Posts Tagged ‘Radio Friday’

Radio Friday: Καμία Ανοχή στους νεοναζί, γιατί αλλιώς αύριο το δικό σου παιδί μπορεί να είναι ο Παύλος Φύσσας

Friday, September 27th, 2013

20130927_063047

Ας ξεκινήσουμε με αυτή την πρώτη σελίδα.
Είναι το ΕΘΝΟΣ, που νομίζω ότι πρωτοστάτησε στο ξεμπρόστιασμα των νενοναζί που κυκλοφορούσαν με το μανδύα βουλευτών κλπ μη δημοκρατικών δυνάμεων.
Η μαυρίλα φαίνεται να σπάει λίγο-λίγο, δειλά. Μακάρι η αποτελεσματικότητα και τη ταχύτητα με την οποία κινείται η αστυνομία και η δικαιοσύνη (αυτή ειναι η αλήθεια με κάποιες χρονικής υφής παραφωνίες) να παραμείνει και να μην χαλαρώσει σε ό,τι αφορά τους φασίστες και τους νεοναζί και το παρακράτος που χρόνια τώρα επιμελώς έστησαν.
Με άλλα λόγια να μην ξεχάσουμε ότι οι νεοναζί είναι μια άλλη λέξη για τους Δολοφόνους όταν το θέμα φύγει από την πρώτη σελίδα των εφημερίδων και την σκαλέτα των τηλεοπτικών εκπομπών.

Ελπίζω το σπυρί που σπάει με τις αποκαλύψεις (όχι μόνο του ΕΘΝΟΥΣ) να βρωμίσει τόσο ώστε η μπόχα να ξυπνήσει λίγο αυτούς που πίστευαν ότι επειδή οι χρυσαυγίτες τους μπούκωναν την πείνα με κανα πενητάρικο ή ψώνια από το μπακάλη είναι τα καλά παιδιά της γειτονιάς.
Και να καταλάβουν πως όταν οι νεοναζί λένε "φύγουν οι ξένοι για να δουλεψουν οι έλληνες" εννοούν να φύγουν οι ξένοι για να εκμετλλεύομαστε τους έλληνες όπως τους ξένους …

Ελπίζω επίσης οι κακές παρέες που ακροδεξιώς γαλουχημένες επηρεάζουν όποοιον μπορούν να επηρεάσουν εκεί στα ψηλά  … να … ξεπαρεού! Και ο νοών νοείτω.

Ο φόβος που έχει καλλιεργηθεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος που βρήκαν καλοοργωμένο έδαφος να φυρτώσουν στο σήμερα έχει έρθει ο καιρός να σπάσει, να φύγει, να τον διώξουμε. Από μέσα μας, πρώτα, και μετά από το περιβάλλον μας. Ο καθένας μόνος του και κυρίως όλοι μαζί!

Ελπίζω ο θάνατος αυτού του παιδιού, του Παύλου Φύσσα στα 34του χρόνια να μείνει ως ανάμνηση μιας αφύπνησης. Να τιμούμε τη μνήμη του ως την αφορμή που ξερίζωσε οποιαδήποτε δικαιολογία ανοχής τους νενοναζί της διπλανής μας πόρτας. 17 Σεπτεμβρίου 2013. Να ένα πολυτεχνείο του σήμερα.

(βεβαίως τίποτα δεν μπορεί να πει κανείς στους γονείς του παλικαριού, παρά σιωπηλά να υποκλιθεί μπροστά τους. τέτοιο γολγοθά δεν εύχομαι για κανέναν πατέρα και και καμία μάνα)

Γι' αυτό ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ στους ΦΑΣΙΣΤΕΣ, όχι μόνο αυτούς με τις στολές,  αλλά και τους άλλους, της καθημερινότητας μας. Μην τους αφήνουμε χώρο να χύνουν το δηλητήριό τους.
Γιατί αύριο μπορεί ο Παύλος Φύσσας να γίνει το δικό μας παιδί

Share on Facebook

Radio Friday: Μεγάλη Παρασκευή, μιας εβδομάδας παθών … διαρκείας

Friday, May 3rd, 2013

Γεια σου, 
καιρό είχε να "εκπέμψει" το Radio Friday. Στην αρχή ήταν θέμα συγκυρίας, μετά βαρεμάρας. Μετά η βαρεμάρα νίκησε τη διάθεση και το "ωχ αδερφέ" νίκησε κατά κράτος. Έτσι δε συμβαίνει σε όλα τα πράγματα ή σε αυτά που δεν είναι "πράγματα" που λέει κι η διαφήμιση;

Λοιπόν χωρίς διάθεση να απολογηθώ παραπάνω ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε σένα αναγνώστη, ανεβάζω τους διακόπτες και το Radio Friday είναι στον αέρα. 

