… κάπως έτσι είναι η ατμόσφαιρα των χριστουγέννων μαζί με άρωμα κανέλλας, τριμένα καρύδια για δίπλες και μελομακάρονα, άχνη ζάχαρη για τους κουραμπιέδες (που δεν τους πολυτρώω) και ποτό βύσσινο της μαμάς μου (δοκιμάστε το και με πάγο!!!)
Εμένα μ’ αρέσει το φωταγωγημένο τζέρτζελο εντός κι εκτός των σπιτιών. Μ’ αρέσει να βγάζω τα γυαλιά μου και να βλέπω θολά τα φωτάκια που αναβοσβήνουν. 
Μ’ αρέσει να χαζεύω το χριστουγεννιάτικο μου δέντρο αργά το βράδυ στο σπίτι μ’ ενα τσιγάρο κι ένα ποτό (εννοείται χωρίς γυαλιά για να λαμπιρίζουν πιο πολύ τα λαμπάκια. Χαίρομαι τα χαράματα που ξεκινάω για τη δουλειά να βλέπω τα μπαλκόνια που στολίστηκαν για χάρη μου. 
Μ’ αρέσει το κλίμα των εορτών. Παλαιότερα μάλιστα, ως εργένης, μάζευα φίλους στο σπίτι με ντελίβερι για να στολίσουμε όλοι μαζί και μετά να πιούμε και ν’ ακούσουμε μουσική … και ό,τι άλλο τέλος πάντων.
Κατανοώ και τους γκρίνιες, αυτούς που δεν αντέχουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Τους κατανοώ και τους συμπονώ. Μπορεί κι αυτοί με τη σειρά τους να συμπονούν κι εμένα για την ελαφρότητά μου.
Εγώ δε βάζω πάντως τα λαμπιόνια και τα ρέστα μπροστά από τα προβλήματά μου για να τα κρύψω. Τα βάζω δίπλα -δίπλα. Υπάρχουν αυτά υπάρχουν και τ’ άλλα! Εγώ έμπλεξα με τα μεν , εγώ και με τα δε!
Το καλύτερό μου τραγόυδι για τα χριστούγεννα εδώ και μερικά χρόνια είναι ο Ρούντολφ. Δεν ξέρω γιατί έγινε το αγαπημένο μου τραγούδι, ξέρω όμως ότι τώρα που ακούω τον τετράχρονο Αντώνη μου και τη δίχρονη Μαρίνα μου να το τραγουδάνε συγκινούμαι. Και το χαίρομαι που το ζω.
Εκείνο που δεν αντέχω είναι η μέχρι ζαχαροδιαβήτη προκλήση bossa-nova-κική εκτέλεση όλων των μελωδιών του ντουνιά. Τόση bossa-nova πια ούτε ο Αυλωνίτης, ο Βουτσάς, η Καραγιάννη, η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη (α, να μην αφήσω απ’ έξω και τη Νίτσα Μαρούδα) μαζί. Δεν μπορώ άλλο τις μποσανοβικές διασκευές των ήχων που γουστάρουμε. Από τους Rolling Stones μέχρι τους Ramones και φυσικά του Ρούντολφ.
(δεν ξέρω γιατί τα χριστούγεννα που έχουν πολιτογραφηθεί "λευκά" πρέπει να τα τραγουδάμε με ρυθμούς Βραζιλίας – την οποία τιμώ ως χώρα και ως μουσική παράδοση – που αποδίδεται μαγευτικά χορευτικά από τις επίσης τιμημένες Βραζιλιάνες).
Πριν λοιπόν ο δήμαρχος "φωτίσει" την Αθήνα και μετά το Θεσσαλονικ-ο-δήμαρχο που τη στόλισε την πόλη του, στόλισα κι εγώ το βλογκ μου με ένα σούργελ-ο-Ρούντοφλ λαμπιονοστεφανωμένο και με ωραιότατα λαμπιόνια που δεν είναι κινέζικα και δεν κινδυνεύω να τα κάψω όλα όλα εδώ μέσα ένεκα βραχυκυκλώματος.
Καλά χριστούγεννα λοιπόν
XMASS animals
Καλά χριστούγεννα …
και στους XMASS γκρίνιες!
