Giannis Kafatos

…και κρεμαστήκαμε μεσ' την τραπεζαρίααααα

Το καταλαβαίνω, εδώ ο κόσμος καίγεται αλλά εμένα μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η είδηση ότι η Kodak πτώχευσε.
Film Kodak. 
Πόσες παιδικές μου αναμνήσεις έχουν αποτυπωθεί σε κάποιο φιλμ kodak; Αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει, παιδική ηλικία, παιχνιδιάρικα βλέμματα, αποκριάτικα πάρτι, οικογενειακές μαζώξεις, στημένες και ανέμελες πόζες.

 

Τώρα μας κατακλύζουν οι φωτογραφίες των γεγονότων που γίνονται ερήμην αλλά απολύτως για μας. Φωτογραφίζονται οι δήμιοι της ζωής μας, χαμογελαστοί, στημένοι, κάνοντας χειραψίες και κοιτώντας … κάπου. 
Βλέπεις η φωτογραφία όσο κι αν έχει πάει μπροστά η επιστήμη δείχνει ό,τι φαίνεται. Αυτά που εννοούνται δεν μπορούν να αποτυπωθούν. Αυτά τα καταλαβαίνουμε κατόπιν εορτής. Ούτε τη βρώμα. Αυτό θα ήταν μια επανάσταση στη φωτογραφία. Αν το είχε βρει η πρωτοπόρος Kodak μπορεί να είχε σωθεί και να πουλούσε τα μοναδικά της φιλμ, στο μαυροκίτρινο κουτί μαζί με τον ειδικό ασκό που θα "έπιανε" τις μυρωδιές και άρα θα πρόδιδε τα συναισθήματα αυτού που φωτογραφιζόταν.
Όμως αυτό είναι πέρα κι από την επιστημονική φαντασία. 
Αλλά για φαντάσου το… δε θά 'χε πλάκα!

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε ποια ήταν η τελευταία φωτογραφία που τράβηξαν οι απολυμένοι της Kodak. Αλλά και οι απολυμένοι δημοσιογράφοι συνάδελφοι μου, γκαρσόνια, κομμώτριες, οικοδόμοι, εργάτες όλων των ειδών και ειδικοτήτων. Πώς αποτύπωσαν σε μια φωτογραφία την καταστροφή που τους ετοίμασαν οι χαμογελαστά με ολόλευκα δόντια φωτογραφιζόμενοι πρώην εργοδότες και νυν δήμιοι τους. 
Πολύ θα ήθελα να τη δω.
Υπάρχει φωτογραφία να αποτυπώνει την ανασφάλεια που ζούμε;

Κλικ λοιπόν στη ζωή που χάνεται. Κλικ σε στιγμές που γλυστρούν και χώνονται σε ένα κουτί ή σε ένα σκληρό δίσκο.
Η φωτογραφία έχει πλάκα, άλλωστε η πρώτη σε πλάκες αποτυπώθηκε!
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Tweet

βλέποντας και πάλι τη χίπικης αισθητικής φωτογράφιση των συγκατοίκων στο πανεπιστημίο και τώρα και στην πλάτη μας, και στην πλάτη των παιδιών μου κλπ, πολιτικών οι αναφορές μου αμέσως με οδήγησαν στη δισκοθήκη μου.

Οι Νοστράδαμος ήταν από τα πρωτοπόρα γκρουπάκια της ελλαδίτσας που όπως και τόσοι άλλοι έλληνες καλλιτέχνες είχαν την ατυχία να παραμείνουν στην Ελλαδίτσα. Εγώ τους αγαπώ. Τους άκουγαν οι γονείς μου και μου τους έμαθαν.
Μετά γνώρισα και τη Δέσποινα Γλέζου, πριν από χρόνια σε ένα στούντιο της Μιχαήλ Βόδα, με τον Ηλία Ασλάνογλου και τους τότε Magic de spell. Πολλοί φίλοι εκείνο το βράδυ. Τι ευτυχία! με τους περισσότερους είμαστε ακόμη σε επαφή, όχι τόσο συχνή αλλά τόσο ουσιαστική!

