Posts Tagged ‘φωτό’

No Jobs, no future τώρα για εμάς. Κάποια στιγμή να γίνει και γι’ Αυτούς!!!

Friday, October 7th, 2011

τω αγνώστω γραφίστα του διαδικτύου που αντιστέκεται γουστάρω την πλάκα που γίνεται στις μούρες που μας πετάνε στη μούρη τα αποτελέσματα της ανικανότητάς τους. Γουστάρω που το ίντερνετ έχει γίνει ο χειρότερος εφιάλτης τους. Θα γουστάρω ακόμη πιο τρελά όταν όσοι αντιδρούν βγουν στους δρόμους Η δοκιμασία μας συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο δεν αντιδρούμε. Κάποια στιγμή πρέπει δείξουμε ότι μετά το χιούμορ έχουμε να δείξουμε τα δόντια μας (πήρα τη φωτό από τον Τριαντάφυλλο Ομηρίδη στο FB αν ξέρει κανείς ποιος πρωτοέκανε αυτό το κολάζ, παρακαλώ να μου το στείλει να το αναφέρω – και φυσικά εννοείται ότι τον ευχαριστούμε για το χαμόγελο που μας χάρισε!!!)

Share on Facebook

Μια φωτογραφία που θα έπρπεπε να κάνει πολλούς να ντρέπονται

Monday, September 26th, 2011

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι κάτι χαβαλέδες.

Πολλοί λένε ότι οι αγανκτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος – δηλαδή όσοι δεν κατάφεραν να κάνουν τη λαμογιά.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι μέρος του προβλήματος γιατί δεν αγανάκτησαν εγκαίρως.

Πολλοί λένε ότι οι αγανακτισμένοι του Συντάγματος είναι όλα αυτά μαζί.

Η συγκλονιστική αυτή φωτογραφία είναι νομίζω η φωτογραφία της χρονιάς και ο φωτορεπόρτερ που την τράβηξε είναι γνωστός σου. Πρόκειται για τον Κώστα Τσιρώνη, τον φωτογράφο που κατάφερε και τράβηξε την περιβόητη φωτογραφία με τα ΜΑΤ να κραδαίνουν τα κουμπούρια τους στα επεισόδια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και απολύθηκε από την εφημερίδα του τον Ελεύθερο Τύπο (επί της πολυχρονεμένης Αγγελοπουλικής ιδιοκτησίας). Φιγουράρει σήμερα στην πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας – με τους επί τρίμηνο απλήρωτους κι εκεί, δημοσιογράφους. Ο Κώστας Τσιρώνης εργάζεται για το πρακτορείο Associated Press  και έτσι υπογράφει τη αυτήν τη στιγμή που μας έκανε όλους να σαστίσουμε το πρωί κοιτώντας τα πρωτοσέλιδα. Μετά, η φωτογραφία έγινε με τον μαγικό τρόπο των social media όλων μας – και καλώς.
Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάξω να βρω ποιος ήταν εκεί και είδε αυτή τη σκηνή μέσα από το φακό του και έκανε το "κλικ" το συγκεκριμένο κλάσμα του δευτερολέπτου.
Αυτό το κορίτσι στην αγκαλία κάποιου στελέχους της ΓΣΕΕ είναι τρομοκρατημένο στην Αθήνα του 2011. Όχι στην Ελλάδα που ξέραμε, αλλά στο κράτος του κυρίου Παπανδρέου, του κυρίου Βενιζέλου, του κυρίου Παπουτσή, της κυρίας Κανέλλη, του κυρίου Ροντούλη, του κυρίου Σαμαρά, της κυρίας Μπακογιάννη, κλπ κλπ δημοκρατικών δυνάμεων που λέγαμε στα 80′ς. Σ’ αυτό το περιβάλλον θα μεγαλώνουμε πλέον τα παιδιά μας! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Να κάνουμε μια δύο μέρες να το χωνέψουμε, κι όταν δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι ζούμε σε δημοκρατία αυτού του είδους, να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ο κάθενας μόνος του και όλοι μαζί – κυρίως όλοι μαζί, να μην ξαναδούμε τέτοια βλέμματα παιδιών.

