Giannis Kafatos

Καλημέρα, καλημέρα χρόνια πολλά και με το καλό να μας έρθει η νέα χρονιά. 
Αυτό είναι το τελευταίο RF για το 11, και ποιος χέστηκε θα μου πεις. Ουδείς. Αλλά έτσι έχουμε συνηθίσει, όσο πλησιάζει το τέλος της χρονιάς να μνημονεύουμε το τελευταίο τάδε, το έσχατο δείνα, το τελευταίο χέσιμο, η τελευταία μαλακία κλπ της χρονιάς.

Μ' αυτό το τραγούδι θέλω ν' αποχαιρετήσω μια … δεν ξέρω τι να πω. Δε θα βάλω χαρακτηρισμό. Θ' αποχαιρετήσω τη σκηνοθέτη Λουκία Ρικάκη. Αποχώρησε προχθές και το μεσημέρι της Παρασκευής η μάνα της και οι φίλοι της την είδαν για τελευταία φορά. Την αποχαιρετήσαμε. Τα μωβ γυαλάκια που τόνιζαν τα μάτια που μας χάρισαν εικόνες! 
Τρέμω. Τρέμω στην ιδέα της μάνας που θάβει το παιδί της. Τρέμω και υποκλίνομαι. Δυστυχώς η ζωή μας θυμίζει με τον πιο ξερό τρόπο το περιεχόμενό της. Και στα "περιεχόμενα" της ζωής μας είναι και ο θάνατος.
Πάμε Tricky, για ν' ακούει εκεί ψηλά και να γουστάρει. (είχαμε ακούσει πολύ Τricky κάποτε που την είχα καλέσει στο στούντιο του Rock FM για να μιλήσουμε για τις ταινίες της.)
Δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω όσο ζούσε, θα το ψάξω τώρα αν έκανε τελικά ένα ντοκιμαντέρ που κουβεντιάζαμε ένα απόγευμα με θέμα: "Πού πάνε τα βιβλία όταν πεθάνουν" Μακάρι να το είχε προλάβει έστω στα χαρτιά και οι συνεργάτες της να το κάνουν εικόνα. Είχε μια ιδιοφυή σύλληψη. Ελπίζω… γιατί όχι!

Αποχαιρέτα ό,τι ήξερες για τη ζωή που είχες φτιάξει σε σχέση με το μισθό που έπαιρνες. 
Χάρη στα πιο άχρηστα πολιτικά κνόδαλα μπορεί όποιος θέλει να σου κόβει μισθούς, το ρεύμα, αργότερα ίσως και το νερό μπορεί και το κωλαράκι σου που θες νερό και δημόσιο σχολείο. 
Αποχαιρέτα τα λεφτά που δουλεύεις εσύ για να χαίρονται τις καταθέσεις τους οι άλλοι! Δες εδώ τις περιούσιες των βουλευτών. Δε γενικεύουμε! Όχι η γενίκευση είναι φασισμός. Εγώ το ζω στο πετσί μου επειδή κάνω τη δουλειά του δημοσιογράφου. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι πληρωμένα παπαγαλάκια. Είναι κάποιοι. Ομοίοως και οι πολιτικοί. Δεν πλούτισαν όλοι εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Κάποιοι όμως μάλλον ναι, αν και δε θα βρούμε ποτέ αποδείξεις. Βλέπεις η Ελλάδα δεν έχει έναν Stieg Larson να βρει και να φέρει στο φως όλα όσα έχουν γαμίσει τη ζωή έστω κι ενός έλληνα.

Νομίζω ότι θέλω να πάω έξω από το σπίτι του υπουργού-φίλου ΓΑΠ-Παπακωνσταντίνου και μόλις βγει να τον ρωτήσω: σε ποια γλώσσα αποφάσισε νέα αύξηση στη ΔΕΗ? Μεσοσταθμικά λέει, 9%. Δηλαδή μπορεί και περισσότερα. Αυτός δηλαδή που δεν έχει να πληρώσει το πετρελαίο για να ζεσταθεί και καίει σόμπα ή κλιματιστικό τώρα ούτε σόμπα ή κλιματιστικό γιατί ο μικρός ολλανδέζος αποφάσισε ότι τα 100 εκατομμύρια που είχε κέρδη η ΔΕΗ το τελευταίο εννιάμηνο δεν είναι τόσο καλά όσο τα 400 μύρια που είχε πέρσυ και άρα … ΠΛΗΡΩΣΕ μαλάκα! (με την καλή έννοια). Και λέω σε "ποια γλώσσα" το σκέφτηκε, γιατί θυμήθηκα ένα άρθρο του Μάνου Αντώναρου που είχε ως θέμα πώς κάποιος που δεν έχει ως μητρική την ελληνική και στο σπίτι του μιλάει αγγλικά, ολλανδικά, γερμανικά κλπ μπορεί να καταλάβει από καημό, φιλότιμο, και τσίπα – έννοιες αμιγώς ελληνικές!
Επίσης θέλω να μάθω να βρίζω στα ολλανδικά! (για ευνόητους λόγους) Neuken είναι ένα …ξέσπασμα αν τα λέει καλά ο  googlης

(δε χαραμίζω την τραγουδάρα για τον τίποτα …αλλά το ρεφρέν είναι στο μυαλό μου από χθες που άκουσα την είδηση – κι έχει κι άλλους παραλήπτες)

Αποχαιρετήστε την απάθεια που μας έκανε εύκολα θύματα.
Αποχαιρετήστε τον εγωκεντρισμό που μας έκανε τομάρια
Αποχαιρετήστε τους καλούς τρόπους απέναντι σε όσους δεν το αξίζουν.
Αποχαιρετήστε την παλιά σας ζωή. Ξεκινάει μια νέα, που δεν τη σχεδιάσατε εσείς, αλλά άλλοι πήραν μέτρα για μας! Εμείς απλώς τους αφήσαμε και τους αφήνουμε. Ελπίζω όχι για πολύ!

Μια χρονιά φεύγει. 
Ελπίζω του χρόνου τέτοια εποχή να είμαστε όλοι εδώ! Υγειείς. Με τις αδυναμίες και τις δυνατότητές μας. Ελπίζω να είμαστε εδώ, γιατί αν είμαστε εδώ μπορούμε να μετανοιώσουμε, να σχεδιάσουμε, να πούμε μπράβο, ή συγνώμη. 
Να είμαστε όλοι εδώ. Και κυρίως τα παιδιά μας. Να είναι εδώ για πολλά πολλά χρόνια – και να μη χρειάζεται να μετανοιώνουν για όσα εμείς…

Καλή χρονιά – εκτός από καλό σου-κου – συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Tweet

Γεια και χαρά συβλογκίτες και συβλογκίτισσες.