Η Μαρίνα μου είναι έξη ετών και αυτό είναι το πρώτο Πάσχα που θα το περάσει στην Αθήνα. 
Δεν πειράζει! Ας είναι αυτά τα προβλήματα: ότι δεν κάνουμε μια εκδρομή όπως παλιά! 
Ήδη έχουμε κάνει διάφορες ποδηλατάδες στην παραλία, και τώρα μέσα ετοιμάζονται για βόλτα στην Πλάκα και την Ακρόπολη. 
Να ας πούμε: ούτε τα παιδιά μου ούτε η γυναίκα μου έχουν κάνει ποτέ επιτάφιο στην Πλάκα – κι εγώ ούτε πού θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά!

Γυρίσαμε από την ποδηλατάδα και πατινάδα με τον Αντώνη και τη Μαρίνα. Η αγορά του Παλαιού Φαλήρου είναι …πένθιμη. 
Νομίζω ότι φέτος το πένθιμο χτύπημα της καμπάνας της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται αντιληπτό πολύ διαφορετικά από όλους μας. 
Μπορεί τα ουζερί σε κάποιες γειτονιές να είναι γεμάτα, τα καράβια το ίδιο, τα διόδια να πήζουν από αυτοκίνητα. Μπορεί! Το ίδιο μπορούν να ψάχνουν τους κάδους σκουπιδιών αυτοί που το έχουν ανάγκη. Ακόμη και σήμερα. Και όχι μόνο τους κάδους ανακύκλωσης, αλλά και τους άλλους: με τα αποφάγια μας.

Δεν περιμένω ανάσταση κανενός σωτήρα. Δεν πιστεύω σε κανέναν σωτήρα. Ελπίζω μόνο να είμαι υγιής, τα παιδιά μου, η γυναίκα μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι – αν αυτό είναι δυνατόν. Και το ελπίζω αυτό γιατί έτσι μπορεί κανείς να παλέψει. 
Κανείς δε θα μας οδηγήσει στον Παράδεισο. Μόνοι μας, όλοι μαζί  όμως … 

Χρόνια πολλά λοιπόν, υγεία, σκέψη, δύναμη. 
Σταματήστε να αντέχετε. Πρέπει να αντιδράσουμε. Αντέχουμε περισσότερα από όσα μπορούν να μας κάνουν, θα τους αφήσουμε;

Share on Facebook

Radio Friday: 21 Σεπτεμβρίου, πρώτη μέρα του φθινοπώρου και η Τρόικα (ξανα)φεύγει

Friday, September 21st, 2012

τελικά ο σεπτέμβρης κάνει την τρόικα αποδημητικό. έτσι με τον Μπένη τον πολλά βαρύ εφύγασιν και εμείς φάγαμε το χαράτσι, που ήταν έκτακτο κι έγινε μόνιμο.
Τώρα με το Στουρνάρ(ι)α του Σαμαρά του επιμηκυντή τσαμπουκά πάλι το έργο παίζεται. Τα χελιδόνια φεύγουν για τα θερμά κλίματα, κι εμείς πάλι έμπροσθεν του προαιώνιου: έλα ρε φιλαράκο … δώσε 30 δις για τη δόση μου …
Και ο καιρός κυλά αργά στο τενεσί! Πέτα το φελό … σε φελούς θα πέσει που παίζουν κι αυτοί (με το μέλλον αλλά και το παρόν μας)

Τα λεφτά δεν κάνουν τον άνθρωπο, αλλά κάνουν το άνθρωπο κύριο του εαυτού του.
Όταν τα λαμόγια  που πλούτισαν στην πλάτη μου με κάνουν να μην μπορώ να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου κανονικά πρέπει να τους δαγκώσω το λαρύγγι.
Δεν το πράττει κανείς όμως και πληρώνει αγόγγυστα ή αγκομαχώντας, αλλά πάντως πληρώνει.
Πληρώνεις τις κλεψιές των άλλων.


Η Γερμανία έχει αποφασίσει ότι θέλει την Κίνα στα πόδια της. Πόσες ώρες δηλαδή θα κάνει ένα φορτίο με καλούδια που θα παραγόνται στο Ελλαδιστάν με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα των εργαζομένων (τα κανονικά, όχι τις αλητείες που είχαν θεσπίσει κάποιοι συνδικαλισταράδες), να φτάσει στο κέντρο της ευρώπης (τους); Σκέψου πόσο θα έκανε ένα τέτοιο φορτίο να έρθει από την Κίνα.
Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Ε, είμαι επηρεασμένος από τις Νύχτες Πρεμιέρας …