Βγάλε το περιβάλλον και μη μου πεις ότι το κοριτσάκι αυτό δεν σου θυμίζει κλασικές φωτογραφίες από θηριωδίες που έχουν χαραχτεί στη συλλογική μνήμη επειδή ένας Τσιρώνης πάτησε το κλείστρο της μηχανής του το κατάλληλο κλάσμα του δευτερολέπτου!!!


Ε, λοιπόν εγώ δε γουστάρω το παιδί μου να μεγάλωσει μέσα στο φόβο.
Δε με νοιάζουν τα λούσα. Αλλά δεν επιτρέπω σε κανένα από τα "ΤΙΠΟΤΑ" που μας κυβερνούν να τρομοκρατεί τα παιδιά μας.

 Μπορεί ο ΓΑΠ να κλαίει που δεν πήγε να μιλήσει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, μπορεί ο Βενιζέλος να κλαίει επειδή η κυρία Λαγκάρντ του  τις έβρεξε που δεν μας γάμησε επαρκώς με τα άχρηστα για το μέλλον μας μέτρα τους. Μπορεί ο Σαμαράς να κλαίει επείδή δεν είναι ακόμη πρωθυπουργός, μπορεί η Ντόρα να κλαίει γιατί δεν μπαίνει στην επόμενη βουλή με βάση τις δημοσκοπήσεις. Μπορεί ο Καρατζαφέρης να κλαίει γιατί δε του βγήκε μια καλή ατάκα να ρουμπώσει τους αντιπάλους του, μπορεί ο Τσίπρας να κλαίει γιατί δεν τον κράζει τρις ημερησίως πλέον ο Πάγκαλος, ομοίως μπορεί να κλαίει και η Αλέκα γιατί όσοι δεν θέλουν να πληρώσουν το χαράτσι δεν είναι του κόμματος. Μπορεί να κλαίει ο πρόεδρος της βουλής επειδή έσταξε γάλα και γέμισε ψίχουλα ο οίκος της δημοκρατίας και των προνομιούχων υπαλλήλων της. Ας κλαίει όποιος από δαύτους θέλει.
Αν ο Παπουτσής έγινε και πάλι υπουργός επειδή είχε μεγάλη επιτυχία με το μαχαίρι που έβαλε στο κόκκαλο για να δικαιωθουν οι νεκροί του Σάμινα (σαν σήμερα 26-9) έγινε το κακό, οκ! Αν έγινε υπουργός προστασίας του πολίτη επειδή ήταν αγωνιστής φοιτητής και παρήλαυνε με τη ματωμένη σημαία του πολυτεχνείου ως συμβολισμός … τότε έχει αποτύχει οικτρά. Η δική του αστυνομία έκανε αυτό το κοριτσάκι να τρέμει από το φόβο του.

Αποτυχημένοι πολιτικοί, πολιτικολογούντες, και πολιτικάντηδες παίζουν σκραμπλ στις πλάτες μας με καλέμια! Μας ξεσκίζουν όταν κάνουν τα παιδιά μας να φοβούνται. Κι εμείς; Εμείς ακόμη είμαστε στη χωρία της ιντελεκτουέλ αντίδρασης! Γράφουμε καμια εξυπνάδα στο τουίτερ, στα βλογκ κλπ. Αισθάνομαι ότι χρειάζεται και κάτι ακόμη!

Απαγορεύεται, και πρέπει εμείς οι πολίτες να τους το κάνουμε σαφές, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να κάνουν τα παιδιά μας να κλαίνε!!!
Ας αποφασίσουν επιτέλους ότι είναι λιγότεροι από τις περιστάσεις. Κι όσο δεν το αποφασίζουν μόνοι τους, νομίζω ότι με αυτή τη φωτγραφία του Κώστα Τσιρώνη για ΣΗΜΑΙΑ πρέπει να τους το θυμίζουμε εμείς!

Share on Facebook

Κάπαρη στου Ψυρρή;

Saturday, September 10th, 2011

κι όμως!

