγο πιο μεγάλοι.  Αυτό από μονο του απαραιτήτως κακό δεν είναι. Είναι όμως γιατί ενώ η χώρα και πολλές από τις δομές της δεν θα υπάρχουν απο Δευτέρα – όπως οι δίαιτες … – θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν όλοι αυτοί που μας έφεραν εδώ που είμαστε. (δεν εννοώ ως φυσική παρουσία, να ΄ναι καλά – εννοώ ως πολιτικοί, υπουργοί, πρώην υπουργοί … ως Μέρος του Προβλήματος που ψηφοδεώς επιδιώκουν να μας επιβάλλουν τις λύσεις τους.

Υπάρχουν δε ακόμη μερικοί που "απορούν" πώς μπορούμε να υπάρχουμε "εμείς" που δεν πιστεύουμε στον πράσινο-οραματιστή Γιώργο που σαν τον καβαλάρη συνωνόματο άγιο θα σφάξει στο γόνατο το κακό και όλα θα πάνε καλά χωρίς παράλληλα να μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση στο ερώτημα: Η Μαρίνα μου και ο Αντωνής μου ετών 3μιση και 5μιση αντιστοίχως, πότε ως Ελληνόπουλα θα ζουν σε ένα χώρο … ας πούμε Ελλάδα χωρίς να χρωστούν τίποτα … ως κράτος??? (άρα θα έχουν μια αξία όσα επιμελώς ετοιμάζονται για μας???)

Παραλλήλως υπάρχουν και οι γαλαζωποί υμνητές του "αχ κυρ-Αντώνη πώς σ’ αγάπαμε" (αλα Μελινα άδουσα οκλαδόν αγκαλία με τα πόδια του Μάνου Χατζιδάκι) που χωρίς να απαντούν στο παραπάνω ερώτημα για τα παιδιά μου προσπαθούν να με πείσουν ότι "ξαφνικά" (αχ ένα ελάφι  – που λέει και το ανεκντοτ) οι αγορές μας μίσησαν κι από κει που ο βερεσές έγραφε …κανονικά "ξαφνικά’ απέθανε κι ήρθανε οι κακοί συγγενείς να μας ρουφήξουν το αίμα.

Και τέλος υπάρχουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι, που δε λέμε (πάντα) ψέματα. Αλλά δε λέμε και όλη την αλήθεια: ίσως γιατί δεν επαρκεί ο χρόνος, ίσως γιατί δεν την ξέρουμε και φυσικά ίσως γιατί δε θέλουμε και δε δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν τι θα πούμε, τι θα φωνάξουμε και τι θα κρύψουμε. Είναι δικαιώμά μας, δεν το συζητώ.

Ως πολίτες πάλι έχουμε δικαιώματα – για την ώρα – που καλό είναι να τα διεκδικήσουμε: και τα μικρά τα καθημερινά και τα μεγάλα. Και κατά μόνας και επιτέλους όλοι μαζί. Σε όλη τη γκάμα του volume!!!

Θέλω να βρίσω … πολλούς και πολλά κι εμένα μέσα

Του δανεισμού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν … να παραφράσω την Πόλυ Πάνου – θυμάμαι καλά?

 Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός, πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Πνιχτές ανάσες και βρισιές, βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές. Κι είναι θάνατος αργός του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός. Πληρωμένες αγκαλιές ιστορίες τραγικές γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές. Το τραγούδι σπαραγμός η ζωή κατατρεγμός, το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός. Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός. Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Σβήσαν τα φώτα στα στενά του λιμανιού τα καλντερίμια σκοτεινά και σταμάτησε η ζωή το ψέμα το φτασιδωμένο της να ζει. Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός ξεχαστήκαν κι ο καημός έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός και τα πρόσωπα χλωμά, κουρασμένα τα κορμιά μέσα στον ύπνο ψάχνουν να ‘βρουν λησμονιά

Στίχοι: Αλέκος Γαλανός
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Πόλυ Πάνου

Καλό σου-κου, καλό μήνα και καλά σαράντα

 και τέλος από σήμερα εγώ δεν ζω στην Ελλάδα. Αποφάσισα ότι την πατρίδα μου πλέον την λένε

Hell-ass

Καλημέρα καλημέρα

η στάχτη έφυγε, το σταχτύ χρώμα, το γκρι, το μουντό, το πεθαμενί, παραμένει παρά το ξέσπασμα της άνοιξης στα μπαλκόνια και στις ραχούλες.