Ωραία, είναι Χριστούγεννα … ε και! 
Γιατί δηλαδή πρέπει υποχρεωτικαμάντ να είσαι κάπως φεστίβος ή φεστίβα? Δεν μπορείς να συνεχίσεις και να περάσεις το σαββατοκύριακο που έρχεται σαν όλα τ' άλλα? 
Μπορείς! έτσι κι αλλιώς τα παιδιά δεν πρόκειται να σε ξυπνήσουν για τα κάλαντα. Αν δεν φοβούνται αυτά, φοβούνται οι γονιοί να τ' αφήσουν να γυρνοβολάνε όπως έκανες εσύ ή οι φίλοι σου παλαιά! 
Είναι το ίδιο φασισμός να λες Οι βουλευτές είναι αχρηστοι και επικινδυνοι και λαμόγια και υπεύθυνοι για όλα τα σκατά που μας λούζουν με το να λες "έσο χαρούμενος" αφού είναι Χριστούγεννα.
Κάποιοι δεν είναι (από τους βουλευτές λέω) και κάποιοι δε μασάνε και να γιορτάσουν για ένα εικοσιτετράωρο και μετά να επιστρέψουν στο μιζεροσήμερα. 

Τα παιδιά μου μεγαλώνουν. Πονηρεύουν. Γίνονται "μεγάλα" παιδιά. Μικρά είναι ακόμη, αλλά να, όπως τα βλέπω και κυρίως τα ακούω νιώθω ότι αλλάζουν κατηγορία. Ειδικά ο Αντώνης που είναι δευτεράκι … κολλέγιο αθυροστομίας και πονηριάς. Προσπαθώ να θυμηθώ εγώ πότε "αλλαξα" κατηγορία. Μάλλον θα θυμάται η μαμά  κι ο μπαμπάς μου. Εκτός κι αν με τα χρόνια οι γονείς θυμούνται ό,τι τους βολεύει για τα παιδιά τους. 
Η Μαρίνα μου πάλι, έβαλε σκουλαρίκια. Τα ζητούσε από περσι το Πάσχα. "Κόκκινα θέλω μπαμπά" Κόκκινα της βρήκε ο Γεωργούλης, ο φίλος μας ο χρυσοχόος που μοιάζει με τον Χάγκριντ στο σωματότυπο – μη σε ξεγελάει το Γιωργούλης. Τα έβαλε και κάθε βράδυ μας λέει πόσο θαρραλέα είναι που τα γυρίζει και τους βάζει οινόπνευμα μόνη της.
Τι, πώς θα αντιδρούσα αν μου ζητούσε ο Αντώνης μου σκουλαρίκι? 
Κανονικά – αφού φοράω κι εγώ! θα προσπαθούσα να κερδίσω κανα δυο-5-10 χρόνια αλλά δε θα τό 'κανα και θέμα … λέμε τώρα!

Μεγαλώνουμε και γινόμαστε πιο σκληροί με τον εαυτό μας, τους άλλους και πιο ευαίσθητοι με τις αναμνήσεις μας. Ξεχνάμε; Ή βάζουμε κάτω από το χαλάκι της υπάρξης μας ό,τι μας χαλάσε;

Η παραμονή των χριστουγέννων είναι αφιερωμένη στο σπιτικο παρτι της Ευγενίας που γιορτάζει και του Ηλία. Από το 1994 μία ή δύο χρονιές δεν έχω πάει γιατί είχε προκύψει κάποια εκδρομή. 
Φέτος αποφασίσαμε να αφήσουμε ήσυχα τα χιλιάδες cd του Ηλία, που πρέπει να ψάχνουμε για να κάνουμε πρόγραμμα και να βάλουμε τις επιθυμίες μας στο σύχρονο jukebox. Πώς λέγαμε παλιά: θα φέρω κάτι δισκάκια … Τώρα λέμε: Θα φέρω το σκληρό μου (με την καλή έννοια) 
Χορός, ποτό, καλή παρέα. Εσύ είχες ή έχεις παρέα που τη συναντάς μια ή δύο φορές το χρόνο; 

Καλά χριστουγεννα εύχομαι σε όλους, όπως τα αντιλαμβάνεται ο καθένας. 
Καλό ο,τιδήποτε εύχομαι. 
Εύχομαι να έχουμε δουλειά και στις δυσκολίες που έρχονται ή έχουν έρθει για πολλούς, να μπορούμε τουλάχιστον να διατηρούμε την αξιοπρέπειά μας.
Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!!!

Tweet

Καλημέρα, πώς πάει?
όλα καλά? 
σε κάθε άλλη περίπτωση θα πέταγα τη σκούφια μου, λέω που έρχονται οι Red Hot Chili Peppers. Όμως τα τηλέφωνα από γνωστούς που απεργούν, ή που υπογράφουν μείωση μισθού, ή που είναι άνεργοι και δεν έχουν βρει δουλειά, ή που φοβούνται μη μείνουν άνεργοι ή μήπως αναγκαστούν να υποστούν μείωση μισθού, ή που φοβούνται μη μείνουν άνεργοι και δεν βρουν δουλειά … είναι σαν τις πέτρες που πετάει ο πιτσιρίκος στα τζάμια. 
Σπάω! Κάνω ό,τι μπορώ να μη χαλάσω τη διάθεσή μου, τουλάχιστον παραπάνω από το κανονικό … αλλά μερικές φορές δεν τα καταφέρνω. 
Αποφάσισα ότι ο άη Βασιλάκης φέτος θα μου φέρει το εισιτήριο για τη συναυλία των RHCP, κι επειδή είναι και η γιορτή μου μαζί θα πάρω το ακριβό, που είναι προσιτά ακριβό και του χρόνου θα είμαι από νωρίς εκεί. Ελπίζω να μπορώ, να είμαστε καλά, κι εγώ  και  Βίκη, και τα παιδιά μας και οι άνθρωποι που αγαπάμε και να μπορούμε να πάμε. 
Ελπίζω και δε θέλω να αφήσω κανέναν πούστη να μου το χαλάσει. Αν δεν μπορεί ο εξουθενωμένος και η παρέα του να εγγυηθούν το μέλλον μας (που δεν μπορούν) τουλάχιστον να βγάλουν το σκασμό για λίγο, και για πάντα μη σου πω, και να μας αφήσουν να ελπίζουμε.

Κι εμείς όμως να πάρουμε τα μέτρα μας. Να μην αφήσουμε τα καζάντια μας να σβήσουν το θυμό, ή να μας κάνουν να ξεχάσουμε ποιοι φταίνε. Ξέρεις όλοι έχουν όνομα και επώνυμο, όσο κι αν μαλακία ήταν ομαδική. Η "χαρά" που μας χάρισαν …έχει πρόσωπα που έπαιξαν ρόλους – κι εξακολουθούν να το κάνουν!