Μερικές φορές δεν κάνει κακό να κοιτάς χαμηλά όταν περπατάς. Κοίτα τι είδα χθες το βράδυ, Παρασκευή της Εκθέσεως, επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο. Μέσα στα σοκάκια, της γειτονιάς της πρώην νυχτερινής διασκέδασης, και ακόμη πιο πρώην βιοτεχνικής άνθισης. Εκεί στου Ψυρρή, απ΄όπου απέδρασε η δραστηριότητα των μικρών εργαστηρίων κλπ και έγινε το πρώτο Σοχο της Αθήνας, της νέας Αθήνας, μετά την Πλάκα των 70′ς. Τελικώς απέδρασε και η διασκέδαση  – τουλάχιστον το πατείς με πατώ σε των περασμένων ετών – και πήγε Γκάζι.
Αυτές οι μέρες είναι τόσο μεσοβέζικες, δεν ξέρεις πού να πας. Να μπεις σε κλειστά μαγαζιά, να κάτσεις έξω στην υγρασία κάνοντας τεχνητή παράταση των διακοπών, μετά τη δουλειά – αν υποθέσουμε ότι δεν σου έχουν πάρει τη δουλειά τα "αναπτυξιακά" σχέδια που εφαρμόζονται στη χώρα;

Τέλος πάντων μια βόλτα στου Ψυρρή είναι πάντα μια βόλτα στην καρδιά της Αθήνας.
Πρέπει να σου πω ότι μου έφτιαξε το κέφι όταν πλησίαζα το θαμνούλι που απλώνεται στο πεζοδρόμιο σ’ αυτή την πάροδο της Σαρρή. Δεν το πίστευα κι αν δεν είχα δει την Τετάρτη άλλη μια κάπαρη να φυτρώνει ανάμεσα στις τσιμεντόπλακες στο μικρό θεατράκι με το όνομα Αννα Συνοδινού, δίπλα από το θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα, δεν θα ήμουν τόσο προσεκτικός.

 Έσκυψα έπιασα ένα φύλλο μεσα στο σκοτάδι, το έκοψα, το τσάκισα στη μέση και πριν το φέρω στη μύτη η μυρωδιά είχε ήδη κάνει το ταξίδι της στα ρουθούνια και το μυαλό μου.

Σε κλάσματα δευτερολέπτου προσγειώθηκα στις ξερολιθιές της αγαπημένης μου Σίφνου, εκεί που οι κάπαρες φύονται με σχεδόν μαγικό τρόπο μονο μέσα από τις σχισμές των βράχων. Λένε μάλιστα ότι οι Σιφνιές φυσάνε τους σπόρους που έχουν μαζέψει, με ένα καλάμι στις σχισμές από τις ξερολιθιές… ή για κάποιο λόγο έχω αυτή τη "γνώση" στο μυαλό μου γιατί είναι καταπληκτική ως εικόνα; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η κάπαρη!
Δεν είμαι ο "επίμονος κηπουρός" αλλά ξέρω ότι κάπαρη σε γλάστρα δεν πιάνει. Η καπαροσαλάτα που έτρωγα σ’ ενα εστιατόριο στις Καμάρες χρόνια πριν, τα καπαρόφυλλα που έφαγα στην Ανάφη, είναι για τον εισοφάγο μου από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να του τύχουν.

Μια κάπαρη στου Ψυρρή… ανάμεσα στον τοίχο καποιου μπαρ και στο μικρό πεζοδρομιάκι. Ανθισμένη, τώρα που δεν πατάει κανείς εκεί, ούτε καν παράνομα παρκαρισμενα αυτοκίνητα. Πόσο θ’ αντέξει;

Προσέχετε τι πατάτε. Μερικές φορές η έκπληξη μπορεί να συνθλιβεί κάτω από ένα ανέμελο βήμα!

Μακάρι να βλέπουμε πάντα εικόνες που θα μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. Θέλει βεβαίως δουλειά κι από εμάς, αλλά θέλει και τύχη!

Share on Facebook

Μια φωτογραφία πολλές χιλιάδες λέξεις στη Νέα Υόρκη τη μέρα της καταστροφής

Sunday, September 4th, 2011

 

Thomas Hoepker chose not to publish this photograph in a book about 9/11.

Photograph: Thomas Hoepker/Magnum

In the photograph Thomas Hoepker took on 11 September 2001, a group of New Yorkers sit chatting in the sun in a park in Brooklyn. Behind them, across brilliant blue water, in an azure sky, a terrible cloud of smoke and dust rises above lower Manhattan from the place where two towers were struck by hijacked airliners this same morning and have collapsed, killing, by fire, smoke, falling or jumping or crushing and tearing and fragmentation in the buildings’ final fall, nearly 3,000 people.