Πώς να χαρείς την άνοιξη τώρα που άνοιξε το ταμείον και σε περιμένει …

Γιατί μπορεί να χάρηκες την περασμενη βδομάδα που η σταχτη δεν "αφησε" το ΔΝΤ να φτάσει στην Ελλαδα αλλα τελικά η μόνη που δεν έφτασε ήταν η κυρία των μπλουζ και της τζαζ με το χαρακτηριστικό όνομα: Dee Dee Bridgewater. Εισιτήριο ούτε για δείγμα δεν είχε μείνει για το λάιβ στο Μέγαρο Μουσικής που θα ερμήνευε τραγούδια της τεράστιας Billie Holiday. Κρίμα!!!

I’m feeling blue…

Ναι, εχω βαρεθεί να ακούω τους πολιτικούς να τελειώνουν στη μούρη μας και μετά ανακουφισμένοι να κάνουν Politixxx για το καλό μας. "έχω βαρεθεί" … όχι είναι λίγη η έκφραση!!! Θυμός … μμμ μάλλον ταιριάζει καλύτερα αλλά ακόμη φαίνεται η χύτρα δεν έχει γεμίσει ατμό.

Τ’ Αη-Γιώργη σήμερα και γιορτάζει η μαμά μου και δεκάδες άλλοι και άλλες. Τελικά νομίζω ότι το "Γιώργος" είναι πλέον πιο διαδεδομένο από το "Γιάννης" απλώς το Γιάννης, λόγω καλύτερου marketing πετυχαίνει χαμηλότερα spread …

Dear God τι λέω … δεν πάμε – πάω – καθόλου καλά!

Χρόνια πολλά μαμά και οι υπόλοιποι!!!

Καλό δρόμο …

                             σώστε ό,τι προλάβετε ….

                                                                                      καλό σου-κου!!!

και Κουράζζζζ μεζ ανφαζ

* οι "κυριοι με τα γκρι" ειναι ας πούμε οι … κακοί στο καταπληκτικό βιβλίο του Μίχαελ Εντε: "Μόμο". Δε σου λέω τι κάκο κάνουν στον κόσμο της  Μόμος, αλλά αξίζει τον κόπο να το μάθεις …

Είναι γνωστό αλλά πάντα το ξεχνάμε … μέχρι που κάτι γίνεται και … τσουπ τρως τη χλαπάτσα της μικρότητας σου ως οντος, του "τίποτα" που είσαι … έμπροσθεν της ΦΥΣΗΣ.

Θές να πας με τη γκόμενα τρίημερο στο Αμστερνταμ για ρομαντζα στα κανάλια και φούμες, θες να πας στο παιδί σου που σου λέει ότι σπουδάζει στη Λόντρα, θες να πας να δοκιμάσεις τα καινούρια βαρέλια στα highlands, είσαι το ΔΝΤ και προγραμματίζεις mmmmeeting στο Ελλαδιστάν για μπιζνες στα Βαλκάνια …

όσο θέλεις χόρευε κι όσο θέλεις πήδα …

πιο ψηλά από την ηφαιστιακή στάχτη δε θα φτάσεις, όπως ακριβώς δηλαδή δε θα φτάσεις ούτε στον προορισμό σου.

Ακόμη μια "ιθάκη" που χάθηκε στη σκόνη για να παραφράσω "Τερμίτες" τους οποίους "αναγνωρίζω" – με την κυριολεκτική έννοια του όρου που παραπέμπει σε ένα από τα πιο άγρια …creatures, όπως λένε τα ντοκιμαντέρ που βλέπω - σε διάφορες φάτσες – που επίσης βλέπω – εδώ και χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει εφημερίδες και να παρακολουθεί την πολιτική ζωή και τα … τεκταινόμενα – my ass – να θρυματίζουν ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει αυτό που λέγεται Ελληνικό κράτος.