το έγραψα προχθές στο τουίτερ, και θέλω να το σιάξω t-Shirt και να το δεις εδώ, και να το φοράς (κάνε κλικ)

Τα βολευτά (τον) παίζει στην πλάτη μας
(τελικά η μόνη σύνταξη που θα μας μείνει είναι η Αττική!!!)

Για μερικές μέρες με κάποιους γονείς στο κολυμβητήριο του Παλαιού Φαλήρου, όσο βλέπαμε τα καμάρια μας να σκίζουν τη μικρή πισίνα, κουβεντιάζαμε για μια οικογένεια που είναι χωρίς νερό και ρεύμα στο δημόσιο νηπιαγωγείο, που είναι δύο παιδάκια και να δούμε πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι κλπ.
Προχτές αυτή η απρόσωπη τραγωδία πήρε σάρκα και οστά γιατί τα βλέπω αυτά τα παιδιά, τα ξέρω, έχουν παίξει με τη Μαρίνα μου και τον Αντώνη μου. Είναι τελείως διαφορετικό το συναίσθημα.
Τα ίδια και στη δουλειά. Ένα κουτάκι στο τηλεφωνικό κέντρο για να μαζέψουμε μια βοήθεια για τους εδώ κι ένα χρόνο απλήρωτους συναδέλφους μου από το ΑΛΤΕΡ. Πόσο να βοήθησεις πρόσωπα που ξέρεις, φωνές που γνωρίζεις, παιδιά που έχεις μεθύσει μαζί τους.
Τηλέφωνα προσωπικά: έχω φάρμακα που δεν τα χρησιμοποιώ ξέρεις κάπου να τα δώσω;
Ναι, πάρε εκεί …
Φέτος όλοι όσοι προσφέρουν κάτι, έχω μια αίσθηση, ότι κάνουν δυο φορές παραπάνω με την καρδιά τους απ' ό,τι τα προηγούμενα χρόνια!
Λες να λένε από μέσα τους… μακάρι να μη χρειαστώ ποτέ βοήθεια…
Εσείς? τό 'χετε σκεφτεί?

Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες. Καλά χριτούγεννα!

θέε μου είμαι 42, έχω έναν γιο 7 ετών και μια κόρη 5! Θυμάμαι ότι ο Αντώνης μωρό έλεγε τα χριστούγεννα "τουτέγινα", η Μαρίνα; μάλλον μίλησε πιο καθαρά και πιο γρήγορα από τον αδελφό της … Γυναίκες!!!

Tweet

καλημέρα, ναι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε. Δεν είναι όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου παρτάκηδες, αλήτες, πρεζάκια, καρεκλοκένταυροι, υπεύθυνοι για το χάος, την αισθητική της αρπαχτής, της ρεμούλας και της εμετικής συμπεριφοράς "ήμουν κι εγώ εκεί και άρα μου χρωστάτε όλοι κουφάλες μη σας…" 
Ναι προφανώς δεν ήταν όλοι έτσι. Ήταν όμως αρκετοί, και σίγουρα πάρα πολλοί απ' αυτούς που αποφάσισαν να διεκδικήσουν όσα η χούντα τους "στέρησε".
Και ακόμη πιο προφανώς κάποιοι απ'αυτούς τα κατάφεραν και τώρα πιο χούντα από τη χούντα που πολέμησαν κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να μιλούν εκείνοι μόνο και κανείς άλλος να μη μπορεί να αρθρώσει κουβέντα, λέξη, κιχ! 
Όλους αυτούς τους κάποιους από εκείνη την καταραμένη γενιά τους φτύνω και κακώς που δεν το έχω κάνει κατάμουτρα.
Πιστέψτε με με κάποιους απ' αυτούς έχω βρεθεί τετ-α-τετ. Και πάντα το σκέφτομαι. Αλλά ποτέ δεν το έκανα.
Πάντα έλεγα, γαμώ την ανάγκη μου, αν είχα ένα μύριο ευρώ  στην μπάντα θα το έκανα. Κάτι που θα μάθουμε αν ισχύει μόνο μόλις αποκτήσω την καβάντζα του ενός εκατομμυρίου ευρώ!

Είναι πολύ ενοχλητικό αυτό που μας συμβαίνει. Φταίμε κι εμείς, όμως …μας το κάνουν. Μας κάνουν να είμαστε μονίμως οργισμένοι. Πιεσμένοι που δεν ξέρουμε πού και πώς να ξεσπάσουμε. Πολλές φορές την πληρώνουν οι αθώοι. Ε, για σκέψου! Δεν σου έχει τύχει?

>

Πόσο καιρό έχεις να βρεις στο γραμματοκιβώτιο σου γράμμα ή κάρτα ή τέλος πάντων κάτι που δεν είναι λογαριασμός, τραπεζική ενημέρωση και φυλλάδια από ντελιβεράδικα?
Πόσο?
Εγώ πολύ! Ευτυχώς τα Χριστούγεννα έχω το φίλο μου το Γιώργο που ζει στο εξωτερικό και παρά το γεγονός ότι ήταν από τους πρώτους hi-tech συμμαθητές του αρέσει πολύ να στέλνει ευχετήριες κάρτες που συνήθως σκαρώνει μόνος του.

Η μόνη διέξοδος είναι η λογική. Αλλά πώς να εξηγήσεις λογικά όλα τα παράλογα που συμβαίνουν και κοντεύουν να γίνουν καθεστώς;

Στην κατάσταση που είμαστε επικίνδυνοι δεν είναι οι γραφικοί τρίτεκνοι ή τα μπουμπούκια που άνθισαν ελέω της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας. Επικίνδυνοι είναι οι "σοβαροί" οι ιδεολόγοι. Κι αν η υπουργός παιδείας δεν τολμά να πει ότι φοβήθηκε τα γιαούρτια και γι'αυτό δεν πήγε στο πολυτεχνείο (προσωπικά ποτέ δε θεώρησα ότι  οι πολιτικοί με τα στέφανα έδωσαν μεγαλύτερη αίγλη στις ιδέες που γεννήθηκαν εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη), δε σημαίνει ότι την πιστέψαμε κιόλας. 
Βεβαίως κι αυτό είναι ένα από τα …ζητήματα μας. Η σιωπή. Δεν απαντάμε. Ίσως κουραστήκαμε να φωνάζουμε και κανείς δεν ακούει. Ίσως. Αλλά η σιωπή δεν είναι πλέον … option. Και σίγουρα δε σημαίνει αποδοχή. 