Ten years on, this is becoming one of the iconic photographs of 9/11, yet its history is strange and tortuous. Hoepker, a senior figure in the renowned Magnum photographers’ co-operative, chose not to publish it in 2001 and to exclude it from a book of Magnum pictures of that horribly unequalled day. Only in 2006, on the fifth anniversary of the attacks, did it appear in a book, and then it caused instant controversy. The critic and columnist Frank Rich wrote about it in the New York Times. He saw in this undeniably troubling picture an allegory of America’s failure to learn any deep lessons from that tragic day, to change or reform as a nation: "The young people in Mr Hoepker’s photo aren’t necessarily callous. They’re just American."

In other words, a country that believes in moving on they have already moved on, enjoying the sun in spite of the scene of mass carnage that scars the fine day. Indeed, I can’t help thinking the five apparently unmoved New Yorkers resemble the characters in the famous 1990s television comedy Seinfeld, who in the show’s final episode are convicted under a Good Samaritan law of failing to care about others.

Rich’s view of the picture was instantly disputed. Walter Sipser, identifying himself as the guy in shades at the right of the picture, said he and his girlfriend, apparently sunbathing on a wall, were in fact "in a profound state of shock and disbelief". Hoepker, they both complained, had photographed them without permission in a way that misrepresented their feelings and behaviour.

Well, you can’t photograph a feeling. But another five years on since it surfaced in 2006, it seems pointless to argue about the morality of the people in the picture, or of the photographer, or his decision to withhold the picture from publication. It is now established as one of the defining photographs of that day – with the 10th anniversary of the World Trade Centre’s destruction approaching, the Observer Review republished it this August as the 9/11 photograph.

It is the only photograph of that day to assert the art of the photographer: among hundreds of devastating pictures, by amateurs as well as professionals, that horrify and transfix us because they record the details of a crime that outstripped imagination – even Osama bin Laden dared not expect such a result – this one stands out as a more ironic, distanced, and therefore artful, image. Perhaps the real reason Hoepker sat on it at the time was because it would be egotistical to assert his own cunning as an artist in the midst of mass slaughter.

Today, the meaning of this photograph has nothing to do with judging individuals. It has become a picture about history, and about memory. As an image of a cataclysmic historical moment it captures something that is true of all historical moments: life does not stop dead because a battle or an act of terror is happening nearby. Artists and writers have told this truth down the ages. In his painting The Fall of Icarus, the Renaissance painter Pieter Bruegel depicts a peasant ploughing on as a boy falls to his death in the sea beyond: it is a very similar observation to Hoepker’s. WH Auden’s lines on this painting in his poem Musée des Beaux Arts apply perfectly to the photograph: "In Breughel’s Icarus, for instance: how everything turns away / Quite leisurely from the disaster …"

Stendhal similarly captures the dissonance of history in his novel The Charterhouse of Parma. A young man volunteers to fight for Napoleon at Waterloo, but instead of a defining moment of courage all he experiences are random, marginal, meaningless accidents on the edges of the great day.

History is not a heroic story, nor memory a block of marble inscribed with imperishable words of grief and rage. As Tony Blair – whose own response to this act of inhuman cruelty was to have such historic consequences – says of that day in his book A Journey, "It is amazing how quickly shock is absorbed and the natural rhythm of the human spirit reasserts itself … We remember, but not as we felt at that moment."

Personally I remember the shock of that moment perfectly. I have nightmares about it, which is strange, considering I am not an American and witnessed it only on television in Hackney, London. But I had come to love New York deeply and it felt like – it was – an attack on everything I held dear. Yet arguments about the meaning and, urgently, the response to this colossal act of violence started immediately. For every horrific account you can read of that day a horror has been caused, either directly or indirectly, by the "war on terror" that resulted: 12,000 killed by suicide bombers in Iraq …

And so, 10 years on, the meaning of this photograph is that memories fade fast. The people in the foreground are us. We are the ones whose lives went on, touched yet untouched, separated from the heart of the tragedy by the blue water of time, which has got ever wider and more impossible to cross. A 10-year-old event belongs to history, not the present. To feel the full sorrow of it now you need to watch a documentary – and then you will switch to something lighter, either because it is painfully clear that too much blood has been spent around the world in the name of this disaster, or simply because changing channels is what humans do. The people in this photograph cannot help being alive, and showing it.

Share on Facebook

Radio Friday: Σαββατιάτικα…

Saturday, September 3rd, 2011

καλημέρα!

