Posts Tagged ‘τρομοκρατία’

Μια φωτογραφία πολλές χιλιάδες λέξεις στη Νέα Υόρκη τη μέρα της καταστροφής

Sunday, September 4th, 2011

 

Thomas Hoepker chose not to publish this photograph in a book about 9/11.

Photograph: Thomas Hoepker/Magnum

In the photograph Thomas Hoepker took on 11 September 2001, a group of New Yorkers sit chatting in the sun in a park in Brooklyn. Behind them, across brilliant blue water, in an azure sky, a terrible cloud of smoke and dust rises above lower Manhattan from the place where two towers were struck by hijacked airliners this same morning and have collapsed, killing, by fire, smoke, falling or jumping or crushing and tearing and fragmentation in the buildings’ final fall, nearly 3,000 people.

Ten years on, this is becoming one of the iconic photographs of 9/11, yet its history is strange and tortuous. Hoepker, a senior figure in the renowned Magnum photographers’ co-operative, chose not to publish it in 2001 and to exclude it from a book of Magnum pictures of that horribly unequalled day. Only in 2006, on the fifth anniversary of the attacks, did it appear in a book, and then it caused instant controversy. The critic and columnist Frank Rich wrote about it in the New York Times. He saw in this undeniably troubling picture an allegory of America’s failure to learn any deep lessons from that tragic day, to change or reform as a nation: "The young people in Mr Hoepker’s photo aren’t necessarily callous. They’re just American."

In other words, a country that believes in moving on they have already moved on, enjoying the sun in spite of the scene of mass carnage that scars the fine day. Indeed, I can’t help thinking the five apparently unmoved New Yorkers resemble the characters in the famous 1990s television comedy Seinfeld, who in the show’s final episode are convicted under a Good Samaritan law of failing to care about others.

Rich’s view of the picture was instantly disputed. Walter Sipser, identifying himself as the guy in shades at the right of the picture, said he and his girlfriend, apparently sunbathing on a wall, were in fact "in a profound state of shock and disbelief". Hoepker, they both complained, had photographed them without permission in a way that misrepresented their feelings and behaviour.

Well, you can’t photograph a feeling. But another five years on since it surfaced in 2006, it seems pointless to argue about the morality of the people in the picture, or of the photographer, or his decision to withhold the picture from publication. It is now established as one of the defining photographs of that day – with the 10th anniversary of the World Trade Centre’s destruction approaching, the Observer Review republished it this August as the 9/11 photograph.

It is the only photograph of that day to assert the art of the photographer: among hundreds of devastating pictures, by amateurs as well as professionals, that horrify and transfix us because they record the details of a crime that outstripped imagination – even Osama bin Laden dared not expect such a result – this one stands out as a more ironic, distanced, and therefore artful, image. Perhaps the real reason Hoepker sat on it at the time was because it would be egotistical to assert his own cunning as an artist in the midst of mass slaughter.

Today, the meaning of this photograph has nothing to do with judging individuals. It has become a picture about history, and about memory. As an image of a cataclysmic historical moment it captures something that is true of all historical moments: life does not stop dead because a battle or an act of terror is happening nearby. Artists and writers have told this truth down the ages. In his painting The Fall of Icarus, the Renaissance painter Pieter Bruegel depicts a peasant ploughing on as a boy falls to his death in the sea beyond: it is a very similar observation to Hoepker’s. WH Auden’s lines on this painting in his poem Musée des Beaux Arts apply perfectly to the photograph: "In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away / Quite leisurely from the disaster …"

Stendhal similarly captures the dissonance of history in his novel The Charterhouse of Parma. A young man volunteers to fight for Napoleon at Waterloo, but instead of a defining moment of courage all he experiences are random, marginal, meaningless accidents on the edges of the great day.

