Τους σιχαίνομαι όλους.
Όλους αυτούς που κοπρίζουν πάνω στον ανεπανάληπτο αγώνα των άλλων. Σιχαίνομαι τις κομματικές νεολαίες που όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου καπηλεύονται τον αγώνα των παιδιών και των … λιγότερο παιδιών που ήταν μέσα στο πολυτεχνείο.
Σιχαίνομαι τα ανθρωπάρια που τα σπάνε με αφορμή το Πολυτεχνείο κρυμμένοι πίσω από μάσκες, και "στρέφουν" αλλού την προσοχή των μέσων.
Σιχαίνομαι τη "γενιά" του Πολυτεχνείου που μόνο λόγω ηλικίας εξαργυρώνουν αλλότριο αγώνα. Ό,τι χειρότερο είναι αυτά τα "μέλη" αυτής της ιδιοτυπης "famiglιa" που έχουν έχουν γίνει κήνσορες, έχουν γίνει βιομηχανικός ιμάντας και αναπαράγουν ομοίους τους και στέκουν γαντζωμένοι σε θέσεις, θεσούλες, και θεσάρες και πουλάνε παραγοντιλίκι.
Σιχαίνομαι το φοιτητικό "κίνημα" που δεν είναι άξιο να βγάλει "κοινά" αποτελέσματα στις φοιτητικές εκλογές.
Σιχαίνομαι όλους αυτούς που δίνουν άλλοθι στον "ωχαδερφισμό".
Σιχαίνομαι τους Πασπίτες που "δεν παραδίδουν" τη σημαία λες και την κέρδισαν σε μια παρτίδα stratego.
Σιχαίνομαι τους Κνίτες που δε βλέπουν τίποτα πέρα από τις αφίσες που κόλλησαν με "πρόσωπο" στις κάμερες που θα κάλυπταν κι αυτή την πορεία.
Σιχαίνομαι τους ΔΑΠίτες που χαρωπά τα δύο τους χέρια τα χτυπούν.
Σιχαίνομαι όλους όσους εξευτελίζουν τους άλλους.
Σιχαίνομαι και θλίβομαι, αλλά κανένα κνώδαλο δε θα με κάνει να ξεχάσω την καθηγήτρια που είχα στο γυμνάσιο που ήταν σχεδόν αναπηρη από το ξύλο που είχε φάει τότε, αλλά ποτέ δεν το "πούλησε" ούτε το εξαργύρωσε. Δεν θα ξεχάσω το μαθηματικό που έφτιαξε τον πομπό του Πολυτεχνείου και μίλησε ΜΙΑ και Μονη φορά το 2003 (είχα την τύχη να τον πείσω για μια εκπομπή στη ΝΕΤ όπου εργαζόμουν τότε) και μετά σα να είχε ξαλαφρώσει πέταξε η ψυχή του σαν το πουλάκι που είχε αφήσει το σπόρο στα παιδιά του.
Δε θα αφήσω κανέναν ξεφτιλισμένο να με κάνει να ξεχάσω, για να μπορέσω να τα πω στον Αντώνη και τη Μαρίνα μου. Όσο λάθος κι αν τα πω, θα τα πω μαυρόασπρα, όπως ήταν οι φωτογραφίες της εποχής, όπως τα θυμάμαι στην πρώτη επέτειο που κι εμένα με πήγαν οι γονείς μου και σίγουρα δε θα τα πω ούτε πράσινα ούτε κόκκινα, ούτε μπλε. Και θα παραλείψω ν’ αναφερθώ στους Ξεφτιλισμένους. Ελπίζω, μάλιστα, με τα χρόνια να έχουν ξεχαστεί από τους πάντες, να έχουν ξεφτίσει τα σινιέ συνολάκια που φόρεσαν για να καλύψουν τη γύμνια τους!
Πάντα υπάρχει τρόπος να φυλάμε τους μύθους και τους ήρωες από την Ξεφτίλα!
Share on Facebook