Περιδιαβαίνω τα βλογκς κι εσχάτως παρατηρώ μια κλίση προς την ποίηση. Γιομίσαμε ποιητάς. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραιτήτως κακό, ούτε και καλό όμως. Απλώς υπάρχει … "κι άμα δε γουστάρεις ρε φίλε μη τα βλέπεις μη τα διαβάζεις και μη μας πρήζεις τα παπάρια" θαμ ου πεις κι εσύ με τα δίκια σου. Τέλος πάντων απόφασισα κι εγώ να συνεπαρθώ από τον ποιητικό άνεμο που "πνεέι" στη βλογκογειτονιά πνέει και στην καρδιά μου. Κι επειδή ζω από την ενημέρωση ιδού λοιπόν το ποίημά μου (που "πατάει" στη μελωδία του γνωστού άσματος)
Βενζίνη μου αμόλυβδη και σούπερ κι οκτανάτη
σε βλέπω με το κυάλι πια
σα νά ‘σουν η χιονάτη
Κι εγώ ο νάνος στέκομαι
κοιτώντας την αντλία
να χύνει τις σταγόνες σου
στον … προηγούμενο …"παραλία"
Σταλιά σταλιά κι αχόρταγα
αδειάζει το ρεζερβουάρ σου
Βουλιάζεις σαν αδύναμο
16βάλβιδο στην άμμο της ασφάλτου
Σταλιά σταλιά κι αχόρταγα
στην κάθε τη γκαζιά σου
πληρώνεις πενηντάευρω στα 4 επί-τέσσερά σου
Σταλιά σταλιά "τελειώσαμε"
φωνάζει ο μπενζινοπώλης
και τώρα τι θα κάνουμε
… βουρ για την κατηφόρα
Share on Facebook