History is not a heroic story, nor memory a block of marble inscribed with imperishable words of grief and rage. As Tony Blair – whose own response to this act of inhuman cruelty was to have such historic consequences – says of that day in his book A Journey, "It is amazing how quickly shock is absorbed and the natural rhythm of the human spirit reasserts itself … We remember, but not as we felt at that moment."

Personally I remember the shock of that moment perfectly. I have nightmares about it, which is strange, considering I am not an American and witnessed it only on television in Hackney, London. But I had come to love New York deeply and it felt like – it was – an attack on everything I held dear. Yet arguments about the meaning and, urgently, the response to this colossal act of violence started immediately. For every horrific account you can read of that day a horror has been caused, either directly or indirectly, by the "war on terror" that resulted: 12,000 killed by suicide bombers in Iraq …

And so, 10 years on, the meaning of this photograph is that memories fade fast. The people in the foreground are us. We are the ones whose lives went on, touched yet untouched, separated from the heart of the tragedy by the blue water of time, which has got ever wider and more impossible to cross. A 10-year-old event belongs to history, not the present. To feel the full sorrow of it now you need to watch a documentary – and then you will switch to something lighter, either because it is painfully clear that too much blood has been spent around the world in the name of this disaster, or simply because changing channels is what humans do. The people in this photograph cannot help being alive, and showing it.

Share on Facebook

Radio Friday: Οι δολοφόνοι ξαναχτύπησαν

Thursday, June 24th, 2010

Οι δολολοφόνοι ξαναχτύπησαν. Πιο ντελικάτα, πιο hi-tec αλλά ξαναχτύπησαν και αυτή τη φορά πέτυχαν έναν άντρα 52 ετών. Οι τρομοκράτες- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ θα ψάξουν πάλι με τη ρητορική τους να βρουν στηρίγματα στα αποκαμωμένα συναισθήματα μας/κάποιων. Ας ψάξουμε για μια αγκαλιά,αλλά ας μη δωθεί πάλι από κάποιους άλλοθι σε τέτοιες πράξεις βίας.
Ο δρομέας του Βαρώτσου που τόσο μου αρέσει, καθε πρωί που τον βλέπω βρώμικο αλλά πάντα έτοιμο να τρέξει, μου δίνει μια "αμπάριζα" για τη νέα μέρα που ξημερώνει – βλεπεις έχω τη χαρά όταν είμαι στην ώρα μου να περνάω από μπροστά του πριν το ρολόι δείξει 6 το πρωί.
Μερικές φορές με κάνει να θέλω να πάω φόρα και την κάνω κι εγώ. Μερικές όμως …

Οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ξαναχτύπησαν γιατί τους άφησε το σύστημα. Το απρόσωπο, το πολυπρόσωπα ανεύθυνο ευθύνεται για μία χήρα - που δε θα πάρει σύνταξη αν δεν πληροί τα όρια που έχει θέσει η Τρόικα – και δύο ορφανά που δε χάρηκαν τον πατέρα τους. Μπορεί να τα είχε μαλώσει πριν φύγει από το σπίτι. Τ’ αγαπάει όμως. Κάποιος πρέπει να τους το λέει αυτό συνεχεια. Ο δολοφονημένος πατέρας τους τα αγαπάει.Ακόμη και τώρα. Τα αγαπάει. Δεν πειράζει που μάλωναν καμιά φορά. Ο μπαμπάς τα αγαπάει.

Αλήτες
Είστε ένα τίποτα. Ακόμη κι όταν αφήνετε χήρες και ορφανά είστε ένα τίποτα.
Δεν αντιπροσωπεύετε κανέναν.
Είστε ένα τίποτα.
Καμια δικαιολογία για τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ
.

Είμαι συγκλονισμένος, για μία ακόμη φορά. Για όσες φορές "μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "οι ένοχοι θα οδηγηθούν στις φυλακές". Είμαι συγκλονισμένος για  όσες φορές "η δημοκρατία θα νικήσει". Είμαι συγκλονισμένος για όσα ορφανά άφησαν πίσω τους οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Είμαι συγκλονισμενος για όσες φορές οι ίδιοι και οι ίδιοι δεν τολμάνε να πουν καταφατσα στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, παρα ψάχνουν να τα πουν λίγο αλλιώτικα και τελικά να μην τους πουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.