Και ο φασισμός γίνεται lifestyle. H κυρία-τίποτα- Ελεωνόρα καλεί τον Κασιδιάρη  και τον πλασάρει στο κοινό με το μυαλό νια-νια ως trendy icon.
Kai εμείς καθόμαστε και κοιτάμε…
Σαν την ορχήστρα του Τιτανικού. Μόνο που εκείνοι ήξεραν που πάνε. Στον πάτο.
Εμείς με όλα αυτά που έχουμε αφήσει να ανθίσουν ούτε και ξέρουμε πού πάμε.
Αμίλητοι κοιτάζαμε και χαμογελάγαμε … αμήχανοι λέγαμε "δε μας αφορά" και τώρα είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά της βάρκας. Εκείνη που βουλιάζει.


Κόντρα, κόντρα ρε!

Κάποιος να πάει κόντρα, να μας παρασύρει κόντρα!!!

Share on Facebook

Radio Friday: μια κάποια Παρασκευή

Friday, August 3rd, 2012

Είχα πάντα ένα μεγάλο θέμα με το χρόνο. Δεν τα πάμε καλά οι δυο μας.  Η παρτίδα είναι ρυθμισμένη. Δεν τα πάμε καλά οι δυο μας. Πάντα στον κατάλληλο χρόνο όλα γίνονται και δεν ξεγίνονται.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι όταν ό,τι είναι να γίνει, δεν γίνεται στον κατάλληλο χρόνο.
Και μετά ψάχνεις να δεις τι έπρεπε να είχες κάνει τότε που ήταν σωστή η ώρα.

Μετά από πολλές Παρασκευές, ένα Radio Friday "εκπέμπει" σήμερα.
Νομίζω δεν έλλειψε σε κανέναν, ούτε σ' εμένα. Όταν ήταν ο χρόνος του … εξέπεμπε

Πολύ άρεσε στη Μαρίνα μου αυτό το τραγούδι. Για κάποιο λόγο κάποτε της είχα πει για νανούρισμα, ένα από 'κείνα τα βράδια που έκλαιγε και δεν έλεγε να κλείσει μάτι. Αφού τελείωσε όλο το αμειγώς παιδικό ρεπερτόριο περάσαμε σε ανώτερες μορφές γονεϊκής πάλης και τσουπ ο "Ματωμένος Γάμος" έγινε παιδικό νανούρισμα.
Φέτος το ζήτησε να το ακούσει στο youtube και είναι ψηλά στο καλοκαιρινό airplay της Μαρίνας μου!
 

Είναι πολύ περίεργος ο κόσμος φέτος το καλοκαίρι. Είναι πιο συνεφιασμένος. Είναι με περισσότερες έγνοιες. Οι τυχεροί έκαναν διακοπές, ή θα κάνουν, όμως έχουν μια σκοτούρα πάνω από το κεφάλι τους και μέσα στα μάτια τους.
Σκοτούρα οι εκδρομείς, μουρμούρα οι επαγγελματίες ότι οι σκοτουριασμένοι εκδρομείς και είναι λιγότεροι από ό,τι συνήθως και δεν ξοδεύουν όσα χρειάζονται.

Είναι προφανές, σ'εμένα τουλάχιστον, ότι οι διακοπές τελειώνουν. Σε λίγα εικοσιτετράωρα θα είμαι στη δουλειά μου. Αυτό σημαίνει ότι έχω δουλειά, πήρα άδεια, πήγα διακοπές κλπ που δεν επιτρέπουν γκρίνια. Είμαι πολύ χαρούμενος που είδα άλλο ένα καλοκαίρι τα παιδιά μου να ξετσουμίζουν και να μπουμπουκιάζουν περνώντας μόνα τους δρόμους, με ποδήλατο, πατίνι, τρέχοντας στην πλατεία, στο μόλο, στα βράχια, στη γειτονιά  μαζί με τα άλλα παιδιά του χωριού.

Τιις πρώτες μέρες των διακοπών τα παιδιά της πόλης, μιλάω για τα δικά μου αλλά δίνω ένα τόνο γενίκευσης για να στο παίξω ειδικός,  χτυπάνε με το παραμικρό. Προαφνώς η ζαλούρα της πόλης και των "μη" τα κάνει σα μεθυσμένα που δεν ξέρουν πώς να τρέξουν σε ένα χωριό. Η ζαλούρα της πόλης και τα "μη". Πόσες φορές δεν είπατε  -αν είστε γονείς – ότι δε θα ξαναπείτε "μη" και πόσες φορές δεν καταφέρατε να το τηρησετε;