(το παραπάνω τραγούδι -ύμνος είναι ό,τι πιο κοντίνο στο "μνι μας καίγεται" που μου ήρθε στο μυαλό)

Και μόνο το γεγονός ότι ενώ είμαστε εδώ που είμαστε ο κύριος Γεωργιάδης υποδυόμενος τον εθνικό μας γλωσσοσώστη … άλλαξε τις ταμπέλες το υπουργείου του βάζοντας άλλες με πολυτονικό σύστημα, δείχνει τόσο αναγλυφα ότι είμαστε (το άθελα μας είναι κάτι που χωρά πολύ κουβέντα) κομπάρσοι σ΄ αυτό που η γιαγιά μου ελεγε: Χέσε θέατρο και κατούρα Παράσταση
Καλή πατρίδα, καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Tweet

Καλημέρα, σιδεροκέφαλος. Καλοστέριωτος δε το λέω με την καρδιά μου γιατί είμαι σε εκείνη την πλευρά που θέλει εκλογές και που τις πιστεύει ακόμη κι αν "κινδυνεύουμε" να μη βγάλουν το "κανονικό" αποτέλεσμα. Πάντως σας εύχομαι κάθε καλό. (α, έχετε μάλλον στην κυβέρνηση σας τέτοιους τύπους -που θεωρούν τις εκλογές …κίνδυνο, να το προσέξετε αυτό παρακαλώ)

Από εκεί ψηλά που βρίσκεστε, και όσο παραμένετε εκεί -ως καινούριο κοσκινάκι – τόσο για το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, θέλω σας παρακαλώ να κοιτάξετε με προσοχή τους ανθρώπους πίσω από τα νούμερα.

Τόσα χρόνια έχουμε πήξει στα νούμερα και αυτό το λέω και κυριολεκτικά και μεταφορικά. (βλέπετε προσπαθώ ακόμη να διατηρώ το βιτριολικο χιούμορ μου).

Υπήρχαν τα νούμερα που ευημερούσαν στην πλάτη των νούμερων που πεινούσαν. Πάνω από 900 χιλιάδες έλληνες, συμπολίτες σας κύριε Πρωθυπουργέ Παπαδήμε, είναι άνεργοι με βάση τα σημερινά στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας. Μάλλον τα γκρικ στατίστικς έχουν εξευρωπαϊστεί άρα μάλλον είναι αληθινά τα νούμερα! Και αυτά είναι  νούμερα που πεινάνε. Πού εχουν υποχρεώσεις που δεν μπορούν να εκπληρώσουν, παιδιά που δεν μπορούν να ντύσουν ή να μορφώσουν … με καταλαβαίνετε ε!

Τέλος πάντων ελπίζω εσείς που έχετε ασχοληθεί τόσο με τα νούμερα να ξέρετε ν’αποφεύγετε τις αλητείες που έκαναν οι πολιτικοί εις βάρος μας.

Χάρηκα που στην πρώτη σας ομιλία είπατε ότι δεν είστε πολιτικός. Νομίζω αυτός είναι και ο λόγος που έπαιζαν ζάρια στην πλάτη σας και στο λαμπρό όνομά σας οι ξοφλημένοι πολιτικοί-υπεύθυνοι για το χάος που ζούμε και που εσείς κληθήκατε να αντιμετωπίσετε. Ο λόγος δηλαδή ότι μπορεί ένας μη πολιτικός να πετύχει έστω και κάτι παραπάνω από τις αφεντιές τους.

Καταλαβαίνετε τι είδους απειλή είστε γι΄ αυτούς;(να ένας λόγος που χαίρομαι, γιατί όλο αυτό το διάστημα είμαι και απο εκείνους που υποστηρίζουν ότι οι ξευτίλες και υπεύθυνοι που κόπηκε ο μισθός μου, που απολύθηκαν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, πρέπει να φοβούνται)
Είστε ένας λόγος, αν πετύχετε, για να μην υπάρχουν -τουλάχιστον έτσι όπως τους ξέραμε ως τώρα. Υπερόπτες, υπερόπτες σε σημείο ύβρεως.
Θα μου πεις η επιτυχία σήμερα είναι ένα σχετικό πράμα. Εγώ θα ήθελα να πετυχέτε όχι για τα "αφεντικά" και τους δανειστές. Θα ήθελα να πετύχετε για τα πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν τα νούμερα που διοικείτε.
Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο.

Τα έχουμε πάρει στο κρανίο. Εμείς που μας ξεζουμίζουν με τόσους φόρους επειδή ήταν άχρηστοι -σε βαθμό παρεξηγήσεως – να πιάσουν τους φοροφυγάδες.
Ο προκάτοχός σας, μέγας γκατζετάκιας εκτός των άλλων, διάβασα ότι σας παραχώρησε το λογαριασμό του στα σόσιαλ μίντια. Εκεί το τελευταίο διάστημα γράφτηκαν πολλά. Μεταξύ αυτών και ότι τις πέντε μέρες που δεν είχαμε πρωθυπουργό έγιναν μερικά καλά πράγματα (σύλληψη Ψωμιάδη, κάποιων φοροφυγάδων κλπ). Καταλαβαίνετε το συμβολισμό πέραν της πλάκας ε!

Τα έχουμε πάρει στο κρανίο και ζούμε μέσα στην κατάθλιψη γεμάτοι από αγχος, αγωνίες για τόσα πράγματα που μέχρι πριν από λίγο ήταν αυτονόητα. Ηταν αυτονόητο για μένα ότι μπορούσα να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου. Όχι πια. Αυτό το μήνα έπρεπε να επιλέξω αν θα πληρώσω το χαράτσι στην ΔΕΗ ή στην Εφορία.
Κι επειδή εγώ τρώω μόνο με τους φίλους μου και όχι με τον Πάγκαλο και τα άλλα απομεινάρια της ξευτιλισμένης εξουσίας, σας διαβεβαιώ ότι αισθάνομαι πολύ χάλια γι’ αυτό το λόγο.

Είχαμε μια σιγουριά, εμείς το ιδιωτικού τομέα, που ο Μπεν Βεζύρερ της οικονομίας αποφάσισε να ξεζουμίσει με διάφορες λεκτικές ακροβασίες περί δικαιοσύνης. Ήμασταν σίγουροι ότι μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας αν δεν την κάνουμε καλά. Τώρα αυτό δεν υπάρχει. Μπορεί να τη χάσουμε για πολλούς λόγους εκτός από τον κανονικό! Κυρίως δε, επειδή μπορεί να φαλίρει η επιχείρηση.
Έχω πολλούς φίλους, γνωστούς κα συγγενείς που το έπαθαν αυτό. Όλοι έχουμε!

Νομίζω ότι καταχράστηκα το χρόνο σας, παρόλο που έχω κι άλλα στο μυαλό μου . Ειλικρινά εύχομαι να κάνετε αυτούς που φοβόντουσαν να σας δώσουν την πρωθυπουργία να σας τρέμουν.
Για μας ελπίζω να τη βγάλουμε.