Πειράζει που το Radio Friday "εκπέμπει" Σάββατο; Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ (που λέει κι ο Αγγελάκας). Αφού χθες δεν προλάβαινα.
Είχα να χωρίσω τα παιδιά που μαλώνανε. Και τα δικά μου, και τα άλλα … καταλαβαίνεις ε! (αν δεν… εννοώ τα παιδιά που παίζουν μονόπολι με τις τύχες μας: τρόικανς, μπένι, κλοιπαί οικονομοτεχνικαί δυνάμεις. Μπαλαμουτιαστήκανε τη νύχτα της Πέμπτης και την Παρασκευή άλλο ένα κλίμα … σιάχτηκε εις βάρος μας)

Λατρεύω τους RHCP, κι αναρωτιέμαι αν ποτέ θα καταφέρω να τους δω live. Ελπίζω, όταν θα γίνει αυτό να είμαι χωρίς "Π" και να μπορώ να χοροπηδώ – έστω και κάπως αφαιρετικά, αλλά να χοροπηδώ!

Η οικονομία της γειτονιάς μου, όπως και της δικής σου – φαντάζομαι – πάει κατά διαόλου. Αυτό βεβαίως δεν αφορά τα …παιδιά που παίζουν μονοπολι με τη ζωή μας. Αυτοί, τη δική τους ζωή την έχουν σιαγμένη.

Τα παιδιά τους βολεμένα, τα χρέη τους πληρωμένα (τα υλικά, γιατί τα "αϋλα" χρέη των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων είναι αυτά που πληρώνουμε) και ξέρουν ή τουλάχιστον έχουν βάσιμες υπόνοιες ότι στις επόμενες εκλογές θα έρθουν οι …, εμείς δηλαδή, να τους ψησίσουμε! και τα σκλιά δεμένα!

Η Μαρίνα ακούει παραμύθια και χορεύει τα ιντερμέντια, περιμένοντας τη φίλη της τη μικρή Μαρίνα να παίξουν. Ο Αντώνης πήρε μεγάλη απογοήτευση που δε θα έρθει και η Στέλλα, η μεγάλη φίλη της μικρής Μαρίνας, που πολύ του γυάλισε του 7χρονου το καλοκαίρι που την είδε. Λες κι έφαγε χυλόπιτα ήταν το αγοράκι μου όταν του είπα: η Στέλλα δε μένει στην Αθήνα, μπορει να τη συναντήσουμε του χρόνου στις διακοπές (που ελπίζω να πάμε, κι αυτό παρενθετικό δεν το είπα του παιδιού!)

Χαιρόμαι, προσπαθώ να διατηρώ έντονα τα πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι. Μέσα στη γενικότερη επικράτηση του γκρι, πρέπει να αγωνιστούμε να υπάρξουν και τ’ άλλα χρώματα! Η ζωή θέλει κουράγιο, φίλους, αλληλεγγύη, προσπάθεια και χρώματα! (πάλι θυμήθηκα τη Μόμο!!!)

Καλό υπόλοιπο Σου-Κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

Share on Facebook

Η κατάντια του δήμου, της γειτονιάς είναι πλέον στα χέρια μας! – Οι “περιπολίες” συνεχίζονται!

Wednesday, August 24th, 2011

Συνεχίζω να φωτογραφίζω και να καλώ το 100,

όταν πρέπει να παιδιά μου να βγουν στο δρόμο

γιατί …κόβεται το πεζοδρόμιο.


Σας καλώ να κάνετε το ίδιο! Κράξτε και καταγγείλτε!!!

Ιδού τι είδα Τετάρτη απόγευμα στο κέντρο του Παλαιού Φαλήρου, στην οδό Αγίου Αλεξάνδρου

Για να είμαι δίκαιος, ο κύριος με το γκρι -που βήκε φλου, είχε αλάρμ και έφυγε! δεν πήγε όμως να παρκάρει στον ειδκό χώρο για πάρκινγκ, αλλά προτίμησε να κλείσει το σημείο που είναι να περνάνε παιδιά, καρότσια, πιο ανήμποροι απο μάς κλπ!

Καλή σύνεχεια …

Share on Facebook

Η κατάντια του δήμου, της γειτονιάς είναι πλέον στα χέρια μας!

Tuesday, August 23rd, 2011

και εξηγούμαι!

