Giannis Kafatos

τα 90’ς και αφού είχα κάνει αρκετά χρόνια τη βάρδια μου μπροστά στις κάμερες ως ρεπόρτερ άρχισα να δουλεύω «εσωτερικός». Αυτό είχε ένα πολύ πολύ… αστείο θετικό: δεν ήμουν υποχρεωμένος να φοράω πουκάμισο και γραβάτα, τη «στολή» του τηλεοπτικού δημοσιογράφου που κάθε βράδυ μπαίνει στα σπίτια του κόσμου και πρέπει να είναι ευπρεπώς ενδεδυμένος κλπ κλπ κλπ. Ξέρεις είναι πολύ … ιδιαίτερο την πρώτη μέρα σε μια δουλειά που τόσο πολύ γουστάρεις να μπαίνεις με αμερικάνικο τζάκετ χακί (τα θυμάστε οι … συνομήλικοι) πουλόβερ και φουλάρι και μετά από λίγες εβδομάδες να βρίσκεσαι με πουκάμισο, γραβάτα και κατά περίπτωση σακάκι.

Έτσι άρχισα να λιώνω τα t-shirt που αγόραζα ή που έφτιαχνα όταν πήγαινα διακοπές. Σιγά σιγά άρχισα να γεμίζω συρτάρια και στη συνέχεια σακ-βουαγιάζ και βαλίτσες με τα αγαπημένα μου σκουτιά (έτσι τά ΄λεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου).

Η συνέχεια και το τέλος … της ιστορίας στο Protagon.gr

Παιδιά μου, είστε πολύ μικρά, αλλά λίγο το σχολείο, λίγο τα DVD την ένοια του «κλέφτη» την ξέρετε. Την ακούτε στη «Ντόρα την εξερευνήτρια» που λέει: μην κλέβεις κλέφτη, και σας καλεί να το επαναλάβετε.

Ευτυχώς στη «Ντόρα την εξερευνήτρια» ο κλέφτης τρομάζει από την ιαχή «μην κλέβεις κλέφτη» που λένε εν χορώ Ντόρα, Μπουτς (για μαϊμουδάκι πρόκειται), και τα παιδιά τηλεθεατές, και τρέπεται σε φυγή.

το υπόλοιπο κείμενο στο Protagon.gr

Τα τελευταία 6 καλοκαίρια, από τότε που γεννήθηκε ο γιος μου, κάνουμε διακοπές στην Άφησο, ένα πανέμορφο ψαροχώρι του Πηλίου. Κάθε καλοκαίρι, τώρα έχω και κόρη, στο χωριό αυτό έχουμε την ευκαιρία να ζούμε τη φύση, αλλά και τον κανονικό κόσμο, την κανονική ζωή. «Κανονική» … τι θα πει … θα μου πεις!

Κανονικό είναι πλέον τα παιδιά να παίζουν στους δρόμους κι ας μιλάνε άλλη γλώσσα. Ο Αντώνης μου είπε ότι του χρόνου «θα μάθω αγγλικά» για να καταλαβαίνω τι λέει ο Κρίστι και ο Αλεξάντερ όταν μιλούν μεταξύ τους. Τα αλβανικά είναι «αγγλικά», όπως και τα πολωνικά της Κλαούντια με τη μαμά της – τουλάχιστον για ένα εξάχρονο αγόρι.

Ο παραλιακός δρόμος της Αφήσου έχει μικρά σπιτάκια, τα παλιά, του χωριού, με το μπαλκονάκι που χωράει ίσα ένα τραπέζι μικρό για τον καφέ, το τασάκι και το ποτήρι το νερό. Κάτω όμως από τα μικρά αυτά μπαλκονάκια χρόνο με το χρόνο φτιάχονται τα πιο γλυκά «αυθαίρετα»: οι χελιδονοφωλιές. Τα χελιδόνια στην Άφησο είναι το ίδιο πολλά με τις μύγες. Έτσι κι αλλιώς είναι φιλόξενο το χωριό «μας».

Κάθε που περνάμε για την παραλία, βλέπουμε τις χελιδονοφωλιές, και προσπαθούμε να δείξουμε στα παιδιά τα πουλιά που πάνε κι έρχονται, μεσ’το «φράκο» τους και κουβαλάνε άλλοτε λασπη για να κλείσουν κανα ημιυπαίθριο … άλλοντε τροφή για τα νεογγέννητα πηλιωρείτικα μωρά τους.

Κάθε που φτάνουμε στην παράλια, εκεί δα, που τελειώνει η άσφαλτος συναντούμε και τον «φίλε μου». Ο «φίλε μου» είναι από το Μπαγκλαντές και πουλάει στην παραλία χαϊμαλιά. Πέρα δώθε, όλο το καλοκαίρι, μ΄ έναν ταμπλά στο χέρι, με καρφάκια και τρύπες, που κρέμονται σχοινάκια στα οποία περασμένα είναι πολύχρωμα χαϊμαλιά για το χέρι, το λαιμό, το πόδι. Πέρα δώθε στις δύο παραλίες του χωριού: Αμποβό και Καληφτέρη.