Τις πρώτες μέρες των διακοπών τα παιδιά της πόλης είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα σε σχέση με τα άλλα παιδιά του χωριού όταν είναι κοντά οι γονείς τους. Μόλις οι γονείς απομακρυνθούν και αφήσουν λίγο αέρα – ν' ανασάνουν τα παιδιά -τα παιδιά γίνονται ένα και δεν ξεχωρίζεις τις φωνές τους. Και αν είσαι και λίγο χαλαρός μπορείς να απολαύσεις το μπουμπουκιασμα των βλασταριών σου.
Ο Αντώνης μου θέλει τόσο πολύ να γίνει ψαράς που έπιασε μικρά ψάρια με τα χέρια του στα βράχια και η Μαρίνα μου ακολουθώντας τους φίλους της έφτασε στη βάρκα και ανέβηκε με τη δύναμη των μπράτσων της για να κάνει βουτιές. Εμείς από κοντά παρακολουθούμε και μεγαλώνουμε μαζί τους. Ευτυχία

Τα τελευταία οκτώ χρόνια οι βασικές μου διακοπές είναι στην Αφησο (στο gps Αφυσσος, αλλίως δεν στο βγάζει) στο Πήλιο. Παραλιακό χωριό. Δεν έχει αλλάξει τίποτα  εκτός από μια απουσία. Φέτος δεν είδα τον Ρούφικ, τον "φίλε μου". Είναι όμως για καλό (διάβασε το λινκ), γύρισε στα παιδιά του. Του στέλνω την αγάπη και τα χαμόγελα που μας μοίραζε.
Η Άφησος είναι ένα μέρος με πολλές αναμνήσεις. Φοβάμαι όμως ότι η αδυναμία κάποιων να καταλάβουν την ομορφιά της, την κάνουν πιο φτωχή. Ας είναι, δε θέλω να γκρινιάξω. Ευτυχώς που περνάμε καλά ανάμεσα σε τόσους γνωστούς και φίλους.

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.
Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι. Αισιοδοξία και αλληλεγγύη: ας τις ορθώσουμε απέναντι σε όσους θέλουν να μας πνίξουν

Share on Facebook

Radio Friday: άλλο βάζω πλάτη άλλο στήνω κώλο

Friday, April 6th, 2012

Καλημέρα, δύσκολη μέρα σήμερα, και σήμερα.
Ο Μάριος Λώλος περίμενε να τελειώσουν οι εκλογές να βρεθούμε – με τις δουλειές όλοι πήζουμε και δεν προλαβαίνουμε να βλέπουμε φίλους και γνωστούς.

Τώρα θα καθυστερήσουμε ακόμη περισσότερο, ο Μάριος είναι στο νοσοκομείο μετά το άγριο ξυλοδαρμό από μπατσόνια του σερίφη Χρυσοχοϊδη, που είχαν φάει στη μάπα τον "μαχαίρι στο κόκκαλο" Παπουτσή, και άλλες τεράστιες πολιτικές μουτσούνες πιο πριν.

Εγχειρίζεται.

Ευχομαστε όλοι περαστικά στο Μάριο, και περαστικά σε όλους μας. Κάποια στιγμή όλοι θα βρεθουμε αντιμέτωποι με τη βία.

Η Βία δεν είναι πάντα ένα γκλομπ ενός πύρκαυλου Ματατζή, η ΒΙΑ είναι – το συχνότερο πια – φτιασιδωμένη, με PHD, με ωραίους τρόπους και χαμογελαστές εκφράσεις.
Η ΒΙΑ όμως είναι πάντα ΒΙΑ και εν τέλει γεννάει ΒΙΑ. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ή πληρώνεται πολύ καλά για δείχνει ότι δεν το καταλαβαίνει και να κοιμίζει τους ακροατές του ή έχει περάσει βαριά ασθένεια με πολλές παρενέργειες στα παιδικά του χρόνια.

Και η φτώχεια γεννάει ΒΙΑ.

Άλλο βάζω πλάτη – αφού δεν μπορώ να κάνω αλλιώς – άλλο στήνω κώλο. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί πλέον το ζητάνε, δηλαδή το απαιτούν με τον ίδιο τρόπο.
Επίσης είναι διαφορετικό να περιγράφεις τι θα φέρει το μνημόνιο του ΓΑΠ, του Μπένι, του Σαμαρά (πρέπει να του βρούμε κι αυτουνού ένα χαριτωμένο υποκοριστικό) και διαφορετικό να το βλέπεις με το όνομά σου και τον κενό χώρο στο κάτω μέρος για να το υπογράψεις.
Μπιλίβ μι! Χιουουουτζ διαφορά.
Στα δύσκολα κρινόμαστε όλοι, και μόνο αν καταλάβουμε ότι ΟΛΟΙ μαζί κάτι μπορούμε, όχι πολλά μη νομίζετε, αλλά κάτι – κι όχι ο καθένας για τον κώλο του (όπως ελληνικαμάντ κάνουμε τόοοοοσα χρόνια),  ε, τότε κάτι μπορεί να γενεί.