πριν από μερικά χρόνια είχα προκαλέσει τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου να πάρει το καρότσι με το μωρό μου και να πάει στην απέναντι γωνία να πάρει μια φραντζόλα ψωμί και να γυρίσει.

Φυσικά έκανα πλάκα στον Δήμαρχο, αλλά η κουβέντα ότι η Αγίου Αλεξάνδρου πρέπει να μετατραπεί σε ήπιας κυκλοφορίας για να ξανανιώσουν άνρθωποι και οι πεζοί που ζουν εδώ, ήταν μονόδρομος. Τότε η κουβέντα μου θύμησε τους καταστηματάρχες της Ερμού που έβγαιναν με μαύρες σημαίες όταν είχε ανακοινωθεί η πεζοδρόμηση. Μετά βεβαίως ήρθαν τα μπαλόνια τα πολύχρωμα όπως και το πλήθος, το πάρτυ! Έτσι τότε ο δήμαρχος είχε επικαλεστεί τους καταστηματάρχες που θα έχαναν κόσμο – αν δηλαδή συνέχιζε ο δρόμος να είναι κλειστός από την παραλιακή όταν καποιοι τρόμπες διπλοπάρκαραν και έκλειναν τις διαβάσεις και δεν μπορούσες να τον διαβείς …

Τελικά στο Παλαιό Φάληρο φάνηκε ότι νίκησαν οι πολιτες και όχι οι καταστηματάρχες και η Αγίου Αλεξάνδρου άλλαξε όψη. Ο δήμος έκάνε αυτό που ήταν καλύτερο για τους κατοίκους, τους επισκέπτες και τους περαστικούς.

 

Τώρα ήρθε η δική μας ώρα:

να καταγγέλουμε τον κάθε μαλάκα

που νομίζει ότι μπορεί να παρκάρει στα πιο μεγάλα πεζοδρόμια.

Ομοίως και αυτόν τον μαλάκα, που κλείνει τις διαβάσεις!

 

Πιστέψτε με οι τηλεφωνητές στο 100 είναι πολύ ευγενείς και εφόσον δεν κυνηγάνε τον Παλαιοκώστα στέλνουν την τροχαία και κόβει κλήσεις.
Ας σταματήσουμε να περιμένουμε τους άλλους να κάνουν κάτι. Ας κάνουμε κάτι ο κάθένας μας. Είναι καθήκον μας.

Απολαυστικές φωτο από μια απογευματινή βόλτα λοιπόν!

Προφανώς και δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα και οι αριθμοί είναι φόρα παρτίδα!

Α, να μην ξεχάσω και αυτούς που έχουν μαγαζιά! Είναι δυνατόν να έχουν πάρει άδεια για τραπεζοκαθίσματα που αφήνουν ένα,  δύο άντε τρεις -στο τσακίρ κέφι – πλάκες πεζοδρομίου για τους πεζούς?


Αύριο, σε εργάσιμη ώρα θα κάνω ρεπορτάζ! Και μετά θα συνεχίσω τις φωτογραφίσεις.

Αν είστε γείτονες, στείλτε φωτο του είδους (gkafat@gmail.com) να τις κάνουμε μια ωραία έκθεση. Είμαι βέβαιος ότι ο δήμος θα τις θαυμάσει!!!

Αν δεν είμαστε γείτονες, κάντε το ίδιο και στη δική σας γειτονιά! Αυτοί θέλουν κράξιμο και πρόστιμο!

Μη σας πιάσει το "μαθητικό" …εγώ δεν καρφώνω …

ή το απελπιστικά ελληναράδικο …δεν είναι δική μου δουλειά!!!

Share on Facebook

Ρε, μπας και δεν είχαμε ποτέ αισθητική;

Monday, August 22nd, 2011

Κοίτα εδώ, στη φωτογραφία:

Το εμπέδωσες; Τι μπορεί να πιστέψεις για το DNA που κουβαλάει αυτό το πλάσμα. Ποια μοίρα σκληρή του έστειλε αυτή σταφυλένια σαγιονάρα ως κομμάτι της απόλαυσης του βαδίζειν;
Ποιος πιστεύει ότι θα τη βλέπει με τη σταφυλένια παρα θιν πισινός … και θα τη λιμπίζεται;

Με τέτοια σαγιονάρα πώς πιστεύεις ότι θα είναι χτισμένο το αυθαίρετο μέσα στα πεύκα -ποιος τα χέζει τα πεύκα θα μου πεις μπροστά στο λιλά διόροφο με πλάκα και αναμονές μπας "και καταφέρουν τα παιδιά να σηκώσουν ένα όροφο ακόμη".