Παρατηρώ μια διάχυτη ανησυχία, εκνευρισμό, αηδία, γκρίνια  κλπ κλπ για την κατασταση σε βλογκς και σόσιαλ νετγουορκς και προβλέπω, συζητώντας με γνωστούς και φίλους, μια έκρηξη που όλοι συμφωνούμε ότι θα γίνει "εκτός" κομματικών γραμμών – εξ’ ου και η καθυστέρηση … Ελπιζω όμως ότι κάποιοι θα μας παρασύρουν …

και μέσα σε όλον τον ορυμαγδό … διάβασα και το άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη στο Protagon. Ο Καμπουράκης – που δουλεύουμε μαζί – παρακολούθησε την προηγούμενη εβδομάδα τη συζήτηση των αρχηγών στη βουλη΄. Πάρε μια ιδέα από το Εξαιρετικό!!! και επαρκώς σκοπτικό κείμενο (ολόκληρο στο protagon.gr)

…

Διότι μπορεί να εκπλαγείτε με την άποψη μου, αλλά έμεινα εξαιρετικά ικανοποιημένος. Διαπίστωσα τεράστιες θεμελιακές αλλαγές στον τρόπο σκέψης και ομιλίας των Πατέρων του Έθνους. Εξηγούμαι:

Σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς μας άνδρες, ήταν έκδηλη η εναγώνια αναζήτηση μιας σημασιογονικής μήτρας, μέσα από την οποία ο πολιτικός λόγος θα προχωρήσει σε ρήξη με το παρελθόν, θα αναβιώσει την απούσα μητρική πηγή και θα επιστρέψει σε μια αρχέγονη υπαρξιακή πολιτική αυθεντικότητα. Η κρίση οδήγησε στην κατάρρευση κάθε κώδικα και μύθου του παρελθόντος, έστρεψε τους πολιτικούς αρχηγούς στην εκ νέου ανακάλυψη της καθαρής ιδεολογικής εσωτερικότητας και τους οδήγησε στον χώρο της υποκειμενικής υπέρ-πολιτικής αυτό-δημιουργίας. Τώρα πια, τα ιστορικά υποκείμενα των οποίων ηγούνται, δεν είναι απλώς το μέτρο κάθε πράγματος, αλλά έγιναν τα ίδια κατανοήσιμα και «αντικειμενικά», δηλαδή αντικείμενα-εικόνες έξω από την ορώσα συνείδηση. Το υποκείμενο της πολιτικής πλέον είναι πολυπρισματικό, όχι πολυχασμένο.

Καλημέρα, καλημέρα, και καλή Παρασκευή εαρινή, διεθνοταμειακή, και επαρκώς τρομοκρατημένη.

Τον τίτλο για το σημερινό πρόγραμμα μου έδωσε ένα ωραιότατο βίντεον, το  οποίο βεβαίως ταιριάζει ταμαμ με όσα χαμερπή κάνουν τον ήχο του φιδιού γύρω μας. Μπαίνει κι άνοιξη, ξυπνάνε οι αρκούδες στο Νυμφαίο, ξυπνάνε και τα φίδια πανταχώθεν.

Γιατί ο υπουργός οικονομικών έστειλε επιστολή για να μάθουμε τι και πώς και πότε αν και όταν κλπ κλπ θα πάμε στο "μηχανισμό" Ευρώπης και ΔΝΤ … το μέιλ δεν είναι αρκούντος επίσημο? Κι από την άλλη έχουμε και του άλλους μηχανισμούς τους εκρηκτικούς που ταράζουν τους πρώην φιλήσυχους πολίτες που κοιτάν τη δουλειά  … τη δουλίτσα τους και κλείνονται στα έμπλεα των χρεών σπίτια τους και κοιτούν τι-βι χωρίς να κινδυνεύει πλέον η όρασή των ενεκα της υψηλής τεχνολογίας που με 48 άτοκες δόσεις ένα χρόνο μέτα έχουν αποκτήσει.

Σκέφτομαι μερικές φορές – ναι το παθαίνω κι αυτό – ότι καταπιέζομαι αρκετά σε σχέση με όσα θέλω να πω – πρωτίστως – και να κάνω – δευτερευόντως – με πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα που με ενοχλούν με πράξεις ή και με παραλείψεις τους. Ως πότε?

Αμέριμνη στον παριανό τοίχο η αραχνούλα κόβει τις βόλτες της και τρομάζει … όποιον φοβάται!!!

Stay scared όπως λέμε stay tuned, μείνετε συντονισμένα φοβισμένοι, γίνετε φοβικοί, είναι τόσο μα τόσο βολικό για κάποιους.

Επειδή το ΔΝΤ έρχεται σαν το παγοβούνι που συνάντησε ο Τιτανικός προτείνω να αρχίσουμε μαθήματα τάνγκο και να ανακαλύψουμε συνταγές μαγειρικής γκούλας για να γεμίσουμε αργεντίνικη και ουγγαρέζικη εμπειρία!!!