Η αυτοκτονία του 77χρονου είναι μια συγκλονιστική κουκίδα σε ένα παζλ δεκάδων (μπορεί και εκατοντάδων) αυτοκτονιών που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε  όλη την ελλάδα λόγω χρεών, τοκογλύφων.
Τα όρνια πάντα βρίσκουν ένα πτώμα για να ασελγήσουν. Αν είναι στο κέντρο της Αθήνας τα όρνεα είναι περισσότερα, στην έδρα τους, καταλαβαίνεις!
 

Καλό σαββατοκύριακο, Λάζαροι και Λαζαρίτσες, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.

Φτάνει η ώρα, της ανάστασης, δηλαδή η ώρα που ο καθένας θα κληθεί να διαλέξει στρατόπεδα, να πάρει αποφάσεις, να αποφασίσει επίσης πού θα κοιτάει η κάνη αν τραβήξει τη σκανδάλη.

Share on Facebook

Radio Friday: όλη λόξα όλοι χάλι…

Sunday, March 25th, 2012

…άγια μέρα ξημερώνει 

και του έσθονου το μηνιάτικο έρχεται κι αυτό!

Καλημέρα, με καθυστερήσεις ένεκα η εργασία, η τέχνη και δεν κατάλαβα, πρέπει να ψυχαναγκάζομαι να γράφω και στο βλογκ μου! Νισάφι πια!

Καλημέρα λοιπόν χωρίς ενοχές.

Καλημέρα και σ' όποιον αρέσει.

Και τα μυαλά στα κάγκελα. Της πουτάνας το κάγκελο. Κάγκελα Παντού. 
Δεν έχω άλλο να θυμηθώ με κάγκελα κλεισμένο, 
παρά τον Αβραμόπουλο τον καγκελοστολισμένο

Ούτε άνοιξα την τηλεόραση για να δουν τα παιδιά. Τι να δουν τα παιδια; Πώς νικιέται ο φόβος; Ας βρουν μόνοι τους τους φόβους τους, και πώς να βγουν απ'αυτούς. Δε χρειάζεται να τους προσθέσω -εκουσίως τουλάχιστον – κι άλλους.
Όσοι πολιτιξξξ πήγαν από την απέναντι των καγκέλων, μπράβο. Φαντάζομαι θα αισθάνονται ότι οι καλεσμενοι πολίτες τους λάτρεψαν και τους τίμησαν τιμώντας την 25η Μαρτίου! 
φιλιά στα πεκινουά, που έλεγε η παλιά μου συνεργάτης Νανά!

σματς

<

 

Είμαι πολύ χαρούμενος που ολοένα και περισσότεροι εμπιστεύονται κομμάτια του σώματός τους στα χέρια μου!  Το σχέδιο "απόδρασης" άρχισε …

Καλό ό,τι μας έρθει σε όλους!

Καλή εβδομάδα συβλογκίτες και συβλογκίτισσες

No mercy @ all

Share on Facebook

Radio Friday: οι μούτζες, τζινάβω καλά, είν΄ τα φάσκελα?

Friday, February 24th, 2012


και ποιος τα φοβάται;
Γιατί τέτοια μανία από την Αννούλα, του χιονιά την υπουργάρα που θέλει να τιμωρηθούν (επειδικτικά, αλλά δεν το διατυπώνει έτσι  η σοσιαλίστρια) οι μαθητές που μούτζωσαν;
Τόσος τρόμος πια από μερικά φάσκελα! 
Ή για τις …μούτζες;
Μουτζοπιάστηκαν, Ηλιά 'μ Πετρόπουλε -θεός σχωρέσε – το πολιτικό σύστημα με τα μηράκια που δεν γουστάρουν πια και τώρα περιμένουν τον νέο νόμο περί τεντιμποϊσμού ώστε να πιάσουν δουλειά οι μηχανές (οι κουρευτικές βεβαίως-βεβαίως) και τα άλλα σοσιαλίζοντα μέτρα!

Και ξέρεις ποια θα είναι η τιμωρία των μαθητών αυτών: Να μάθουν απ΄ έξω την επιστολή Κωστόπουλου μετά το κανόνι, να προσφέρουν κοινωνική εργασία βοηθώντας την Τζένη να πακετάρει και να καθαρίζουν την καινούρια πισίνα του εκδότου, ώστε αυτός αναπόσπαστος να ετοιμάσει μια ακόμη γενιά για ό,τι σκεφτεί. 
Να για να μάθετε παλιόπαιδα που δε γουστάρετε στα 18 σας το σύστημα και το μουτζώνετε! 
Να για να μάθετε να είστε υπάκουα, να μην πατάτε τα καλογυαλισμένα παρκέτα της εξουσίας που δε γουστάρει σκόνες και ασχήμιες στη γιορτή που μας ετοιμάζει!