Τέλος πάντων, ο κανιβαλισμός της ωμής πραγματικότητας μπορεί -για λίγο ακόμη – να με βοηθήσει να διατηρώ την ψυχραιμία μου. Μπορεί και όχι!

Κανιμπαλοιπόν για το νέο "ντουέτο" που φωτογραφίζεται μεταμφιεσμένο σε κουαρτέτο. Ο τίτλος αποδίδεται καλύτερα στα γκρίκλις γιατί είναι και τα δύο τα παιδιά, γόνοι καλών οικογενειών που τους έμαθαν να είναι ευγενείς στο τραπέζι, αλλά αυτοί μας τρώνε στα όρθια, όπως τα …χατντογκζ, που χλαπάκιαζαν ως φοιητηταριά!

Το δικό τους Live θες δε θες ΔΕΝ μπορείς να το χάσεις. Αυτοί βαράνε τα νταούλια και μεις έκοντες-άκοντες χοροπηδάμε. Το δράμα της πατρίδος … είναι ότι αυτοί νομίζουν ότι χοροπηδάμε από τη χαρά μας, ενώ εμείς χοροπηδάμε γιατί καιγόμαστε!!!
Φτου…

Tweet

αυτή μάλλον είναι η φωτογραφία ορόσημο από το γάμο στο Λόντον, προχθές.
Μπορεί η κοπέλα να μην είπε το "ομπέι" στον όρκο της, μπορεί να άφησε λυτά τα μαλλιά της, ο Μάκης  (William Γουλιαμάκης Μάκης) όμως την έσκισε την γάτα

κοίτα, κοίτα και το κοριτσάκι παρανυφάκι στην άκρη – κλείνει τ’ αυτιά του … αλλά μαθαίνει από μικρό το δόλιο!!!

χαχαχχα

αυτός είναι ο γραφικός χαρακτήρας τους τώρα, που είναι 6 και κάτι & 4 και κάτι!

… καλημέρα, δεν είναι κακό πράμα η παράφραση. Δεν είναι κακή ούτε η μετάφραση. Το κακό είναι αυτό που μας περιτριγυρίζει, κοστουμαρισμένα σενιαρισμένο, αποφασισμένο να μας κάνει σαν και τη μούρη του.
Πού τον θυμήθηκα τον Ασωπό βραδιάτικο πριν ξημερώσει η παρασκευή και "εκπέμψω". Ίσως επειδή αντιπροσωπεύει το καρκινογόνο μέλλον μας … Ίσως. Ίσως πάλι όχι.

Μέτρα θα ανακοινώσει σε λίγο ο ΓΑΠ. Εις  βάρος μας προφανώς και πάλι. Αφού οι πολιτικοί έχουν αποτυχεί στην πολιτική … εμείς οι εύκολοι στόχοι θα την πληρώσουμε και πάλι. Εμείς και τα παδιά μας, όπως πριν από εμάς και οι πατεράδες μας. Οι δικοί τους, και τα δικά τους ατάραχοι θα συνεχίζουν το ταξίδι στην αιωνιότητα και το λαμπρό τους αύριο. Εσύ … κανονικέ άνθρωπάκο "ακου" και κολύμπα!

Χθες το κίνημα "δεν πληρώνω" κέρδισε τη μείωση των τιμών των διοδίων. Αυτοί το κέρδισαν για όλους μας. Κανείς υπουργίσκος δεν θα είχε τα ούμπαλα να το κάνει από μόνος του. Τι ωραία! Τι θα πουν τώρα αυτοί που μιλούσαν για τους "τζαμπατζήδες"; Ποιος ξέρει! Θα κάτσουν σε μια πανακρίβου πολυθρόνα, στο νεοκλασικό ή νεοκλασικίζον αγορασμένο μπιρ-παρά (άχρηστε εσύ που αγοράζεις στην εμπορική αξία) και να το αναλύσουν … το νόημα … του νοήματος!

Οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι, κυρίως στα κανάλια που υπηρετούν το Life style με το ίδιο πάθος που ο Παπακωνσταντίνου υπερασπιζεται το μνημόνιο, έπαθαν υστερία όταν είδαν τον Μικρούτσικο να εμφανίζεται μπροστά στην κάμερα. Πήγε μια κυρία να τον ρωτήσει για την οικονομική κρίση (με απώτερο στόχο να του το γυρίσει μετά για τη δική του οικονομική καταστροφή – λες και τους είχε ζητήσει δανεικά) κι αυτός απάντησε "δεν είμαι οικονομολόγος" και άρχισαν μετά οι αναλύσεις.
Μα καλά πείτε μου σας έλλειψε η ποιότητα της δουλειάς του Μικρούτσικου στην τηλεόραση; Καλά εγώ είμαι από χτύπημα στο κεφάλι και μπορεί να είμαι ακόμη εν συγχύσει. Σε ποιον έλλειψε ο Αντρέας Μικρουτσικος; Έλεος πλιζζζζζ

Α, γι’ αυτο να πω ότι μου έλλειψε. Το ‘ξερα και στην κιθάρα. Τώρα δεν ξέρω αν την ξαναπιάσω θα πηγαίνουν τα δάχτυλα μου στην ταστιέρα. Τι ωραίο τραγούδι! Και παράλληλα πώς ξεστατίζει ένας δημιουργός.
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!

Η Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει.
Η Μεγάλη Εβδομάδα του Ιησού. Γιατί η δική μας διαρκεί more than 7 days
Καλό pasqua συβλογκίτισσες και συβλογκίτες, καλό πάσκουα.

καλή σαρακοστή. Η πρώτη που δε θα κρατήσει μόνο σαράντα μέρες.
ένα μικρό κολαζάκι έτσι για το καλό! Με την καλή έννοια …

να μια καλή ιδέα για να βγάλει λεφτά το παλάτι – μέρες που διανύουμε!

Την ώρα που ένας βασιλιάς πάει για όσκαρ, ένας πρίγκιπας – ορφανός – παντρεύεται την αγαπημένη του, που κι αυτή στα νιάτα της τσιλιμπούρδησε όσο μπορούσε. Δηλαδή τόσο όσο να υπάρχουν φωτό της με εμφανές το βρακάκι της. Τρέχει τώρα η έρμη η γιαγιά να μαζέψει τις κιλότες από τους παπαράτσι. Την ίδια ώρα πάντως, και αφού προφανώς το σετ με τις προρσελάνες με τις μούρες των μελλόνυμφων δεν πουλάνε, είπανε να βγάλουνε τις καπότες στο σφυρί μπας και βγει κανά στραβοέξοδο.

Αυτό θα πει βασιλικό gamisi!!!

(ευτυχώς που ως χώρα είμαστε σοσιαλισταί … και δεν κινδυνεύουμε από τέτοιες ιδέες)

Πολύ κρύο, επιτέλους. Ο κυριος περιστέρης είχε βολευτεί στη μπάρα του καροτσιού. Ο κύριος Γιάννης ή Γιώργος ή Μανώλης που έπρεπε να μπει στο σούπερ μάρκετ για τη σαββατιάτικη αγγαρεία του προτίμησε να περιμένει να δει τι θα κάνει αυτό το παγωμένο πουλί.Το δικό του ήλπιζε ότι θα το ζέσταινε … αργότερα μεσα στη μέρα.
Τελικώς μια κυρία που μάλλον δεν έπεισε τον δικό της να κάνει τη σαββατιάτικη αγγαρεία του, βγήκε φουριόζα από το σουπερ μάρκετ και το περιστέρι τρόμαξε κι έφυγε. Τι θά ΄κανε θα μου πεις!
Τι θα πει πώς το κατάλαβα ότι ήταν περιστέρης κι όχι περιστέρα; Αφού τα σάββατα στα σούπερ μάρκετα κύριοι στριμώχνονται κατά βάση!

