Πριν από καιρό είχα ποστάρει μια φωτό κάτω από αυτόν τιτλο.
Σήμερα, την ώρα που γύρναγα σπίτι στο φανάρι της Βασιλίσσης Ολγας με κατεύθυνση αριστερά προς Συγγρού χάζευα δεξιά μου ένα σχολικό από το σχολείο ειδικής αγωγής ΠΑΡΝΩΝΑΣ.
Ένα ξανθό λαβωμένο μπουμπούκι με το χεράκι του στο κεφάλι κοιτούσε από το παραθυρο στο άπειρο. Μπορεί και νά ΄βλεπε περισσότερα από σένα κι από μένα. Το κοίταζα και σκεφτόμουν, για μια ακόμη φορά το τελευταίο διάστημα, πόσο σημαντικό είναι αυτό το τόσο καθημερινά κακοκποιημένο-πολυφορεμένο "νά ΄μαστε καλά". Πολλές φορές το λέμε γιατί δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο. Όμως είναι ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να μας "συμβεί".
Τέλος πάντων, το φανάρι ανάβει. Το τράμ περιμένει από τ’ αριστερά μας να μπει δεξιά στην Αμαλίας. Τ’ αυτοκίνητα από τη Συγγρού προς κέντρο έχουν ψιλομπλοκάρει το δρόμο. Κλασικά πράματα. Πρώτη -Νεκρά κυλάμε προς το φανάρι, πάντα πλάι-πλάι με το σχολικό από το ιδιωτικό σχολείο ειδικής αγωγής Παρνωνας. Το φανάρι γίενται πορτοκαλί. Βάζω πρώτη μπας και το προλάβω (μαλακία κι εγώ) – βλέπω ότι δε με παιρνει γιατί κι οι προπορευόμενοι οδηγοί διακατέχονται από μια σχετική νωχέλεια σαν υπάλληλοι του δημοσίου Παρασκευή λίγο πριν το σχόλασμα.
Μόνο ένας βιάζεται και κορνάρει και πάταει γκάζι και περνάει τελικώς με κόκκινο.
Ο Μαλάκας ή Φονιάς, οδηγός του σχολικού, του σχολείου ειδικής Αγωγής Παρνωνας, με τα λαβωμένα μπουμπούκια στα καθίσματα.
(και για όποιον τυχόν ενδιαφέρεται το περιστατικό έγινε σήμερα Τετάρτη περίπου στις 13:30 – 13:40)
Share on Facebook