μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω την εμπειρία από το Live του Shantel στο Fuzz Club το βράδυ της Παρασκευής.
Να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια, πήγα με μισή καρδιά για τον καλλιτέχνη Σαντέλ. Έχω ακούσει 2φορές το δισκάκι του και δεν τρελλάθηκα. Ομολογώ όμως ότι περιστοιχίζεται από πολύ καλούς μουσικούς. Είχα δει και στο Ου-τιουμπ διάφορα βίντεο από τις συναυλίες του κι είχα όντως νιώσει "μια ωραία ατμόσφαιρα. Αυτό όμως που κατάφερε ο μιρκοκαμωμενος Σαντέλ στο Fuzz ούτε το είχα διανοηθεί. Οι μουσικοί του είναι Μουσικάρες: δύο τρομπέτες, ένα σαξ, ένα τρομπόνι, ένας ντράμερ. Με δύο λόγια: Τα σπάνε! Δε σ’ αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Απλώς δε μπορείς ν’ αντισταθείς. Στα δύο πρώτα τραγούδια είπα στη φίλη μου την Ελένη ότι τελικά η διάθεση μου τράβαγε ένα λάιβ τύπου Violent Femmes. Λίγο παρακμή, λίγο ροκ κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Πολύ γρήγορα όμως με όλον τον κόσμο να χορεύει, να χοροπηδάει και να είναι χαρούμενος – παν’ απ’ όλα – μπήκα στον κόσμο που μας πρότεινε ο Σαντέλ. Είμαι βέβαιος ότι όταν θα ξαναβρεθεί στα μέρη μας ο κόσμος θα είναι τουλάχιστον διπλάσιος. Δεν ξέρω βεβαίως πόσοι θα μπορούν να ανέβουν σε μπάρες για να χορεύουν μαζί του, είμαι βέβαιος όμως ότι θα γίνει κόλαση!
Στο βιντεάκι που ακολουθεί είναι το μεγαλύτερο μέρος από την επιτυχία του Disco Partizani στο τέλος της συναυλίας με τον κόσμο πάνω στις μπάρες του κλαμπ να τα δίνει όλα.
Disco Partizani from Giannis Kafatos on Vimeo.
Τελικά, σκεφτόμουν καθώς γύριζα σπίτι μου, ο τύπος είναι σούπερ περφόρμερ. Όχι σαν κάτι δικούς μας δυσκοίλιους που ανεβαίνουν στη σκηνή και το παίζουν στεναχωρημένοι-σκεπτόμενοι-καλλιτέχνες και δε δίνουν δεκάρα τι γίνεται κάτω (στον κόσμο). Κι εκεί που ήμουν μες στην τρλλή χαρά τα πήρα στην κράνα – αλλά για λίγο. Άνοιξα το ράδιο κι έπεσα σε ένα ριμίξ των Cure – κάτω να με πατήσεις δε θυμάμαι τώρα ποιο τραγούδι ήταν – και ξαναχαλάρωσα.
Share on Facebook