 για ένα πουκάμισο αδειανό …

ξεχασμένο στα χαλάσματα, στον Πειραιά. Λίγο πιο δίπλα έμενε ο συχωρεμένος φίλος μου Χρυσαφόπουλος. Λίγο πιο δίπλα πηγαμε σε ένα παιδικό πάρτυ πριν από κάτι μέρες. Λίγο πιο πάνω έμενε η μαμά μου με τη γιαγιά και τ’ αδέλφια της όταν ήρθαν από τον Πύργο. Λίγο πιο πάνω, στη Δεληγιώργη, τη Ζαννή και στον Προφήτη Ηλία μείναμε πριν μετακομίσουμε οριστικά από τον Πειραιά.

Λίγο πριν, λίγο μετά …

Είμαστε εδώ. Αυτό τελικά έχει σημασία. Και ότι θυμόμαστε.

 Τα παλιά "Εμπορικά" που έδιναν δουλειά, που είχαν παραγωγή, που έκαναν την περιοχή να ζωντανεύει τη μέρα ή γκρεμίζονται ή γίνονται μπαρ, στέκια κλπ κλπ. Και η περιοχή ζει πλέον μόνο τη νύχτα

Ποιος ξέρει πόσες φορές τρύπησε το δάχτυλο για να φτιάξει το κεντηματάκι. Σταυροβελονιά ή δεν ξέρω ποια άλλη βελονιά – τη – βελονιά πέρασαν τα χρόνια και μαζί με τα βουλιαγμένα μαξιλάρια του καναπέ βρέθηκαν στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς μου.

Κάθε γειτονιά έχει τα δικά της χαλάσματα

Την πείραξα αυτή τη φωτό. Στην αρχή ήταν έτσι

μετά την έκανα έτσι

με το φοτοφλέξερ, ένα ονλάιν τύπου φώτοσοπ πρόγραμμα.
Μετά την έβαλα στο Facebook κι αναρωτήθηκα αν οι αναμνήσεις είναι μαυρόασπρες.
Και κάνει πολύ ζέστη – το φθινόπωρο είναι μακριά και το "καλο χειμώνα" που ακούω δεξιά κι αριστερά μοιάζει με βρισιά.

Υβρις. Όπως την όρισαν οι αρχαίοι, που τελικά δεν ξέρω κατά πόσο είναι πρόγονοι … και σίγουρα είμαι βέβαιος ότι δεν είναι πρόγονοι όλων μας. Μερικοί από εμάς βαστάνε ως σκούφια από τους Ούνους, ή όποια άλλα φύλλα που δεν είχαν καλά PR και αναγνωρίζονται κοινώς ως "αγριοι, βάρβαροι, κατακτητικοί".

Μετά θυμήθηκα τον Παύλο Παυλίδη. Με έναν τρόπο, άθελά του  έχει παίξει κάποιο ρόλο. Καλοκαιρινό. Εν αγνοία του. Παραμένει ένας από τους πιο ζωντανούς καλλιτέχνες. Πάντα φρέσκος.

 Θρασύδειλα όντα προσπαθούν να βγουν από την κατάθλιψή τους ρουφώντας ζωή από τους εναπομείναντες ζωντανούς οργανισμούς.

Η αισιοδοξία αν πάει να βρει στήριγμα στη λογική περιμένει στο οδόστρωμα μέχρι να φτάσει ασθενοφόρο στο κεντρο, μέρα με δύο πορείες και χωρίς λεωφορεία.

Η αισιοδοξία οφείλει να βρίσκεται στο πόστο της, όπως οι μαγικές καταστάσεις στην κλασική λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, και να ποτίζει ότι ξεραμένο βρίσκει … (αφού το αυτόματο πότισμα χάλασε τις μέρες των διακοπών υποκύπτοντας στο νόμο του Μέρφι).

Τα κουβαδάκια σου και σ’ άλλη παραλία: τι σκληρή ατάκα!
Να στην πουν τ’ αλλα παιδάκια και να σου γυρίσουν την πλάτη και να προτιμήσουν να παίξουν χωρίς καν το κουβαδάκι σου προκειμένου να μην σ’ έχουν μεσ’ στα πόδια τους!

Πόσους αναγνωρίζεις που το έχουν υποστεί;
Μην απαντήσεις …
γρήγορα!
Κοίτα γύρω …Σκέψου (τους)!