Η είδηση ήρθε σε ένα λιτό τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Πρέπει να ήταν 9 το πρωί. ούτε πενήντα λέξεις για σχεδόν τόσα χρόνια ιστορίας. Πάντα ήθελα να πάω στην Κούβα και μάλιστα λέγαμε με τους φίλους μου "καλύτερα να προλάβουμε όσο ζει ο Φιντέλ, γιατί μετά η Κούβα θα γίνει το Λούνα Παρκ των ΗΠΑ"! 
Δεν τα κατάφερα. Πέρασα μόνο λίγες ώρες τράνζιτ στο ημιφωτισμένο μπαρ στον ημιόροφο του αεροδρομίου. Εκεί ήπια το πρώτο ορίτζιναλ μοχίτο. Ένας κοιλαράς μπαρμαν, με πρησμένα από την αυπνία μάτια (ήταν και χαράματα), ένα φανελάκι που έφτιαξε το ποτό όταν του είπα ότι θέλω να πιω ένα ωραίο ποτό που πίνετε στα μέρη σας (το "πατριώτη" το παρελειψα). Ίσως τα καταφέρω στο μέλλον. Α, ξέχασα είχα προσπαθήσει άλλη μια φορά να πάω ένα καλοκαίρι στις "κομματικές εκδρομές εργασίας", αλλά επειδή δεν ήμουν μέλος του κόμματος, τελικά δε με πήραν! Τέλος πάντων. Δεν κρατώ κακία. Έχω την αίσθηση ότι ο Φιντέλ τελικά ασκούσε τη δική του ιδιότυπη δικτατορία
.
Έχω τη βεβαιότητα ότι πολλοί θα με κράξετε για την … αίσθησή μου αυτή. Δεν κρατώ κακία. Οι απόλυτοι άρχοντες είτε κοιτάζουν από τα δεξιά προς τ’ αριστερά είτε το ανάποδο δε μ’ αρέσουν. Ο τύπος πάντως ήταν και είναι "μούρη". Και σίγουρα κάποια εποχή ήταν απαραίτητος!
Share on Facebook