Συγκινήθηκα πάρα πολύ, όταν χαζολογώντας στα βλόγκια έπεσα εδώ (φωτογραφίες από την παλιά ΕΡΤ – ΥΕΝΕΔ). Από τις δεκάδες φωτογραφίες που κοιτούσα με περιέργεια να ανακαλύψω γνωστούς και αγνώστους "στρατιώτες" της τηλεόρασης έπεσε το μάτι μου στη φωτογραφία του Αρη. Πριν από 19 χρόνια για μένα ήταν ο κύριος Άρης υπεύθυνος του μοντάζ στον ΑΝΤ1.
Η τηελόραση ακόμη δεν είχε εκπέμψει, αυτό θα γινόταν πανηγυρικά το βράδυ της πρωτοχρονιάς του 1989. Φαντάσου ότι τα γραφεία στον Παράδεισο Αμαρουσίου ήταν ακόμη αδιαμόρφωτα και μάλιστα για ένα διάστημα οι συσκέψεις γινόντουσαν γύρω από ένα γιγάντιαιο κουτί (κάπου μηχανήματος) κι εμείς καθόμασταν σε μικρότερες κούτες. "Εμείς" είμασταν οι ψάρακες νεοσύλλεκτοι, παλιοί δημοσγιογράφοι, λιγότερο παλιοί δημοσιογράφοι, σταρς της εποχής και γενικά όλες οι μούρες που σιγά σιγά έγιναν οι άνθρωποι της ενημέρωσης εκείνα τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Κοιτώντας πίσω, τότε που τα μούσια μου δεν είχαν ίχνος άσπρης τρίχας – ομοίως και τα μαλλιά μου και θυμάμαι με νοσταλγία τα πρώτα μου βήματα στο πιο μαγικό μέσο που εξακολουθώ να αγαπάω και εξακολουθεί να τρέφει, πλέον και την οικογένειά μου. Τι θα πει "αγαπάω το μέσο"? Ό,τι καταλαβαίνεις! Αγαπάω τη δουλειά μου. Αγαπάω τον κόσμο της τηλεόρασης, αγαπάω και πολλούς από τους αθνρώπους της. Σέβομαι (κάποιους από) τους ανθρώπους της!
Ο Άρης Κανελλόπουλος λοιπόν, που είναι απών εδώ και μερικά χρόνια, ήταν ο Δάσκαλος για πολλούς από εμάς, τα νέα (τότε) φυντανάκια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Μας μάθαινε τα μυστικά του μοντάζ αλλά όχι μονο: μάς μάθαινε και δημοσιγραφία, και φωτογραφία και ήθος στο ρεπορτάζ! Όχι την πουστιά, αλλά τη μαγεία, την τεχνική για να κάνεις ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ ένα μικρό φιλμάκι ώστε σε λίγα δευτερόλεπτα, ή στην καλύτερη περίπτωση σε ένα-δύο λεπτά (τόσοι ήταν οι χρόνοι στα δελτία ειδήσεων εκείνα τα χρόνια που διαρκούσαν 30 λεπτά) να δώσεις στον τηλεθεατή όλες τις πτυχές του θέματος.
Ο Αρης μας δίδασκε αισθητική, μας δίδαξε και ήθος. ΄Ηταν πάντα στο πλευρό μας.
Δε θα ξεχάσω ποτέ ότι μια φορά που είχε τύχει να έχω το πρώτο θέμα του δελτίου και η ώρα ήταν περίπου οκτώ να μου μαλάζει το σβέρκο γιατί είχα κολλήσει και δεν μπορούσα να σπικάρω ούτε δύο λέξεις χωρίς σαρδάμ. Γύρω μας πανδαιμόνιο: ο διευθυντής, ο παρουσιαστής, ο αρχιπαραγωγός, ο σκηνοθέτης όλοι κάθε είκοσι δευτερόλεπτα έμπαιναν μέσα στο μικρό καμαράκι με τα δύο βίντεο-μονταζιέρες ρωτούσαν – ουρλιάζοντας: πού είναι το πρώτο θέμα, πότε θα τό ΄χουμε … Ο Άρης στις οκτώ και δεκα άναψε το τσιγάρο του – ήταν ο μονος που κάπνιζε στον τέταρτο όροφο που βρίσκονταν τα μηχανήματα, έκλεισε την πόρτα πίσω του και έβαλε σε όλους μια φωνή: αφήστε επιτέλους το παιδί να σπικάρει. Μην μου τον αγχώνετε άλλο! Όλοι εξαφανίστηκαν!
Μπήκε μέσα και μου είπε: άναψε κι εσύ ένα τσιγάρο Γιάννακη / δεν τα έχω εδώ απάνω / πάρε από τα δικά μου, χαλάρωσε και πάμε το σπικάζ μια κι έξω! Έβγαλε έξω και τον μοντέρ και είπε θα μοντάρω εγώ μαζί σου. Πήρα μια τζούρα, τό ‘σβησα, πήρα μια βαθιά ανάσα και τό ‘βγαλα με τη μια.
Μού ‘ριξε μια φαπα στον ώμο – όπως ο μπαμπάς μου όταν έκανα κάτι καλό. Χαμογέλασε στραβά και με τα μαγικά του δάχτυλα στις οκτώ και 27 λίγο πριν πέσει το σήμα του δελτίου παρέδωσε το πρώτο θέμα στο δελτίο.
Αυτή είναι η τηλεόραση που αγαπάω και σέβομαι: Ο Άρης Κανελλόπουλος! Όπως πολλοί άνθρωποι της τηλεόρασης έφυγε από κοντά μας ξαφνικά, ήταν ο πρώτος τηλεοπτικός μου φίλος που έχανα. Είχα φύγει εν τω μεταξύ από τον ΑΝΤ1 για τον ΣΚΑΪ. Ο Άρης, που μας έμαθε ότι η τηλεόραση είναι ομαδική δουλειά, είναι αισθητική, είναι οι άνθρωποι της!
Όπου και να βρίσκεσαι ρε Αρη, κύριε Άρη πάντα θα σ’ ευχαριστώ, και πάντα θα σε σέβομαι!
Share on Facebook