Δεν ντρέπεστε να χαλάτε το πάρτι! Εδώ ολάκερος Εβανζέλ έσωσε τη χώρα, σχεδόν μόνος του, ο παμέγιστος των μεγίστων μεγιστάνων. 
Αμφισβητείτε στα 18 σας?
Τολμάτε?
Ντροπή σας! 
Κι αυτοί που σας βάζουν … δε θα πάρουν σύνταξη! Έτσι, για να μάθουν να ξεσηκώνουν τη νεολαία!

Λες τελικά να φοβούνται κάτι, κι αυτό το κάτι να είναι το φάσκελο? Τόσο εύκολο ήταν να τρομάξουν? Μπα, κάτι άλλο κρύβεται από τη μανία τους απέναντι στα παιδιά που φασκελώνουν το μέλλον που η Αννούλα και τα άλλα παϊδάκια της Βολής (τους) ετοιμάζουν! Δε μπορεί να είναι τόσο εύκολο!

"συνομιλούσα" (τρομάρα μου) στο τουίτερ και κάτι λέγαμε με τον Σπύρο για τα παιδιά, τα έξοδα κλπ και του είπα "για πλάκα" ότι πρέπει να τους αρχίσω Αλβανικά ή βουλγάρικα … τις γλώσσες του μέλλοντος που μας φτιάχνουν … καταλαβαίνεις! Μήπως τελικά δεν είναι πλάκα?
Ή να τα μάθω καλιαρντα?
Να βρίζουν χωρίς να κινδυνεύουν να τα καταλάβει η κυρ-Άννα και τα τιμωρήσει? 
Καλό σου-κου της Αποκριάς στα τελευταία της … είναι κι άλλα στα … τελευταία τους 
ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ, θα Κρατήσουμε, και θα μουτζώσουμε αν χρειαστεί, πριν κάνουμε κάτι άλλο. 
Α, σου είπα και το άλλο?

Φέτος η Σαρακοστή θα κρατήσει …

                             περισσότερο από το κανονικό …  

                                                                  με τζινάβεις ή να μουτζοπιαστούμε?

 

Share on Facebook

Radio Friday: κοίτα, εδώ κάθονται οι έλληνες …

Sunday, February 19th, 2012

καλημέρα (κυριακή σήμερις, αλλά το Radio παραμένει Friday -τόσα στραβά κι ανάποδα συμβαίνουν, αν σε πειράζει αυτό … θες πολλά χάπια)

Καλημέρα λοιπόν … έλληνες, που μας κοιτάζουν με οίκτο (; κράτα αυτό το ερωτημάτικο) οι λαοί της ευρώπας, της γκόμενας που πήδηξε ο Δίας στα νιάτα της κι από τότε το χρωστάει μανιάτικο στην Ελλαδα, τη χώρα του γαμίκου θεού, και τώρα ήρθε η ώρα να το ξεπληρώσει.
Τι νομίζεις ότι πληρώνεις τα φράγκα που χρωστάς ως αέρα στο αέρινο χρηματοπιστωτικό σύστημα που παραφούσκωσε από τον … αέρα τον κοπανιστόνε!
Αμ όχι! Πληρώνεις τα γαμισιάτικα του Δία, την κομπορημοσύνη του τύπου που είπε  τη μαλακία για τα βελανίδια τους παρθενώνες και τα ρέστα!

Μείνε τώρα με  τα ρέστα από το φούρνο … και βγάλτην καθαρή!

Σου έλεγα για το ερωτηματικό ? στον "οίκτο" παραπάνω.
Δεν ξέρω αν μας συμπαραστέκονται ή αν συμπαραστεκόμενοι βλέπουν το δικό τους μέλλον. Το ΠΕΙΡΑΜΑ πέτυχε με ένα κωλοσινεμά καμένο. Πέρασαν τα μέτρα που ήθελαν έτσι ώστε να γίνει μέσα στην Ευρώπη, του πολιτισμού ένα οικονομικό μοντέλο τρίτου κόσμου.
Κάθε απόγευμα ο Παπαδήμιος και η παρέα του εκεί που παίρνουν το τσάι των θυμούνται ότι παίρνεις ακόμη μισθό και σύνταξη και τους κάθεται στο λαιμό το βούτημα, στρούντελ νομίζω τρώνε με χαρά. Και πάνω στη γουλιά να ξεκολήσει ο στρούντελας από τον ουρανίσκο κόβεται και λίγο λίγο η σύνταξη, ο μισθός, τα φάρμακα, τα δημόσια νηπιαγωγεία και ό,τι τέλος πάντων τους χαλάει.
Μπορούμε λοιπόν, αν ισχύει αυτός ο συλλογισμός, να μην αισθανόμαστε άσχημα ότι μας συμπαραστέκονται επειδή μας λυπούνται αλλά επειδή … ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ

Βλέπω με τρόμο τις διαστάσεις και την ταχύτητα "πληροφόρησης" από το FB και το Twitter. Μια μαλακία, μια ψεύτικη εικόνα, μια λάθος πληροφορία, αν είναι έτσι φτιάγμένη που "χτυπάει" το κέντρο του θυμικού αμέσως ανεβαίνει σε τοίχους, τιτιβίζει, αν δεν την "άκουσες" κινδυνεύεις να θεωρηθείς … εκτός.
Χωρίς έλεγχο. 'Ακριτα.
Πρόσεξε, γιατί μπορεί κάποια στιγμή να είσαι εσύ στο στόχαστρο. Φέρε τον εαυτό σου  … ούτε να το διαννοηθείς ε! Βέβαια.
Όλα θέλουν προσοχή, μέτρο και να μην τους δίνουμε μεγαλύτερη σημασία από αυτή που στην πραγματικότητα έχουν.

Ναι λοιπόν είμαστε όλοι έλληνες, μόνο που εγώ θα ήθελα να είμαι έλληνας της διασποράς. Θέλω την Ελλάδα μόνο για διακοπές. Δε το γουστάρω άλλο το ωραίο σας χωριό, με τα αρχαία που διατίθενται για αίθουσες αρχαιοκαπήλων και παραλίες μες στο σκουπίδι και την καρπουζόφλουδα.
Πρέπει να δουλέψω για να γλυτώσω τα παιδιά μου από τη λαίλαπα του Παπαδήμιου και της κυβέρνησής του, και από τους ελληναράδες που μας έφεραν μέχρι εδώ!

Άντε και "καλή τύχη μάγκες"

Share on Facebook

Radio Friday: Friday bloody Sunday – σκατά στους τάφους σας

Friday, February 10th, 2012

Καλό ο,τιδήποτε (απέμεινε και με τη δικιά μας ευθύνη που προσδιορίζεται από την απραξία μας, και ακόμη περισσότερο από την ανοχή μας)
Καλό βόλι. Συμβολικά ή κανονικά δεν ξέρω πια! Σε λίγο, είμαι βέβαιος ότι θα γίνουν καθημερινότητα οι κλοπές έξω από τα σούπερ μάρκετ. 
΄Όποιος "έχει", προκαλεί και όσο πενρνάει ο καιρός θα προκαλεί όλο και περισσότερους. Με ευθύνη αυτών που υπάρχουν χάριν της δικής μας ανοχής και απραξίας.

Ναι "Αν το ανεχτείς το παιδί σου θα είναι ο επόμενος"
Βλέπεις όλοι πλέον είμαστε αριθμοί.
Αριθμοί που ρυθμίζονται από τα ΝΟΥΜΕΡΑ της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, και των παρυφων αυτών.

Φτάσαμε στο σημείο οι λιγούρηδες της εξουσίας ακροδεξιοί να παραιτούνται.

Φτάσαμε στο σημείο να μην αποδέχεται τη θέση του παραιτηθέντος βουλευτή ο πρώτος επιλαχόν. Αλλες εποχές θα σπρώχνανε στη σειρά για ένα έδρανο με τα συμπαρομαρτούντα (πολλά λεφτά για τόσους άχρηστους – most of them) υλικά και … άυλα!

Τελικά μαλλον μας ψεκάζουν. ή κάτι εκπεμπουν ντα Αη-φον που ξαφνικά όλοι έχουμε ανάγκη να έχουμε και μας κάνουν μαλθακούς. ΜΑΛΑΚΕΣ! Τι σκατά περιμένουμε για να τους πετάξουμε στη θάλασσα; 
Και να σου πω με πάσα ειλικρίνεια: εγώ έχω ακόμη τη δουλειά μου και φοβάμαι να μη τη χάσω. Αυτός που δεν έχει κάτι να χάσει πού ειναι; 
θα μου πεις ψάχνεις άλλοθι? Ίσως. 
Δε μιλάω ως γκουρού, ως αναμάρτητος κλπ. Μιλάω όπως νιώθω. Φοβάμαι να μη χάσω τη δουλειά μου. Όχι μόνο γιατί ήταν το όνειρό μου να γίνω δημοσιογράφος, αλλά για να μην πεινάσουν τα παιδιά μου. 
Αλλά πώς θα είμαι εγώ καλά όταν όλοι γύρω μου, φίλοι, συγγενείς είναι ξεκρέμαστοι;
Χρωστάω κι εγώ, όπως και τόσοι άλλοι. Αλλά εγώ δεν ήμουν σαν τον Τσοχατζόπουλο και τα τσιράκια του. Είχα έναν καλό μισθό και με αυτόν έφτιαξα τη ζωή μου. Δεν τα έκλεψα. 
Καταλαβες Αντωνάκη, Βαγγελάκη, και όσοι εκεί τριγύρω μας κουνάτε το δάχτυλο, μαζί με κάποιους "συναδέλφους" μου που θέλετε να μας κάνετε να νιώσουμε μέρος του πρόβλήματος – που εσείς δημιουργήσατε!