Το υπόλοιπο κείμενο στο Protagon.gr

χαίρομαι που μπήκα στην παρέα του Protagon.gr

θα τα λέμε κι από εκεί

Είναι γνωστό αλλά πάντα το ξεχνάμε … μέχρι που κάτι γίνεται και … τσουπ τρως τη χλαπάτσα της μικρότητας σου ως οντος, του "τίποτα" που είσαι … έμπροσθεν της ΦΥΣΗΣ.

Θές να πας με τη γκόμενα τρίημερο στο Αμστερνταμ για ρομαντζα στα κανάλια και φούμες, θες να πας στο παιδί σου που σου λέει ότι σπουδάζει στη Λόντρα, θες να πας να δοκιμάσεις τα καινούρια βαρέλια στα highlands, είσαι το ΔΝΤ και προγραμματίζεις mmmmeeting στο Ελλαδιστάν για μπιζνες στα Βαλκάνια …

όσο θέλεις χόρευε κι όσο θέλεις πήδα …

πιο ψηλά από την ηφαιστιακή στάχτη δε θα φτάσεις, όπως ακριβώς δηλαδή δε θα φτάσεις ούτε στον προορισμό σου.

Ακόμη μια "ιθάκη" που χάθηκε στη σκόνη για να παραφράσω "Τερμίτες" τους οποίους "αναγνωρίζω" – με την κυριολεκτική έννοια του όρου που παραπέμπει σε ένα από τα πιο άγρια …creatures, όπως λένε τα ντοκιμαντέρ που βλέπω - σε διάφορες φάτσες – που επίσης βλέπω – εδώ και χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει εφημερίδες και να παρακολουθεί την πολιτική ζωή και τα … τεκταινόμενα – my ass – να θρυματίζουν ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει αυτό που λέγεται Ελληνικό κράτος.

Παρατηρώ μια διάχυτη ανησυχία, εκνευρισμό, αηδία, γκρίνια  κλπ κλπ για την κατασταση σε βλογκς και σόσιαλ νετγουορκς και προβλέπω, συζητώντας με γνωστούς και φίλους, μια έκρηξη που όλοι συμφωνούμε ότι θα γίνει "εκτός" κομματικών γραμμών – εξ’ ου και η καθυστέρηση … Ελπιζω όμως ότι κάποιοι θα μας παρασύρουν …

και μέσα σε όλον τον ορυμαγδό … διάβασα και το άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη στο Protagon. Ο Καμπουράκης – που δουλεύουμε μαζί – παρακολούθησε την προηγούμενη εβδομάδα τη συζήτηση των αρχηγών στη βουλη΄. Πάρε μια ιδέα από το Εξαιρετικό!!! και επαρκώς σκοπτικό κείμενο (ολόκληρο στο protagon.gr)

…

Διότι μπορεί να εκπλαγείτε με την άποψη μου, αλλά έμεινα εξαιρετικά ικανοποιημένος. Διαπίστωσα τεράστιες θεμελιακές αλλαγές στον τρόπο σκέψης και ομιλίας των Πατέρων του Έθνους. Εξηγούμαι:

Σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς μας άνδρες, ήταν έκδηλη η εναγώνια αναζήτηση μιας σημασιογονικής μήτρας, μέσα από την οποία ο πολιτικός λόγος θα προχωρήσει σε ρήξη με το παρελθόν, θα αναβιώσει την απούσα μητρική πηγή και θα επιστρέψει σε μια αρχέγονη υπαρξιακή πολιτική αυθεντικότητα. Η κρίση οδήγησε στην κατάρρευση κάθε κώδικα και μύθου του παρελθόντος, έστρεψε τους πολιτικούς αρχηγούς στην εκ νέου ανακάλυψη της καθαρής ιδεολογικής εσωτερικότητας και τους οδήγησε στον χώρο της υποκειμενικής υπέρ-πολιτικής αυτό-δημιουργίας. Τώρα πια, τα ιστορικά υποκείμενα των οποίων ηγούνται, δεν είναι απλώς το μέτρο κάθε πράγματος, αλλά έγιναν τα ίδια κατανοήσιμα και «αντικειμενικά», δηλαδή αντικείμενα-εικόνες έξω από την ορώσα συνείδηση. Το υποκείμενο της πολιτικής πλέον είναι πολυπρισματικό, όχι πολυχασμένο.

Κοίτα ένα πολύ ωραίο βιντεάκι που είδα στους Πρωταγωνιστές. Είναι από ένα ηλεκτρονικό τ-σερτάδικο. Εχει πολύ πλάκα, και κυρίως Μεράκι!!!