Η όρεξη – των άλλων για την πάρτη μας – έχει ανοίξει …

Καλή όρεξη, καλή άνοιξη, καλό σου-κού

 Ρε μπας και τελικά ένας … μηχανισμός θα μας σώσει?

 Καλημέρα, καλημέρα

ετοιμάσου για το απίστευτο … περίπου αυτό που δεν πίστεψε ο Τόμας, Θωμάς και χρειάστηκε να βάλει το δάχτυλο στην τρούπα από τα καρφιά του δασκάλου του και Χριστού αναστάντα για να πιστεί! Εγώ δεν πιστεύω τίποτα πια. Αν και "γίνεται" ό,τι είναι δυνατόν για να πιστέψουμε σε ενα spread ακριβό και άμωμο. Θυμάμαι ότι μετά το πάσχα στο σχολείο αντί του "πατερ-ημών" λέγαμε μια άλλη προσευχή την "ανάσταση χριστου θεασάμενοι". Δύσκολη. Ποιος τη θυμόταν … η παπαγαλία στα χάι της. Και όσο τη λέγαμε και φτάναμε στο τέλος τόσο γκαζώναμε. Λες και πιο γρήγορα αν πεις το μπλα-μπλα ευκόλοτερα αποφεύγεις το λάθος. Λάθος! αλλά τότε ποιοις τό’ξερε και ποιος έδινε σημασία.

Στο γενικότερο κλίμα "τσοντας" που παίζουμε όλοι αλλά μόνο η Τζουλάρα πληρώνεται είδα το παρακάτω βίντεο: κομμένες άσεμνες σκηνές από μαυρόασπρες ταινίες. Τι ναϊφ θεέ μου!!! Αχ βρε Θωμά που μέχρι πέρσυ αναρωτιόμασταν αν ήσουν σπίτι που σ’ επαιρνε και μιλούσε …

Γνώρισα τον Τέντ (Sourvino)όταν αυτός ήταν versace widow αν θυμάμαι καλά, κι εγώ παραγωγός στον Rock Fm. Πολλές χηρείες και γκρουπ και κάτι Λονδίνα μετά ο φιλαράκος Τεντ – που κρατήσαμε επαφή – είναι πλέον σε "μαυρο Κόκκινο" παίζοντας μουσικές ως σαπορτ σε γκρουπάρες όπως οι Stranglers και η αφεντιά του κάνει τον dj αλλά ακόμη δεν κατάφερα να παω να τα πιω ενα χεράκι μαζί του. Το "Μαυρο-Κοκκινο" πάντως το συστήνω. Στο βίντεο ακούς το track 9 "ας φύγουμε" αλλά εμένα αγαπημένο μου είναι το track 2 "διδάσκει η ζωή" που όμως δεν το εντόπισα βιντεακώς

Μια κι έρχεται το σαββατοκύριακο του απίστου θυμηθηκα τώρα τους Faith No More κι ένα τραγουδάκι που ήταν πόλύ της μόδας εκείνα τα χρόνια (όχι του άπιστου Θωμά μπρε κανιβαλάκια, δεν είμαι δα και τόοοοσο μεγάλος)

Μια κι έρχεται το σαββατοκύριακο του απίστου θυμηθηκα τώρα τους Faithless κι αυτή την τραγουδάρα που πάντα βρίσκω ευκαιρία όταν παίζω μουσική να τη χώσω!!! Άκου στίχο, δώσε βάση και … Χοροπήδα!!!!!!!!!!!!!!

Μια κι έρχεται το σαββατοκύριακο του απίστου θυμηθηκα τώρα τη Marianne Faithfull στο As tears go by που βεβαίως το έχει πει και πιο σπαρακτικά μερικά χρονια μετά την εκτέλεση που θα σκούσεις παρακάτω.Είχε σπαράξει κι η ίδια βεβαίως στο μεταξύ, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που δε θα την πούμε τώρα.

Φινάλε με μια υπενθύμηση: απόψε πάμε ΦΙΛΙΠ για  Kabuli Kid συμπαράσταση με όποιον τρόπο -του οικονομικού συμπεριλαμβανομένου της οικογένειας του 15χρονου παιδιού που δολοφόνησαν οι μάι αss-τρομοκράτες-μάι άss again!!!

Kαι να που με αφορμή το σαββατοκύριακο του απίστου θυμήθηκα … πάλι τους Netrina …

 Καλό σου-κου

Πιστευτό ή Απίστευτο,

Πίστης ή Απιστίας,

καλό νά ‘ναι!!!