Δεν τολμώ να σας ζητήσω να μας δώσετε και τη χαμένη μας ελπίδα. Άλλωστε το είπατε δεν είστε πολιτικός. Μου φανήκατε ειλικρινής. Μπορεί η ελπίδα να γεννηθεί από την ειλικρίνεια και τη δουλειά? Θέλει το ΔΝΤ, και η Μέρκελ και τα λοιπά αφεντικά να ξαναγεννηθεί η ελπίδα?
Εμείς θέλουμε, σας διαβεβαιώ. Ακόμη κι αν εσείς αποτύχετε να το καταφέρετε, εμείς κάπως θα βρούμε τον τρόπο.
Ελπίζω τουλάχιστον εσεις να δουλεψετε για το στόχο και όχι για την καρέκλα σας, όπως μας έχουν συνηθίσει πράσινα και γαλάζια ανθρωπάρια τόσα χρόνια τώρα.
Καλή δουλειά – κάντε τη καλά, όπως την κανουμε όσοι την έχουμε. Διαφορετικά διαπράττουμε ύβρι απέναντι στα … νούμερα, τους 900.000 ανέργους.

το κείμενο αυτό ανέβηκε στην aixmi

Καλημέρα, καλημέρα
πώς πάει? Σας μυρίζει κάτι? Βρωμάει?
Ε, προφανώς και βρωμάει, τι σου κάνει εντύπωση! Αφού μας έχουν κλασμένους! Δεν είπαμε; τη χώρα προσπαθούνε να σώσουν όχι εσένα και εμένα!

Αυτά θα φύγουν από τους δρόμους. Τι σήμερα, τι αύριο τι … ώρα!

αυτή τη φωτογραφία τη φχαριστήθηκα πολύ γιατί βγήκε από μια σύμπτωση. Χθες το βράδυ, περπατώντας downtown είδα το σωρό και λέω να τονε πάρω μια φωτο. Αλλά το κινητό είναι κινητό και δε θα γίνει ποτέ βέρι ταμπλ ορίτζιναλ φωτο μηχανή. Η πρώτη φωτό ηταν μαύρη. Κι εκεί που σκεφτόμουνα: αχ ενα ωραίο προβολάκι να είχα τώρα … τσουπ ένα σμαρτάκι στρίβει , φωτίζει και να η φωτο! Μικρές βλαμένες χαρές που τις … χαίρομαι!!!

Χαιρόμαι επίσης που υπάρχουν ωραία πραματάκια να δεις και να ακούσεις σ’ αυτή την κωλοχώρα αν έχεις διάθεση για ψάξιμο. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι LIarbirds. Παρά τον τίτλο τους, κανένα ψέμα δε θ’ ακουσεις στις μουσικές τους. Πάνω δε στη σκηνή πετάνε. Ακουσαμε χθες live  τον καινούριο τους δίσκο Allegedly που κυκλοφόρησε σε μια απλή μεν αλλά υψηλής αισθητικής συσκευασία από την Restless Wind.
Είχα τη χαρά να ακούσω το άλμπουμ τη μέρα που είχαν απεργία τα μμμ και μόλις τέλειωσε και το τελευταίο κομμάτι με πολύ χαρά τον ξαναβαλα  – αφού έτσι κι αλλιώς ήμουν ακινητοποιημένος στο καλλιμάρμαρο – και να ψαχουλεύω τα κομμάτια του. Ξεχώρισα το TONIC, Fortune Tellers May tell you (they won’t tell you how), το Disarray (που τους κανει αδελφοποιητούς με τη συμφωνια της χαράς του Μπετόβεν – ναι!!! και πολύ ωραία μάλιστα), αλλά το αγαπημένο μου είναι το Estuary in me! (θα το παίξω το βράδυ στο Rich Art Cafe, που θα ντιτζεϊεύσω)

Eίναι μαγικός ο κόσμος που μας ετοιμάζουν να ζήσουμε. Νομίζω ότι δεν πρέπει πια να καθόμαστε ήσυχοι. Πρέπει να τους δείξουμε τι πιστεύουμε. Πρέπει να νιώσουν λίγη από την αγωνία που έχουμε κάθε που μαζεύονται  -  όπως τα σκουπίδια και βρωμίζουν το μέλλον και το δικό μας και των παιδιών μας.
Την ώρα που η αποθέωση του τίποτα συνεχίζεται εμείς πρέπει να δείξουμε ποιοι είμαστε. Ο καθένας ας σκεφτεί πώς. Αλλά να σκεφτεί και να πράξει!
Καλό σου-κου χρεωμένοι και κλασμένοι συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

Καλημέρα, καλημέρα, καλό ό,τι σε ευχαριστεί και σε σιάχνει.

Δεν είναι κακό να καταφεύγει κανείς σ’ αυτά που τον ευχαριστούν και τον σιάχνουν, αρκεί να μη λερώνει … τους άλλους!
Βλέπεις η μαλακία του καθενός σταματά εκεί που αρχίζει η μαλακία του άλλου. Όπως και η δημοκρατία άλλωστε.
Τι, δεν είναι η μόνη έννοια που έχει χάσει το νόημά της? ε, και βέβαια δεν είναι! Τι είναι ίδιο όπως το θυμάσαι από παλιά?
Η μόνη σταθερή αξία αυτής της χώρας είναι η μάμα Μάργκαρετ!

Δεν ντρέπομαι να σου πω ότι κάποτε η μαμά μου, εκ του επαγγελματός μου ορμώμενη, με κατηγόρησε γιατί δεν διόρισα κάπου την αδελφή μου. Ντρέπομαι να σου πω τι απάντησα. (είπαμε ένα βλογκ έχουμε, δε θα βγάλουμε τα πάντα στη φόρα). Η μαμά μου όμως είναι όπως και οι χιλιάδες άλλες μανάδες που έμαθαν ότι το δημόσιο δίνει σιγουριά, εύκολα δάνεια, αραλίκι, και εφάπαξ! Έτσι μεγάλωσε η ελληνίδα μάνα κι έτσι μεγάλωσε τα παιδιά της. Κι επειδή η μάνα γίνεται λιοντάρι όταν κανείς πειράξει το παιδί της … καταλαβαίνεις ε!
Τι είσαι μικρός και δεν σε μεγάλωσε έτσι η μητερούλα?
Οκ, δε μιλάμε γενικά, δεν είμαι δα κι ο εκπρόσωπος της αστυνομίας που γενικώς μας προειδοποιεί εμας τους δημοσιογράφους ότι όταν βρεθούμε απέναντι με αστυνομικούς σε μια πορεία… να προσέξουμε γιατί τα πειράματα τύπου "παβλόφ" που έκαναν στα μπατσικά έχουν αρχίσει να αποδίδουν … κυρίως όταν απαντούν στο δρόμο δημοσιογράφους, συνταξιούχους και άλλα αναρχικά στοιχεία που βάλθηκαν να ταράξουν την τροϊκαημένη μας δημοκρατία!

