Έλα, πάμε μέχρι την Παροικια μου είπε ο Γιάνης. Πήρε και δύο μπουκάλια από το δικό του κρασί με τη φοβερή ετικέτα, κόκκινα. "Μην πάμε και μ’ άδεια χέρια" Πού πάμε ρε Γιάννη? έχουμε να φτιάξουμε το κοκορέτσι, κλπκλπκλπ? Έλα και θα δεις, πάμε στη μυστική ανάσταση? Ε, δεν ξαναρώτησα. Φτάσαμε στην Παροικιά και πήραμε το δρόμο για του φούρνο του Ραγκούση, στην πλατεία. "Πάμε να μπούμε από την πίσω πόρτα" Προφανώς δεν είχε νόημα να ξαναρωτήσω "γιατί". Αφού ήταν μυστική ανάσταση θα είχε και μυστική είσοδο. Μπήκαμε μέσα και βρεθήκαμε μεταξύ γνωστών και αγνώστων πάνω από λαμαρίνες με αρνιά και κατσίκια και συκωταριές, κεφάλια τυρί Νάξου, μπιτόνια με κόκκινο κρασί, πλαστικά πιάτα, λαδωμένα χέρια, μισοκομένα καρβέλια ψωμί και πολλά κόκκινα μάγουλα (και φυσικά φουσκωμένα)! Αυτή είναι η μυστική ανάσταση του Ραγκούση. ΄Ενα έθιμο που ξεκίνησε ο Νίκος, ο φούρναρης για τους φίλους του. Πριν από μερικά χρόνια στο πίσω μέρος του φούρνου είχαν μαζευτεί δύο τρεις φίλοι για μια ανάσταση γύρω στις 2 το μεσημέρι. Κρασάκι, αρνάκι, τραγούδια α-καπέλα με τον Παντελή Θαλασσινό, μια στροφή έτσι για το καλό και παπάρες από το ωραιότατο ψωμί του φόυρνου στη λαμαρίνα με το αρνάκι που είχε ψηθεί πάνω στα κλήματα! Σήμερα το έθιμο έχει δέσει, το ένα αρνάκι έχουν γίνει πολλά, κοντά στους φίλους του φούρναρη έρχονται κι οι φίλοι των φίλων και ο χαβαλές καλά κρατεί! Έτσι αναστήσαμε στην παγωμένη Πάρο, που είναι "αεράτη" όπως μου είχε πει ο Κολυδάς, ο μετεωρολόγος (ευτυχώς ακόμη δεν είναι και βροχάτη – Θοδωρή ελπίζω να πέσεις έξω!). Η καλύτερη ατάκα της φουρνιστής ανάστασης ήρθε από έναν πατέρα στην κόρη του και την παρέα της, που σπουδάζουν νομικά: "Όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος απαγορεύεται σε χώρους που ετοιμάζεται φαγητό η είσοδος σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα και όσοι εισέρχονται πρέπει να φορούν απαραιτήτως σκούφο και γάντια! Α, και μια γιαγιά-πελάτισσα που μπήκε στο … άβατον της μεσημεριανής μας ανάστασης είπε στο εγγόνι της την ώρα που το μπουκωνε με μια τραγανή πέτσα: έλα, έλα φάε πριν μας πάρει χαμπάρι η μάνα σου!