Malcom Mclaren died… μόλις το διάβασα 64 ετών από καρκίνο σε κλινική της Ελβετίας. (Κι ο Φρέντι Μέρκιουρι σε κλινική στην Ελβετία πέθανε, τι έχουν πάθει οι βρετανοί ρόκερς με την Ελβετία … για τρανζιτ στον άλλο κόσμο την έχουν). Τέλος πάντων ο Μάλκομ είναι υπεύθυνος για πολλά πράγματα στη μουσική βιομηχανία. "godfather of punk" τον αναφέρουν τα ρεπορτάζ των βρετανικών εφημερίδων.

Το Rest in Peace δε νομίζω ότι του ταιριάζει … Rest like U Like!!!

Καλημέρα, καλημέρα χρονια πολλά, δε λένε σήμερα λένε οι γνωρίζοντες. Λένε καλή ανάσταση. Άντε με το καλό και μονο καλά να έχετε όλοι σας!!! δουλευω το ποστ σε ενα μακ-ακι και παιδεύομαι λίγο, γιατί ο Γιάννης που με φιλοξενεί έχει πάει για καφέ κι εγώ με το ποδάρι και τον κηδεμόνα του δεν μπορώ να τρεχω στις πεζούλες, κι είμαι επί του καναπέως αγναντεύων το αιγαίο και είμαι πολύ χαρούμενος που και φέτος καταφέραμε να κάνουμε το πασχαλινό μας ταξίδι, έστω και με πατερίτσες!!! Καλή ανάσταση σε όλους!!!

Καλημέρα,

είμαι μια βδομάδα με το ποδάρι στο γύψο και οσο κι αν δε θέλω να το μουρμουράω και να το γκρινιάζω … δεν μπορώ να σου πω ότι δεν έχω λαλήσει. Βλέπεις οι διαδρομή από τον καναπέ στο κρεβάτι δεν έχουν κάτι να μου προσφέρουν. Όχι ότι δεν υπάρχουν και θετικά – μη νομίζεις!!!

Ταινίες, βιβλία, μουσικές, που θα έκανα μήνες να τα δω-διαβάσω-ακούσω, τα καταβροχθίζω με … υψηλές ταχύτητες αφού είναι από τις ακτιβιτέ που είναι … κρεβατάμπιλε!!!

Επίσης μιλώ στο τηλέφωνο και στο skype και στο FB

Γϊνομαι πάλι παιδί – σαν αυτό το γκιφάκι που σκάρωσα

Η αλήθεια πονάει είτει την εξωτερικεύεις είτε την κρατάς μέσα σου. Αυτό μου ήρθε όταν διάβασα ένα ωραίο note του φίλου μου του Μάνου Αντώναρου στο FB. Εσύ τι … λες?

‘Ηρθε και με είδε, ανήμερα της εορτής της η παιδική αγαπημένη μου φίλη η Τζέλα. Η Τζέλα, που βαφτίστηκε Αγγελική γιορτάζει του Ευαγγελισμού γιατί ο μπαμπάς της ήταν από τη Ζάκυνθο κι εκεί έτσι  τό’ χουνε, να γιορτάζουνε τις Αγγελικές σα να τις λέγανε Ευαγγελίες. Πάντα όταν είμασταν μικροί, για τα "χρονια πολλά" της ευχόμασταν το Νοέμβριο, των αρχαγγέλων. Πάντα μας κοίταζε περίεργα και πάντα μας χαμογελούσε και παντα έλεγε το γνωστό τροπάρι, ερχόταν του ευαγγελισμού, οι μισοί την ξεχνούσαν και πάει λέγοντας χρόνια … πολλά και βάλε!!!

Κοίτα ένα ωραίο βίντεο κλιπ που σκηνοθέτησε ο Τζόνυ Ντεπ. Τι μούρη θεέ μου!

Ερχεται η μεγαλοβδομάδα, έρχεται το Πάσχα. Η άλλη Παρασκευή είναι η μεγάλη, των παθών.

Καλό σου-κου.

Τιμώ τα πάθη, πιστεύω ότι όποιος "λέει" ότι δεν έχει πάθη είναι … παναγιά μου βοήθα!!! Τα πάθη μας είμαστε εμείς. Και οι άλλοι τι φταίνε θα μου πεις … ε, πάντα υπάρχουν παράπλευρες απώλειες!!!

Αντε, καλό σου-κου!!!