Η σημερινή Παρασκευή "μάτωσε" στο Σύνταγμα. Έρχεται η Κυριακή. Ίσως τελικά η εξέγερση είναι η μόνη λύση.
Είναι αλλιώς να πτωχεύεις επειδή το θες εσύ. Αποφασίζεις ΕΣΥ ΠΩΣ με μια εξουσία που έχει αρχίδια να τραβήξει, όχι τη μαλακία που παίζεται (τόση ανικανότητα, το βλέπεις δεν μπορούν ούτε να τελειώσουν) δύο χρόνια τώρα, έναν λαό κι έναν λαό να τραβήξει και να αναδείξει μια εξουσία.
Έστω και την ύστατη ώρα. 
Να τους πετάξουμε στη θάλασσα. 
Να πάρουμε απόφαση ότι αν πούμε όχι σε όλα θα περάσουμε σκληρά και άσχημα αλλά θα υπάρχει κάπου εκεί … μια αχτίδα ελπίδας.
Όσο τους αφήνουμε να ασελγούν πάνω μας θα περνάμε σκληρά για  πολλά χρόνια και χωρίς καμία ελπίδα.
Αναρωτιέμαι: μήπως ήρθε η ώρα να γίνουμε όλοι επαναστάτες;
Εγώ, τι μπορώ να κάνω; 

Σκατά στους τάφους τους, 

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες

Share on Facebook

Radio Friday: Anonymous, ε-Ponny-μουτς και οι πόνοι τους!

Friday, February 3rd, 2012

Αργάμιση για το Radio Friday, αλλά πάλι καλά προλάβαμε τη μέρα πριν αλλάξει!
Η μέρα μου ξεκίνησε με τους Anonymous και το χακέρεμα που κατάφεραν για πολλές ώρες είναι η αλήθεια στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Η μέρα πάει να τελειώσε, αλλά ο πυρετός είναι υψηλός. Και σε μέλη της οικογένειας μου, λόγω ίωσης, αλλά και στις διαπραγματεύσεις. Αλήθεια είναι διαπραγμάτευση αυτό που γίνεται ή είμαστε και λόγω του ψύχους – τόταλι παγωμένων εγκεφάλων υποκείμενα? Τι διαπραγματεύεται και ποιος; Γιατί, νομίζω ότι όποιος διαπραγματεύεται κάτι έχει διαφορετική άποψη από τον απέναντι του.
Στην προκειμένη περίπτωση ποιος διαφωνεί? Κι αν διαφωνεί κάπως … είναι γιατί είναι βαθιά του πίστη  το θέμα της διαφωνίας ή για να πάρει μισό κιλό (ή να λέμε οκά, να συνηθίζουμε τα παλιά) ψήφους?
Κανείς δε θα μάθε ποτέ την αλήθεια.
Άλλωστε σε λίγες μέρες τι σημασία θα έχει?

Η μέρα φεύγει. Η Νύχτα αρχίζει να γίνεται κυρίαρχη. Οι κύριοι με τα γκρι, καταφέρνουν να κερδίσουν αυτό το γύρο – τουλάχιστον. Ελπίζω να υπάρξει και δεύτερος και να είμαστε εκεί να τον διεκδικήσουμε. Όχι όπως τώρα. Μα τι στο διάολο μας ψεκάζουν … είπα γι' αστείο. Και κάποιος μου απάντησε σοβαρά ότι ναι, κάθε απόγευμα ένα αεροπλάνο πετάει και ψεκάζει. Δεν έκανε πλάκα. Οπότε καταλαβαίνεις . Ο ψεκασμένος … το φλιτ του ονειρεύεται.

Θέλω να τιθασεύω τα "θέλω" μου. Αλλά θέλω να ελπίζω ότι θα μπορώ να "θέλω" και να επιλέγω αν "θα" ή όχι!

Καλό σου-κου, καλή ξεκούραση, καλή Ανάσταση
και φυσικά Καλές Απόκριες – η εποχή του μασκαρά ανατέλει!

Share on Facebook