Nομίζω ότι ο πράιμ μας ήθελε να είναι ο Steve Jobs αλλά δεν τα κατάφερε και έτσι αποφάσισε να κάνει ό,τι μπορεί εναντίον σε όποιον διαθέτει αυτό το όνομα. Κι επειδή στην ελλάδα που τον έφερε η μοίρα να μεγαλώσει, αυτός ο μέγιστος πολίτης (ή πωλητής) του κόσμου νόμιζε ότι Δουλειά είναι επίθετο. Γι’ αυτό και με την παρέα του αποφάσισαν να κάνουν το βίο αβίωτο σε όσους τη διαθέτουν. Εξαντλεί δε, τον αλτρουϊσμό του αλλάζοντας τα πρέκια σε όσους τελικώς δεν ήταν άξιοι να τη χάσουν!
Ο φίλος μου ο Δημήτρης το έγραψε καταπλητικά στο facebook : Σε λίγο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει δήλωση, με την οποία θα εκφράσει ταυτοχρόνως την οδύνη του για το θάνατο του Steve Jobs και τις εκτιμήσεις του για την προοπτική ανάπτυξης στη χώρα. Η δήλωση θα είναι λιτή και θα περιλαμβάνει δύο λέξεις: "No Jobs"

Το μέγα της ελλάδος δράμα είναι ότι ο γιος διασημου πατρός, πηδηχταρά και καραμπουζουκλή, ηγέτη που δεν τον ένοιαζε αν κάποιος διοικητής … έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του (πασοκική μετάφραση της πράξης: υπεξαίρεση), Τζέφρυ για τους συγκατοίκους στο πανεπιστημιακό κάμπους, είναι ότι για το μόνο πράγμα που παραμένει hungry, όπως έλεγε ο μακαρίτης, είναι οι αθλοπαιδιες!

Oι γείτονές μου ληστεύθηκαν άγρια τις προάλλες, δύο γεροντάκια στην οδό Αφροδίτης. Μαζί με τη μαμά μου, την πεθερά μου είναι από τους κοντινούς μου που έχουν νιώσει το βιασμό μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Μαμά και πεθερά, ευτυχώς ήταν θύματα κλοπής κια όχι ληστείας. Το ίδιο και η γυναίκα μου, πέρσι, της άνοιξαν το αυτοκίνητο στο φανάρι και της πήραν την τσάντα (παρ΄όλο που ήταν στο πάτωμα και όχι σε μόστρα). Από τότε μπαίνω στο αυτοκίνητο και κλειδώνομαι. Φοβάμαι!
Μήπως δε θά ΄πρεπε αφού έχουμε υπουργάρα που διαβεβαίωνει, στα μουλωχτά … ότι … δεν έγινε και τίποτα μωρέ! Ληστείες γινόντουσαν απλώς τώρα τα μέσα τις αναδεικνύουν.
Κατάλαβες? Πάλι εγώ φταίω δηλαδή -ως δημοσιογράφος!
Δηλαδή ρε παραστάτη της σημαίας του πολυτεχνείου, αν πάψουν οι ειδήσεις να το λένε … τα παλικάρια με τα καλάσνικοφ, θα κλάσουν μέντες από την καταδίκη στη λήθη … από το γεγονός ότι κανείς δε θα ξέρει το έργο τους και θα σταματήσουν?
Με όλο το σεβασμό, ω υπουργέ  που δεν σου διαθέτω, σταμάτα να βλέπεις CSΙ. Είναι αμερικανιά και εσύ ως αγωνιστής ενάντια στο ΝΑΤΟ κλπ με το αμπέχωνο, δεν είναι δυνατόν να παρασύρεσαι από κάτι τέτοια που σκοπό έχουν την αποχαύνωση του αγωνιστικού σου οίστρου!
Α, ρε Ταραντίνο και Μπρουκχάιμερ τι μας κάνατε!

Απόψε, Παρασκευή 7 Οτόμπρε παίρνω τα cd και ανεβαίνω τέρμα Πατησίων, στο Rich Art Cafe, του φίλου μου του Κρίτωνα και θα ντιτζεϊεύσω με σκοπό να σου φτιάξω τη διάθεση! Πατησίων 351 είμεθα, under the bridge που λένε οι λατρευτοί RHCP. Ευτυχώς που υπάρχει και η μουσική!
καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Η χρεοκοπία τους είναι δεδομένη, η δική μας όχι! εννοώ του καθενός ημών προσωπικώς! Άλλωστε και ο πολυχρονεμένος Μπεν Βεζύρερ επί των οικονομικών το εχει πει ότι σημασία έχει να σωθεί η χώρα (τους -προσθέτω εγώ ο κακόπιστος). Οπότε ας διατηρήσουμε ό,τι έχουμε στο κεφάλι και στην ψυχή μας σε εγρήγορση! Αυτοί είναι μέσα σε ψυγείο καλοκαίρι με διακοπή ρεύματος!

Καλημέρα, καλό μεσημέρι!
Πώς να στο πω ακριβώς, δε θέλω και να σε τρομάξω… όχι πώς έχει κάποια σημασία τι θα σου πω, αλλά να … το σκέφτομαι: λοιπόν άντε μια ψυχή που ‘ναι να βγει …

Το πολιτικό σύστημα της χώρας, που εσύ κι εγώ και όλοι μας διαλέξαμε τα τεμάχια που το αποτελούν είναι για τον πούτσο καβάλα!
Καβάλα παν στην εκκλησιά,
Καβάλα προσκυνάνε
Καβάλα παίρνουν τα λεφτά
Καβάλα μας καβαλάνε.

Οι γενικεύσεις είναι φασισμός! Σωστά.
όπως και η μαζική εξόντωση των μοναδικών αγελάδων που κάνουν γάλα, αν λογίσεις τον εαυτό σου για αγελάδα και γάλα τα λεφτά που σου αρπάζει ένα κράτος … ψωλορουφήχτρα. ‘Ενα κράτος μαινάδα, που έπεσε στο καζάνι με το βιάγρα πριν το κάνουν χάπια και δε χορταίνει όσο κι αν σε γαμεί! Ένα κράτος που αποδεικνύει ότι η μαλακία τελικώς κουφαίνει, αφού δεν ακούει τίποτα απ’ όσα λέγονται στους δρόμους. Έχει προσωπα το κράτος, μη νομίζεις! Το κράτος προσωποποιείται: από τον κατώτατο υπάλληλο που εφαρμόζει μέχρι τον υπουργό που αποφασίζει (αυτά που του λένε)
Λες η μουσική να μας ηρεμήσει? Λετ’ σ τράι ιτ!