Περίμενα το καλοκαίρι,το φετεινό κάπως περίεργο λόγω της καταστασης, λόγω των απολυμενων συμβασιούχων.Τελικά πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Πάντα κάποια ορφανά γιατί έτσι αποφασίσαν κάποιοι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τη μια με μολότοφ, την άλλη με το περίστροφο που μπέρδεψε την ευθεία με την τεθλασμένη, την άλλη με δέμα.
Εγραψα στο προφίλ μου στο Facebook:
Φρικη
παρατηρείς τη φρίκη
κι αφήνεις ενα παπαροσχόλιο στο FB για να "ξορκίσεις" την απραξία
Παρών κι εγώ στο εργο! Έξω βρέχει, κλαίει μια οικογένεια, πάω να χαϊδεψω τα παιδιά στα κρεβάτια τους – Ευτυχώς εγώ μπορώ!

δεν ξέρω τι άλλο να πω. Δε θέλω άλλο να λέω.

Καλό σου-κου. Είναι βασικό μάθημα  να μπορούμε να ξεπερνάμε το πένθος μας και να προχωράμε. Η ζωή έτσι κι αλλιώς το κάνει. Καλό είναι να είμαστε κι εμείς μαζί της!

Share on Facebook

Πενθεί κανείς για το παλικαράκι που δολοφονήσαν?

Tuesday, March 30th, 2010

 

Η φρικη από την δολοφονία του 15χρονου Αφγανού, σε τι διαφέρει από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου?

Πού είμαστε όλοι εμείς? Μπορεί ενα σπασμένο πόδι να είναι άλλοθι?

Μπορεί η ραστώνη των διακοπών του Πάσχα να είναι δικαιολογία?

Αν δεν γίνει ένα συλλαλητήριο για την άνανδρη δολοφονία ένος παιδιού, γιατί αξίζει να γίνει?

Μπορεί η μεγαλοβδομάδα να πενθεί τον Χριστό αλλά όχι το παλικαράκι, τη μάνα και την αδελφή του που κανένα γαμοθαύμα – πλην της ιατρικής ικανότητας – δε θα της δώσει το φως της?

η επικαιρότητα το έχει ακόμη πρώτο θέμα, μέχρι να ανέβουν τα επιτόκια …

αηδιάζω όταν σκέφτομαι ότι μπορεί οι δήθεν επαναστατες του κώλου τα 9μερα, ήταν εκεί κοντά κι έβλεπαν το παιδί και το  άφησαν να γίνει κομμάτια. Αηδιάζω που υπάρχουν τέτοιοι τύποι.

Πρέπει να τελειώνει η πλακα. κι όταν λεώ πλάκα εννοώ την πλάκα που κάνουν-με όταν μιλάμε για τους μετανάστες και κυρίως όταν "μιλάνε" ανοίγοντας βουλωμένους οχετούς οι διαφοροι φασιστομούτσουνοι για τους μετανάστες και τις λύσεις που προτείνουν. Όσο γελάμε μαζί τους, τόσο τους αφήνουμε να μεγαλώνουν.

Έτσι κάπως έγιναν βουλευτές διάφροι τύποι που απλώς τους "περναμε στην πλάκα" εμείς οι δημοσιογραφοι και λέγαμε ότι κάνουν "γκελ" και τους καλούσαμε σε εκπομπές και στο τέλος παίξαμε το παιχνίδι τους και αφήσαμε να συνηθίσουμε τόσο εμείς όσο και το κοινό λόγια, επιχειρήματα, ρητορίες ΜΙΣΟΥΣ.

