Ζω σε μια γειτονιά που έχει έξη φαρμακεία στον κεντρικό της δρόμο. Προχτές άνοιξε το τελευταίο, γωνιακό-μεγάλο, τεράστιο, με πολύ μεγάλη επιγραφή στη γωνία για να φαίνεται από παντού. Δεν έχω τίποτα με τα φαρμακεία – προς θεού. Απλώς όταν το συνειδητοποίησα φρίκαρα λιγουλάκι. Ποτέ το Παλιό Φάληρο δεν ήταν ένα στέκι για τη νεολαία. Τα παλιά ζαχαροπλαστέια του (Πράπας- Παχός) ήταν ένα μέρος για να πας, αλλά ποτέ δεν ήταν οι καφετέριες της Πλατείας της Νέας Σμύρνης για παράδειγμα. 
Γιατί η φραπεδιά δεν ταιρίαζει με την φρεσκ-ο-κομμωτηριασμένη μαντάμ που πίνει τσάι με τις φιληνάδες της. Ούτε με τους συνταξιούχους. Ούτε καν με τους μπαμπάδες και τις μαμάδες με τα καρότσια και τα παιδιά τους (σε αυτή την κατηγορία ανήκω τώρα!)! Ακόμη και την εποχή που η κρέπα είχε γίνει το εθνικό μας φαγητό και δε νοείτω να μην πηγαίνεις σε κρεπερί, στη γειτονιά μου … niente! Tίποτα. Τα Goodies στην πλατεία του Φλοίσβου ήταν μια κάποια αρχή, fast food αρχή, αλλά κάτι “νέο”. Όμως κι εκεί οι πιο προχώ (ηλικιακά) είναι πλειοψηφία. Τώρα ο Παχός έχει γίνει ένα συμπαθέστατο Lounge-Bar με το όνομα “Mint” (όμορφος χώρος και πολύ ευγενικοί υπάλληλοι). Αλλά και πάλι δε μπορείς να το πεις “στέκι”. Η μόνη προσπάθεια που μακροημερεύει είναι το “Ρακάδικο”. Πού θέλω να καταλήξω: με 
τα εγκαίνια ενός ακόμη φαρμακείου στη γειτονιά μου ήρθα αντιμέτωπος με τη διαπίστωση ότι ζω σε μια πόλη γερόντων (δε έχω τίποτα με τις ηλικίες, τους “γέροντες” – λίγο ενοχλούμαι από τους “δημ-ο-γέροντες” αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ). Όπως εγώ κι η παρέα μου “βγαίναμε” από Νέα Σμύρνη κι απάνω (κι όταν λέμε απάνω εννοώ κέντρο, Εξάρχεια, Κωλονάκι, Θησείο – τότε είχε αρχίσει να γίνεται πιάτσα η περιοχή), έτσι βλέπω τη σημερινή πιτσιρικαρία-νεολαία να την κάνει επίσης από τη γειτονιά. Παλιά είχαμε κι ένα δισκάδικο (για ένα μικρό φεγγάρι είχαμε δύο συγχρόνως). Τώρα το δισκάδικο χωρίστηκε στη μέση κι έγινε κρεωπολείο και μαναβικο! Θα μου πεις κι εσύ πιο πολύ ψώνιζες από το Metropolis και τα δισκάδικα του Μοναστηρακίου, θα σου πω ναι! αφού εκεί σύχναζα εκεί έτρωγα το χαρζηλίκι μου! Θεωρώ δε, εντελώς περιττό να σου πω ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κατάστημα με είδη ηλετρονικών υπολογιστών (εννοώ κανονικό μαγαζί κι όχι το Μedia Markt που ανήκει σε άλλη κατηγορία). 
Α, για να μην είμαι μουρμούρης άνοιξε πέρσυ ένα internet cafe! Το τελευταίο θερινό σινεμά που υπάρχει ακόμη ως χώρος κανονικά με την οθόνη κλπ έχει μετατραπεί σε υπαίθριο πάρκινγκ – κι αυτό ιδιωτικό. Έτσι λοιπόν ζώ σε μια πόλη και κυρίως σε μια γειτονιά πάνω στη θάλασσα – πολλοί θα ζήλευαν ότι σε χρόνο “μηδέν” μπορώ να βρεθώ στην παραλία για βόλτα – που αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι τα πολλά φαρμακεία και τα ακόμη περισσότερα (ίσως και όχι) ζαχαροπλαστεία (φοβεροί πειρασμοί). Θα μου πεις άμα μπουκώνεσαι στα γλυκά στο γιατρό θα καταλήξεις κι άρα θα περάσεις από το φαρμακείο να … εκτελέσεις τη συνταγή σου! (θα επανέλθω στη γειτονιά μου που ό,τι κι αν έχει γίνει δεν την αλλάζω – αλλά επειδή είναι δική μου μπορώ να την κράζω!)
(πάτα πάνω στις φωτογραφίες για να γνωρίσεις τους φωτογράφους τους!)
* ο αστερίσκος σημαίνει ότι θα επανέλθω με περισσότερες ιστορίες (but who gives a shit!)
Share on Facebook