Καλά, με τέτοιο σοκ, ούτε οι πουτάνες στην τρούμπα με τον 6ο στόλο τόση δουλειά. Εκεί που βάζεις το βρακί σου… τσουπ σού’ρχεται άλλη μια κωλιά και όποιον πάρει ο χάρος.
Φταίς όμως κι εσύ! Είσαι ακόμη τρομαγμένος, λες και σε βιάζουν για πρώτη φορά. Τά ‘χεις ακόμη χαμένα. Κι αντί να πεις: ε, όπα! νισάφι, ‘εν μπορώ άλλο, δεν δύναμαι εσφίζετ’ η καρδιά μου – για να μη μιλήσω για το σφιχτήρα της τσέπης σου … είσαι ακόμη σαστισουάρ… κι ας σου σκίζουν τα βάρδουλα.

Η ανικάνοτητα είναι μισή αρχοντιά, και αν είσαι υπουργός σχεδόν προαπαιτούμενο στο βιογραφικό σου!!! Διαλέγεις δε κι άλλους ανίκανους γύρω-τριγύρω μη και σε ξεπεράσει κανείς – και έρχεσαι άρχοντα της χώρας να μας σώσεις.

Για να το πω με τα λόγια του Μπεν Βεζίρερ, όσο φτάνω να τα καταλάβω: άλλο η χώρα άλλο οι έλληνες.

Ε, αυτοί θέλουν να σώσουν τη χώρα ΤΟΥΣ. Χέστηκαν για μένα, τα παιδιά μου, για σένα, τη γκόμενά σου, κλπ. Πολύ απλά, τα μεγάλα αφεντικά δεν ενδιαφέρονται για μας. Ενδιαφέρονται να έχουν ένα μοντέλο δουλείας με ωραία φόρμα. Φορμαλιστικά πάμε καλά. Επί της ουσίας πάμε κατά διαόλου. Αλλά… είπαμε: να σωθεί η χώρα! (τους)

Να προσέξω να θυμηθώ μην αφήσω τα παιδιά μου να γίνουν σαν κι έμενα. Να τα μάθω να σκέφτονται σαν πολιτικοί. Αλλά ποιον να τους βάλω για πρότυπο: τον Αντωνη, τον Τζέφρι-ΓΑΠ, την Αλεκούλα, τον Τσιπριφιόγκο ή τον Καρα-τζα-φέρτοχαος? θα μου πεις πάλι γενικεύεις … Θα σου πω: δε με χέζεις! Και θα πω κι ένα τραγούδι. Αλλά πριν στο πω, να σου πω ότι η πλακίτσα με τους ζάπλουτους πολιτίσιανς που μας συμπονούν είναι πλέον πολύ πασέ, κι όποιος τσιμπάει είναι Ψαρούκλα! (που λέει κι ο πήτερ παν της Ντίσνεϊ που βλέπω όταν βλέπουν τα παιδιά μου να ξεχνιέμαι λίγο – λιγη αθωότητα δεν έβλαψε … μάλλον όχι ε?)

Εχω πολλά νεύρα και δεν μ’ αφήνει κανείς τους να ηρεμήσω. Θέλω να κάνω πράματα που συνήθως τα κάνει κάποιος πολύ νεότερός μου. Σκέφτομαι πολύ πιο άσχημα πράγματα για όλο αυτό το συσκατο κράτος και τα κομματάκια του παζλ που το αποτελούν και τρελαίνομαι! Και μετά σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να σκέφτομαι αυτά τα άσχημα πράγματα που σκέφτομαι!

Εχω πολύ άγχος και δε μ’ αφήνει κανείς να ηρεμήσω.
Είμαι σα να παίζω στο "Ο Τζόνυ πήρε τ΄ όπλο του" Με κόβουν κομματάκια λίγο λίγο και μου λένε ότι φταίω για όλα τα καραπουτσαριά που αυτοί έκαναν. Οκ, τους γαμωψηφίσαμε, δεν τους γαμωσταυρήσαμε αλλά δεν τα κάναμε εμείς όλα σκατά! Πώς το λένε!
Θέλω ένα σοκ θέραπι! Κάτι που θα μας ταράξει αλλά θα τελειώσει. Δεν υπάρχει ένας γαμημένος να βάλει πάτο στο κωλοελλαδοβάρελο; Να τονε πιάσουμε και μετά να ελπίζουμε. Να έχουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβουμε.
Σας καταγγέλω και αποχωρώ που λέει και ο συνάδελφος μου ο Δημήτρης!
Και αν κάποιος δεν άντεξε τόσα βρωμόλογα … θα μου βάλω πιπέρι στο στόμα!

Καλό σου-κου συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!
Πάρε και την ορίτζιναλ υβρεοπομπή από τον Φοίβο Δεληβοριά – αχρείαστη να σου είναι, αλλά πότε δεν ξέρεις! Έχε τη κατα νου, όπως πρέπει να έχεις και καθαρό βρακάκι κάθε που τα παλιόπαιδια τ’ ατίθασα μαζεύονται να πουν μεταξύ τους τι τους είπαν οι αλλοι να … ΜΑΣ κάνουν!

Καλημέρα, καλό ο,τιδήποτε μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση.
Εχω τα παιδιά μου που το κάνουν αυτό! Έχω τη δουλειά μου και την υγεία μου. Ευτυχώς έχω και το μυαλό να αντιδρά σ’ αυτά που ακούει. Και τα καταγράφω, ώστε αν κάποτε με χτυπήσει το αλτσχάιμερ (σήμερα ακόμη κι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πορεία, ναι Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, βενιζέλειου έτους 2011) να θυμάμαι την ασχήμια της συμπεριφοράς, τα προκλητικά λόγια και τα υποτιμητικά βλέματα! Σαν μια άλλη Λίζμπετ, του Λάρσον, που βγαίνει και η ταινία όπου νά ‘ναι!

Θα θελα να χτυπήσω στο κούτελο κάθε βουλευτή, πρώην υπουργού, εργατοπατέρα, λαμόγιου δημοσιογράφου ένα τατού, βαθιά χτυπημένο να μη βγαίνει εύκολα που να λέει: τα ‘φαγα κι εγώ και σου γάμησα το μέλλον! (ναι είμαι επηρεασμένος από το βιασμό της πρωταγωνίστριας του Λάρσον, αλλά και του δικού μου πορτοφολιού) Και μετά να τους βάλω να κάνουν βόλτα σε περιοχές του χάρτη που δε θέλουν να ξέρουν ότι υπάρχουν. Να τους τραβάει μια κάμερα συνέχεια, και μετά να το κάνω ριάλιτι με όλες τις μεσημεριανατζούδες να κάνουν μπιχέιβοραλ analysis και να το πουλήσω ως ριάλιτι κλπ κλπ κλπ
Διαλύθηκε η ζωή μας από τους κλέφτες, τους ψεύτες και τα λαμόνια αλλά και τη δική μας ανοχή. Διαλύθηκαν και οι REM τριαντατόσα χρόνια μετά!