Τις προάλλες ο κύριος Καρατζαφέρης αναρωτήθηκε μιλώντας σε δημοσιογράφο του Down Town για το αν ένας πατέρας ήθελε το παιδί του να μοιάσει στον Κοεμτζή ή στον Τσαρούχη. Τι "μας" ρώτησε δηλαδή? Να διαλέξουμε μεταξύ ενός δολοφόνου κι ενός ομοφυλόφιλου! Να διαλέξουμε αν το παιδί μας θέλουμε να γίνει δολοφόνος ή ομοφυλόφιλος.

Είναι το μίσος που κυκλοφορεί στην Αθήνα και την έχει κάνει μια άθλια πόλη. Το μίσος επειδή ο απέναντι έχει πιο μεγάλο σπίτι, πιο μεγάλο μισθό, πιο μακρύ αυτοκίνητο. Μίσος γιατί έχει πιο  ωραία γυναίκα, μίσος γιατί είναι πιο λαμόγιο, μίσος γιατί είναι πιο καταφερτζής. Μίσος γιατί δεν είναι σαν και τη μούρη μου.

Εχω την αίσθηση ότι περιστοιχίζομαι όχι από ανθρώπους που σκέφτονται πώς να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, αλλά πώς να κάνουν κακό σε όσους προσπαθούν να κάνουν αυτό που αυτοί … έχασαν στο δρόμο.

Ενας τεράστιος θυμός κυκλοφορεί τριγύρω μας, μέσα μας, μπαίνει στο μεδούλι μας και μας αλλάζει.

Σήμερα με πήραν τηλέφωνο για μια δημοσκόπηση. Πρώτη φορά μου συνέβη και όσο η ερευνήτρια μου υπέβαλε τις ερωτήσεις τόσο μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι και πραγματικά έκανα προσπάθεια για να μην απαντήσω "θυμωμένα" αλλά όσο πιο αντικειμενικά μου υπαγορεύει η ατομικότητά μου.

Ο θυμός, τέλος πάντων, καταπολεμάται! Το μίσος … πιο δύσκολα. Κι όσο το αφήνουμε να εξαπλώνεται τόσο πιο δύσκολα είναι το ξεριζώσεις μετά. Όπώς ένα αγριόχορτο στη γαρδένια στο μπαλκόνι: όταν είναι μικρό το τραβάς και βγαίνει με τη ρίζα. Αν το αφήσεις ή δεν το πάρεις χαμπάρι και το κοτσάνι χοντρύνει και οι ρίζες γίνουν πιο βαθιές … δυσκολεύεσαι να το ξεκολώσεις. Και μπορεί να σου γδάρει τα χέρια.

Αναρωτιέμαι αν κάποιοι από αυτούς που πάνε στην εκκλησία τώρα τη μεγαλοβδομάδα φέρνουν στο νου τους τα μάτια της μάνας που είδε το παιδί της να γίνεται κομμάτια από τη βόβμα που έβαλαν οι "κοινωνικοί επαναστατες". Σε τι διαφέρει αυτή η μάνα από την Παναγία που είδε το χριστό να ξεψυχάει στο σταυρό? Αναρωτιέμαι πώς θα μπορεσω να πω αυτή την ιστορία στον Αντώνη και τη Μαρίνα. Για ποια σταύρωση να τους πω.

Τά ‘χει φέρει έτσι η ζωή και το Πάσχα έχω τον Τίτο και τον Θοδωρή στο μυαλό μου που τους σκότωσε η ίδια αρρώστεια. Πλέον θα έχω, κι ευχομαι να μη τον ξεχάσω, κι αυτόν τον άγνωστο αφγανό που τον σκότωσαν μεταξύ άλλων και η δική μας ανοχή στο μίσος.

 

 

 

 Πνίγομαι

Αρχίζουμε να συνηθίζουμε?

Πνίγομαι

Share on Facebook

Please visit WP-Admin > Options > Snap Shots and enter the Snap Shots key. How to find your key