Φρίκη

 

Καθημερινές ήττες της αισθητικής, της χαμένης μας αισθητικής.

 

Χαστούκια στο βλέμμα.

Εκεί που πας να κουλάρεις, μόλις τα παιδιά φίλιωσαν από τον καυγά που ξεσήκωσε ένα καμπινγκ στο πόδι, μετά τις αμοιβαίες εξηγήσεις και αγκαλιές βλέπεις τον ροζ σταφυλόκοκο να σου επιτίθεται.

Δεν έχει σημασία αν η φέρουσα ήταν ωραία, ασχημη, μοιραία, κλπ.

Με τέτοιο μαργαριτάρι στο ποδάρ΄ τι να κοιτάξεις παραπάνω!

Ο αισθητικός μας κατήφορος δεν έχει τέλος.

Μάλλον δεν έχει και αρχή. Χάνεται στα βάθη του χρόνου, τότε που η καγκουριά συνάντησε την αισθητική και της πέταξε τα μάτια έξω -με το συμπάθειο!

 

Καλά, θα μου πεις εσύ ω! καλοπροαίρετε αναγνώστη, τόση εμπάθεια και τόση σημασία για ένα ζευγάρι σταφυλένιες σαγιονάρες;

Ναι, γιατί, λογαριασμό θα σου δώσω τι με χαλάει και σε τι συμπεράσματα με οδηγεί; Είπα εγώ ότι έτσι είναι το σωστό;
Είπα, ό,τι εγώ σκέφτηκα, είναι δικές μου οι σκέψεις και δεν διεκδικούν πανανρθώπινη αναγνώριση.
Πάω να πάρω παγωμένη κορινθιακή σταφίδα (ευτυχώς δε βγαίνει σε ροζ)! Με τ’ς υγείες σας!

 

Share on Facebook

Radio Friday: επιλεκτικές διακοπές λίγο πριν την επιλεκτική … ακατανόμαστη

Thursday, July 14th, 2011

Καλημέρα!
Στους ρυθμούς του Χαρι Πότερ ολόκληρη η ελληνική πολιτική σκηνή. Συμμετέχει στην ολοκλήρωση του φαινομένου.

Όπως ακριβώς στον ΧΠ ο πανκάκιστος Βόλντερμορτ δεν αναφερόταν με το όνομά του, έτσι κι οι έλληνες πολιτικοί που πλέον τους αποκαλούμε: ΧΠΥ (χάριν πολιτικής υπάρχουμε) δε θέλουν να ακούν τίποτα για την επιλεκτική χρεοκοπία της τύφλας τους, όταν βεβαίως αναφέρονται σε αυτήν (και την τύφλα και την επιλεκτική) οι άλλοι. Διατηρούν οι ίδιοι το δικαίωμά τους να λένε ό,τι θέλουν, όπως και να κάνουν ό,τι θέλουν. Ευτυχώς βγήκαν οι μετρήσεις και κατάλαβαν ότι πριμοδότησαν αρκετά τον σύριζα στο κύμα με το …"πας αγανακτισμένος δικός τους"!
Θα το πάρω από κανα μαύρο αδέρφι στο Πήλιο, αλλά υπόσχομαι ότι θα πάω να το δω τζάμπα στα village (να μια καλή χρήση της δημοσιογραφικής ταυτόητας – για να μην τα λεμε όλα μαύρα και μας λένε αντιδραστικούς!

Αυτή η φωτογραφία, που την τράβηξα την πρώτη του Ιούλη στην Πάρο (μου), μου θύμισε την πρώτη φορά που πήγα στο νησί, το 1985.Οι Ρουμστουλέτηδες εν πλήρει δράσει!!!