Με ενοχλεί περισσότερο από τα ψέμματα τους, η σαφής επίγνωση που έχουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το μέλλον μας χωρίς κανένα αντίκτυπο. Είναι σοσιαλιστές βλέπεις. Είναι καθηγητές, έχουν κύρος, γνώση και ύφος Καλιγούλα (όπως στο τσοντομούβι) με το μάτι να γυαλίζει και το δάχτυλο να με δείχνει και να με τρομοκρατεί.
Ψάχνει μετά ο άλλος να δει γιατί τον φτύνει ο κόσμος. Μα ο κόσμος θέλει κάπου να ξεσπάσει. Μπορεί να ακούσει για τις δικές του ευθύνες αλλά όχι μονο γι’ αυτές. Τιμωρείται συνεχώς, μόνο αυτός ενώ ο διπλανός του ξύνει τ’αχαμνά του γελάει και χοντραίνει το πουγκί του, εις βάρος όλων. Δεν έχει όμως, το θύμα, τις αποδείξεις.

 Ο θυμός, η οργή, η κατάθλιψη, η αγωνία, η αίσθηση της μοναξιάς, η αίσθηση της ανικανότητας, της απομόνωσης, η χάλια διάθεση απλώνονται πάνω από την πόλη. Μέσα στην πόλη,αφού ρημάζουν τους ανθρώπους. Αυτό είναι νίκη για όλους εκείνους που γαμούν τη ζωή μας χρόνια τώρα. Πρέπει να αντισταθούμε. Θέλει δουλειά και προσωπική, και συλλογική. Όποιος δεν έχει δουλειά, δεν πρέπει να αισθάνεται ζητιάνος όταν γυρεύει εργασία. Θέλει δίπλα του τους φίλους του να του το θυμίζουν πάντα.
Η αλληλεγγύη μας μπορεί να είναι μια θετική παρενέργεία αυτής της συλλογικής λοβοτομής που επιχειρείται εις βάρος μας. Μην τους αφήσουμε ούτε να επιβάλλουν αυτό που τους έχουν υποδείξει, αλλά ούτε και να τους αφήσουμε να μας κάνουν ενοχικούς.

Χθες το βράδυ ο γιος μου, μπουκωμένος με το φαγητό του, κι ενώ εγώ έβλεπα ειδήσεις με ρώτησε με το πιο σοβαρό ύφος που μπορεί να έχει ένα επτάχρονο μπουκωμένο αγόρι:Μπαμπα, πότε θα τελειώσε αυτή η κρίση;

Θα αργήσει Αντώνη μου, του είπα. Θα αργήσει.

Κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσα ότι του έλεγα ότι θα αργήσει να σου χαμογελάσει το μέλλον.

Και πείσμωσα ακόμη περισσότερο για το τι πρέπει να κάνω, να κανουμε όλοι μας ώστε τα παιδιά μας, ακόμη κι αν αναγκαστούν να μεγαλώσουν φτωχικά, να μη δηλητηριαστεί το μυαλό τους, το είναι τους.

Υπάρχει ένα συγκλονιστικό παιδικό παραμύθι που λέγεται ο "Αλυσοδεμένος Ελέφαντας" (εκδόσεις ΟPERA) του Χορχέ Μπουκάι, σε εικονογράφηση Γκούσντι (μαγική, δεν παίζεται!!!). Με δύο λόγια εξηγεί οτι ο ελέφαντας αν και τεράστιος και πολύ δυνατός μετά το νούμερο του στο τσίρκο παραμένει δεμένος από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Ακόμη κι ένα παιδί που το βλέπει απορεί. Η εξηγηση (που εδώ την κακοποιώ, διάβασε το βιβλίο ακόμη κι αν δεν είσαι παιδί) είναι απλή:όταν ο πελώριος και δυνατός ελέφαντας ήταν μικρός τον έδεναν από μια αλυσίδα στο πόδι που συγκρατείται από ένα τόσο δα ξυλαράκι μπηγμένο στο έδαφος. Το μικρό ελεφαντάκι προσπαθούσε μέρα νύχτα να βγάλει αυτό το τόσο δα ξυλαράκι από το έδαφος αλλά δεν μπορούσε. Προσπαθούσε, προσπαθούσε, ώσπου ήρθε η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής του. Ήταν η μέρα που σταμάτησε να προσπαθεί αποδεχόμενο τη μοίρα του.
Αυτή τη μέρα δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανενα νούμερο πολιτικό, πολιτικάντη (διαφόρων ειδικότητων) να τη δει στα πρόσωπά μας.
Κι αν για κάποιους από μας έχει έρθει μια τέτοια μέρα, καλό είναι να σκεφούμε τα παιδιά μας και να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

Θέλω να κάνω την οργή μου δημιουργία. Πράξη. Θέλω να μη σταματήσω να προσπαθώ. Το χρωστάω στη Μαρίνα μου και στον Αντώνη μου.

Εσείς;

Καλό σου-κου, συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!

ε ναι λοιπόν, γίνομαι κι εγώ κυβερνητικός και με καθυστέρηση "εκπέμπω" αντί Παρασκευής Δευτέρα!
Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις!

Ο Μπένι Yesman της ελληνικής κυβέρνησης αφού τα έχωσε και τα χώνει σε δημοσιογράφους, πολίτες και όσους εν γένει τολμούν να πουν κάτι διαφορετικό από την αυθεντία του, ετοιμάζεται σε λίγες ώρες να τηλεδιασκεφθεί και να κρατήσει σημείωσεις για το τι ακριβώς πρέπει να μας κάνει, εμείς να το δεχτούμε αγόγγυστα ώστε οι δανειστές να μας δανείσουν και να έχουν και την ικανοποίηση ότι το δεχόμαστε ως μονο θέσφατο και άρα κάνουμε μόκο.

Ο Αντονι end the τζόνσον περιμένει να γίνει πρωθυπουργός και θα γίνει ακόμη κι αν χρειαστούν και δεύτερες εκλογές, όπως το είπε χθες καθαρά και ξάστερα – σαν τις λύσεις που σκέφτεται. Μέχρι τότε δεν συναινεί σε τίποτα και παίζει κρυφτό με το πρώην μόσχο σιτευτό της παράταξης στη Θεσσαλονίκη.

Σας το λέω από δήμερα, προ μέτρων Crisis Management on the RoXXX, την Παρασκευή, 30 τρέχοντος @ Rich Art Cafe. Aν ξεφύγετε από τον Benni, τον Thomsen και τους άλλους … ελάτε.

Kαλή διαβολοβδομάδα…