σου μίλησα γι’ αυτή την αποδρασούλα, αλλά δε λέει να φύγει από κεφάλι μου.
Όπως επίσης δεν λέει να βγει από το κεφάλι μου ο τίτλος του βιβλίου του Αμίν Μααλούφ "Φονικές ταυτότητες". Να το βρεις και να το διαβάσεις πλιζ! (εκδόσεις Ωκεανίδα)

Τώρα που λέμε για βιβλία, να σου προτείνω το Ghost Fish, του συναδέλφου μου, του Κώστα Κωσταντέλλου (από τις εκδόσεις Λιβάνη). Έχει καταφέρει να κάνει ένα βιβλίο που είναι σύχρονο σου, ό,τι ηλικία κι αν έχεις (άνω των 15 εννοείται). Τύποι, καταστάσεις, που τους ξέρεις, τις ξέρεις, είτε από πρώτο χέρι είτε "ακουστά". Πάει με την εποχή. Μέσα από ένα ωραίο στόρι, καταγράφει με έναν ιδαίτερα σκωπτικό τρόπο, σχεδόν υποδόρροιο, τις αιτίες της σημερινής μας κατάστασης. Καλή ανάγνωση!

Θέλω να ξεκουραστώ. θέλω η μονη μου "κούραση" να είναι η φροντίδα των παιδιών μου. Θέλω να γελάσω, να ζωγραφίσουμε, να παίξουμε φρίσμπι, να ψαρέψουμε, να κάνουμε ποδηλατάδες, βουτιές, εργαστήρια. Θέλω να αφήσω για λίγες μέρες την επιλεκτική μαλακία του καθενός πίσω και να επιλέξω να είμαι στον … κόσμο μου!

Στο εύχομαι με όλη μου την καρδιά!
Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

 

υ.γ. Δεν μου αρέσει καθόλου το καινούριο τραγούδι των Coldplay. Μου θυμίζει ένα καρναβαλίστικο του σειρμού. Να το πω κι αυτό γιατί δεν μπορώ να τα κρατάω μέσα μου πια!!! Ακουτα και πες, αν έχω άδικο. Βεβαίως αναγνωριζω σε όλους, άρα και στους Coldplay, το δικαίωμα στην πλάκα και το χαβαλέ!

 

Share on Facebook

Μια βόλτα στην Παροικιά, όπως …παλιά!

Sunday, July 3rd, 2011

Μια εκδρομή στην Πάρο, για ένα γάμο. Πάρτυ, ποτά, φίλοι, γνωστοί, νέες γνωριμίες, πάρτυ, ποτά, φίλοι γνωστοί.


Από τότε που έγινα πατέρας είναι μάλλον η πρώτη τέτοιου τύπου απόδραση μόνος καταμόνος. Καλά μπορεί να μην είναι η πρώτη είναι όμως η … καλυτερη!
Είναι ανάγκη, που προφανώς δεν μειώνει την απόλυτη λατρεία και την εξάρτηση από τα παιδιά μου.

Δεν ντρέπομαι όμως να πω ότι αυτά τα λίγα 24ωρα που ήμουν μόνος με τους φίλους, τα ποτά, το χαβαλέ, τον εαυτό μου, την κάμερα μου, στο νησί που πέρασα πολλά από τα άγρια καλοκαίρια της εφηβείας μου, με γκόμενες, φίλους, χυλόπιτες, ηδονές, και πάνω απ’ όλα απίστευτο χαβαλέ, ήταν ό,τι χρειαζόμουν.

Η Πάρος είναι συμπτωματικά το νησί της Βίκης μου. Δεν κατάγεται από εκεί, αλλά με έναν τρόπο ήταν το "χωριό" της. Δεν ήθελα κι εγώ πολύ να κολλήσω – κολλημένος ήμουν κι όταν γνωριστήκαμε.
Κι από τις πρώτες μας βόλτες, τις αναγνωριστικές μας στιγμές, τα χρόνια πέρασαν και είμαστε τώρα εκτός απο "Βίκη και Γιάννης"  η Μαμά και ο Μπαμπάς του Αντώνη και της Μαρίνας. Κι είμαστε πάντα μαζί – όλοι ή σε συνδυασμούς!


Λίγες ώρες με τον εαυτό μου, τις αναπολήσεις μου, τα σχέδιά μου, με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές να ρουφάνε την ομορφιά του Αιγαίου, τις χρειαζόμουν. Όλοι τις χρειαζόμαστε.


Εύχομαι σε όλους να έχουν καλές αναμνήσεις και δυνατότητα για σχέδια για το μέλλον με τα παιδιά και τον έρωτά τους.


Share on Facebook

Please visit WP-Admin > Options > Snap Shots and enter the Snap Shots key. How to find your key